Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

Το απόλυτο βρωμουσοκρέβατο! (δώρο χειροποίητο από τον παππού!)

Το περίμενα αυτό το κρεβάτι χρόνια! Αλήθεια! Ο πατέρας μου είχε φτιάξει το δικό μας όταν το μαιμούδι ήταν μόλις δυόμιση χρονών και περίμενα πως περίπου τόσο θα ήταν και η βρωμούσα όταν θα πήγαινε στο δικό της δωμάτιο. (όχι ότι εμάς πήγε, στο κρεβάτι μας σκαρφαλώνει κάθε βράδυ- μια φορά όμως εκεί ξεκινάει τη νύχτα!) Η Σουλτάνα όμως είχε άλλη άποψη, έτσι τόσο εγώ όσο και ο πατέρας μου κάναμε υπομονή μέχρι που έφτασαν σχεδόν τα τέταρτα γενέθλια της μικρής για να πει η μητέρα το πολυπόθητο ναι! (Yees!!)

Η μεγαλύτερη πρόκληση στο κρεβάτι- κουκέτα της Χριστίνας, ήταν πως το δωμάτιο είναι πολύ μικρό. Έτσι περισσότερο χρόνο πήρε τελικά η εύρεση λύσης και ο σχεδιασμός του κρεβατιού, παρά η κατασκευή αυτούσια. Συνέπεια του ελλιπούς χώρου ήταν, περίπου το 1/3 του κρεβατιού να μπει στην ουσία μέσα στην ντουλάπα- κάνοντας το όμως ακόμα πιο κουκλίστικο και παραμυθένιο... Και πριν σας μιλήσω πιο αναλυτικά για όλα, ένα σας λέω. Η βρωμούσα ζήτησε του παππού της, το κρεβάτι της να έχει κούνια και μονόζυγο... Και ο πατέρας μου σπάνια λέει όχι σε μια πρόκληση... (η αλήθεια είναι πως ζήτησε ΚΑΙ τσουλήθρα μα η αδελφή μου αρνήθηκε κατηγορηματικά... Πόσο θα ήθελα όμως να δω το αποτέλεσμα δεν το κρύβω.!) 

Πάμε λοιπόν να σας δείξω το βρωμουσοκρέβατο;;; 


Εάν το κρεβάτι έμπαινε στον αριστερό τοίχο όπως μπαίνεις στο δωμάτιο, ο οποίος ήταν και ο μόνος διαθέσιμος, θα έκλεινε στην ουσία όλη η πόρτα. Τώρα το κρεβάτι βρίσκεται στα δεξιά αφήνοντας σχεδόν το δωμάτιο ακριβώς όπως ήταν- αφού εκεί είχε πάντα ένα στρώμα η Σουλτάνα για παιχνίδι και χουζούρι... 


Στην σκάλα έχει φτιάξει εσοχές ράφια- τα οποία η Σουλτάνα ζήτησε να είναι διπλής όψεως. Να είναι ανοιχτά δηλαδή και από την μέσα πλευρά του κρεβατιού. Δεν ξέρω κατά πόσο θα εξυπηρετεί στην πορεία- μιας και είμαι σίγουρη πως θα αναδιοργανώσει και άλλο το δωμάτιο- ακόμα ψάχνεται- προσωπικά δεν μετανιώνω που τα έκανα κλειστά γιατί σε εκείνη την γωνίτσα εσωτερικά του κρεβατιού έχουμε φτιάξει στην ουσία με μαξιλάρια ένα σαλονάκι που διαβάζουμε παραμύθια ή απλά κουβεντιάζουμε. Μου αρέσει όμως και αυτή η εκδοχή- ιδίως με τα φωτάκια που έχει βάλει για ατμόσφαιρα, όταν καταφέρω να τα φωτογραφίσω βράδυ θα τα προσθέσω! Ένα θετικό που σίγουρα βλέπω είναι πως μπορείς να αξιοποιήσεις τον χώρο πιο αποτελεσματικά αν λόγου χάρη βάλεις βιβλία και στις δυο πλευρές αντίστοιχα- κάτι που εγώ δεν μπορώ φυσικά να κάνω- λόγω των σκαλοπατιών το βάθος είναι παραπάνω από επαρκές. 




Το αγαπημένο μου σημείο στο κρεβάτι- το ίδιο και της βρωμούσας μου- είναι φυσικά η κουκλίστικη κούνια! Εννοείται πως βγαίνει και μάλιστα εύκολα- για τον βραδινό ύπνο και απλά την έχει ξετρελάνει! (και το μαιμούδι φυσικά!) Εν καιρώ θα ανεβάσω και βίντεο ενώ την χρησιμοποιεί!! (αμέ!)




Εδώ στην πρόβα τζενεράλε την μέρα που στήναμε το κρεβάτι! 


Το μονόζυγο που κρύβεται θα αναρωτιέσαι; Μα που αλλού; Στην οροφή του κάτω κρεβατιού. Τόσο απλό! 



Λεπτομέρεια που σκοτώνει τα αστεράκια που έφτιαξε ο πατέρας μου στις τάβλες της οροφής και στα δύο κρεβάτια! Τα κεραμίδια στην σκεπή ήταν επίσης απαίτηση της βρωμούσας. Η ιδιαιτερότητα αυτής της κουκέτας δεν είναι μόνο πως το κεφάλι της κρύβεται μέσα σε μια ντουλάπα- μα και πως το πάνω κρεβάτι είναι πολύ πιο χαμηλό από το κάτω σε ύψος. Η αδελφή μου είναι ψηλή και νταρντάνα- το έχει το σόι, χεχε- και ήταν πολύ σημαντικό για αυτήν να έχει άπλετο χώρο στο κάτω κρεβάτι για να μπορεί να κάθεται ή να σκύβει άνετα. Για αυτόν ακριβώς το λόγο το πάνω κρεβάτι είναι πολύ χαμηλό- εγώ που ανέβηκα δεν χωράω να κάτω καθιστή ούτε στο ελάχιστο, τα παιδιά όμως βολεύονται μια χαρά. Αυτός ήταν και ο λόγος που επέλεξαν τα παράθυρα του πάνω ορόφου να είναι όλο κάγκελα - ώστε να έχει καλή ορατότητα του υπόλοιπου δωματίου- ενώ ανοίγουν ακριβώς σαν παραθυρόφυλλα ώστε να μπορεί να στρώνει εύκολα το πάνω κρεβάτι με μια σκαλίτσα. (κλείνουν με σύρτη και κλείδωμα για την ασφάλεια της μικρής). Και φυσικά απεικονίζουν καρδιές, τι άλλο; Προσωπικά προτιμώ να είχαν το ίδιο ύψος- όπως το δικό μας- μακροπρόσθεσμα θα εξυπηρετούσε περισσότερο...





Θα ακολουθήσει και ανάρτηση με το making of του κρεβατιού, και περισσότερες λεπτομέρειες αφού δεν έχω καταφέρει να βγάλω όσες φωτογραφίες θέλω- τα ζουζούνια με βγάζουν κακή κακώς από το δωμάτιο! Σε όσες φωτογραφίες είναι τα παιδιά, είναι από την μέρα που το στήναμε οπότε ζητάω την κατανόηση σας για άκυρους ώμους, πόδια ή εργαλεία στα κάδρα των φωτογραφιών!! Ένα σας λέω. Ζήλεψε το μαιμούδι και θέλει και αυτός κούνια... Και μονόζυγο... Και σκέφτηκε και μια καταπακτή για πάνω στην σκεπή του... Και ο παππούς έχει αρχίσει ήδη τις εργασίες... Οπότε μείνετε συντονισμένοι και για ανανέωση του μαιμουδοδωματίου αφού είναι στα σκαριά και βάψιμο και γραφείο.... Μην ξεχνάτε. Πάμε πρώτη δημοτικού του χρόνου... 

Αααααα.... Θέλετε να μάθετε το επόμενο project του τρελού κρητίκαρου πατέρα μου;;;; Δεντρόσπιτο... Αληθινό και με τα όλα του.... Ψήνεστε; (εμείς πάαααρα πολύ!) 

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Σε λάθος μέρος είσαι βρε αστέρι...

Ο φετινός Φλεβάρης ήρθε και έκατσε πάνω στο στήθος μου σαν βαρίδι. Τις πρώτες μέρες δεν μπορούσα σχεδόν να ανασάνω βαθιά χωρίς να νιώθω αυτόν τον οξύ πόνο στην ψυχή, αυτό το τεράστιο κενό στην καρδιά. Όπως πάντα, μετά από την πρώτη δύσκολη εβδομάδα, η καρδιά βρήκε ακόμη μια φορά τον τρόπο και άρχισε να χτυπά και πάλι φυσιολογικά, χωρίς αρρυθμίες και δυσκολία στην αναπνοή. 

Αυτό κράτησε λίγο βέβαια, αφού το επόμενο σύμπτωμα ήταν σωματικό. Άρχισε να με πονάει και να με ενοχλεί η καισαρική μου τομή. Κάθε βράδυ που ξάπλωνα εξαντλημένη να κοιμηθώ, τα μάτια αρνιόντουσαν πεισματικά να κλείσουν, ενώ η τομή με τραβούσε κάνοντας το ακόμα πιο δύσκολο να κοιμηθώ. Μέχρι που ένα βράδυ ενώ στριφογυρνούσα στα σκεπάσματα ανήσυχη, αποφάσισα να νιώσω την τομή με τα δάχτυλα μου, από την μια άκρη ως την άλλη ξανά και ξανά. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως από όλες τις πληγές που μου άφησε ο γιος μου πριν τον χάσω από την αγκαλιά μου και την ζωή μου, η μόνη που μπορώ να αγγίξω είναι αυτή. Η τομή αυτή είναι το τελευταίο που θυμάμαι πριν γεννήσω το δεύτερο παιδί μου, αφού ο γιατρός μου λόγω του έκτακτου της καισαρικής ακουμπούσε το νυστέρι ήδη στο δέρμα μου απαλά μα αποφασιστικά όταν έδωσε εντολή του αναισθησιολόγο να με κοιμίσει. Ήταν η τελευταία εκείνη στιγμή που το μωρό μου και εγώ θα ήμασταν μαζί, κοντά, ενωμένοι. Πως να μην με πονάει; Πως να μην μου φωνάζει να την προσέξω; Σας ορκίζομαι πως την στιγμή που αποφάσισα να χαϊδέψω την πληγή μου, αυτή σταμάτησε να με πονάει. Λες και μόνη μου, έστω ασυναίσθητα, έστω υποσυνείδητα, έστω με την δύναμη της αυθυποβολής το προκάλεσα όλο αυτό. Δεν ξέρω, δεν θα μάθω ποτέ και ούτε με αφορά. Για μένα, είναι ένας τρόπος να συνδεθώ ξανά με το παιδί μου που τόσο βίαια και πρόωρα έχασα και αυτό μου φτάνει. 

Κάποια Τετάρτη λοιπόν, 8 χρόνια πριν ανήμερα Αγίου Βαλεντίνου άρχισαν οι βίαιες και πρόωρες συσπάσεις. Λίγες ώρες μετά τα μεσάνυχτα, ξημερώνοντας  πια 15 του Φλεβάρη, ημέρα Πέμπτη, γέννησα έναν πανέμορφο αγόραρο ο οποίος έζησε μόλις 10 ώρες. Μπορεί για κάποιους η ζωή του να ήταν πολύ μικρή για να μετράει, για εμάς όμως ήταν αυτές οι 10 ώρες που άλλαξαν για πάντα τις ζωές μας. Και αυτές τις απειροελάχιστες αναμνήσεις που έχω, αν μπορούσα να τις κρεμάσω φυλαχτό στην καρδιά μου να τις βλέπουν όλοι θα το έκανα. Γιατί είμαι περήφανη για αυτό το παλικαράκι που τόσο σκληρά πάλεψε να γεμίσει την αγκαλιά μας. Και ας μην τα καταφέραμε, η καρδιά μας είναι γεμάτη από την εικόνα του, την ομορφιά του,  το παράπονο αυτό που είχαν τα χείλια του όταν έφυγε, λες και θα του λείπαμε και εμείς, όσο μας λείπει πάντα αυτός. 

Οχτώ χρόνια πια μακριά σου μικράκι μου και στο ορκίζομαι τώρα που γράφω και κοιμάται δίπλα μου ο αδελφός σου, ακούω την αναπνοή του στο ένα μου αυτί και λίγο πιο μακρυά, στο άλλο αυτί, ακούω μια ακόμα αναπνοή και ας είμαστε μόνοι στο σπίτι... Δεν είμαστε όμως, σωστά; Εσύ ξέρεις... Εύχομαι να ακούς τις προσευχές του μικρού σου αδελφού, σε μελετάει τόσο συχνά. Και κάνε μου την χάρη βρε αστεράκι... Και αν δεν κοπιάζεις στα δικά μου όνειρα, κόπιασε στα δικά του... Και αυτός θα μου τα πει. 

Σε αγαπάω πάντα και για πάντα.


Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

Λίγες πέτρες σε ένα παγκάκι....

Η πιο απαιτητική ώρα των παιδιών, είναι συνήθως η ώρα που εμείς δεν αντέχουμε πια άλλο. Είναι στο κλείσιμο της μέρας, όπου συσσωρεύεται όλη η κούραση, όλα όσα δεν έγιναν, όλα όσα δεν πήγαν καλά, είναι η ώρα που απλώς νιώθεις πως θα ήθελες να υπάρχει κάποιος που θα σε πάρει αγκαλιά, θα σε πλύνει,  θα σε ντύσει, θα σε νανουρίσει και θα σε ακουμπήσει στο κρεβάτι- όπως ακριβώς κάνεις εσύ για το παιδί σου/τα παιδιά σου. 

Και όμως είναι αυτή η ώρα που τα παιδιά θα αναπολήσουν τα πιο σημαντικά γεγονότα της ημέρας και θα θέλουν να μιλήσουν για αυτά. Είναι η ώρα που θα θυμηθούν και την πιο μικρή λεπτομέρεια, το πιο ανόητο αστείο, η ώρα που θα θέλουν τις περισσότερες αγκαλιές, τα πιο γάργαρα γέλια, η ώρα που κοιτάνε να ρουφήξουν και το τελευταίο κύτταρο ενέργειας που σου έχει απομείνει... 

Απόψε, μετά από μια πολύ απαιτητική ημέρα για μένα προσωπικά, με τις αντοχές μου να έχουν φτάσει στο μηδέν, εκτελούσα την ρουτίνα μας σχεδόν μηχανικά. Κάναμε το ντους μας γρήγορα και αποτελεσματικά μα χωρίς πειράγματα, τραγούδια και βρεγμένα φιλιά- μόνο λίγα γαργαλητά ανάμεσα στα δαχτυλάκια της πατούσας κατάφερα να προσφέρω. Φορέσαμε τα πυτζαμάκια μας εξίσου γρήγορα, χωρίς ξεβράκωτα κυνηγητά και φιλιά στον αφαλό. Αυτή φυσικά είναι η δική μου η πλευρά αφού το μικράκι μου, διαισθανόμενος πως δεν έχω και πολλά να προσφέρω, μονολογούσε μόνος του αστεία, έκανε γκριμάτσες στον εαυτό του στον καθρέφτη, μέχρι που έφτιαξε και ένα δικό του τραγούδι. Προσπάθησε μάλιστα να με βάλει στο κλίμα με ένα "ανέκδοτο" μα πρέπει να γέλασα τόσο ψεύτικα που δεν προσπάθησε άλλο. 

Καθώς του στέγνωνα τα μαλλιά κουνιόταν διαρκώς. Ήμουν τόσο κουρασμένη που δεν ήθελα καν να του πω να σταματήσει, έτσι προσπάθησα να κάνω την δουλειά μου ενώ αυτός άλλαζε κατεύθυνση συνεχώς. Ήμουν τόσο απορροφημένη στην ρουτίνα αυτή που μου πήρε αρκετή ώρα να συνειδητοποιήσω πως ο λόγος που το αγόρι μου κουνιόταν διαρκώς, ήταν επειδή δημιουργούσε σκιές στον τοίχο από το φως που έβγαινε πίσω του από την πόρτα του μπάνιου. 

Και ξαφνικά χαμογέλασα. Ξεκουράστηκα ως δια μαγείας. Και ταυτόχρονα πικράθηκα. Πικράθηκα γιατί αναρωτήθηκα πόσες τέτοιες μαγικές στιγμές έχω χάσει επειδή παλεύω με μια ρουτίνα. Πόσες γκριμάτσες έχασα ενώ βιαζόμουν να λούσω τα μαλλιά του; Πόσες αγκαλιές ενώ προσπαθώ να βάλω τις κάλτσες του το συντομότερο δυνατόν; Πόσες κουβέντες και πόσα αστεία δεν έχω ακούσει πραγματικά μόνο και μόνο επειδή είμαι πολύ κουρασμένη; Πόσες σκιές στον τοίχο δεν έχω δει μόνο και μόνο επειδή δεν κοιτάω; Γιατί δεν φροντίζω να δώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου μέσα στην μέρα ώστε να αποφορτιστώ και να γεμίσω και πάλι μπαταρίες; Γιατί ψάχνω πάντα μια δουλειά να κάνω, μια υποχρέωση να ολοκληρώσω λες και άμα δεν το κάνω θα πέσει ο ουρανός να με πλακώσει; Γιατί μέχρι και όταν τρώω βιάζομαι να τελειώσω για να μπει επιτέλους σε σειρά και η υπόλοιπη μέρα; Γιατί στην τελική να μην αφήσω τον νεροχύτη μια μέρα γεμάτο, τα μαξιλάρια στο πάτωμα, να μην απαντήσω σε όλα τα μηνύματα; Γιατί να μην πάρω το παιδί μου και να πάμε μια βόλτα στην παραλία κάνοντας απολύτως τίποτα; 

Τα πάντα στην ζωή έχουν να κάνουν με προτεραιότητες. Και αναμφίβολα τα τελευταία πεντέμιση χρόνια η μέγιστη προτεραιότητα μου είναι ο γιος μου. Ξέχασα όμως και την Γιάννα. Και αφού κανείς άλλος δεν μπορεί να με φροντίσει, πρέπει να με φροντίσω εγώ. Και αν αυτό σημαίνει να βγω από τον ψυχαναγκαστικό αυτό μικρόκοσμό μου όπου τα πάντα πρέπει να είναι άψογα- θα βγω. Γιατί όταν αυτό το μικράκι μεγαλώσει, δεν θα θυμάται αν ο νεροχύτης ήταν γεμάτος από το προηγούμενο βράδυ, ή αν τα μαξιλάρια ήταν στην θέση τους. Θα θυμάται πόσο συχνά χαμογελούσα, αν γέλαγα με την ψυχή μου, αν οι αγκαλιές μου ήταν σφιχτές και κρατούσαν ώρα, αν άκουγα πραγματικά. Θα θυμάται πως αν ήθελε να μαζέψει 15 πέτρες στην παραλία για να τις χρωματίσει, εγώ τον παρότρυνα να πάρει και άλλες. Θα θυμάται πως έβλεπα και εγώ σχήματα σε αυτές. Θα θυμάται πως δεν βιαζόμουν να φύγω, δεν είχα δουλειές να περιμένουν και πως το βλέμμα μου τον ακολουθούσε σε κάθε μικρή του κίνηση. Θα θυμάται πως χοροπηδούσαμε  εκεί που σκάει το κύμα και ας λερώναμε τα παπούτσια μας. 

Δεν έχει σημασία αν στην πραγματικότητα βιαζόμουν, αν είχα δουλειές να περιμένουν, αν έβλεπα να δημιουργούνται και άλλες. Σημασία έχει τι ένιωσε αυτός. Και μαζί του και εγώ. Γιατί δεν υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο από το να διαλέγει ένα παιδί από ολόκληρη παραλία μερικές πέτρες ΜΟΝΟ για σένα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο από ένα παιδί που ένιωσε τόσο σημαντικό που σου επέστρεψε αυτό το συναίσθημα αυτούσιο. 

Και στην τελική, ξέρεις γιατί τα παιδιά μας είναι τόσο απαιτητικά ακριβώς πριν το ύπνο; Γιατί είναι εκείνη η ώρα που και εμείς είμαστε πιο διαθέσιμοι. Πιο ανοιχτοί σε όλα, ακόμα και κουρασμένοι. Είναι η ώρα που σταματάμε όλο αυτό το τρελό τρέξιμο και πάμε με πιο γοργό απλά βήμα. Και έτσι βρίσκουν ευκαιρία να μας προλάβουν. 

Να συμβαδίσουν τα βήματα μας... Ας συμβαδίζουν τα βήματα μας πιο συχνά. Γιατί πολύ νωρίτερα από όσο φανταζόμαστε θα τρέχουμε εμείς ξωπίσω τους... Και τότε... Τότε αυτές είναι οι αναμνήσεις που θα έχουν αξία. Τα βρεγμένα φιλιά. Τα γαργαλητά στην πατούσα. Τα ξεβράκωτα κυνηγητά. Οι σκιές στον τοίχο. Αυτές οι λίγες πέτρες σε εκείνο το παγκάκι... 




Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

7+1 δραστηριότητες για τον χειμώνα!

Ο Δεκέμβριος ήταν εξ ολοκλήρου αφιερωμένος σε ελεύθερες δραστηριότητες που μύριζαν Χριστούγεννα! Τις μοιράστηκα όλες μαζί σας στο #adventcalendar εδώ, οπότε ήταν λογικό τον Ιανουάριο- δεύτερο μήνα του χειμώνα- να ασχοληθούμε ακριβώς με αυτό! Τον χειμώνα και ότι αυτός συνεπάγεται! 

Μετά από 4 μήνες homeschooling παράλληλα με το σχολείο, διαπίστωσα πως το μικράκι μου ναι μεν θέλει σαν τρελό να κάνουμε τις δραστηριότητες μας όπως τις κάναμε πάντα, όμως σε πιο χαλαρό ρυθμό. Δεν μου το ζήτησε ποτέ, το κατάλαβα όμως μόνη μου μιας και ο χρόνος του στο σπίτι είναι εκ των πραγμάτων πιο περιορισμένος και προσπαθούσε να τα χωρέσει όλα. Και παιχνίδι, και χρόνο με εμάς, παππούδες και βρωμούσα, και παιχνίδι, και τηλεόραση και διαβάσματα βιβλίων και δραστηριότητες. (και παιχνίδι, το είπα;!) Συνεπώς πήρα την απόφαση να είναι τα θέματα μας μηνιαία και να ασχολούμαστε με αυτά όταν και εφόσον το θέλουμε και οι δυο.

Προσπαθώ τα θέματα μας να μην συμπίπτουν με του σχολείου, αυτή την φορά όμως ήταν αδύνατον έτσι προσπάθησα να το εκμεταλλευτώ. Έσπασα το κεφάλι μου να βρω πράγματα που δεν έκαναν στο σχολείο, έτσι ήρθε όλο αυτό και έδεσε πολύ όμορφα με την μια δραστηριότητα να καλύπτει πραγματικά την άλλη. 

Πάμε να σας δείξουμε τι κάναμε;


  1. Χειροτεχνία χιονάνθρωπος με play doh και ψεύτικο χιόνι
  2. Αισθητηριακό παιχνίδι με λιώσιμο κομματιών από πάγο με εγκλωβισμένα ζώα. 
  3. Messy play με δημιουργία χιονοστιβάδας που πλάκωσε τα ζώα που είχαμε σώσει από τον παγετώνα.
  4. Πείραμα σχετικά με τον κύκλο του νερού. 
  5. Mess free play- εξάσκησης λεπτών δεξιοτήτων.
  6. Ανάγνωση σχετικών βιβλίων. 
  7. Σχετικές δραστηριότητες ζωγραφικής.
  8. Παιχνίδι έξω στο κρύο- παιχνίδι στο αληθινό χιόνι. 
Πιο συγκεκριμένα: 

Χειροτεχνία χιονάνθρωπος με play doh και ψεύτικο χιόνι. 

Δεν ξέρω γιατί, το μαιμουδάκι δεν βαριέται ποτέ να φτιάχνει χιονάνθρωπους! Είτε με πλαστελίνη, είτε με ψεύτικο χιόνι είναι από τις αγαπημένες του δραστηριότητες. Εφόσον στο σχολείο έφτιαξαν με κολάζ, εγώ βασίστηκα στις κλασσικές μα αγαπημένες τεχνικές. Την πλαστελίνη και το χιόνι το οποίο θα φτιάξετε μόνο με δυο υλικά. Μαγειρική σόδα και ελάχιστο νερό! Προσθέτετε λίγο, λίγο μέχρι η σόδα να έχει την υφή του χιονιού και να στέκεται στις κατασκευές! Τόσο απλό, τόσο πετυχημένο! 



Αισθητηριακό παιχνίδι με λιώσιμο πάγων. 

Εξίσου κλασσικό και αγαπημένο. Βάζετε σε μερικά πλαστικά ποτήρια διάφορα ζωάκια- εγώ επειδή δεν είχα ζώα του Βόρειου Πόλου επέλεξα κυρίως ζώα που έχουν αφανιστεί ώστε να παρουσιάσω το παιχνίδι σαν παγετώνα και να μιλήσουμε για αυτόν. Προσθέτετε νερό και αφήνετε στην κατάψυξη για ένα βράδυ. Τα βγάζετε όπως τα παγάκια σε ένα ρηχό ταψάκι και εφοδιάζετε το μικράκι σας με αλάτι, νερό  και εργαλεία εκσκαφής. Έτοιμο το παιχνίδι, ευκαιρία να μιλήσουμε και να δούμε πως λιώνει ο πάγος, πόσο τον επηρεάζει το αλάτι, που είναι ο Βόρειος Πόλος και τι είναι ένας παγετώνας. 






Messy play- χιονοστιβάδα! 

Καιρό τώρα ήθελα να του γεμίσω ένα μπολ με άμυλο καλαμποκιού, (corn flour) και νερό γιατί είναι το απόλυτο messy play και απίθανη η αίσθηση σε παιδί με θέματα αισθητηριακά όπως το δικό μου! Βρήκα λοιπόν την ευκαιρία και έθαψα τα ζώα που είχαμε σώσει από τον παγετώνα σε μια επική χιονοστιβάδα που δεν ήταν άλλο από κορν φλάουρ και νερό σε ένα ρηχό ταψάκι! (αν χρησιμοποιήσετε μπολ τα ζώα θα εξαφανιστούν τελείως!) Τα ζώα πραγματικά εγκλωβίστηκαν, δεν μπορούσες να τα κουνήσεις πριν λιώσει και πάλι το άμυλο- το οποίο για να λιώσει και να γίνει πάλι ρευστό πρέπει να το σπας με τα δάχτυλα σου και όλη σου την δύναμη! Του άρεσε πολύ ,για μέρες εγκλωβίζαμε τα ζώα με ένα σωρό διαφορετικούς τρόπους! Η συγκεκριμένη δραστηριότητα είναι ότι πρέπει και για πολύ μικρά μωράκια αφού και να φάνε από το άμυλο καλαμποκιού δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Απλώς στα μωρά θα παραλείψετε τα ζωάκια φυσικά!




Πείραμα σχετικά με τον κύκλο του νερού. 

Αγόρασα πρόσφατα ένα βιβλίο για το νερό, σας μίλησα για αυτό εδώ. Μέσα είχε μια αφίσα σχετικά με τον κύκλο του νερού. Εντελώς τυχαία την επόμενη κιόλας μέρα μίλησαν για αυτό ακριβώς στο νήπιο και κάνανε και πείραμα. (με ένα μπρίκι σκεπασμένο και νερό σε βρασμό) Ενθουσιάστηκε, έτσι βρήκαμε την ευκαιρία να διαβάσουμε παλιά δικά μου βιβλία να μιλήσουμε και για την ομίχλη, τι είναι, και πότε η βροχή γίνεται χιόνι. Έψαχνα παντού να βρω ένα σχετικό πείραμα, μέχρι που βρήκα αυτό- δυστυχώς δεν έχει βγάλει ΚΑΘΟΛΟΥ ήλιο μέρες τώρα μα περιμένουμε με υπομονή και ενθουσιασμό για το αποτέλεσμα. Σε μια πλαστική θήκη zip lock βάζουμε νερό, το χρωματίζουμε με χρώμα προαιρετικά, το οποίο αναπαριστά τις θάλασσες και τα ποτάμια και ζωγραφίζουμε ένα σύννεφο, ήλιο και το κολλάμε σε ένα παράθυρο του σπιτιού που το βλέπει ο ήλιος. Σιγά σιγά το νερό θα εξατμιστεί, δημιουργώντας υδρατμούς μέσα στο πλαστικό σακουλάκι, αναπαριστώντας έτσι τον κύκλο του νερού. Φοβερό; 





Mess free play- εξάσκηση λεπτών δεξιοτήτων. 

Ακόμα μια δραστηριότητα αγαπημένη σε μωρά, δεν λερώνει και στήνεται πανεύκολα. Στην δική μας περίπτωση βάλαμε ένα μικρό βαθμό δυσκολίας. Και πάλι σε ένα πλαστικό σακουλάκι zip lock ζωγράφισα έναν χιονάνθρωπο χωρίς μάτια, μύτη, κουμπιά και στόμα. Το γέμισα κατά τα 2/3 με ζελέ μαλλιών. Έβαλα επίσης, ότι χρειάζεται ένα μικράκι για να φτιάξει ότι έλειπε στον  χιονάνθρωπο. Πον πον για κουμπιά και μύτη, ματάκια, και σύρμα πίπας για στόμα. Το σταθεροποίησα με σελοτέιπ στο πάνω μέρος στο τραπέζι και έτοιμο. Το μικράκι μου πρέπει τώρα με τα δαχτυλάκια του να βάλει όλα τα εξτρά στην σωστή θέση. Νομίζετε ότι είναι εύκολο; Όχι και τόσο! Η αίσθηση δε από το ζελέ στην σακούλα είναι εκπληκτική γιατί σε παγώνει σαν χιόνι μα δεν λερώνεσαι καθόλου! 







Ανάγνωση σχετικών βιβλίων και ζωγραφική. 

Τα βιβλία για μας είναι το Α και το Ω. Σε αυτή την περίπτωση, πέρα από μερικά παραμύθια που είχα σχετικά, επέλεξα εκπαιδευτικά βιβλία από την παιδική μου ηλικία, σημείωσα μόνο τις σελίδες που μας αφορούσαν και διαβάζαμε είτε παράλληλα με τις δραστηριότητες, είτε ήρεμα και ωραία στον καναπέ μας. Βρήκα επίσης σε όλα τα βιβλία δραστηριοτήτων που έχει  ήδη, σχετικά φύλλα εργασίας και κάναμε και αυτά. 








 
Παιχνίδι στο κρύο και παιχνίδι στο χιόνι!

Δεν θα βαρεθώ να λέω πως το παιχνίδι είναι η κυριότερη πηγή μάθησης για ένα παιδί. Το παιχνίδι δε στην φύση είναι σχολείο κανονικό! Να μην φοβάστε να βγάζετε τα παιδιά σας στο κρύο, μόνο καλό τους κάνει, να φοβάστε τους κλειστούς πολυσύχναστους χώρους. Δεν υπάρχει τίποτε πιο πολύτιμο από ένα παιδί που νιώθει τον παγωμένο αέρα στην μύτη του, που αχνίζει με το ζεστό του χνώτο την ατμόσφαιρα, που πιάνει το χιόνι και προσπαθεί να δημιουργήσει με αυτό έστω μια χιονόμπαλα, που πατάει σε πάγο και νιώθει να γλιστράει, που νιώθει και ακούει τον ήχου του νερού της βροχής κάτω από τις γαλότσες του! Σας λέω είναι ότι πολυτιμότερο! 

Σε αυτό το θέμα θα μπορούσα να προσθέσω και άλλα πολλά. Καταρχάς κάναμε αυτό το πείραμα από εδώ, μα ήταν πλήρη αποτυχία... Θα δοκιμάσουμε ξανά με απιονισμένο νερό αυτή την φορά μήπως κάνει την διαφορά και θα σας πούμε. Όπως και να έχει και πάλι εξερευνήσαμε υφές και αισθήσεις και ας μην πέτυχε...



Επίσης, στο πλαίσιο του χειμώνα μπορείτε να κάνετε το πείραμα με την βροχή και τον κυκλώνα που σας είχαμε δείξει εδώ.  Τέλος στο σχολείο μάθανε εκτός από τον κύκλο του νερού, το χιόνι, την βροχή και για τα ζώα που πέφτουν σε χειμερία νάρκη τον χειμώνα- ευκαιρία να διαβάσουμε πάλι τον Ερμόλαο τον σκαντζόχοιρο του Τριβιζά, (με τον οποίο πέρσι είχαμε κάνει αυτή την δραστηριότητα) ή να φτιάξουμε μια αρκούδα από κολάζ όπως εδώ.  - αλλά και για τα χειμωνιάτικα ρούχα όπου παίξανε και ένα παιχνίδι ποιος θα καταφέρει να φορέσει πιο γρήγορα σκούφο, γάντια και κασκόλ!! (κερδίσαμε πανηγυρικά μαζί με άλλο ένα παιδάκι!) Και πολλά ακόμα που είμαι σίγουρη πως έχει παραλείψει να μου πει το μικράκι μου. 

Τι λέτε; Θέλετε να μαντέψετε το επόμενο θέμα μας; 

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

Ένα playmobil στο κομοδίνο μου...

Δεν ξέρω αν το κάνουν και άλλα παιδιά αυτό, αλλά ο Δημήτρης Γεράσιμος πολλές φορές μου ζητάει να κάνω κάποια πράγματα ανούσια και ασήμαντα στα ενήλικα αυτιά μου. Τι εννοώ; 

Λόγου χάρη μπορεί να μου ζητήσει μόλις πάω να τον πάρω από το σχολείο, να κρεμάσω ένα πινακάκι του στην πόρτα του σπιτιού που να δηλώνει πως λείπω και θα γυρίσω σε λίγο. Ή να του πάω τις παντόφλες στο δωμάτιο του, αφού αποκοιμηθεί. Ή να του βάζω με ένα συγκεκριμένο πιάτο, ένα συγκεκριμένο πιρούνι. Ότι και να μου έχει ζητήσει, το κάνω πάντα. 

Ιδίως πριν αποκοιμηθεί. Τότε μου ζητάει σχεδόν πάντα να κάνω κάτι. Να του βάλω ένα συγκεκριμένο λούτρινο δίπλα του στο κρεβάτι. Να κατεβάσω το ακουστικό από το τηλέφωνο παιχνίδι του- γιατί το "κατάστημα" έχει κλείσει τώρα. Να βάλω τον αυτοσχέδιο συναγερμό στο δωμάτιο του. (μια βεντούζα δεμένη σε ένα σχοινί. Το σχοινί είναι δεμένο στο χερούλι και η βεντούζα στο διακόπτη από το φως. Μόλις ανοίξεις την πόρτα, ανοίγει και το φως- δική του έμπνευση!). Και όλα αυτά που μου ζητάει θέλει να τα κάνω ΑΦΟΥ αποκοιμηθεί. 

Έτσι και τις προάλλες. Μου ζήτησε να πάρω το playmobil και να το βάλω στο κομοδίνο μου. Και το έκανα. Δεν ξέρω γιατί μου τα ζητάει όλα αυτά το μικράκι μου και σίγουρα δεν μπορώ να κατανοήσω την σπουδαιότητα που έχουν όλα αυτά μέσα στο μυαλό του. Όμως, ξέρω πως το πρωί που θα ξυπνήσει,  θα ψάξει να βρει το playmobil  του ακριβώς εκεί που μου το ζήτησε. Θα χαρεί που θα δει το πινακάκι στην πόρτα κρεμασμένο. Τις παντόφλες στο δωμάτιο του. Το συγκεκριμένο πιρούνι, δίπλα στο συγκεκριμένο πιάτο. Το λούτρινο στην αγκαλιά του. Το ακουστικό κατεβασμένο. Και τον αυτοσχέδιο συναγερμό, ενεργοποιημένο. Ξέρω πως θα τα ψάξει, θα τα βρει και θα χαρεί που έχω λάβει την επιθυμία του σοβαρά. Ενίοτε, θα με αγκαλιάσει σφιχτά ενώ κοιμάμαι και θα μου πει ευχαριστώ που θυμήθηκα να κάνω ότι μου ζήτησε. Και παρότι πολλές φορές μουρμουράω μέσα στο σιωπηλό σπίτι πως έχω βρει τον μπελά μου προσπαθώντας να κολλήσω μια βεντούζα σε έναν διακόπτη χωρίς να ανάψω το φως, ταυτόχρονα βαθιά μέσα μου ξέρω πως κάνω ότι ακριβώς πρέπει να κάνω. Με αυτές τις μικρές και "ασήμαντες" λεπτομέρειες ενισχύω αυτή τη σταθερά που πρέπει να έχει στην ζωή του κάθε παιδί ώστε να νιώθει ασφάλεια και σιγουριά. Ξέρω, πως το αγόρι μου ξέρει, πως η μαμά τον ακούει πραγματικά και τον σέβεται. Και δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι σημαντικότερο από αυτό.... 

Ξέρω, πως με έναν περίεργο τρόπο, το άψυχο αυτό playmobil δίνει ψυχή στην πιο σημαντική σχέση που θα έχω στην ζωή μου....




Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Φτιάξαμε το δικό μας θέατρο σκιών. (με ένα και μόνο χαρτόκουτο!)

Μπορεί να ακουστεί παράξενο, μα σαν παιδί δεν είχα δει ποτέ μου Καραγκιόζη. Για αυτό τον λόγο, ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα πάει τον Δημήτρη Γεράσιμο σε κάποια παράσταση- δεν ήταν κάτι που είχα στην κουλτούρα μου. Πριν τις γιορτές ωστόσο, κόλλησαν μια αφίσα του Καραγκιόζη με προσκλήσεις ακριβώς στην πόρτα του σχολείου του και όπως ήταν αναμενόμενο μου ζήτησε να πάμε. 

Όπως και κάναμε. Και τον λάτρεψε. Βλέποντας το παιδί μου να γελάει τόσο παθιασμένα με τον κλασσικό αυτό χαρακτήρα, τον λάτρεψα και εγώ με την σειρά μου. Γυρνώντας σπίτι, θυμήθηκε μια φιγούρα του Καραγκιόζη που είχα στην σοφίτα- από όταν είχα καλύψει ένα σχετικό θέμα ως δημοσιογράφος και μου την είχαν χαρίσει- και μαζί με την χάρτινη που μας έδωσαν στο θέατρο, όλο το βράδυ έκανε αναπαραγωγή της παράστασης που μόλις είχε δει. 

Νόμιζα πως θα ήταν κάτι περαστικό, μα όχι.  Έκτοτε, σχεδόν ψάχνει στον δρόμο για αφίσες με παραστάσεις του Καραγκιόζη, και δεν θέλει να χάνει καμία. Γελάει ακόμα πιο παθιασμένα από την πρώτη φορά, συμμετέχει έντονα στην επικοινωνία που έχει ο εκάστοτε καραγκιοζοπαίκτης με το κοινό του και έχει πλέον άποψη για τον κάθε θίασο που έχει δει και ποιος είναι ο πιο αγαπημένος του. Από τις δυο φιγούρες λοιπόν φτάσαμε με κάποιο περίεργο τρόπο στις οχτώ, στις οποίες μου ζήτησε να του βάλω με κάποιο τρόπο ένα ξύλο για να τις κρατάει, (το έκανα φυσικά, θα σας πω πως στην πορεία) και νομίζω πως ήταν φυσικό και αναμενόμενο να μου ζητήσει να φτιάξουμε και μια σκηνή για να μπορεί να παίζει καλύτερα τις παραστάσεις του!


Όπως και έγινε! Οι γιορτές ήταν η ιδανική εποχή αφού με τα διάφορα δώρα μαζέψαμε πάλι πολλών ειδών χαρτόκουτα, εγώ απλώς διάλεξα αυτό που θεώρησα πως είναι ιδανικό- για αρχή τουλάχιστον- και ξεκίνησα. Ήθελα η σκηνή να μπορεί να αποθηκευτεί εύκολα- κάτι που δεν είχα σκεφτεί όταν είχαμε φτιάξει το κουκλοθέατρο μας- και αν ήταν δυνατόν να μπορεί να φυλάει και τις φιγούρες του μέσα. Και τα κατάφερα. Με ένα απλό- και όχι και τόσο μεγάλο- κουτί από playmobil. (αυτό του αεροδρομίου). Κι όμως!

Το κουτί το διατήρησα όπως ακριβώς ήταν και όπως άνοιγε από τον κατασκευαστή. Σκοπός μου ήταν να κλείνει ώστε μέσα να μπορούμε να αποθηκεύουμε τις φιγούρες μας. Το μόνο λοιπόν που έπρεπε να κάνω ήταν να κόψω ένα πλαίσιο στο καπάκι του και από μέσα να κολλήσω ένα άσπρο ύφασμα. Έκοψα λοιπόν το πλαίσιο με χαρτοκόπτη- εγώ το έκανα με το μάτι, εσείς μπορείτε και να το μετρήσετε αν θέλετε ένα άψογο αποτέλεσμα- βρήκα μια παλιά μπλούζα μου που είχε τρυπήσει και δεν φορούσα πια, έκοψα ένα κομμάτι μερικά εκατοστά πιο φαρδύ από το άνοιγμα στο καπάκι και το κόλλησα εσωτερικά με πιστόλι σιλικόνης. 



Αυτό ήταν.! Το κουτί μένει ανοιχτό σε ορθή γωνία εύκολα αρκεί να στεριωθούν οι πλαϊνές πλευρές πάνω στις κάτω. Ωστόσο για σιγουριά, εγώ τρύπησα με περφορατέρ το κουτί στο πλάι- θέλουμε να έχουν απόσταση μεταξύ τους για να κλείνει- και έδεσα έναν σπάγκο τόσο όσο να το ανοίγουμε και να μένει όρθιο γέρνοντας απλά λίγο προς τα μπροστά. Δεν χρειάστηκαν ωστόσο διότι ο μικρός το στεριώνει σε ορθή γωνία και μένει. 


Το μόνο που έμενε ήταν να το ντύσω με χαρτόνι και γκοφρέ χαρτί και να φέρω την λάμπα του γραφείου μου με το έντονο και εστιασμένο φως! Έτοιμο το θέατρο σκιών μας! Είναι λίγο μικρό όμως δεν με πειράζει. Ούτε τον μικρό. Αν αποδειχθεί μια ενασχόληση μόνιμη, θα φροντίσω να του φτιάξω ένα καλύτερο. Προς το παρόν μας καλύπτει αυτό απόλυτα.






Όταν δε,  κάνουν παράσταση μαζί με τον Παναγιώτη- δεν έχω καλύτερο. Σκάω στα γέλια πραγματικά! (μείνετε συντονισμένοι για σχετικό βίντεο!)








Όσον αφορά τις φιγούρες. Καταρχάς δεν καταλαβαίνω γιατί στις παραστάσεις τις πουλάνε χωρίς το ειδικό ξυλάκι. Θα επανέλθω σε αυτό τις επόμενες μέρες. Εφόσον είχαμε λοιπόν εφτά τέτοιες φιγούρες έπρεπε να βρω ένα τρόπο να μπορεί ο Δημήτρης Γεράσιμος να παίζει άνετα με αυτές. Τις τρύπησα λοιπόν με περφορατέρ και με ένα πιστόλι σιλικόνης- ξανά- τοποθέτησα στην κάθε τρύπα από ένα ξύλο για σουβλάκι κρατώντας το στην σωστή θέση μέχρι να σταθεροποιηθεί. Δεν είναι η τέλεια λύση, την δουλειά του όμως την κάνει μια χαρά! 



Παίζει δυο εβδομάδες τώρα ασταμάτητα και αν συνεχίσει έτσι νομίζω πως σύντομα θα μου ζητήσει να παρακολουθήσει εργαστήρια σχετικά με την τέχνη του Καραγκιόζη... Για να δούμε. Όπως και να έχει οφείλω να ομολογήσω πως είναι μια ευχάριστη δραστηριότητα κατά την οποία εξασκεί τρομερά τον λόγο του, την φαντασία του, την οριοθέτηση και εξέλιξη μιας ιστορίας στο μυαλό του την οποία και αναπαράγει, ενώ δεν είναι καθόλου εύκολο να συντονίζεις δυο φιγούρες ταυτόχρονα, να μιλάς και να αλλάζεις και τον τόνο της φωνής σου. Έχω εντυπωσιαστεί πραγματικά από το μικρό μου μαιμουδάκι και τις ικανότητες του. Είναι ο ολοδικός μου, μικρός μου καραγκιοζάκος!!! 




Θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμεεεεε!!!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...