Τον Φλεβάρη δεν τον αγαπώ. Δεν είναι ο μήνας μου και οι λόγοι 4 μα σημαντικοί.
Είναι συνήθως ο μήνας του καρναβαλιού και η αλήθεια είναι πως παρότι μπορώ να γίνω σκέτο καρναβάλι με τους δικούς μου ανθρώπους, τον θεσμό καθεαυτό δεν τον συμπαθώ ιδιαιτέρως. (Και είναι ντροπή γιατί είμαι από την Πάτρα!) Τον έχω συνδυάσει με πληθώρα κόσμου- κόλαση για μια αγοραφοβική προσωπικότητα- που συνήθως παραφέρεται, με πάρα πάρα πολύ δουλειά- αφού η εργασία μου γίνεται χαοτική εκείνο το Σαββατοκύριακο- και γενικότερα με ακραία μη επιτρεπτές, για την ιδιοσυγκρασία μου, συμπεριφορές. (είμαι λόγο μούχλα, τι να κάνω;)
Είναι ο μήνας του απόλυτου έρωτα, όπου γεμίζουμε καρδούλες και κόκκινο χρώμα σε τέτοιο σημείο που μπορεί να πειστεί και ο τελευταίος δύσπιστος. Παρόλο που μου αρέσει πολύ η ιδέα να έχουμε μια αφορμή για να γιορτάζουμε τον έρωτα λίγο παραπάνω για μια μέρα, νιώθω πως παραγίνεται το κακό με αποτέλεσμα να χάνεται το πραγματικό νόημα που είναι άλλο...
Είναι επίσης ένας μήνας εξαιρετικά άστατος στον καιρό, σε σημείο τρέλας...
Μα πιο πολύ είναι ένας μήνας κατά τον οποίο έζησα την μεγαλύτερη δυσκολία της ζωής μου. Ένας μήνας που ήρθε και μου έκατσε στον σβέρκο και μου βάρυνε την πλάτη μου σε σημείο να φτάσω στα πατώματα. Είναι ο μήνας που έχασα ένα κομμάτι από εμένα, ένα κομμάτι από την καρδιά μου...
Για αυτό συγχωρέστε με αν δεν "παθιαστώ" πολύ με το καρναβάλι και τον Άγιο Βαλεντίνο... Συγχωρέστε με αν υπάρξουν αναρτήσεις που θα σας χαλάσουν λίγο την διάθεση- σαν αυτή καλή ώρα. Να ξέρετε όμως πως πάντα το παλεύω.
Πάντα παλεύω να δω την θετική πλευρά των πραγμάτων και συνήθως τα καταφέρνω. Και αυτή είναι η ουσία, σωστά;
Καλό μήνα λοιπόν, με χαμόγελο πάντα, και με μια μικρή γκριμάτσα για τον κουτσοΦλέβαρο. (που είναι και το μόνο του που αγαπώ- Είναι τόσο διαφορετικός από όλους τους άλλους μήνες και τολμά να σταματά στις 28 μέρες....Και σίγουρα αγαπώ την διαφορετικότητα!)
Το ημερολόγιο μιας μαμάς
Είναι συνήθως ο μήνας του καρναβαλιού και η αλήθεια είναι πως παρότι μπορώ να γίνω σκέτο καρναβάλι με τους δικούς μου ανθρώπους, τον θεσμό καθεαυτό δεν τον συμπαθώ ιδιαιτέρως. (Και είναι ντροπή γιατί είμαι από την Πάτρα!) Τον έχω συνδυάσει με πληθώρα κόσμου- κόλαση για μια αγοραφοβική προσωπικότητα- που συνήθως παραφέρεται, με πάρα πάρα πολύ δουλειά- αφού η εργασία μου γίνεται χαοτική εκείνο το Σαββατοκύριακο- και γενικότερα με ακραία μη επιτρεπτές, για την ιδιοσυγκρασία μου, συμπεριφορές. (είμαι λόγο μούχλα, τι να κάνω;)
Είναι ο μήνας του απόλυτου έρωτα, όπου γεμίζουμε καρδούλες και κόκκινο χρώμα σε τέτοιο σημείο που μπορεί να πειστεί και ο τελευταίος δύσπιστος. Παρόλο που μου αρέσει πολύ η ιδέα να έχουμε μια αφορμή για να γιορτάζουμε τον έρωτα λίγο παραπάνω για μια μέρα, νιώθω πως παραγίνεται το κακό με αποτέλεσμα να χάνεται το πραγματικό νόημα που είναι άλλο...
Είναι επίσης ένας μήνας εξαιρετικά άστατος στον καιρό, σε σημείο τρέλας...
Μα πιο πολύ είναι ένας μήνας κατά τον οποίο έζησα την μεγαλύτερη δυσκολία της ζωής μου. Ένας μήνας που ήρθε και μου έκατσε στον σβέρκο και μου βάρυνε την πλάτη μου σε σημείο να φτάσω στα πατώματα. Είναι ο μήνας που έχασα ένα κομμάτι από εμένα, ένα κομμάτι από την καρδιά μου...
Για αυτό συγχωρέστε με αν δεν "παθιαστώ" πολύ με το καρναβάλι και τον Άγιο Βαλεντίνο... Συγχωρέστε με αν υπάρξουν αναρτήσεις που θα σας χαλάσουν λίγο την διάθεση- σαν αυτή καλή ώρα. Να ξέρετε όμως πως πάντα το παλεύω.
Πάντα παλεύω να δω την θετική πλευρά των πραγμάτων και συνήθως τα καταφέρνω. Και αυτή είναι η ουσία, σωστά;
Καλό μήνα λοιπόν, με χαμόγελο πάντα, και με μια μικρή γκριμάτσα για τον κουτσοΦλέβαρο. (που είναι και το μόνο του που αγαπώ- Είναι τόσο διαφορετικός από όλους τους άλλους μήνες και τολμά να σταματά στις 28 μέρες....Και σίγουρα αγαπώ την διαφορετικότητα!)
Το ημερολόγιο μιας μαμάς
