Αληθινή φιλία.

 Ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν νιώθουν δυνατά, δεν δένονται πολύ- πληγώνονται λιγότερο. Μετά όμως το σκέφτομαι λίγο καλύτερα και τελικά τους λυπάμαι. Διότι αγαπούν και λιγότερο. Πόσο θλιβερό είναι αυτό; 

Η φιλία για μένα είναι από τα ιεροτερα και πολυτιμότερα αγαθά μας. Αδυνατώ να κατανοήσω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν, ΑΛΗΘΙΝΕΣ, φιλίες. Πώς ζούνε χωρίς αυτή την ανιδιοτελή αγάπη; Περισσότερο από όλα όμως αδυνατώ να κατανοήσω τους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τη φιλία ΕΝΤΕΛΩΣ λανθασμένα. Που για αυτούς είναι απλά μια κοινωνική γνωριμία με διάφορες απολαβές - ξέρετε αυτοί που σας έχουν μόνο για όταν χρειάζονται κάτι και το βαφτίζουν φιλία. Η ειρωνεία είναι πως το πιστεύουν κιόλας. 

Η αληθινή φιλία υπάρχει και καλλιεργείται, δεν είναι μόνο τύχη. "Επενδύεις" σε έναν άνθρωπο που έχεις χημεία - ακριβώς όπως στις ερωτικές σχέσεις - και δίνεις τον καλύτερο σου εαυτό. Μπορεί να μην σου βγει. Να μην είναι διατεθειμένο το άτομο αυτό να "επενδύσει" το ίδιο αληθινά. Δεν πειράζει. Εσύ έχεις καθαρή τη συνείδηση σου. Βάζεις τσιρότο στην πληγή, παίρνεις το μάθημα σου και προχωράς παρακάτω. Για ΑΥΤΟ είναι σημαντικό να επιλέγεις ΠΟΙΟΥΣ ανθρώπους θα κρατάς κοντά σου. Για να γίνει όμως αυτό, να καταλάβεις, πρέπει να ανοιχτείς. Να δώσεις. Να ρισκάρεις να πληγωθείς.

Πρόσφατα, η άλλη αδελφική φίλη της Αφροδίτης, (και έχω πάρει την άδεια της για να το μοιραστώ αυτό γιατί είναι μια σοκαριστικά συγκινητική αλήθεια της), μου είπε το εξής: "Ξέρεις τι είναι τελικά; Είναι που κατάλαβα ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ήταν το κενό που τελικά μου κάλυπτε η Αφροδίτη". Και αυτή η συνειδητοποίηση την οδήγησε σε τεράστιες και δύσκολες αλλαγές στη ζωή της. 

Αυτή είναι η επίδραση της αληθινής φιλίας. Η αληθινή φιλία καλύπτει ένα κομμάτι στην καρδιά σου που είναι σχεδόν αδύνατον να καλυφθεί από κάποια άλλη αγάπη. Προσωπικά έχω ζήσει και μονόπλευρες φιλίες. Εξακολουθώ να τις θεωρώ, σαν απελπισμένα ρομαντική που είμαι, αληθινές έστω και μόνο από την πλευρά μου. "Ήταν καλά όσο κράτησε" είχε πει κάποτε μια φιλία μου. Και αυτό ήταν. Μακάρι να είχα και εγώ την ευκολία, να "κλείσω" κάτι τόσο εύκολα...

Οι σκέψεις αυτές τριγυρίζουν μήνες στο μυαλό μου. Ψάχνω μήνες να βρω τις σωστές λέξεις, να τις βγάλω από μέσα μου μπας και αλαφρύνω. Μπας και και πάψουν οι πληγές να αιμορραγούν και μπορέσω και εγώ να πω "Ήταν καλά όσο κράτησε ". Μετά όμως συνειδητοποιώ πως η καρδιά μου είναι πολύ μεγάλη και βαθιά για τέτοια ρηχά συναισθήματα. Συνειδητοποιώ πως είμαι πολύ αληθινή για δήθεν συναισθήματα. Και πως ο μόνος χαμένος είναι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται. 

Αληθινή φιλία είναι παίρνω αλλά δίνω κιόλας. Νοιάζομαι ακόμα και όταν δεν έχω κάτι να κερδίσω. Υπερασπίζομαι τον φίλο μου ακόμα και όταν δεν είναι μπροστά να ακούσει. Ακόμα και αν δεν το μάθει ποτέ. Πονάω με τον πόνο του, χαίρομαι με τη χαρά του, καμαρώνω την επιτυχία του. Προσπαθώ να βγάλω τον καλύτερο του εαυτό - αυτόν που βλέπω εγώ ακόμα και όταν δεν το βλέπει ο ίδιος. Στηρίζω τις προσπάθειες του, συμμετέχω σε αυτά που αγαπάει. Του λέω αλήθειες που ίσως δεν θέλει να ακούσει, μα με σεβασμό. Κρατάω τις πιο βαθιές του σκέψεις προστατευμένες από όλους. Αληθινή φιλία είναι να υπάρχουμε δίπλα δίπλα - ΧΩΡΊΣ ΦΊΛΤΡΑ. Δεν είναι πυρηνική φυσική. Είναι απλά... αγάπη. 

Στην αληθινή φιλία δεν ήταν καλά όσο κράτησε. Ήταν ΜΟΝΑΔΙΚΑ. ΕΙΝΑΙ μοναδικά. Γιατί τις αληθινές φιλίες δεν τις σταματά ΟΥΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ. Και το ξέρω πλέον αυτό καλά.

(Με δυσκόλεψε πολύ να βρω μια φωτογραφία να ντύσω αυτό το κείμενο... Τελικά όμως πάντα υπάρχει μια στο άλμπουμ μου, που θα δέσει υπέροχα για τους δικούς της μοναδικούς και περίπλοκους λόγους...) 

#otangennithikaxana #τοblog