Τσαγανό ή παρορμητισμός;

 Ήρθε τις προάλλες μια φίλη σπίτι για κρασάκι.

 Φίλη παιδική και αδελφική, από αυτές που βρισκόμαστε μια φορά το χρόνο, καθόμαστε μαζί σχεδόν 6 ώρες, ξεκινάμε εκεί που το αφήσαμε και πάλι δεν προλαβαίνουμε να τα πούμε όλα. 

Πάνω στην κουβέντα, άρχισε να μου λέει ποια ήταν η Γιάννα, όπως τη θυμάται,  των εφηβικών μας χρόνων και ποια είμαι τώρα στα 46 πλέον. Ότι βλέπει ακριβώς την ίδια Γιάννα, σε μια καλύτερη ακόμα εκδοχή. Μου έλεγε πόσο τσαγανο είχα πάντα, (ανεξέλεγκτο παρορμητισμό θα το πω εγώ, ένας overthinker ΔΕΝ έχει τσαγανό για αυτό και αναγκάζεται και υπέρ σκέφτεται τα πάντα για να προστατεύσει τον εαυτό του ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ), πόσο δεν φοβόμουν τίποτα, (φοβόμουν μέχρι και τη σκιά μου) και πόσο δυνατή ήμουν από τότε. (Ήμουν και είμαι μαλακή σαν βούτυρο - προσωπικά δεν νιώθω καθόλου δυνατή). 

Με έβαλε σε σκέψεις. Κατέληξα πως το χαρακτηριστικό που μπορεί να τροφοδοτήσει ίσως όλες αυτές τις εκδοχές που βλέπουν οι άλλοι σε μένα είναι το ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΟ πείσμα μου και η ικανότητα μου να καμουφλάρω τις αδυναμίες μου ή να ελίσσομαι μέσα από αυτές. Διότι η αλήθεια είναι ότι αν κάτι είναι πολύ σημαντικό για μένα είναι να ΜΗΝ ΜΕ ΛΥΠΟΥΝΤΑΙ. Όπως μισώ και την ΑΥΤΟΛΥΠΗΣΗ. (Ναι, υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που μονίμως λυπούνται τον ίδιο τους τον εαυτό). 

ΟΧΙ. ΔΕΝ σκύβω το κεφάλι για κανένα λόγο. Δεν με  φοβίζει να γονατίσω, ΜΟΝΟ όμως για να βρω τη δύναμη να ΞΑΝΑΣΗΚΩΘΩ. Και, ΝΑΙ. Θέλω να είμαι ικανή για τα πάντα. Δεν θέλω να πρέπει να ζητώ βοήθεια. (Λάθος εν μέρει, ΤΟ ΞΕΡΩ). Την περίοδο που ήμουν κλινήρης με τα μωρά μου και εξαρτόμουν από άλλους για τα πάντα ήταν από τις χειρότερες περιόδους της ζωής μου. Για αυτό έχω και ΤΟΣΗ ενσυναίσθηση όταν, λόγω προβλημάτων υγείας που ΔΕΝ  αντιμετωπίζονται, υπάρχουν άνθρωποι που πάντα έχουν ανάγκη μια βοήθεια. 

ΝΑΙ. Θεωρώ ότι, παρότι δεν είναι όλα στο χέρι μας- το ΠΩΣ θα τα αντιμετωπίσουμε ΕΙΝΑΙ στο χέρι μας. Η φίλη μου, λέει πως αυτό είναι χάρισμα και δεν το έχουν όλοι οι άνθρωποι. Δεν γεννιούνται όλοι με αυτή την ικανότητα. Εγώ πιστεύω ακράδαντα ότι καλλιεργείται. ΔΕΝ είναι χάρισμα γιατί σας λέω,  στο βάθος είμαι ακόμα εκείνο το μικρό καχεκτικό κοριτσάκι που έβλεπε παντού δράκους και φαντάσματα και ήθελε πάντα φώτα αναμμένα γιατί μισούσε το σκοτάδι και συνοδεία από το χεράκι για να πάει οπουδήποτε φοβόταν. (Ακόμα και στην τουαλέτα αργά τη νύχτα). 

Η ζωή όμως με έριξε στα πραγματικά σκοτάδια, αυτά της ψυχής, και τότε είπα ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. Θα γίνω αυτόφωτη, ώστε να μην χρειάζεται να μου κρατά κανείς το χέρι μέχρι να ανάψει το φως, επειδή είμαι ανίκανη να κάνω το επόμενο βήμα σε σκοτάδι. 

Για αυτό λοιπόν, παρά τα τόσα παθολογικά προβλήματα που έχω που δυσκολεύουν αρκετά τη ζωή μου - εγώ ΕΠΙΜΕΝΩ να με ωθώ στα άκρα γιατί ΑΡΝΟΥΜΑΙ να με κουμαντάρουν αυτά. 

Όπως σε μια συναυλία που πήγα τις προάλλες. Στην πραγματικότητα έχω αγοραφοβία, δεν μπορώ να χοροπηδήξω από χαρά και είμαι φοβερά επιρρεπής σε ιλίγγους - γεγονός που μια συναυλία μπορεί να τροφοδοτήσει ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ. Ωστόσο, πήγα και μάλιστα έκατσα μπροστά στη σκηνή, μαζί με όλο τον κόσμο να χορεύει γύρω μου. Εγώ δεν σήκωσα τα πόδια μου από το έδαφος, πρόσεχα αφάνταστα πως θα κοιτάξω και πόσο έντονα θα κουνηθώ - όπως μπορώ να κινηθώ - ΑΛΛΑ την απόλαυσα με την ψυχή μου. ΔΕΝ τη στερήθηκα. Και η αίσθηση κατακτήσης που μου άφησε στο τέλος, με τροφοδότησε με ενέργεια να αντιμετωπίσω άλλα τόσα. 

Πολλές φορές, μου λείπει η έφηβη Γιάννα - διότι νιώθω ότι είχε λίγο παραπάνω τσαγανό από όσο έχει τώρα. Τώρα η Γιάννα είναι μάνα και επειδή έχει ζήσει και το ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, τρέμει ακόμα περισσότερο γιατί η καρδιά της,  περπατάει πια έξω από το σώμα της - ΠΛΗΡΩΣ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΗ- σε κάθε πιθανό κίνδυνο. 

ΠΑΝΤΑ όμως θα χαμογελώ με τσαμπουκά και θράσος, θα χορεύω έστω και άργαμπα και θα ωθώ τον εαυτό μου στα δικά του προσωπικά άκρα. Ακόμα και αν αυτό είναι το να κάνω μια πιο έντονη κίνηση από αυτές με τις οποίες νιώθω ασφάλεια. 

Οι μεγαλύτερες κατακτήσεις είναι άλλωστε οι αθόρυβες. Ή αυτές που σε άλλους φαντάζουν μικρές. Μην αφήνετε ΚΑΝΕΝΑΝ να μικραίνει τις προσπάθειες σας. Γιγαντώστε τες ΤΟΣΟ, εσείς οι ίδιοι, ώστε ακόμα και αν επιχειρήσουν να σας τις μικρύνουν, να είναι και ΠΑΛΙ  μεγάλες. 

Και αφήστε τους να αναρωτιούνται, πως τα καταφέρνετε.