Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2021

Η ομορφιά της θλίψης.

 Πολλές φορές σκέφτομαι πως όσο και αν αγαπώ να μεγαλώνω- ταυτόχρονα θλίβομαι λιγάκι. Σίγουρα αποκτώ κάθε μέρα όλο και περισσότερη αυτοπεποίθηση, όλο και περισσότερη σιγουριά για τις επιλογές μου- όμως ταυτόχρονα συνειδητοποιώ, με θλίψη το συνειδητοποιώ, πως όσο θετική και να θέλω να είμαι, δεν είναι πάντα εφικτό. 


Δεν πραγματοποιούνται πάντα όλα τα όνειρα.  Δεν οδεύει πάντα η ζωή προς το καλύτερο. Ο ιδανικός κόσμος ο οποίος ονειρευόμουν μικρή, μοιάζει όλο και πιο ανέφικτος. Δεν γίνονται όλα για κάποιο λόγο. Όσο και αν παλεύω να μην σκοτώσω το μικρό παιδί που κρύβεται μέσα μου- νιώθω πως κάθε μέρα αυτο όλο και σωπαίνει, όλο και συρρικνώνεται μέχρι που τρέμω μην χαθεί.


Κατάφερα να μην χάσω την αισιοδοξία μου και τον ρομαντισμό μου όταν τόσο βίαια αποχαιρέτησα τα μωρά μου, και με τρόμο βλέπω να χάνω αυτά μου τα προτερήματα λόγω της  επαναλαμβανομενης  κακης συμπεριφοράς των ανθρώπων, λόγω των μονίμως αρνητικών γεγονότων, λόγω της ίδιας της ζωής που όσο γλυκειά και αν είναι, άλλο τόσο μπορεί να σε φαρμακωσει.


 Μα πιο πολύ από όλα, θλίβομαι που ο πιο σημαντικός άνθρωπος στο δικό μου μικρόκοσμο- ο γιος μου- δεν θα γνωρίσει την αθώα, γελαστή, ατρόμητη, αθεράπευτα ρομαντική, χιουμοριστικά καυστική πλευρά μου. Δεν θα με γνωρίζει στα καλύτερα μου. Δεν θα βιώσει τις σχέσεις ζωής μου στα καλύτερα τους. Αντίθετα, γνωρίζει την προβληματισμένη, κουρασμένη, κυνική Γιάννα- η οποία καθημερινά πολεμάει με αυτά ακριβώς τα συναισθήματα. Γνωρίζει τις σχέσεις μετά από χρόνια τριβής, όπου κάθε ένας μέσα σε αυτές μεγαλώνει και ο ίδιος, αλλάζει και παλεύει με τους δικούς του δαίμονες. Και σαν άνθρωπος που αγαπάει να ψάχνει την μαγεία στο καθετί, που παλεύει να ομορφαίνει τα πάντα, που πιστεύει περισσότερο στις νεράιδες και όχι στους δαίμονες, υπάρχουν απλά οι μέρες που θέλω να αφεθω-  να νιώσω λίγη μαγεία, να δω λίγη ομορφιά, να μην φανερωθεί κανένας δαίμονας-  χωρίς να προσπαθήσω όμως για αυτό.


 Η θλίψη δεν κλαίει πάντα. Ενίοτε, η θλίψη χαμογελάει. Αν κοιτάξεις όμως προσεκτικά- θα την δεις να κρύβεται  κάπου εκεί. Συνήθως στα μάτια.

Και αναρωτιέμαι... Πότε τελικά είναι πιο όμορφος ο άνθρωπος; Όταν έχει επίγνωση όλων αυτών μα παλεύει να τα πολεμήσει; Ή όταν έχει άγνοια και πιστεύει με κάθε αθωότητα; 



Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2021

Μνήμες στο σκοτάδι.

 Ξύπνησα αξημερωτα. 

Με δυσκολία, όμως ήθελα να ζυμωσω πρόσφορο. Έπλυνα το πρόσωπο μου, ντύθηκα  και έπιασα τα μαλλιά μου κότσο. Προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν πιο αθόρυβη για να μην ξυπνήσω το παιδί. 

Σκοτάδι έξω. Πήγα στην κουζίνα, άναψα λιβάνι και είπα την προσευχή. Ξεκίνησα το ζύμωμα. Από το παιδικό δωμάτιο να ακούω να σαλευει. Το ξέρω είναι ξύπνιος. Απλά περιμένει να περάσει η ώρα που ξέρει ότι δεν θα τον μαλώσω που ξύπνησε μέσα στην νύχτα. 

Ενώ παλεύω με το ζυμάρι, από τον απέναντι καθρέφτη στον διάδρομο, βλέπω ένα μαϊμουδακι να έρχεται ύπουλα και σκυφτά ώστε να μην τον πάρω μυρωδιά. Δεν ξέρει ότι τον έχω πάρει μυρωδιά ώρα τώρα. Με βλέπει που τον βλέπω. Αγανακτεί. "Στο κρεβάτι γρήγορα" του λέω, μα ξέρω. Δεν πρόκειται να κοιμηθεί. Πράγματι. Λίγα λεπτά αργότερα είναι δίπλα μου ζητιανευοντας αγκαλιά και "άδεια" να σηκωθεί. Υποκύπτω και ας μην έχει ξημερώσει ακόμα. 

Το λιβάνι μυρίζει υπέροχα, το ίδιο και το γνήσιο κερί που λιώνω για να κερωσω τα ταψιά. Οι μυρωδιές ξυπνάνε μνήμες.  

Θυμάμαι την γιαγιά μου να ξυπνάει αξημερωτα. Όχι μόνο όταν ζυμωνε,  μα πάντα. Να ντύνεται, να πιάνει τα μαλλιά της κότσο, να φοράει το μαντήλι και να μην βγάζει άχνα. Μα δεν ξέρει ότι έχω ήδη ξυπνήσει. Ή μήπως ξέρει; Να κατεβαίνει στην αυλή και εγώ να πετάγομαι σαν ελατήριο, να ντύνομαι και να τρέχω κοντά της όλο νάζι- δεν θέλω να με ξαναστείλει στο κρεβάτι. Με μαλώνει, μα η γλυκά στο μάλωμα με ανακουφιζει. Ξέρω.  Θα με αφήσει παρέα της. Δεν θα με στείλει για ύπνο και ας είναι νύχτα έξω. 

Από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου, αυτές. 36 χρόνια πριν. 36 χρόνια μετά.  Περίεργο. Είμαι στην άλλη πλευρά... Κατά τα άλλα, λίγα έχουν αλλάξει... 




Αποχαιρετώντας ένα ακόμα καλοκαίρι επί #covid19

 Πόσο παράξενο το φετινό μας καλοκαίρι...

 Διαφορετικό με τόσους τρόπους, ίδιο με άλλους τόσους, και τελικά τολμώ να πω, μαγικό. Μετά από έναν χειμώνα όπου ζήσαμε ακόμα ένα παρατεταμένο και άκρως κουραστικο lockdown, το καλοκαίρι ήρθε σαν ανάσα ελπίδας και χαράς. 

Ένα καλοκαίρι, που αντί να σταματήσουμε όλες τις δραστηριότητες μας, τις αρχίσαμε και τις τραβήξαμε για όσο περισσότερο διάστημα γινόταν. Και ήταν απόλαυση τελικά, να τις κάνουμε χωρίς το άγχος του διαβάσματος και του πρωινού ξυπνήματος. (Αν και το μαϊμουδι, ποτέ μα ποτέ δεν έχει ξυπνήσει μετά τις εφτά το πρωί)  

Ένα καλοκαίρι, που επισκέφτηκαμε σχεδόν κάθε παραλία που έχουμε κοντά μας, που εξερευνησαμε κάθε βυθό. 

Ένα καλοκαίρι που μαζέψαμε τα λιγότερα κοχύλια και τις λιγότερες πέτρες, αφού ο Δημήτρης Γεράσιμος με το ζόρι έβγαινε από το νερό, με το ζόρι σταματούσε τις βουτιές. 

Ένα καλοκαίρι που κάναμε τα λιγότερα μπάνια στο μπαλκονησι μας, αφού θέλαμε να είμαστε έξω συνέχεια- τίποτα δεν μας κρατούσε μέσα στο σπίτι. 

Ένα καλοκαίρι που το ξεχειλωσαμε από αρχές Μαϊου, πηγαίνοντας κοντινές εκδρομές σε φυσικά τοπία με λίμνες και καταρράκτες, εξερευνώντας κάθε σπιθαμή της ίδιας μας της πόλης, κάθε αρχαιολογικό χώρο και μουσείο. 

Ένα καλοκαίρι με άφθονα ραντεβού με φίλους και ξαδέλφια για παιχνίδι, με απρόοπτες συναντήσεις με αγαπημένους συγγενείς που ζουν μακρυά μας. 

Ένα καλοκαίρι, που στην καρδιά του έκρυβε τα μαιμουδογενεθλια- ξεχωριστά και διαφορετικά και αυτά-  όπως του αρμοζε.  

Αν κάτι μου έλειψε από το φετινό καλοκαίρι, είναι τα μπάνια την ώρα του ηλιοβασιλέματος- δεν ξέρω πως και δεν τα καταφέραμε- όμως έχουμε μπροστά μας τον Σεπτέμβριο, δεν το βάζω κάτω...

 Αποχαιρετώ το φετινό καλοκαίρι λοιπόν με μια διστακτική αισιοδοξία για έναν χειμώνα πιο κοντά στο φυσιολογικό, με λίγο βαριά καρδιά το ομολογώ, γιατί είμαι και δεν είμαι έτοιμη για την ρουτίνα που κρύβει στις μέρες του.  

Το αποχαιρετώ με την ελπίδα, φέτος το χειμώνα, να ανακαλύψω και άλλο την Γιάννα που είχα κρύψει κάτω από τον ρόλο της μητέρας- τόσο την είχα κρύψει που ξέχασα πως έχει και αυτή ανάγκες και όνειρα πέρα από όσα αφορούν στα παιδιά της. 

Μα κυρίως το αποχαιρετώ με την ευχή να προέχει η υγεία όλων, σωματική, ψυχική και πνευματική, μα και η "υγεία" του περιβάλλοντος που τόσο εγκάρδια μας φιλοξενεί... 

Η πρώτη βροχή λένε σκοτώνει το καλοκαίρι. Ίσως και όχι... Γιατί ακόμα δεν έχει βρέξει κι όμως νιώθω ήδη έντονα την απουσία του... 






Τρίτη, 31 Αυγούστου 2021

Τα όγδοα γενέθλια μας: Θέμα: Διακοπές τα τρία μας!

 Η αλήθεια είναι πώς φέτος, αντί να κάνουμε εμείς το καλύτερο δώρο γενεθλίων στον Δημήτρη Γεράσιμο, μας το έκανε αυτός... 

Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός πως πέρσι κουράστηκα υπερβολικά στο πάρτι γενεθλίων που διοργάνωσα στο δεντρόσπιτο και δεν του το έκρυψα. Από τον χειμώνα πάντως, είχε αρχίσει να μου λέει πως ήθελε αντί για πάρτι φέτος, να φύγουμε για ολιγοήμερες διακοπές στο αγαπημένο του προορισμό. Το Αρκούδι Ηλείας. 


Οι μήνες περνούσαν και με χαρά διαπίστωνα πως το εννοούσε και δεν άλλαζε γνώμη. Υπήρξε μόνο μια στιγμή δισταγμού όπου με ρώτησε όλο αγωνία: "Μαμά, αν δεν κάνω πάρτι, δεν θα πάρω δώρα;" Και όταν τον διαβεβαίωσα πως η στενή οικογένεια θα του κάνει δώρα ούτως ή άλλως- τότε με τεράστιο χαμόγελο σχεδόν άρχισε να ετοιμάζει την βαλίτσα του! 

Μου φαινόταν τόσο παράξενο να μας χωρίζουν μέρες από τα γενέθλια του και η μόνη ετοιμασία που είχα να κάνω ήταν τα μπαλόνια που του φουσκώνω κάθε χρόνο για έκπληξη στο δωμάτιο του. Τίποτε άλλο. Αυτό, τις βαλίτσες μας και μερικές ακόμα εκπλήξεις για τον προορισμό μας. 

Μιας και τα γενέθλια μας είναι αρχές του μήνα, έχω καθιερώσει αυτές οι μέρες να κρύβουν και από μια μικρή έκπληξη για το μικρό μου θαύμα. Έτσι έγινε και φέτος... Μικρά δωράκια, εξορμήσεις στην θάλασσα και στην πισίνα, ραντεβού με αγαπημένα πρόσωπα- οχτώ μέρες πέρασαν υπέροχα για αυτο το πονηρό μαϊμουδι. 

Το ταξίδι ήταν προγραμματισμένο ανήμερα των γενεθλίων του. Ξυπνήσαμε αξημέρωτα, μέσα σε μια θάλασσα από μπαλόνια. Έπειτα, τον περίμεναν δύο ακόμα εκπλήξεις από την αδελφή μου. Το πρώτο του κεράκι για την ημέρα και το πρώτο γενέθλιο τραγούδι από την νονά και αγαπημένη του Βρωμουσα- καθώς και μια βαλίτσα γεμάτη δωράκια που ως δια μαγείας βρέθηκε μέσα στο αυτοκίνητο μας... Μάλλον η νεραιδονονα έβαλε το χεράκι της... 






Όταν φτάσαμε στον προορισμό μας, είχα συνεννοηθει με την γλυκύτατη ιδιοκτήτρια- να με απομακρύνει με κάποια πρόφαση από τα αγόρια, ώστε να μπω στο δωμάτιο από πριν και να φουσκώσω ξανά μερικά μπαλόνια για έκπληξη! Και ήταν πραγματικά μια υπέροχη έκπληξη για το μικρό μου αγόρι. 



Μόλις τρεις μέρες είχαμε στην διάθεση μας, μα τις γεμίσαμε μαγεία. Ατέλειωτες ώρες στην υπέροχη πισίνα του καταλύματος που μείναμε, φαγητό σε αγαπημένα μαγαζιά, βόλτες με άλογο, εκδρομή στην Αρχαία Ολυμπία- ακόμα και η ωτίτιδα που μας βρήκε την προτελευταία μέρα, εν τέλει δεν μας πτόησε και περάσαμε υπέροχα. 


































Γενέθλια χωρίς τούρτα γίνεται; Δεν γίνεται φυσικά. Έτσι είχα φροντίσει να πάρω μια μαζί μου, ακριβώς όπως την είχε ζητήσει το μικρακι μου- σοκολάτα παντού και άγριοι δεινοσαυροι- και σβήσαμε τα κεράκια μόνο οι τρεις μας μα με κάθε επισημότητα! 



Τις τρεις αυτές μέρες μείναμε στον υπέροχο χώρο "Χελιδόνια". Πρόκειται για μια όμορφη έκταση μέσα στην φύση, με αυτόνομα διαμερίσματα- όλα προσεγμένα και στην παραμικρή τους λεπτομέρεια. Πεντακάθαρα πάντα, με μια αύρα ηρεμίας και φιλικότητας- το ζευγάρι που το έχει, η υπέροχη και εναλλακτική Gerlinde καθώς και ο σικάτος Αντώνης, είναι πάντα ευγενέστατοι και πρόθυμοι να σε ικανοποιήσουν. Ένα κατάλυμα που είναι φιλικό και προς τα κατοικίδια- ιδιότητα που αφορά όλο και περισσότερο κόσμο. Αν μου έλειψε κάτι ήταν η παροχή φαγητού πέρα από το πρωινό, ώστε αν δεν θέλω να μην βγω έξω, και ένα ακόμα μειονέκτημα- για τον Παναγιώτη, όχι για μένα- η τοποθέτηση της τηλεόρασης στο σαλόνι αντί για την κρεβατοκάμαρα. Κατά τα άλλα, δεν βρήκαμε λάθος πουθενά. 



























Επειδή εμείς πηγαίνουμε συχνά στο Αρκούδι ακόμα και για μονοήμερη, τρώμε σε συγκεκριμένα εστιατόρια που έχουμε δοκιμάσει και αγαπάμε. Στην ταβέρνα "Κληματαριά" ... 









Και στον Ελαιώνα της Μαρίνας...









Τέλος, δεν γίνεται να πάμε στο Αρκούδι και να μην κάνω και εγώ τα λουτρά μου! Κανονικά, έχει ειδικό χώρο δίπλα στο ξενοδοχείο του Grecotel, ο οποίος ανήκει και στο ξενοδοχείο, όπου αντλούν τα ιαματικά νερά και έναντι ενός αντίτιμου σου γεμίζουν μια μπανιέρα με υδρομασαζ και κάθεσαι περίπου σαράντα λεπτά. Φέτος όμως ήταν κλειστά- λόγω covid ή όχι- δεν έμαθα ποτέ. Έτσι αναγκάστηκα να το ψάξω λίγο παραπάνω και ανακάλυψα τον αυτούσιο χώρο όπου κάνουν οι ντόπιοι τα λουτρά τους. Δυστυχώς πρόκειται για έναν ΕΝΤΕΛΩΣ παραμελημένο χώρο, στον οποίο η πλειοψηφία όσων παρεβρίσκονται εκεί σε κάνουν να νιώθεις και ανεπιθύμητος. Θα έπρεπε ο δήμος να αξιοποιήσει τον χώρο- ακόμα και έναντι ενός μικρού αντίτιμου- διότι το ομολογώ. Εγώ θα φοβόμουν να πάω μόνη μου μέσα εκεί τόσο λόγω πιθανότητας φιδιών και εντόμων όσο και του κόσμου που μαζεύει. (βγάλτε τα συμπεράσματα σας). Ακόμα περισσότερο εφόσον, ένας καλοσυνάτος κύριος μας αποκάλυψε,  πως στο πίσω μέρος των λουτρών κρύβεται ένα μικρό μα τόσο όμορφο θέατρο- χαμένο όμως και παραμελημένο μέσα στην βλάστηση... Όπως και να έχει, οπλίστηκα με όλο μου το θάρρος και τα αγόρια με όλη τους την υπομονή αφού το θειάφι ως γνωστών μυρίζει άσχημα, άπλωσα πάνω μου την ιαματική λάσπη, περίμενα να στεγνώσει και μετά ξεπλύθηκα με το γάργαρο, δροσερό και με φοβερή πίεση ιαματικό νερό. 








Όταν με το καλό επιστρέψαμε, χρωστούσαμε δυο τούρτες σε παπουδογιαγιάδες. Και αυτό ακριβώς κάναμε. Μια φορά με τους γονείς μου και την αδελφή μου και μια με τους γονείς του Παναγιώτη και τα δικά του αδέλφια, χορτάσαμε μπαλόνια, (ξανά) τούρτες και δώρα φυσικά για τα οποία είχε τόσο άγχος το μαιμούδι!! (μοιράσαμε και εμείς τις τσαχπινιές μας στα ξαδέλφια μας- αυτοκόλλητα και κατασκευή τρισδιάστατού ξύλινου δεινόσαυρου). 














Οι  δυο υπέροχες τούρτες μας- την τρίτη την έφτιαξα μόνη- είναι από λατρεμένο Ζαχαροπλαστείο Μπιρμπίλη. Τις τσαχπινιές για τα party favors τις πήρα από το γνωστό παιχνιδομάγαζο.  Οι ιππασίες διοργανώνονται, όπως και τα λουτρά, από το ξενοδοχείο Grecotel. Θέλω να τονίσω, όπως πάντα, πως το παρόν κείμενο δεν αποτελεί με κανένα τρόπο διαφήμιση- εννοώντας ότι δεν πληρώθηκα με ΚΑΝΕΝΑ τρόπο για την αναφορά όσων γράφω. Όπως πάντα, καταγράφω τις στιγμές μας και εφόσον μείνουμε ικανοποιημένοι θέλουμε να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας ώστε να επωφεληθούν και άλλοι. Άλλωστε στα καθημερινά ποστ μοιραζόμαστε και όσα δεν μας αρέσουν. Αυτή είναι η τακτική μου και δεν πρόκειται να αλλάξει γιατί αυτή η διαδικτυακή γωνίτσα υπάρχει μόνο για την τρέλα μου και όχι να επωφεληθώ με οποιονδήποτε τρόπο από αυτήν. 

Και έχετε το νου σας. Του χρόνου το μαιμούδι έχει ζητήσει pool party!!! (τρελαίνομαιιιιι!) 



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...