Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Monkey Talk- ή αλλιώς τι ακούει μια μαιμουδομάνα από ένα μαιμουδάκι σχεδόν τεσσάρων....

(Τον Φλεβάρη δεν ανέβασα ατάκες, οπότε θα έχουμε διπλή δόση σήμερα!) 

Έχουμε πάει στην παιδική χαρά. Στα πλαίσια των βιβλίων που διαβάζουμε για το σώμα μας γενικότερα, και της αφής ειδικότερα, βρίσκω την ευκαιρία με τον φλοιό ενός δέντρου να του εξηγήσω την διαφορά στην αφή μας. Τον βάζω να νιώσει τον παλιό φλοιό και τον φρέσκο και του λέω αντίστοιχα:
-Είδες πόσο άγριος είναι ο παλιός και πόσο λειος/απαλος ο φρέσκος;
 -Ναι μαμά, μου απαντάει. Και μετά όλο απορία:
Πότε θύμωσε ο κορμός μαμά;;;;
(ομολογώ, μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να καταλάβω το σκεπτικό του)


Κάθε πρωί που ξυπνάμε τον ρωτάω αν κοιμήθηκε καλά και πάντα μου απαντάει πως κοιμήθηκε πολύ καλά. Ήταν κάποιες μέρες  που ήταν όμως άρρωστος. Τον ρωτάω λοιπόν:
-Κοιμήθηκες καλά ματάκια μου;
-Μπα. Δεν θα το έλεγα.
-Νιώθεις καθόλου καλύτερα;
 -Μπα. Καθόλου. 
 
Την επόμενη μέρα ξανά την ίδια συζήτηση.
 
-Κοιμήθηκες καλά ματάκια μου;
-Λίγο καλά, όχι πολύ καλά.
 -Νιώθεις καθόλου καλύτερα;
-Λιιιγο καλύτερα νιώθω, πιο πολύ- όχι καλύτερα όμως. 
#ψυχούλαμου

Ο παιδίατρος μας λοιπόν είναι πολύ πειραχτήρι. Όποτε πάμε - ιδίως μετά τα δυόμιση που άρχισε και ο μικρός να καταλαβαίνει περισσότερο- κάνει όλο αστεία μαζί του. Στην πιο πρόσφατη επίσκεψη μας, ο γιατρός υποκρινόταν πως έβρισκε ένα μυρμήγκι στο αυτί του, το έβγαζε το πετούσε από το παράθυρο και το έπιανε ένας σκύλος ο οποίος γάβγιζε καθώς το έπιανε! Να τονίσω πως έκανε το γάβγισμα τόσο ρεαλιστικά που την πρώτη φορά ψάρωσα ακόμα και εγώ- ή μάλλον μόνο εγώ- νομίζοντας πως πρόκειται για πραγματικό γάβγισμα. Ο Δημήτρης Γεράσιμος λοιπόν κακάριζε καθ' όλη την διάρκεια. Μόλις ολοκληρώσαμε την εξέταση και πήγε ο γιατρός προς το γραφείο του, του λέει ο μικρός:
-Γιατρέεεεε... εσείς ήσασταν ο σκύλος το κατάλαβα!!

#ΚαιΜεΣιγουριάΜάλιστα #ΤοΤρίχρονοΤοΚατάλαβε #ΕγώΟχι #ΚαλάΠάμε


Έχω ένα μικρό μαυροπίνακα που γράφω κατά καιρούς διάφορα quotes που με εμπνέουν. Μια μέρα έχω γράψει πως στην ζωή παίρνεις ότι έχεις το θάρρος να ζητήσεις. Το βλέπει ο Δημήτρης Γεράσιμος και με ρωτάει τι γράφει. Του λέω. Μου απαντάει:
-Δεν μου αρέσει αυτό που έχει γράψει, να γράψεις Κεραυνός Μακ Κούιν!


Κάποια μέρα ξύπνησε από τον μεσημεριανό ύπνο - που πήρε μετά από έναν χρόνο - με τρελό κέφι και με την μια του κάλτσα να έχει βγει. Αφού τον πείραζα για την κάλτσα και απαιτούσα να την βάλει αμέσως, αυτός γελούσε με την ψυχή του και αρνιόταν πεισματικά. Του λέω λοιπόν με ύφος χιλίων καρδιναλίων... 

-Μην ΤΟΛΜΉΣΕΙΣ να πατήσεις στο πλακάκι χωρίς κάλτσα...
Την αμέσως επόμενη στιγμή είχα ένα τρελό φατσονι με το γυμνό πατουσι κάτω από το χαλί και το άλλο πάνω στο χαλί!! 

#MyLittleRebel #ILikeYou #ΟΜικροςΜουΕπαναστατηςΜεΑιτια #Κλαιω (Περιττό να πω πως το μοτίβο συνεχίστηκε με εμένα να "απειλώ" και τον Δημήτρη Γεράσιμο να κακαριζει) #ΠαειΤοΝΕχασαΤονΤσαμπουκα#ΜουΤονΠηρεΤονΑερα #ΚαιΜουΑρεσειΚιολας



Πάνω στην κουβέντα μια φορά τον αποκάλεσα "μάτια μου" πράγμα που δεν συνηθίζω η αλήθεια είναι, τον Παναγιώτη αποκαλώ συνήθως έτσι.
-Ποιον λες έτσι; με ρωτάει κοιτώντας με απορία τριγύρω αφού ο Παναγιώτης έλειπε.
-Εσένα, του λέω.
-Να μην με λες έτσι. ΔΕΝ μου αρέσει.

Ο Δημήτρης Γεράσιμος ενώ περπατάμε στο κέντρο.
 - Νομίζω κακώς δεν πήρα την ομπρέλα μου, βλέπω σύννεφα στον ουρανό. (επί λέξη)
Και πριν προλάβω η μάνα να συνέλθω συνεχίζει:
-Ευτυχώς όμως η πόλη μας έχει πολλά υπόστεγα και έτσι δεν θα βραχουμε...


Επιστρέφοντας από το μάθημα μουσικής έκφρασης.
 
-Δημήτρη μου, άκουσα πόσο όμορφα τραγούδησες το τραγούδι της άνοιξης στο μικρόφωνο, μπράβο σου! Θες να μου το τραγουδήσεις ξανά;
-Όχι.
 -Θες να το τραγουδήσουμε μαζί;
-Όχι. 
 -Θες να στο τραγουδήσω εγώ;
-ΌΧΙ. ΜΌΝΟ η κ. Γιώτα θα τραγουδάει αυτό το τραγούδι!


Περπαταμε στο κέντρο και βλέπουμε σε μια βιτρίνα κάτι που του αρέσει...
- Θα μου το πάρεις μαμά, σε παρακαλώωωωω....
-Θα δούμε ματάκια μου πόσο κοστίζει και αν μπορούμε θα το πάρουμε.
-Σε ευχαριστώ πολύ μαμά που θα προσπαθήσεις.
-Οοο μωράκι μου, είσαι τόσο γλυκός! (και του σκάω φιλί στο κεφάλι!) 
-Και εσύ μαμά, είσαι η ζεμπρα μου και είσαι πολύ χαριτωμένηηηηη!


Ο Παναγιώτης του πιάνει κουβέντα σχετικά με το περιστατικό της βιτρίνας- δήθεν ότι δεν ξέρει ενώ του τα έχω πει όλα χαρτί και καλαμάρι. Αφού τα λένε, τον ρωτάει: 

-Γιατί η μαμά είναι η ζέμπρα σου; 
-Γιατί είναι απαλή. Και γιατί είμαι το μαιμουδάκι της. 
-Και εγώ τι είμαι; συνεχίζει ο Παναγιώτης
-Ο Παπαγάλος μου! 

#ΉθελεςΝαΜάθεις #ΠαγωτόΟΜπαμπάς #ΑκόμαΠροσπαθείΝαΤοΚατανοήσει

Τον "μαλωσα" λίγο μια μέρα  και έτρεξε στο δωμάτιο του κλείνοντας κιόλας με δύναμη την πόρτα!!! 

#οιμε #ΕίναιΜονοΤεσσαρων#Παραιτούμαι #ΑυτόΔενΈχειΑτάκα #ΔενΧρειάζεταιΌμωςΚιόλας

Αρχίζει μια μέρα μια από αυτές τις αναίτιες γκρίνιες. Με τα πολλά μου λέει: 

-Συγνώμη μαμά απλά είμαι κουρασμένος. 
-Ωραία τότε. Να πάμε να κοιμηθείς. 
-Όχι μαμά εντάξει. Είμαι ξεκουρασμένος τώρα! 

#ΚαιΞεκουρασμένος #ΚαιΆμεσσα #NailedIt

Καθώς πηγαίνουμε προς τα Γιάννενα έχουμε κολλήσει σε έναν δρόμο γεμάτο στροφές πίσω από ένα φορτηγό και ο Πάναγιώτης αρχίζει και εκνευρίζεται. Μετά από λίγη ώρα ακούμε από πίσω: 
-Μπαμπά, μαμά έχω μια καταπληκτική ιδέα! Ξέρω τι θα κάνουμε. Θα τρακάρουμε το φορτηγό, όχι πολύ μην χτυπήσουμε, θα το βγάλουμε από τον δρόμο μας και θα συνεχίζουμε εμείς κανονικά!! Τι λέτε; Τέλεια ιδέα;;; 

#ΤέλειαΤέλεια #ΜαΠωςΔενΤηνΣκεφτήκαμε 

 Εμείς δεν έχουμε σταθερό τηλέφωνο σπίτι μας. Μόλις μπήκαμε λοιπόν στον ξενώνα στα Γιάννενα το πρώτο που του τράβηξε την προσοχή ήταν το τηλέφωνο. Πάει αμέσως, σηκώνει το ακουστικό, γουρλώνει τα μάτια, μας κοιτάει και λέει με δέος: 
-Θέλετε να ακούσετε ΠΩΣ κάνει το τηλέφωνο;;;;;;;; 

#ΜπιπΜπιπΜήπως; #ΨυχούλαΜου

Κουρνιαζει στην αγκαλιά μου κάποιο βράδυ και μου λέει:

-"Ευχαριστώ μαμά μου που πάντα κάνεις τόσο όμορφα πράγματα για μένα"

 #ανάσαμου #ζωημου #ΕλάτεΜαζέψτεΜε 

Σας είπα. έχει πάθει εμμονή με το σώμα και μαθαίνουμε τα πάντα για αυτό. Μια μέρα φοράει μια πυτζάμα σκελετό που έχει. Έρχεται ο πατέρας μου πάνω και μόλις τον βλέπει, αρχίζει να τον πειράζει και να του λεει: 

-Τι βλέπω καλέ;;; Τι πυτζάμα είναι αυτή;;; Βλέπω βυζάκια, βλέπω κοιλίτσα, βλέπω και πουλάκι! 
Τον κοιτάει ο Δημήτρης Γεράσιμος υποτιμητικά και λέει:
-Τι λες παππού;;; Βλέπεις τον θώρακα, την λεκάνη, τα κόκαλα μου βλέπεις!!! 

#ΕμΤι #ΝαΠάρειςΚαινούργιαΓυαλιά #ΑφούΔενΤουΕίπεΠέοςΒλέπειςΌχιΠουλάκιΠάλιΚαλά #ΑκόμαΘαΤονΜαζεύαμεΤονΠατέραΜου

Μου ζητάει να παίξω μαζί του ενώ του έχω εξηγήσει πως έχω δουλειές και πρέπει να τελειώσω. Του προτείνω να παίξει λίγο ακόμα μόνος. Μου εξηγεί πως είναι οι δυο οι ρόλοι στο παιχνίδι του. Του λέω να κάνει και τους δυο. 

-Μα μαμά, δεν θέλω να μιλάω στον εαυτό μου! Θέλω να μιλάω σε έναν άνθρωπο!! 

#ΚαιΕσύΤιΕίσαι #ΒρεΤιΠάθαμε #ΤιΝαΚάνωΗΜάναΠέιτεΜου

Παίρνει τις προάλλες τηλέφωνο ο Δημήτρης Γεράσιμος την Σουλτάνα: 

-Νονά! Θέλω μια λαμπάδα skoda. Με το skoda επάνω, το σήμα του skoda, όλη skoda!!! Κόκκαλο η Σουλτάνα που ονειρευόταν κουλτουριάρικες και καλλιτεχνικές τσαχπινιες. Ανένδοτο το βαφτιστήρι. "Δεν πρόκειται να αλλάξω γνώμη ΠΟΤΈ!" Δύο μέρες μετά πάμε βόλτα στο κέντρο, βλέπει μια λαμπάδα με τον Mickey, παίρνει τηλέφωνο την νονά του: 

-ΝΟΝΑΑΑ, θέλω λαμπάδα Mickey με γιογιο, (το παιχνίδι) Mickey και μαξιλαράκι Mickey! Η Σουλτάνα που είχε ήδη αρχίσει να ψάχνει στα κλειδαραδικα μπρελόκ skoda και στα παιχνιδαδικα μινιατούρα skoda και ονειρευόταν πως θα κάνει όλο αυτό κουλτουριάρικο, τσαχπίνικο και καλλιτεχνικό, μένει ξανά παγωτό. Ανένδοτο το βαφτιστήρι. 

- "Δεν θα αλλάξω γνώμη ΠΟΤΈ" . Μόλις είδα την διαφήμιση για την λαμπάδα Mack των Cars. Κάποια θα λάβει σύντομα και άλλο τηλεφώνημα!!! 



Ξυπνάει ένα βράδυ μες την νύχτα και έρχεται στο δωμάτιο μου... Σκαρφαλώνει στο κρεβάτι, κουρνιάζει στην αγκαλιά μου όσο πιο καλά μπορεί και αρχίζει να μονολογεί: 
-Μαμά μου πόσο τυχερός είμαι που σε έχω πάντα δίπλα μου. Τι θα έκανα αν έπρεπε να δουλεύεις όπως η νονά ή η γιαγιά και να λείπεις και να με φυλάνε άλλοι; Ευτυχώς μαμά μου που είσαι πάντα εδώ... 

#ΕλάτεΜαζέψτεΜε #Ξανά 




Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Ένα egg hunting αλλιώτικο.... (αισθητηριακό παιχνίδι!)

Το ξέρω. την κουβαλάω την τρέλα μου... Δεν μου έφτανε το κανονικό κυνήγι αυγών που διοργανώσαμε με το μαιμούδι- ήθελα και ένα διαφορετικό, prive, μόνο για χάρη του! 

Για όλα φταίει αυτή η τρελή μαμά blogger του εξωτερικού, πάνω στην οποία έπεσα όταν έψαχνα ιδέες για το egg hunting. H Crystal λοιπόν, έχει αναγάγει το μπάνιο της μικρής της πριγκίπισσας σε ολόκληρη επιστήμη, διοργανώνοντας πολύ συχνά θεματικά αισθητηριακά παιχνίδια σε αυτό. Ένα από αυτά ήταν και το κυνήγι αυγών που θα δείτε εδώ. 

Μου άρεσε τόσο πολύ η ιδέα, που ανυπομονούσα τρελά να την υλοποιήσω και να δω και τις αντιδράσεις του μαιμουδιού. Έχουμε ξαναπαίξει αισθητηριακά παιχνίδια στην μπανιέρα- (όπως εδώ που ζωγραφίσαμε με αφρό ξυρίσματος!)-  τίποτα όμως που να συνδυάζεται με νερό και με αυτόν μέσα! 

Κάπως έτσι λοιπόν, αυτό το μαιμούδι κυνήγησε αυγά μέσα στην ίδια του την μπανιέρα!


Τόσο η ιδέα όσο και η εκτέλεση είναι απλή. Δύσκολο είναι να βρεις κενά πλαστικά αυγά και μετά μικρά αντικείμενα που να μπορούν να βραχούν για να βάλεις μέσα. Εκεί είναι η πρόκληση, είμαι όμως εδώ για να σας πω τι έκανα εγώ και να πάρετε ιδέες. 

Καταρχάς χρησιμοποίησα κάποια αντικείμενα που είχα ήδη όπως ένα άδειο πλαστικό αυγό playmobil από το περσινό δώρο της νονάς, και δυο μπάλες από αυτές που παίρνεις μαζί με δώρο μέσα από μηχανήματα στον δρόμο- είμαι σίγουρη ότι έχετε μερικές από αυτές. (το γεγονός ότι δεν μοιάζουν με αυγά απόλυτα, δεν θα πτοήσουν καθόλου τα μαιμούδια σας!). Πριν βρω τελικά εξάδα πλαστικών κενών αυγών που ανοίγουν στο Tiger, είχα βρει σε ένα τοπικό κατάστημα με είδη χειροτεχνίας και αμπαλάζ αυγά από πλέξιγκλας- υπέροχα και διάφανα ότι πρέπει και για διακόσμηση! Ήταν ακριβά φυσικά, έτσι πήρα μόνο τρία, σε τρία διαφορετικά μεγέθη. Το θέμα τώρα ήταν να τα γεμίσω... 

Καταρχάς αγόρασα μια μικρή playmobil φάρμα που ήξερα ότι ήθελε, την έβγαλα από το κουτί της και την έβαλα στο playmobil αυγό. Τα πλαστικά παιχνιδάκια μπάνιου δεν εξιτάρουν εννοείται πια καθόλου τον Δημήτρη Γεράσιμο, οπότε πραγματικά με δυσκόλεψε από εκεί και πέρα με τι να τα γεμίσω. Βρήκα επίσης στο tiger κάτι ματάκια που τα φοράς στα δάχτυλα για αστείες μιμήσεις και σκέφτηκα πως θα του άρεσαν- όπως και έγινε. Με αυτά γέμισα δυο αυγά. Πήρα και ένα αυτοκινητάκι hot wheels που αλλάζει χρώμα στο ζεστό νερό- γέμισα ακόμα ένα αυγό. (το διάφανο μάλιστα και ήταν τέλειο!) . Βρήκα επίσης στο tiger μια βεντούζα θήκη για την οδοντόβουρτσα του και μια πετσέτα χεριών τυλιγμένη σαν παγωτό- μου ταίριαξαν πολύ. Τέλος ένα κλασσικό μέτρο πλαστικό, μια τρελόμπαλα και δυο μικρά emoticons- δεν μου έτυχαν και τα καλύτερα - αυτό που έψαχνα σαν τρελή και δεν έβρισκα είναι από αυτές τις πετσέτες που είναι συμπιεσμένες και ανοίγουν μόλις τις βάλεις σε νερό. Τελικά βρήκα σε... φαρμακείο μικρές πετσέτες χεριών μιας χρήσης σαν χάπι που ανοίγουν στο νερό και ήταν και το δωράκι που τον ενθουσίασε περισσότερο από όλα! 

Η επιλογή που ήταν εντελώς ΑΚΥΡΗ και δεν σας την προτείνω με τίποτα αφού ήταν σκέτη  χαζομάρα και δεν ξέρω τι σκεφτόμουν, ήταν τα μπαλάκια ελαίων που είχα βάλει σε ένα αυγό... Όταν έσκασε το πρώτο- και ευτυχώς αφαίρεσα τα υπόλοιπα πριν λιώσουν- το παιδί όχι μόνο γλιστρούσε παντού μα δεν μπορούσε πια να βάλει και τα χεράκια του στο πρόσωπο του ή στα μάτια του. Έκανα τεράστιο λάθος και στεναχωρήθηκα πολύ, ωστόσο ευτυχώς δεν ήταν ικανό να του χαλάσει το κέφι και να μην του αρέσει το μπάνιο εξαιτίας αυτού... Ίσως τα άλατα που αφρίζουν να ήταν καλύτερη επιλογή- με φόβισαν όμως τόσο τα έλαια που δεν ξέρω αν το προτείνω.... 

Πήρα και δυο σφουγγάρια και ένα σαπούνι με τα οποία τρελαίνεται πάντα να παίζει συν τα άχυρα που θα έβαζα από πάνω για να ενισχύσω το αισθητηριακό μέρος του μπάνιου και ήμουν έτοιμη! 








Έκλεισα όλα τα δωράκια στα αυγά, και ήμουν έτοιμη να χρωματίσω την μπανιέρα... 


Το νερό της μπανιέρας το χρωμάτισα όπως προτείνει η Crystal- με χρώμα ζαχαροπλαστικής και πραγματικά δεν έβαψε τίποτα, όλα έφυγαν με λίγο ζεστό νερό και ένα πέρασμα με σφουγγάρι. Στην συγκεκριμένη δραστηριότητα επέλεξα το πορτοκαλί. Έδειξε πολύ εντυπωσιακό και μαγικό με όλα τα παιχνιδάκια μέσα... 






Λίγο πριν να φωνάξω το μαιμούδι- που το κρατούσε με νύχια και με δόντια ο Παναγιώτης- έβαλα και την τελευταία πινελιά με τα άχυρα. Στις φωτογραφίες της Crystal τα χόρτα μοιάζουν να επιπλέουν πάνω από το νερό- εμένα βούλιαξαν με την μια!! Ωστόσο την δουλειά τους την έκαναν, δείχνοντας ακόμα πιο μυστήριο και περιπετειώδες το μπάνιο. 




Όταν τελικά τον φώναξα για το σπέσιαλ μπάνιο του, δεν πίστευε στα μάτια του... 



Ανυπομονούσε να πετάξει τα ρούχα του και να χωθεί μέσα σε αυτό το μαγικό μπάνιο. Όταν δε, συνειδητοποίησε πως τα αυγά έκρυβαν δωράκια... τι να λέμε, τα φαντάζεστε! Εμένα αυτό που με χαροποίησε είναι πως μέσω αυτής της "δραστηριότητας" εκτός του ότι ένιωσε πολύ ξεχωριστός, εξοικειώθηκε λίγο με την αίσθηση ξένων "αντικειμένων" στο δέρμα του- αφού γενικά σαν παιδί δεν αγαπάει ιδιαίτερα να λερώνεται και δυσκολεύεται να διαχειριστεί τις πιο περίεργες υφές, όπως πχ χέρια μέσα σε ζελέ ή οτιδήποτε λίγο γλοιώδες, (δες εδώ, εδώ και εδώ.  ), ή στην προκειμένη περίπτωση τα άχυρα να κολλάνε πάνω του. 

Μετά τα μαζέψαμε όλα και κάναμε το κανονικό μας μπανάκι, ολοκληρώνοντας έτσι μια πολύ ξεχωριστή και διαφορετική δραστηριότητα! Έχουν περάσει τρεις μέρες και ακόμα μιλάει για αυτό! Και να φανταστείτε ιδέα δεν έχει πόσο ξεχωριστό μπάνιο του ετοιμάζω για τα γενέθλια του.... 

Τι λέτε, θα το τολμήσετε;; 

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Στην αγκαλιά του Θεού...

Από το πρωί που ξύπνησα- και ξύπνησα πολύ πρωί- η μέρα ήταν παράξενα μουντή. Σιωπηλή. Σχεδόν άχαρη. Ούτε Κυριακή θύμιζε, ούτε άνοιξη. 

Και τότε το είδα. Άλλο ένα αγγελούδι που πέταξε ψηλά. 

Έπειτα διάβασα τα υπέροχα λόγια μιας μανούλας που έλεγε πως όταν μια μάνα κλαίει μέχρι και ο Θεός λυγίζει. Και σήμερα η αλήθεια είναι πως για αυτό το αγγελούδι έκλαψαν, έκλαιγαν και κλαίνε εκατοντάδες μητέρες. Μητέρες που έχουν ζήσει τον πόνο, μητέρες που έχουν φτάσει στο κατώφλι του πόνου μα- ευτυχώς- τον έχουν αποφύγει, μητέρες που μήνες ολόκληρους αγωνιούσαν για αυτόν τον μικρό, μα τόσο μεγάλο, μαχητή. 

Έτσι όλη αυτή η θλίψη που έκρυβε αυτή η Κυριακή έβγαζε ξαφνικά νόημα. Μα εγώ παγωμένη. Ατελείωτη μου φάνηκαν οι ώρες- πραγματικά. Λες και ο χρόνος είχε σταματήσει. Ή απλά είχε γυρίσει πίσω.... 

Ωστόσο το κείμενο αυτό δεν θα είναι λυπηρό και ας μιλάει για θάνατο. Δεν θα είναι όχι μόνο γιατί αυτό "απαίτησε" αυτή η μανούλα αγγέλου... 

"Μην πενθείτε. Να χαίρεστε.  Είναι στην αγκαλιά του Θεού"  είπε...

Δεν θα είναι λυπηρό γιατί μου πήρε τόσα χρόνια για να αποδεχτώ, αυτό που αυτή η υπέροχη γυναίκα γνωρίζει ήδη. Όσο και αν εμάς μας πληγώνει, όσο και αν μας λείπουν τα παιδιά μας, όσο και αν αδυνατούμε να κατανοήσουμε το γιατί- τα παιδιά μας πράγματι βρίσκονται στην πιο ζεστή αγκαλιά. Αυτή του Θεού και της Παναγίας. Αυτά είναι ευτυχισμένα. Πόσο ταλαιπωρούνται αυτά τα πλάσματα παλεύοντας να μείνουν στην ζωή... Είτε μέσα στην μήτρα, είτε έξω από αυτήν- νιώθω πως αυτά τα παιδιά που είναι προορισμένα για άγγελοι πρεσβευτές στον ουρανό- παλεύουν μόνο για μας. Μόνο για όσο χρειάζεται μέχρι να ολοκληρώσουν το επίγειο έργο τους και να συνεχίσουν από ψηλά... (όπως έγραψε μια άλλη αγαπημένη μανούλα). 

Το δικό μας πένθος, η δική μας άρνηση, ο δικός μας θυμός, το μόνο που καταφέρνει είναι να μας αγριεύει, να μας απομονώνει, να μην "αφήνει" τα αγγελούδια μας να πετάξουν ψηλά, να μας στείλουν μηνύματα, να ζεστάνουν την καρδιά μας... (όπως μου έχει πει το γλυκό μου Σοφάκι...) 

Σήμερα λοιπόν γιορτάζω τα ουράνια γενέθλια αυτού του αγγέλου. Επιτρέψτε μου να το κάνω αυτό ως μια μητέρα που γνωρίζει τον πόνο πολύ καλά, έχει δει κατάματα το θεριό δυο φορές. Επιτρέψτε μου να τα γιορτάσω διότι αυτό το κορμάκι απαλλάχθηκε επιτέλους από τις ανθρώπινες αδυναμίες του- αφήνοντας την ψυχή να πετάξει ψηλά, ελεύθερη, ευτυχισμένη, ανάλαφρη. Επιτρέψτε μου να γιορτάσω διότι τα δικά μου αγγελούδια- και τόσο άλλα- τον περιμένουν εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος και αγωνία. 

Όσο για σένα γλυκιά μανούλα- ξέρεις ποια είσαι... Δεν θα σου πω αυτά που έχεις ακούσει άπειρες φορές. Δεν θα στα πω γιατί όπως πολύ σοφά έχεις πει έκανες ότι θα έκανε κάθε μανούλα που βίωνε το ίδιο. Ο θαυμασμός είναι αυτονόητος. Όπως σε κάθε μάνα που έχει ζήσει τα ίδια. Θα σου πω μονάχα αυτό: 

Τα αγγελούδια μας, μας επιλέγουν πριν καν γεννηθούν. Το δικό σου μωρό δεν θα επέλεγε καμία άλλη στο πλευρό του πέρα από εσένα. Είσαι η δική του μανούλα- κομμάτι από το σώμα του, αίμα από το αίμα του. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Αυτός θα συνεχίσει να σε βλέπει και να είναι κοντά σου- να σου στέλνει την ζεστασιά του και το φως του. Τα συναισθήματα, οι μνήμες δεν πεθαίνουν ποτέ. Ποτέ. Το παιδί σου ζει απλά με άλλο τρόπο- διαφορετικό.

 Θα έρθει η μέρα που θα κατανοήσουμε το μυστήριο. Θα έρθει η μέρα που θα ανταμώσουμε ξανά. Και τότε θα είναι για πάντα. 


Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

"Δεν προλαβαίνω..." ( ή απλά δεν θέλω;)

Να οριοθετήσουμε λίγο το "Δεν προλαβαίνω...";; 

Το "δεν προλαβαίνω" έχει να κάνει με επιλογές και προτεραιότητες. Ειλικρινά. Λυπάμαι που το λέω, μα λίγοι είναι οι άνθρωποι που πραγματικά δεν προλαβαίνουν να κάνουν κάποια πράγματα, και πάλι, αυτό έχει να κάνει με επιλογές.  

Επιλογές καριέρας, επιλογές σπουδών ή όχι, επιλογές στις σχέσεις ζωής, επιλογές οικογενειακής κατάστασης, επιλογές κοινωνικού κύκλου, επιλογές προσωπικού χρόνου. 

Τα παραδείγματα που μπορώ να δώσω άπειρα, μα δεν έχει σημασία. Διότι ο κάθε άνθρωπος, η κάθε κατάσταση είναι μοναδική- αν όμως ο καθένας ψάξει βαθιά μέσα του θα δει πως στο κάθε "δεν προλαβαίνω" κρύβεται μια δική του επιλογή. Μια δική του προτεραιότητα. 

Λυπάμαι, μα όταν θες κάτι πραγματικά, όταν κάτι είναι τόσο σημαντικό όσο ή ίδια σου η ζωή, προλαβαίνεις. Θα σκιστείς, θα γίνεις χίλια κομμάτια στην ανάγκη- μα θα το προλάβεις. Θα στερηθείς από τον ύπνο σου, από οτιδήποτε εσύ δεν θεωρείς τόσο σημαντικό ώστε να δώσεις σε αυτό που θεωρείς τόσο σημαντικό.

Σκέψου το.  

Για όσα λες ότι δεν προλαβαίνεις- θυμήσου. Μάλλον δεν τα θες αρκετά. Ή αν τα θες αρκετά, μάλλον δεν έχεις καταλάβει πόσο εύθραστη είναι η ζωή, πόσο πολύτιμος ο χρόνος ώστε να τον αξιοποιήσεις σωστά. Ή δεν έχεις μάθει πως να διαχειρίζεσαι όλη αυτή την τρέλα που λέμε ζωή. 

Ή δεν ξέρω και εγώ τι... 

Έχω ακούσει πολλά δεν προλαβαίνω στην ζωή μου. Το παράδοξο είναι πως τα έχω ακούσει από άτομα που ειλικρινά έχουν όλο τον χρόνο στην διάθεση τους. Από αυτούς που στριμώχνονται, σπάνια το ακούω.

Η ζωή μας είναι αρκετή να χωρέσει τα πάντα. Όσα εμείς τουλάχιστον θέλουμε να χωρέσουν σε αυτήν. 




Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τα αγαπημένα μου... (blogοπρόκληση!)

Η ξεχωριστή και γλυκιά μου Αθανασία από το Creations with Fantasy με προσκάλεσε να μοιραστώ τα αγαπημένα μου- κάτι που ξεκίνησε  η Λαμπρινή του Polka dots lady.! Πάντα απολαμβάνω αυτά τα "εγωιστικά" παραληρήματα, έτσι εννοείται πως αποδέχτηκα. 

Τι λέτε; Υπάρχουν ακόμα πράγματα που δεν γνωρίζετε για μένα; 


Αγαπημένος πίνακας ζωγραφικής: 

Λατρεύω τον Νικηφόρο Λύτρα. Μου κέρδισε την καρδιά στο γυμνάσιο και έκτοτε κανείς δεν κατάφερε να πάρει την θέση του παρότι έχω μεγάλη αδυναμία και στον Pierre- Auguste Renoir. Θα διαλέξω αυτόν που έχω επιλέξει να διακοσμεί και το σαλόνι μου- "Η Αναμονή". 



Αγαπημένη ταινία: 

Ως γνήσια και ακραία σινεφίλ, (τόσο που αγαπώ ακόμα και τις "κακές" ταινίες), νιώθω πως προδίδω πολλές με το να διαλέξω μια. Από τις σύγχρονες η αγαπημένη μου με διαφορά είναι η ταινία "The notebook" ενώ από πιο κλασσικές σίγουρα η "Όσα παίρνει ο άνεμος". Ωστόσο δεν θα διστάσω να παραδεχτώ πως λατρεύω πχ και όλα τα Jurrassic Park, το Grease, το Dirty Dancing, ή ακόμα και το σύγχρονο αστυνομικό θρίλερ " The departed". (κοινώς ότι να'ναι!) 

Αγαπημένο βιβλίο:  

Δεν το συζητώ. Οπωσδήποτε το "Όσα παίρνει ο άνεμος" της Μαργκαρετ Μίτσελ, το "Μεγάλες Προσδοκίες" του Κάρολου Ντίκενς  και "Το κοράκι" του ανεπανάληπτου Stephen King. Ο λόγος που τα ξεχωρίζω είναι επειδή δεν έχω σταματήσει να τα διαβάζω. Γεμάτη όμως η βιβλιοθήκη με λατρεμένα βιβλία. 

Αγαπημένος συγγραφέας: 

Θέλει και ρώτημα; Το έχω δηλώσει πολλάκις. Ο Stephen King και φυσικά ο Κάρολος Ντίκενς. 

Αγαπημένο κομμάτι κλασσικής μουσικής: 

Στην εφηβεία μου είχα εμμονή με την κλασσική μουσική. Τα άκουγα όλα και διαρκώς. Τώρα πια δεν θα βάλω να ακούσω, όμως αν τύχει και πετύχω κλασσική μουσική δεν θα προχωρήσω, θα κάνω παύση και θα απολαύσω. Λατρεύω τον Vivaldi αν και αγαπημένο μου ορχηστρικό κομμάτι- δεν νομίζω πως συγκαταλέγεται στην κλασσική μουσική- είναι το love theme από την ταινία 'The Godfather" του Νino Rota. 




Αγαπημένο τραγούδι: 

"Γέλα πουλί μου" (γέλα, είναι η ζωή μια τρέλα). Με εκφράζει τόσο πολύ που το έχω ζητήσει να παίξει οπωσδήποτε στην κηδεία μου. (αλήθεια, μην σταυροκοπιέστε!)



Αγαπημένο πρόσωπο: 

Όλη μου η οικογένεια. Αυτό συμπεριλαμβάνει πρωτίστως τον άντρα μου και το παιδί μου, μετά την αδελφή μου, τον πατέρα μου και την μητέρα μου και μετά όλους τους υπόλοιπους από τον στενό οικογενειακό και φιλικό μου κύκλο. 

Αγαπημένη μυρωδιά: 

Άπειρες. Αντηλιακό καρύδα. Μπισκότα φυστικοβούτυρου. Το άρωμα του άντρα μου. Τα μαλλιά του παιδιού μου. Του ψωμιού που έβγαζε η γιαγιά μου από τον ξυλόφουρνο. Του γιασεμιού και της γαρδένιας. Της καλοκαιρινής νύχτας. Της πρώτης πίτσας που σερβίρουμε καλοκαίρι στην βεράντα του μαγαζιού. Του καναβουριού. Το Old Spice του πατέρα μου. Της τηγανητής πατάτας. Της κανέλας. Του πρώτου καφέ το πρωί. Του μούστου την εποχή των σταφυλιών. Του λαδιού της γιαγιάς μου μέσα στο τεράστιο βαρέλι όταν το άνοιγε να βγάλει λάδι με την κουτάλα. Μπορώ να συνεχίσω ασταμάτητα. Είμαι άνθρωπος της μυρωδιάς. Νομίζω έτσι με κέρδισε αρχικά και ο Παναγιώτης. Αν όμως πρέπει να διαλέξω μια και μόνο μια θα πω αυτή χωρίς αμφιβολία: 

Του χώματος μετά την βροχή. 

Αγαπημένο φυσικό τοπίο: 

Θάλασσα και πάλι θάλασσα. Αν συνδυάζει και ηλιοβασίλεμα ή ξημέρωμα- δεν έχω καλύτερο. 

Αγαπημένη θάλασσα που κολύμπησα: 

Νομίζω θα πω το Πόρτο Κατσίκι στην Λευκάδα και ας μην αγαπώ τις παγωμένες και βαθιές θάλασσες. Η συγκεκριμένη με συγκλόνισε. 

Αγαπημένος τόπος προορισμού: 

Λονδίνο και πάλι Λονδίνο εννοείται! Όμως πόσο αγαπώ να επιστρέφω Κρήτη- δεν νομίζω πως μπορώ να περιγράψω. 

Αγαπημένος τόπος που θα ήθελα να επισκέφτω: 

Την Σκωτία και το Παρίσι. Και την Ρώμη. Και την Αυστρία. Και την Νότιο Αφρική. Αυτά!

Αγαπημένο φαγητό: 

Είμαι λάτρης του κοτόπουλου σε όλες τις μορφές του ακόμα και νερόβραστο. Νομίζω όμως πως το κοτόπουλο πανέ της μητέρας μου είναι μακράν το αγαπημένο μου. 

Αγαπημένο γλυκό: 

Δεν είμαι γλυκατζού. Προσπαθώ να σκεφτώ μα νομίζω πως δεν μπορώ να πω κάτι που δεν θα προκαλέσει εγκ εφαλικά σε γνήσιους γλυκατζήδες.... Λατρεύω ένα επιτυχημένο κέικ. Ή ένα δροσερό ζελέ. Μια λαχταριστή πανακότα. Ένα ολόφρεσκο σκαλτσούνι. Ένα μαστιχωτό cookie. Ένα ζουμερό cheesecake με γλυκό βύσσινο. Η μια λατρεμένη σοκολάτα Serano. Αυτά είναι γλυκά για μένα. Μην με λιντσάρετε!

Αγαπημένη συνήθεια: 

 Να γράφω.... Να τραβάω φωτογραφίες...

Αγαπημένη εποχή: 

ΦθινόπωροΧειμώνΆνοιξηΚαλόκαιρο.... (δεν μπορώ να επιλέξω, τις αγαπώ ΟΛΕΣ!) 

Σε ευχαριστώ πολύ τρελό κορίτσι για την πρόσκληση- την απόλαυσα. Προσκαλώ και εγώ με την σειρά μου τις: 

Ρεγγίνα- Mama Reggina 
Μαρία- Maria's little men
Κατερίνα- Μαμά για σπίτι



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...