Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Μου λείπεις βρε αστεράκι...

Μερικές φορές μου φαίνεται σαν ψέμα. Απλά δεν μπορώ να πιστέψω πως θα ήσουν τώρα έξι χρονών. Δεν μπορώ να πιστέψω πως πάλευα δυόμιση μήνες κλινήρης μέσα σε ένα νοσοκομείο για να γεννηθείς και να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου. Μερικές φορές ακόμα να πιστέψω πως ποτέ δεν σε κράτησα στην αγκαλιά μου...

Σε κοιτάζω στην φωτογραφία που σου έβγαλε ο μπαμπάς σου αφού σου φόρεσε τα ρουχαλάκια που είχαμε διαλέξει, και δεν θέλω να σκέφτομαι πως το κορμάκι σου ήταν κρύο γιατί δεν το είχα ονειρευτεί αυτό. Ποιος γονιός το ονειρεύεται αυτό; Δεν θέλω να σκέφτομαι πως σε κλείσαμε μέσα σε ένα μνήμα και ας ξέρω πια καλά πως μόνο το σώμα σου είναι εκεί μέσα, δεν είσαι εσύ.... Η ψυχή σου είναι ψηλά, ζεστά... Είναι στον παράδεισο.

Σε κοιτάζω σε αυτή την φωτογραφία και σκέφτομαι πόσο μοιάζεις στον μικρό σου αδελφό - σχεδόν ίδιοι ήσασταν όταν γεννηθήκατε -και αναρωτιέμαι... Πως άραγε θα ήσουν μεγαλώνοντας; Θα έμενες μελαχρινός ή θα ξανθαινες όπως αυτός; Τι προσωπικότητα θα είχες; Πως θα ήταν η γλυκιά σου φωνή; Και σκέφτομαι...  Άραγε όταν θα ανταμώσουμε ξανά πως θα είσαι; Έτσι όπως σε άφησα, ή όπως θα γινόσουν ως ενήλικας;

Αναρωτιέμαι... Και είναι πράγματα που δεν πρέπει να αναρωτιέται ένας γονιός....

Έξι χρόνια τώρα δεν έχω ζητήσει τίποτα. Δεν έχω ζητήσει απαντήσεις, εξηγήσεις - τίποτα. Έξι χρόνια όμως λαχταράω κάθε μέρα ένα σημάδι....

Ένα σημάδι πως είσαι εκεί που πιστεύω. Πως βλέπεις.  Αγαπάς. Πρεσβεύεις. Ίσως μέχρι τώρα να πίστευες πως δεν το χρειάζομαι πραγματικά. Πως δεν ήταν η ώρα. Είμαι σίγουρη πως είσαι πολύ πιο σοφός από μένα καρδιά μου... Και να που μόλις άρχισα και πάλι να βουλιάζω στον φόβο, εσύ με τράβηξες. Το σημάδι δεν ήταν αποκλειστικά δικό μου. Ήταν κυρίως του μικρού σου αδελφού. Εκεί το έστειλες. Και εγώ συντονισμένη με αυτόν, έχοντας ανοιχτή την καρδιά - το πήρα... Και σε ευχαριστώ για αυτό...

Σε ευχαριστώ που είσαι γιος μου. Που με επέλεξες. Που μου έστειλες τον αδελφό σου. Που τώρα προσπαθείς, είτε να μου στείλεις ένα ακόμα αδελφάκι, είτε την ικανοποίηση πως τουλάχιστον προσπάθησα. Δεν ξέρω ακόμη.. Θα πεις στην αδελφή σου πως την ευχαριστώ και αυτήν; Πάντα προηγούνται τα δικά σου ουράνια γενέθλια, και δεν θέλω να είμαι άδικη. Όμως είναι περίεργο. Γιατί ο Δημήτρης Γεράσιμος μόνο για σένα μιλάει... Γιατί; Ακόμα κάτι για το οποίο αναρωτιέμαι...


Πόσα θα έχουμε να πούμε, ναι;

Σε αγαπάω βρε αστεράκι... Και μου λείπεις πάντα. Που θα πάει... Κάποτε θα συναντηθούμε...



Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Πως τα περνάμε; Διάβασε το blog!! ;-)

Με αφορμή μια ανάρτηση που έψαχνα χθες το βράδυ από πέρσι τον Μάιο, κατέληξα να διαβάζω μονορούφι δεκάδες παλιές μου αναμνήσεις- κάθε μια καλύτερη από την άλλη για μένα, κάθε μια και ένα ακόμα χαμόγελο στο πρόσωπο μου και την καρδιά μου. 

Για το δικό μου διαδίκτυο και την μαγεία του έχω γράψει... Όταν όμως έχεις ένα blog κατεξοχήν προσωπικό, πολλές φορές έρχεσαι αντιμέτωπη με τον ίδιο σου τον εαυτό και τις αμφιβολίες του και αναρωτιέσαι... Άραγε πρέπει να το μοιραστώ αυτό; Σε τι θα ωφελήσει; Μήπως εκθέτω το παιδί με τρόπο που δεν θα έπρεπε; Πραγματικά, ποιον ενδιαφέρει πως πέρασες την πρωτοχρονιά σου; Σίγουρα δεν είσαι η μόνη που παίζει sencory παιχνίδια με το παιδί της- γιατί να πρέπει εσύ να το καταγράψεις; 

Θα είμαι ειλικρινής. Δεν έχω ιδέα. Δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά σε καμία ερώτηση. 

Για αυτό όμως που είμαι βέβαιη, είναι πως αν δεν είχα αυτές τις ανησυχίες δεν θα ήμουν σκεπτόμενο άτομο που είναι σε διαρκής αναζήτηση να γίνει καλύτερο. Είμαι επίσης βέβαιη πως όσα καταγράφω είναι οι αλήθειες μου και ποτέ δεν θα νιώσω εκτεθειμένη για αυτές- δεν έχω τίποτα για το οποίο θα έπρεπε να νιώθω ντροπή, τίποτα να κρύψω. Μα για αυτό που είμαι περισσότερο βέβαιη από όλα είναι πως λατρεύω να καταγράφω την κάθε στιγμή και να έχω την πολυτέλεια να γυρίζω και να διαβάζω για αυτήν, ζώντας την και πάλι από την αρχή. 

Λόγου χάρη. Διάβασα χθες την ανάρτηση για την οικογενειακή μας απόδραση στην αγαπημένη μου πατρίδα, την Κρήτη. Πόσο πάλεψα θυμάμαι τότε με τις αμφιβολίες μου... Να γράψω; Γιατί; Υπάρχει λόγος; 

Μα κοίτα που υπάρχει. Ακόμα και αν αυτός ο λόγος αφορά εμένα και μόνο. Γιατί πήγα πάλι πίσω σε εκείνες τις ημέρες. Τις αναπόλησα με έναν τρόπο που δεν θα είχα καταφέρει αν δεν είχα καταγράψει τα πάντα. Γέλασα, συγκινήθηκα, το απόλαυσα. 

Το ίδιο φυσικά ισχύει και για όλα όσα αφορούν το μαιμούδι μου. Όλα όσα αφορούν τα αγγελούδια μου- ακόμα και αν κλαίω πάντα- όσες φορές και αν τα διαβάσω. Όλα όσα αφορούν τις ανησυχίες μου, τις δραστηριότητες μας, τα διαβάσματα μας και τα μαγειρέματα μας. Το διαδίκτυο σου δίνει μια υπέροχη δυνατότητα καταγραφής της καθημερινότητας σου- κάτι που θα μείνει αιώνια εκεί. Δεν χρειάζεται να "πεταχτεί", δεν φοβάσαι μην χαθεί, δεν πιάνει καν χώρο...! (πόσο σούπερ είναι αυτό;)  

Αν μετανιώνω που βγάζω δημόσια ένα κομμάτι του εαυτού μου; Όχι βέβαια! Καθόλου! Μπορεί- όσο μεγαλώνει ο Δημήτρης Γεράσιμος- να σκέφτομαι διπλά ποιες δικές του αλήθειες θα καταθέσω- μιας και δεν θέλω ποτέ να νιώσει άβολα για αυτές- όμως ως εκεί. Τις πιο προσωπικές του αλήθειες άλλωστε τις καταγράφω αλλού! Σε έναν λογαριασμό mail που του έχω ανοίξει και του στέλνω όσα θέλω να μοιραστώ μαζί του! Στα 18 του ο κωδικός θα είναι δικός του! (ιδέα που είχα πάρει πρόπερσι αν δεν κάνω λάθος από την αγαπημένη Martha blogging!) Η συνείδηση μου λοιπόν είναι καλυμμένη! Και αν μου έμαθε κάτι αυτός ο τρελός Κρητίκαρος πατέρας μου είναι πως αν έχω την συνείδηση μου καθαρή, αν μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να κοιμάμαι ανάλαφρα τα βράδια- τότε δεν έχω να φοβάμαι τίποτα! 

Πόσο δίκιο έχει... (μην του το πείτε όμως, ναι;) 

Και αν κάτι μου έμαθε και το blogging ,τρία γεμάτα τώρα χρόνια, είναι πως είναι υπέροχο να μοιράζεσαι, υπέροχο να εμπνέεις και ακόμα πιο υπέροχο να μοιράζονται μαζί σου και να σε εμπνέουν! (όπως λόγου χάρη το υπέροχο αυτό κείμενο της γλυκιάς μου Κατερίνας, που ενώ είχα μέρες στο μυαλό μου αυτές τις σκέψεις- ήρθε σήμερα να μου τις ολοκληρώσει και να με κάνει να  δώσω και εγώ το δικό μου στίγμα!) 

Θες λοιπόν να μάθεις πως τα περνάμε;; Διάβασε το blog!!! ( ενδοblogικό αστειάκι!) 


Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Η πιο όμορφη ηλικία... Αυτή η νηπιακή...

Πόσο όμορφη μαιμουδοηλικία διανύουμε... 

Πόσες μοναδικές στιγμές, πόσα μαγικά συναισθήματα που μόνο ένα τρίχρονο μπορεί να σου προσφέρει... Ακόμα και αν αυτά έχουν να κάνουν με αναίτια ξεσπάσματα και υπερβολές... Ακόμα και αν κάποια αυτά με κουράζουν, ξέρω πως πολύ σύντομα θα τα αναπολώ. Πολύ σύντομα θα σκέφτομαι πως το γεγονός πως έκανε ολόκληρη σκηνή για το πιάτο στο οποίο θα φάει, ήταν από τα πιο μηδαμινά προβλήματα μας. 

Λατρεύω που μιλάει πλέον κανονικά και ακατάπαυστα, έχοντας όμως ακόμα μερικές λέξεις που τον "ταλαιπωρούν" όπως το "Πακαλώωωω" (Σε παρακαλώωωω), ή το "Πακό" (Καπό) ή το "Μπαβρό" (Μπράβο!)  

Λατρεύω να τον ακούω να παίζει και να κάνει ολόκληρους διαλόγους , να φωνάζει, να ψυθιρίζει, σε κάθε ατάκα του να προσθέτει ποιος το λέει σαν να γράφει σενάριο... (πχ: Δεν το πιστεύω, δεν το πιστεύω ξέρει το όνομα μου- λέει ο Φρέντ!) 

Λατρεύω που σκαρφαλώνει το βράδυ στο κρεβάτι μας και πάντα μα πάντα θα κουρνιάσει όσο πιο σφιχτά γίνεται στην αγκαλιά μου.

Με εκνευρίζει που μόλις κοιμηθεί βαθιά, θα γυρίζει οριζόντια εξορίζοντας μας όσο πιο άκρη είναι δυνατόν να κοιμηθεί άνθρωπος, μου λείπει όμως τα βράδια που δεν έρχεται, τα βράδια που δεν του ξύπνησε αυτή η ανάγκη... 

Ταυτόχρονα όμως είμαι περήφανη που λίγο λίγο, σταδιακά και σταθερά, βρίσκει τον δρόμο του στην καλλιέργεια της αυτοπεποίθησης του και της ανεξαρτησίας του. 

Λατρεύω που είναι το πιο ευγενικό παιδί. Που λέει ευχαριστώ για το παραμικρό, που απαντάει παρακαλώ μαμά μου στα δικά μου ευχαριστώ, που με ρωτάει- σχεδόν- πάντα πριν κάνει κάτι που ξέρει πως μπορεί να μην επιτρέπω. 

Λατρεύω που κάθε φορά που θα κάνουμε μπάνιο, θα μου ζητήσει να μυρίσω τα μαλλιά του για να δω αν θέλουν λούσιμο και κάθε φορά που θα πω ότι δεν θέλουν θα πανηγυρίσει, (χοροπηδώντας και φωνάζοντας γιουχου- γιουχουοου και εγώ να τρέμω μην γλιστρήσει και χτυπήσει), ενώ κάθε φορά που θα πω ότι θέλουν λούσιμο, θα αρχίσει να κλαίει γοερά μέχρι την στιγμή που θα του φορέσω το μπουρνούζι. 

Λατρεύω που πάντα θα "¨παρκάρεις" το ποδήλατο σου στην πλατεία και πόσο σπουδαίος θα νιώσεις κάθε φορά που το κάνεις... Πόσο μπροστά με πάει πάντα αυτή σου η συνήθεια, σκεπτόμενη πως σε μερικά χρόνια δεν θα είμαι καν παρούσα όταν θα το κάνεις αυτό... 






Λατρεύω τις βόλτες μας στην θάλασσα χειμώνα- καλοκαίρι... Που κάθε φορά θα φτιάξουμε και μια καινούργια ιστορία- πάντα γεμάτη πειρατές, δράκους και καρχαρίες...


Λατρεύω που κουρνιάζει δίπλα μου για να διαβάσουμε παραμύθια και μπορεί να κάτσει εκεί, ακούγοντας το ένα παραμύθι μετά το άλλο για πάνω από μια ώρα. (ενίοτε και πολύ περισσότερες!)

Λατρεύω τον τρόπο που διεκδικεί αυτό που θέλει, (ευγενικά), που παρότι  συνήθως υποχωρεί- αν θυμώσει θα διεκδικήσει με πάθος το δίκιο του. Λατρεύω που δείχνει κατανόηση- ακόμα και αν στεναχωριέται- όταν κάτι δεν μπορεί να γίνει την στιγμή που το θέλει. 

Λατρεύω που μια δεκάλεπτη βόλτα με τρένο ή με λεωφορείο είναι ολόκληρη περιπέτεια στο μυαλό του. 

Λατρεύω που άρχισαν οι ερωτήσεις, γιατί το ένα, γιατί το άλλο, τι είναι αυτό, τι σημαίνει εκείνο, γιατί μίλησες έτσι, γιατί έκανες αυτό- το μυαλό του σε μια διαρκή λειτουργία να βάλει τα πάντα σε κουτάκια, να τα οριοθετήσει, να αρχίσει να καταλαβαίνει πέρα από το κυριολεκτικό... 

Με τρομάζει το πόσο συντονισμένος είναι με τα πάντα, ακούγοντας και τον παραμικρό ψιθύρισμα μας, η δύναμη της μνήμης και της παρατηρητικότητας  του-  που ακούει και βλέπει πράγματα που εμείς έχουμε προσπεράσει ή δεν έχουμε εντοπίσει καν... Με τρομάζει διότι κατανοώ πόσο σημαντικό είναι να προσέχω δέκα φορές παραπάνω όχι μόνο τι λέμε και τι κάνουμε εμείς, μα και τι ακούει ή βλέπει στο ευρύτερο περιβάλλον του.... Με τρομάζει διότι μου δείχνει πόσο μα πόσο σημαντικό είναι να είναι δυναμικός, με αυτογνωσία, ενσυναίσθηση και αυτοπεποίθηση ώστε να μπορεί να αντεπεξέλθει σε όλα αυτά τα αντίθετα μηνύματα, που δεν ταιριάζουν με την δική μας οπτική στην ζωή. 

Με σοκάρει λοιπόν το πόσο καλύτερους ανθρώπους μας έχει κάνει από την στιγμή που γεννήθηκε, διότι ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό, είναι να είμαστε εμείς έτσι. Ταυτόχρονα όμως- το λατρεύω.  

Λατρεύω όταν ρίχνει τους ώμους, περπατάει εντελώς σκυφτός παίζοντας τον κακομοίρη... Λατρεύω που ξεκίνησε αυτό μια μέρα που απλά περπατούσε λίγο σκυφτός και του είπα "Γιατί περπατάς σαν κακομοίρης βρε, τι έπαθες;" και έκτοτε λατρεύει να το κάνει για να γελάσουμε!

Λατρεύω που λέει "Έχω μια καταπληκτική ιδέα" και που σχεδόν πάντα είναι καταπληκτική. 

Λατρεύω που κόντρα σε όσα άκουγα τόσα χρόνια, στο πρώτο μάθημα μουσικής έκφρασης που δεν θα ήμουν μέσα, έτρεξε πρώτος και καλύτερος στην αίθουσα και πέρασε απλά υπέροχα. Λατρεύω που καθημερινά αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως κάθε επιλογή που έχουμε κάνει για αυτόν, απέδωσε υπέροχα...  

Λατρεύω που χωράει να κάτσει ανάμεσα στις ράγες του τρένου του... Που ένα σεντόνι γίνεται σκηνή, οχυρό, ολόκληρο κάστρο αν το απλώσεις πάνω στο χαλί... 

Αγαπώ να μισώ τις παράνοιες του τύπου να παραπονιέται ότι κρυώνει και μόλις προτείνεις να του φορέσεις μια ζακέτα να ισχυρίζεται με πάθος πως ζεσταίνεται. Ή τα ατελείωτα και αδύνατον να αντιμετωπίσω "ΤΩΡΑ" για τα πιο απίθανα πράγματα- όπως να θέλει να νυχτώσει ΤΩΡΑ, στις οχτώ η ώρα το πρωί.  

Λατρεύω που θα κάτσει να σπάσει το κεφάλι του μέχρι να καταφέρει να κάνει, πάντα με την διακριτική καθοδήγηση και βοήθεια μας, ένα παζλ 100 τμχ ακόμα και αν είναι πραγματικά δύσκολο. 

Λατρεύω που κάποιες φορές απλά βαριέται και δεν θέλει να κάνει τίποτα άλλο πέρα από το να χαζεύει τις ζωγραφιές στο δωμάτιο του, ή τα βιβλία του. Λατρεύω που λατρεύει παιδικές ταινίες και πάντα γελάει και τρομάζει στις ίδιες σκηνές. 

Λατρεύω που είναι εκφραστικός, που θα πει τι νιώθει κάθε στιγμή. Λατρεύω που όποτε κάνει μια σκανταλιά, θα τρέξει αμέσως για σφιχτή αγκαλιά και φιλί για να με τουμπάρει. 

Λατρεύω και τόσα μα τόσα άλλα που θα είναι για πάντα μόνο ανάμεσα σε εκείνον, τον μπαμπά του και εμένα... 

Μαιμουδάκι μου... Μικρό μου τερατάκι... Ύπουλε μου απατεώνα... 

Τι να λέμε τώρα, σε λατρεύω όλη μέρα- κάθε μέρα... Είναι αυτό που λες: "Μαμά, με αγαπάς ακόμα και όταν θυμώνεις σωστά; Ακόμα και όταν θυμώνω εγώ, σωστά;" 

Σωστά καρδιά μου. Σε αγαπάω και θα σε αγαπάω για πάντα και για τα πάντα. Σε αγαπάω ακόμα και όταν κάνεις 45 λεπτά να φας μισό τοστ. Σε αγαπάω ακόμα και όταν με βάζεις να σου φτιάξω χυμό και πίνεις μόνο μισή ρουφηξιά. Σε αγαπάω ακόμα και όταν μου δίνεις το βράδυ κλωτσιές στο πρόσωπο- αφού πάντα εν τέλει γυρίζεις εντελώς ανάποδα. 

Με εκνευρίζεις, αλλά σε αγαπάω! (μ'ακούς;;;;) 


Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Δυο ακόμα βιβλία που λατρεύουμε- της αγαπημένης Ράνιας Μπουμπουρή.

Την Ράνια Μπουμπουρή, την ανακάλυψα (και την αγάπησα), όταν στην αναζήτηση μου για βιβλία σχετικά με το κόψιμο τόσο της πάνας, όσο και της πιπίλας- έπεσα σε δυο δικά της. Και πόσο τα αγάπησε το μαιμούδι μου, πόσο και εγώ μαζί του. Έχω μιλήσει και για τα δυο βιβλία, (για παραπομπή κάντε κλικ στις λέξεις πάνα και πιπίλα πιο πάνω) και παρότι μου φαίνεται τόσο μακρινή η εποχή που περνούσαμε αυτά τα στάδια, ταυτόχρονα ακόμα θυμάμαι λόγια και παραγράφους ολόκληρους από αυτά τα δυο βιβλία- τόσο πολύ τα είχαμε διαβάσει. 

Έκτοτε, πολλά- πάρα πολλά- βιβλία της προστέθηκαν στην βιβλιοθήκη μας κάνοντας την,  την αμέσως επόμενη συγγραφέα της οποίας έχουμε τόση αδυναμία και τόσους τίτλους βιβλίων της.  (αμέσως μετά τον μέγα παραμυθοποιό Ευγένιο Τριβιζά). Ανάμεσα σε αυτά τα βιβλία, έπεσα και πάνω στο "Ένα τρελό τρελό Αριθμητάρι" των εκδόσεων Ψυχογιός.  Παρότι ο Δημήτρης Γεράσιμος ήταν μόλις δυο χρονών όταν το πήρα, δεν δίστασα στιγμή διότι ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στις σελίδες του, ερωτεύτηκα την ποιητικότητα των στίχων, την φαντασία και το χιούμορ και ήμουν σίγουρη πως -παρά το μεγάλο κείμενο του- θα τραβούσε την προσοχή του μαιμουδιού μου, όπως και έγινε! 


Λατρεύουμε την μουσικότητα που βγάζει η φωνή μας όταν διαβάζουμε τα λόγια, λατρεύουμε να μετράμε τους πρωταγωνιστές της κάθε ιστορίας μας- προσωπικά λατρεύω που σε ένα παραμύθι για αριθμούς έχει με τόση μαεστρία ενσωματώσει σημαντικές και γνώριμες ιστορίες όπως της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, ή κλασσικών παραμυθιών όπως της Χιονάτης και πόσο λατρεύω όλα τα κρυφά νοήματα κάθε ιστορίας, με αγαπημένη μου αυτή των μικρών μαγισσών αλλά και των προβάτων ενάντια στον κακό τον λύκο ενώ αυτό το "τσίκι τσίκι" και "τσάκα τσάκα" στο τέλος του βιβλίου μας κάνει πάντα να γελάμε δυνατά σε κάθε βόλτα μας στην βροχή όταν αρχίζουμε και τραγουδάμε το συγκεκριμένο τραγούδι... 






Δύο χρόνια μετά, ούτε που ξέρω πόσες φορές το έχουμε διαβάσει- ούτε που ξέρω πόσες φορές έχουμε ακούσει το εκπληκτικό cd με τα τραγούδια και για να είμαι ειλικρινής φαντάζομαι πως αμέτρητες θα είναι και οι φορές που θα το διαβάσουμε αφού θα είναι από τα αγαπημένα μας για πολλά πολλά χρόνια ακόμη... 

Από τότε λοιπόν που το είχα αγοράσει, ήθελα διακαώς να πάρουμε και το "Μια τρελή τρελή ΑΒ", όλο όμως το ανέβαλα. Τελικά, φέτος το ζήτησα δώρο από την αδελφή μου για τα Χριστούγεννα- που πάντα παίρνει και ένα βιβλίο του βαφτιστήρα της μαζί με το παιχνίδι του. Και πόσο χάρηκα μόλις το πήρα στα χέρια μου! Αμέσως, κάτσαμε αγκαλιά στο σαλόνι και ξεκινήσαμε να το διαβάζουμε. Με τα στοιχεία που τόσο αγαπήσαμε και στο αριθμητάρι, (ποιητικός λόγος, ποικιλία στις ιστορίες, αστείο και ευφάνταστο), το λατρέψαμε και αυτό! Ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει μια αδυναμία στα "αστεία" γράμματα όπως το ξ, το ψ, το φ που ακούγονται πολύ έντονα στην επανάληψη τους μέσα στην ιστορία, ενώ νομίζω πως "ήρθε" στην ζωή μας την πιο κατάλληλη περίοδο αφού μόλις μερικούς μήνες έχει αρχίσει και δείχνει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον για την αλφαβήτα. 









Κάτι ακόμα που μας έχουν προσφέρει αυτά τα βιβλία, πέρα από ατελείωτες ώρες διαβάσματος, είναι και ατελείωτες ώρες χορού και αστείων θεατρικών! Τι εννοώ; Βάζουμε το cd- όπου στην ουσία κάθε ιστορία είναι μελοποιημένη σε ένα μοναδικό τραγούδι- και σε κάθε ένα κάνουμε χορευτικές κινήσεις, γκριμάτσες, χειρονομίες λες και παίζουμε θέατρο. Είναι κάτι που απολαμβάνουμε πολύ και οι δυο και ομολογώ πως η έμπνευση ήρθε από το μάθημα μουσικής έκφρασης που πηγαίνουμε με το μαιμούδι μου- όταν είδα πόσο αστεία "έντυσε με εικόνες"  η αγαπημένη μας κ. Γιώτα το τραγούδι "Ελεφαντάκι"¨του Δεληβοριά. 

Ανάμεσα στα δυο, προσωπικό μου αγαπημένο είναι το αριθμητάρι. Σε εικονογράφηση όμως είναι η ΑΒ. Του Δημήτρη Γεράσιμου είναι και τα δυο πολύ αγαπημένα, όσο και να επιμένω δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει! Άλλωστε το έχω ξαναγράψει. Καταλαβαίνω πότε ένα βιβλίο αρέσει πολύ του μαιμουδιού, γιατί με ρωτάει ποιος είναι ο συγγραφέας. Και ξέρει πολύ καλά, ποιο από κάθε βιβλίο που έχει είναι της αγαπημένης του Ράνιας Μπουμπουρή. Στα συγκεκριμένα βιβλία ήθελε να μάθει και ποιος λέει τα τραγούδια, του εξήγησα ότι είναι διάφοροι- τραγούδια των περισσοτέρων ακούμε έτσι και αλλιώς- αλλά πως ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος τα έχει μελοποιήσει. Και έτσι,  έχει πια και αυτός μια λίγο ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας! (να τονίσω πως για αυτό το κείμενο, δεν του ζήτησα να μου δείξει τις φωτογραφίες τους,  από μόνος του- όπως κάθε φορά- το έκανε και ήμουν αρκετά τυχερή να φωτογραφίζω ακόμη εκείνη την στιγμή!) 






Είναι δυο βιβλία που θεωρώ πως δεν πρέπει να λείπουν από καμία βιβλιοθήκη. Ειλικρινά. Τώρα μένει να αποκτήσουμε το "Ένα τρελό τρελό αγρόκτημα" για να κλείσει η συγκεκριμένη συλλογή της βιβλιοθήκης μας! Ευχαριστούμε Ράνια Μπουμπουρή που την ομορφαίνεις! 

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Αυτός ο Φλεβάρης... Ο λίγο διαφορετικός...

Δεδομένο νούμερο ένα: Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ένα ήταν το ζητούμενο. Να γίνω μάνα, μητέρα, μαμά. Ήθελα μεγάλη οικογένεια- τεράστια αν γινόταν- τίποτα άλλο δεν ήταν πιο σημαντικό. Παρά τα όσα περάσαμε, τα όνειρα είναι όνειρα και δυσκολεύτηκα πολύ να αποδεχτώ το γεγονός πως μια τεράστια οικογένεια δεν ήταν εφικτή. Ωστόσο, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και νομίζω δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή που να ήμουν απολύτως σίγουρη πως δεν αντέχω να προσπαθήσω ακόμα μια φορά. 

Δεδομένο νούμερο δύο: Ο Φλεβάρης για μας είναι μήνας δύσκολος. Σχεδόν ασήκωτος θα έλεγα. Στις 15 Φλεβάρη του 2011 ζήσαμε για δεύτερη φορά την απώλεια και μας τσάκισε. Προσωπικά, κάθε χρόνο, το σφίξιμο στο στήθος και το βάρος στην καρδιά ξεκινάει σχεδόν από τέλος Γενάρη. Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί, είναι όμως κάτι δεδομένο, κάτι- που από συζητήσεις που κάνω και με άλλες μανούλες που έχουν βιώσει την ίδια απώλεια- απλά δεν μπορείς να ελέγξεις. Οι αναμνήσεις σε πλημμυρίζουν και εσύ απλά βουλιάζεις ξανά από την αρχή στην άβυσσο από την οποία με τόσο κόπο βγήκες.

Δεδομένο νούμερο τρία: Σχεδόν από πέρσι τον Μάιο είχα αρχίσει να είμαι σχεδόν αρνητική στο ενδεχόμενο ενός ακόμα παιδιού. Ή μάλλον στο ενδεχόμενο ακόμα μιας εγκυμοσύνης. Η ελπίδα και η πίστη, είχαν δώσει την θέση τους στον φόβο και την αμφιβολία- το όνειρο είχε αρχίσει να αλλάζει μορφή. Σε συνδυασμό με τα προβλήματα υγείας που ήδη είχα συν αυτά που προέκυψαν,  το μόνο που ήθελα ήταν απλά να ξεχάσω την βαθιά μου επιθυμία να γίνω ακόμα μια φορά μητέρα, την βαθιά μου επιθυμία να χαρίσω στον Δημήτρη Γεράσιμο ένα αδελφάκι, την βαθιά μου επιθυμία- έστω και παράλογη- να ανατρέψω αν θες τα υπάρχοντα δεδομένα. Να έχω τέσσερις κυήσεις και δυο μωρά. Αντί για τρεις κυήσεις και ένα μωρό- δεν υπάρχει διαφορά ουσιαστική το ξέρω, μα για μένα, ακούγεται ελάχιστα πιο ακριβοδίκαιο- εάν υπάρχει καν δίκαιο μέσα στην παραφροσύνη μιας τέτοιας απώλειας. 

Τα γράφω έτσι για να αποφύγω τις τεράστιες προτάσεις, να αποφύγω να σας μπερδέψω- να τα ξεκαθαρίσω και εγώ πια μια και καλή στο κεφάλι μου. (γιατί στην ψυχή μου τα ξεκαθάρισαν άλλοι για μένα). 

Δεδομένα τωρινά: Νοέμβριο μήνα, η παθολόγος μου βρήκε κάποια νούμερα στις αιματολογικές μου ανεβασμένα και φοβούμενη για υπερθυρεοδισμό με παρέπεμψε σε ενδοκρινολόγο. Αρνούμενη να ασχοληθώ και πολύ- από πόσο πια κόσκινο να περάσω στους γιατρούς- κατάφερα με τα πολλά να κλείσω ραντεβού μέσα Δεκεμβρίου προς τέλη- ούτε που θυμάμαι.  Πήγα εκτάκτως και με βαριά καρδιά, καμιά διάθεση δεν είχα να ακούσω για ακόμα ένα πρόβλημα υγείας- όσο ανούσιο και αν ήταν. Ο γιατρός ωστόσο γλυκύτατος- σπάνιο φαινόμενο για μένα που πέφτω ναι μεν σε εξαιρετικούς γιατρούς, γλυκούς όμως δεν τους λες- μου μίλησε τόσο όμορφα, με καθησύχασε, παρότι υπήρχε πρόβλημα, και με παρέπεμψε για περαιτέρω εξετάσεις. Βγαίνοντας από το ιατρείο, έπρεπε να κλείσω το επόμενο ραντεβού. Αφού κοίταξε αρκετή ώρα τον υπολογιστή η κοπέλα, μου ανακοίνωσε πως το επόμενο ραντεβού είναι για τις 15 Φλεβάρη. 

Αυτόματα ανοίγω το στόμα και είμαι έτοιμη να της ζητήσω άλλη μέρα ραντεβού. Η συγκεκριμένη μέρα είναι ιερή για μας και την αφιερώνουμε αποκλειστικά σε μας- σε όλους μας. Ταυτόχρονα, μια άλλη δύναμη με πίεσε να κλείσω το στόμα και να μην πω τίποτα. Δεν ήξερα πως και γιατί- ξαφνικά δεν ήθελα να αλλάξω το ραντεβού. 


Αυτό ήταν. Περάσαμε μαγικά Χριστούγεννα- εγώ πιο μακρυά από ποτέ από το ενδεχόμενο μιας ακόμα εγκυμοσύνης- να προσπαθώ να δικαιολογήσω τους φόβους μου και τις αποφάσεις που αρχίζω να παίρνω... Κάτι όμως μου κλωτσάει... Δεν ξέρω. Νιώθω βαριά την ψυχή μου, κενή- νιώθω μακρυά από την πίστη μου- που με τόσο πόνο έβαλα στην ζωή μου- δεν τολμώ πια να κοιτάξω την Παναγία στα μάτια... 

Ταυτόχρονα το παιδί αρχίζει και λέει τα δικά του. Κουβέντες που δεν του έχουμε κουβεντιάσει, βλέπει όνειρα για εμάς, μας δίνει τα δικά του σημάδια και ταυτόχρονα ζητάει- πόσο όμορφα και ευγενικά το ζητάει, με πόση λαχτάρα το ζητάει- "ένα αδελφάκι μαμά, ένα αδελφάκι με το οποίο όμως να μπορώ να παίζω μαμά", τι να πει αυτή η μάνα, τι να απαντήσει; 

Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω. Ακούς καμιά φορά- σχεδόν πάντα- από τα ζευγάρια που κάνουν το δεύτερο ή τρίτο παιδί, "Δεν ήμασταν ολοκληρωμένοι πριν από αυτό/αυτά. Τώρα ξέρουμε. Ολοκληρώθηκε η οικογένεια μας." Το θέμα λοιπόν με μας είναι πως ποτέ δεν θα νιώσουμε την οικογένεια μας ολοκληρωμένη. Γιατί, για μας, πάντα δυο μέλη της θα λείπουν. Πάντα. Ακόμα και δέκα παιδιά να κάναμε, αυτά τα δυο θα έλειπαν. Συνεπώς, δεν μπορούσαμε να βασιστούμε σε αυτό το συναίσθημα. Θέλουμε όντως και άλλο παιδί, ή απλά είναι επειδή νιώθουμε πως κάτι λείπει; Θέλουμε όντως και άλλο παιδί, ή μήπως νιώθουμε υποχρεωμένοι απέναντι στον Δημήτρη Γεράσιμο; Είναι πράγματι τόσο μεγάλος ο φόβος μας που επισκιάζει τα θέλω μας; 

Και ξαφνικά, το παίρνουμε απόφαση.Τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. Αρχίζουμε τα τηλέφωνα. Κλείνουμε το ένα ραντεβού μετά το άλλο, με όλους τους γιατρούς που ξέρουμε ότι πρέπει να έχουμε στο πλευρό μας για μια ακόμη εγκυμοσύνη. Ακόμα με βαριά καρδιά εγώ, ακόμα ο φόβος στα ύψη- τι πάω να κάνω και γιατί; Και ενώ νομίζω πως τα ραντεβού θα αργήσουν όλα- εφόσον όλοι οι γιατροί είναι οι καλύτεροι στο είδος τους και έχουν μεγάλη αναμονή-  όλα κλείνονται σχεδόν με την σειρά μέσα στον Φλεβάρη. Το δικό μας Φλεβάρη. Αυτόν τον δύσκολο. 

Στο παιδί ακόμα κουβέντα. Την προτελευταία Κυριακή του Γενάρη, πάμε ακόμα μια φορά εκκλησία. Ο Δημήτρης Γεράσιμος μας κάνει ακόμα μια "εξομολόγηση" εκεί, εγώ κλαίω και ζητάω δύναμη και φώτιση. Και τότε, όλα μπαίνουν σε σειρά μέσα στην ψυχή μου. 

Αλαφραίνω, γεμίζω, αρχίζω και πάλι να φωτάω από μέσα... 



Σήμερα λοιπόν, της Υπαπαντής- της ορθόδοξης γιορτής της μητέρας που την οποία γιορτάζω τα τελευταία τρία χρόνια- είχα το πρώτο και σημαντικότερο ραντεβού όλων. Με τον νευροχειρούργο. Για κάποιο λόγο ανεξήγητο ήξερα πως τα νέα θα είναι καλά. Πως θα μπορώ να κάνω επισκληρίδιο ακόμα και με την Συριγγομυελία, πως δεν υπάρχει ρίσκο. Το ήξερα πριν καν με διαβεβαιώσει ο γιατρός. 

Το θέμα όμως ξέρετε ποιο είναι; Δεν έχει σημασία τι θα μου έλεγε πια. Δεν έχει τίποτα άλλο σημασία πέρα από την ίδια σου την θέληση. Εφτά πλέον χρόνια μετά το πρώτο μας σοκ και έξι μετά το δεύτερο, ζώντας όλα αυτά τα χρόνια τα πολλαπλά πρόσωπα της απώλειας, μιας απώλειας που δεν ξεπερνάς ποτέ απλά μαθαίνεις να την αντιμετωπίζεις κάθε χρόνο και καλύτερα- είμαι εδώ και σας γράφω με μια συνειδητοποίηση  που δεν ήρθε εύκολα. 

Ότι και να είχαμε κάνει τότε, ότι και να μην  είχαμε κάνει, το αποτέλεσμα δεν θα άλλαζε. Ήταν γραφτό μας να χάσουμε δυο παιδιά. Έμαθα καλά πως την ζωή μας δεν την ορίζουμε. Την ζούμε. Και παρότι το έμαθα και το έμαθα τόσο μα τόσο σκληρά, άφησα τον φόβο να μου φάει την ψυχή. Γιατί, δεν καταλαβαίνω. 

Αν θέλω και άλλο παιδί; Είναι το μόνο βέβαιο. Αν θέλει και ο Παναγιώτης; Εννοείται. Όμως φοβόμασταν. Για μένα, για μια ακόμα πιθανή απώλεια, φοβόμασταν μην στερήσουμε το παραμικρό σε αυτό το θαύμα που είναι ήδη στην αγκαλιά μας. Αν άφηνα όμως τον φόβο ή τα όσα μου λέγανε να με κυριεύσουν τότε, δεν υπήρχε περίπτωση να έχουμε τώρα τον Δημήτρη Γεράσιμο. Αν δεν πίστευα και δεν ήλπιζα βαθιά, δεν θα ήμουν τώρα εδώ να σας γράφω όλα αυτά. 

Γιατί να τον αφήσω τώρα; 

Έδιωξα λοιπόν το φόβο μακρυά. Έτσι απλά και τόσο πολύπλοκα. Τον φύσηξε ένα απαλό, απόκοσμο αεράκι- αγγέλων ανάσα θαρρώ πως ήταν- και είμαι εδώ δυνατή και πάλι, στρατιώτης ακούραστος,  να προσπαθήσω να λάμψει στην ζωή μας ακόμα ένα ουράνιο τόξο. 

Είμαι έτοιμη. Το μόνο που μένει είναι να προσευχηθώ να είναι γραφτό μας να αποκτήσουμε και τέταρτο παιδάκι. Στην αγκαλιά μας όμως, ναι; Στην μαιμουδοζωή μας. 

Εσείς; Θα προσευχηθείτε για μας; 

(Και ξέρεις πιο είναι το πιο παράξενο; Αυτός ο Φλεβάρης δεν είναι ασήκωτος... Ξυπνάω κάθε μέρα νομίζοντας πως σήμερα θα είναι η μέρα που θα βουλιάξω- μα όχι. Το νιώθω. Δεν θα γίνει. )

Την ανάρτηση αυτή θα την ντύσω με δυο ζωγραφιές. Σήμερα το μαιμούδι ήθελε να μου ζωγραφίσει κάτι για χρόνια πολλά εφόσον γιόρταζα. Κάτσαμε λοιπόν δίπλα, δίπλα και συμφωνήσαμε, αυτός να ζωγραφίσει τη σημαίνει να είμαι μαμά του και εγώ να ζωγραφίσω το ίδιο. Τι σημαίνει να είμαι μαμά του... (και πόσο μοναδική είναι η ερμηνεία της ζωγραφιάς του... ) 



Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

#φωτογραφισετο_2017 #ΟΔικόςΜαςΙανουάριος

Μια φωτογραφία την ημέρα, για 365 μέρες. Μια φωτογραφική πρόκληση που ξεκίνησε τρία χρόνια πριν η τρελή και γλυκύτατη Martha Blogging! 

Ξεκινάμε δυναμικά με τον δικό μας Ιανουάριο! 



1/365 Τρίτη χρονιά για το #φωτογραφισετο και όπως πάντα ξεκινώ με μια μαμαδομαιμουδοαγκαλιτσα...Πιθανότατα η μοναδική χρόνια φέτος που δεν είχαμε να πάμε πουθενά και περάσαμε την πιο μαγικη, τεμπελικη, πρωτοχρονιά - όλη μέρα αχτενιστοι, με τις πυτζάμες μας, να παίζουμε ατελείωτα...#ΣαςΤοΣυνιστω #Ανεπιφύλακτα#φωτογραφισετο_2017 #meandmymonkey#happynewyear #2017 #καλωςηρθες


2/365 Αγκαλιές, αγκαλιές και πάλι αγκαλιές... Πόσο λατρεύω αυτές τις τεμπελικες μέρες...#φωτογραφισετο_2017 #meandmymonkey#monkeyhugs #monkeysilly







4/365 Μια τέτοια μέρα... Τζάκι και καλή παρέα...#φωτογραφισετο_2017 #cretanlove #cretangang#ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτιγμεςΜας



5/366 Σήμερα, μετά από χρόοονια, αυτή η μαμά ξανάκανε ξανθές ανταύγειες! Και ένα μαϊμουδακι τις αγάπησε. "Μοιάζουν με τα δικά μου μαμά. Όμως μου άρεσαν και μαύρα" #τοναγαπω#φωτογραφισετο_2017 #newlookformama#blondisback #propablyforgood



6/365 Την γιορτάζω λέμε!! Την Σουλτανα μου! Τον χειρότερο εφιάλτη μου! Που είναι τόσο αγαπητή που δεν βρίσκει χρόνο ούτε για μια φωτογραφία!#τοτηλεφωνοκολλημενοστοαυτι #τστστσ Να την χαίρομαι λοιπόν! #ΤρομαραΜου #τέτοιοπλασμα#αιθέριο #φωτογραφισετο_2017



7/365 Χιόνισε στο μπαλκόνι μας! Και είναι το ομορφότερο δώρο για την γιορτή μου! Όχι μόνο επειδή έχει να χιονίσει από το 2002. Μα επειδή το μαϊμούδι μου εκστασιαστηκε. Επειδή εγώ εκστασιαστηκα. Επειδή το σύμπαν εξιλεωθηκε για τον αρνητισμο που θέλησε να μου στείλει στην εκπνοή της χθεσινής μέρας. Επειδή πάντα οι κόκκινες μύτες είναι χαριτωμένες. Επειδή πάντα τα χαμόγελα είναι πιο λαμπερά σε άσπρο φόντο... Επειδή γιορτάζω και έχω κέφι με το έτσι θέλω! Να με χαίρεστε λοιπόν! Μα το κυριότερο, να χαίρεστε την κάθε στιγμή, την κάθε μικρή - τόση δα- ευλογία... Όπως μερικές νιφάδες χιονιού σε απαλά χεράκια... #φωτογραφισετο_2017 #ευλογία #αγάπη#πίστη #ελπίδα



8/365 Μια τέτοια υπέροχη μέρα...#φωτογραφισετο_2017 #ΟληΗΕλλαδαΑσπρη




9/365 Πρώτο μάθημα μουσικής έκφρασης χωρίς τις μαμάδες... Πρώτο μάθημα που τα παπουτσάκια είναι όλα μικρό μέγεθος.. Και αυτή η μαμά κολλημένη στην πόρτα να ακούσει τα πάντα...#συγκινήθηκα #πάλι #φωτογραφισετο_2017#αγαπημένηκυριαΓιωτα



10/365 Τον τελευταίο καιρό έχει επιστρέψει στην αγκαλιά μου για να κοιμηθεί... Κουλουριασμενος σε εμβρυακη στάση, κολλάει όσο πιο πάνω μου γίνεται λες και αύριο δεν υπάρχει... Και ο τρίχρονος γιος μου μου διδάσκει ακόμα μια φορά ένα πολύτιμο μαθήμα... #φωτογραφισετο_2017 #myrainbowbaby#mymiraclebaby







12/365 Επιτέλους λίγος ήλιος να ζεσταθεί το κοκκαλακι μας... #φωτογραφισετο_2017 #nofilter#ήλιος #τοαλλοφαρμακο



13/375 Αυτό το μαϊμούδι κουρεύτηκε σήμερα... Και αυτή η μαιμουδομαμα ερωτεύτηκε ξανά... #αχ_βαχ#φωτογραφισετο_2017 #το_αγόρι_μου #το_μοιραίο



14/365 Πολλά θα μπορούσαν να "ντύσουν" την σημερινή ημέρα... Πολλά, μα πολλά, παραμύθια από το πρωί στο στρώμα μας στο πάτωμα μέσα σε άφθονα μαξιλάρια... Επιτραπέζια ξανά και ξανά, με το μαϊμούδι να κερδίζει πάντα χωρίς έλεος... Τζάκι αναμμένο, ζεστά ροφήματα, σαββατιατικο σούπερ σπέσιαλ φαγητό δίπλα σε αυτό... Ταινία όλοι μαζί αγκαλιά να φωνάζουμε υστερικά υπέρ του Κεραυνού... (τι ποιου Κεραυνού;; Του Μακ Κουιν φυσικά!) Γαργαλητα και απολαυστικές μαιμουδοκουβεντες... Λίγο όμως πριν αρχίσουμε τα "μαζεματα" μιας όμορφης μέρας, μονολογω: "Ακόμα βρέχει.. Είναι υπέροχα έξω" και πήγα μερικά πράγματα στην κουζίνα. Γυρνώντας στο μαιμουδοδωματιο βλέπω τον Δημήτρη Γεράσιμο σκαρφαλωμένο στο καλοριφέρ να κοιτάει έξω από το παράθυρο.. Πρώτη φορά. Τον πλησίασα ήρεμα να μην τον τρομάξω γιατί εύκολα μπορούσε να πέσει, και αφού του είπα πως χαίρομαι για τον τρόπο που σκέφτηκε να σκαρφαλώσει και τον τρόπο που κρατιοταν, του εξήγησα γιατί είναι ακόμα επικίνδυνο και πως προτιμώ να μην το ξανακάνει αν δεν είμαστε παρόντες. Μετά του είπα: "Ήθελες να δεις την βροχη σωστά;" Και αφού απάντησε καταφατικα, τότε σήκωσα το κεφάλι και το είδα... Το πιο εντυπωσιακό και μεγάλο ουράνιο τόξο που έχω δει ποτέ μου... Και έμεινα εκστασιασμενη να κοιτώ και τα δύο ουράνια τόξα.... Αυτό στον ουρανό και αυτό στην αγκαλιά μου... Ολα τα άλλα τα κάνουμε συχνά... Τέτοια ουράνια τόξα όμως σπάνια σου χαρίζονται... Συνεπώς, μόνο έτσι θα μπορούσε τελικά να "ντυθεί" αυτή η μέρα...#φωτογραφισετο_2017



15/365 Κάτι σαν να προσπαθεί να μου πει ο πατατοκεφαλος... Τι όμως;;; "Πως είπες; Δεν άκουσα καλά... Έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λένε; Πίσω έχει αχλαδα την ουρά;; " Τι έγινε καλέ; Ημέρα παροιμιων σήμερα;; #ΚαιΑλλες #Εχεχαρη#ΟλαΤαΞερειΟΠατατοκεφαλος#φωτογραφισετο_2017



16/365 Πόσο αγαπώ αυτά τα βροχερό βραδιά που ακόμα και τα φώτα των αυτοκινήτων μοιάζουν μαγικά... #φωτογραφισετο_2017



17/365 Με πολλά, πολύ όμορφα και μαγικά,θα μπορούσα να ντύσω και την σημερινή μέρα... Μα να που έρχεται η στιγμή που το τρίχρονο αγοράκι σου ζωγραφίζει έτσι μια ζωγραφιά και μάλιστα με πινέλο και τεμπερες, ("Ακολουθησα τις οδηγίες μαμά", έτσι μου είπε), και τίποτα άλλο δεν έχει σημασία...#κουκουβα #mylittleartist#slippingthroughmyfingersallthetime#φωτογραφισετο_2017



18/365 Can trouble come in a good way? With that smile, it sure can! #φωτογραφισετο_2017#mymonkeyboy #mytroubleboy



19/365 Το βλέπεις αυτό; Μόλις τώρα, ήλιος στο παράθυρο μου! Δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει, οπότε το απολαμβανουμε... #ΤοΝεοΤηςΗμερας#ΕιδαμεΗλιο #φωτογραφισετο_2017



20/365 Την πιο κερασενια βρωμουσοπροσκληση έλαβα σήμερα και πολύ συγκινήθηκα η θεία...#τσιχλοφλουσκαlove #ΗΒρωμουσαΓινεται2#ΘαΤρελαθω #ΣεΜιαΒδομαδαΝταν#φωτογραφισετο_2017



21/365 Αυτά και άλλα τόσα λεμονακια μου έχει προσφέρει μέχρι τώρα η λεμόνια που έχω σε μια γλάστρα στο μπαλκόνι.... Και μπορεί να μην είναι τα πιο όμορφα ή ομοιόμορφα λεμόνια, είναι όμως τα πιο μοσχομυριστα και νόστιμα.. Και όχι απλώς επειδή είναι από την αγαπημένη μου λεμόνια...#φωτογραφισετο_2017



22/365 Πάνω στην μικρή μηλιά, κρύβεται μια κουκουβάγια, έχει μάτια γουρλωτα, και φωνάζει δυνατά... #ΚΟΥΚΟΥΒΑ #ΚΟΥΚΟΥΒΑ #κουκουβαγια#βαγιαβαγια #momslife #wallpainting #handmade#bymama #forallmykids #φωτογραφισετο_2017




23/365 Πολλές ομορφιές μου ετοιμάζουν τα μπαλκόνια μου.... #φωτογραφισετο_2017#flowerlover #flowerpower #springisloading



24/365 Δεν έχω λάβει ποτέ κάτι από την Μαρία τουNew kid in town που να μην με ενθουσιάσει... Αυτή την φορά, μου ετοίμασε υπέροχα μενταγιόν στο θέμα του πάρτι για την Σουλτάνα και την μικρή τσιχλοφουσκα! Μοναδικά όπως και οι δύο μου αυτοί μπελάδες!! #newkidintown #φωτογραφισετο_2017



25/365 Κάθε μέρα, μαμά και μαιμουδακι, τρέχουμε να δούμε αν άνθισε το ζουμπουλι μας... Μεγάλη αγωνία... Από μέρα σε μέρα...#φωτογραφισετο_2017#ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτιγμεςΜας



26/365 Λοιπόν, εγώ κούπα με κεράσια δεν έχω, ήμουν σίγουρη όμως ότι θα έχει η Σουλτάνα. Και επειδή όλη μέρα ήμουν μέσα στα αλεύρια, τις ζάχαρης αχνες και τις ζαχαροπαστες φτιάχνοντας λιχουδιές για την Αυτού Μεγαλειοτης και το λες πως είμαι και κομματάκι εξαντλημένη, την πήρα τηλέφωνο- με τσαμπουκά μην ξεχνιόμαστε - να μου στείλει μια κούπα με κεράσια να πιω τον απογευματινό μου καφέ τιμής ένεκεν!!! Και φυσικά την έστειλε, ας τολμούσε - ακόμα δυο μέρες ψησιματα έχω μπροστά μου!!#φωτογραφισετο_2017 #ΣουλταναPower#ΑςΟψεταιΗΒρωμουσα #mamaoff #ΕντελώςΟμως



27/365 Η μέρα που η βρωμούσα μου έγινε δύο....#φωτογραφισετο_2017 #niecelove #2ndbday



28/365 Αφού φτιάξαμε κατσαρόλες, τηγάνια, λεκάνες και κουτάλες, μου ζήτησε να φτιάξω μια καφετιέρα με καλώδιο. Την έφτιαξα και νόμιζα τον κάλυψα. Όχι. Μετά ήθελε και τοίχο με μπριζα για να ενώσει το καλώδιο. Τι να κάνω. Έφτιαξα τοίχο με μπριζα! (και τα ένωσε!!!) #φωτογραφισετο_2017#toddlerfun #toddlerplay#δενθελωσχολιαγιατηναναποδημπριζα 



29/366 Μια μέρα κατακόκκινη, ζουμερή και παιχνιδιάρα, έφτασε στο τέλος της. Η μικρή μας τσιχλοφουσκα έσβησε και επίσημα τα δύο της κεράκια και έμεινε η Minnie να χαμογελά πλατιά, ακόμα και αν πολλά δαχτυλάκια βούτηξαν μέσα στο κερασενιο φόρεμα της "καταστρεφοντας" το...#φωτογραφισετο_2017 #niecelove #sislove#τσιχλοφουσκα #bdayparty #cherrytheme



30/365 Τεμπελικη μέρα η σημερινή, με αγαπημένο διάλειμμα μουσικής έκφρασης... Το λουλούδι μας άνθισε, και αυτό ήταν και το μεγάλο νέο της ημέρας που μας γέμισε χαρά... (και άρωμα!)#φωτογραφισετο_2017#ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτιγμεςΜας




31/365 Δεν υπήρχε περίπτωση να αποχαιρετήσω τον Ιανουάριο χωρίς να πάρουμε μυρωδιά θάλασσας... Εσείς πιθανότατα βλέπετε ένα μικρό αγόρι πάνω σε μια σάπια βάρκα να κοιτάει την θάλασσα. Αυτό το μικρό αγόρι όμως, βρίσκεται πάνω σε ένα μεγάλο πειρατικό καράβι, είναι ο καπετάνιος και μόλις μάζεψε την άγκυρα και ελέγχει τον ορίζοντα για να αποφασίσει ασφαλή προορισμό. Εγώ πάλι βλέπω πως αν πιστεύεις, όλα είναι δυνατά. Και με αυτή την ψυχολογία θα μπω στον φετινό μας Φλεβάρη... #φωτογραφισετο_2017#πίστη #ελπίδα #θαύμα



Και κάπως έτσι, μπαίνουμε στον δύσκολο για μας Φλεβάρη. Με τσαμπουκά φέτος, δυναμισμό και πολύ θετική ενέργεια και αισιοδοξία για έναν ξεχωριστό με πολλούς, διαφορετικούς, τρόπους μήνα... 





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...