Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Μια σφουγγαρίστρα που τρέχει νερά...

Χθες, λίγο πριν φύγουμε από το σπίτι, σφουγγάρισα. Μάλιστα σφουγγάρισα φεύγοντας- έχοντας τον μικρό να περιμένει στα σκαλιά. Λείψαμε σχεδόν όλη μέρα τελικά, γυρνώντας λοιπόν σπίτι δεν τακτοποίησα τον κουβά με την σφουγγαρίστρα. Τα άφησα ως είχαν- εκεί στα σκαλιά- ήμουν πολύ κουρασμένη για το οτιδήποτε. 

Σήμερα φύγαμε και πάλι αρκετά πρωί για να πάμε τα δυο μας εκκλησία. Ήθελα να αφήσω τον Παναγιώτη να κοιμηθεί- είναι ένας πολύ δύσκολος μήνας για αυτόν- και είχαμε σκοπό να γυρίσουμε και να του ετοιμάσουμε ένα όμορφο πρωινό πριν τον ξυπνήσουμε με φιλιά και αγκαλιές. 

Αυτή την περίοδο ο Δημήτρης Γεράσιμος δοκιμάζει ξανά τα όρια όλων- και τα δικά του και τα δικά μας- είναι κάτι που κάνει κατά διαστήματα και το απολαμβάνω η αλήθεια είναι γιατί έτσι μαθαίνει να διεκδικεί και να αυτοπροσδιορίζεται. Επιμένουμε ωστόσο να είμαστε πολύ αυστηροί σε θέματα που αφορούν την ασφάλεια και την υγεία του. Και ακριβώς αυτά τα όρια είναι που δοκιμάζει πιο έντονα από όλα. 

Ένα από αυτά είναι να μην πειράζει τον κουβά με την σφουγγαρίστρα. Χαζό; Για μένα καθόλου. Ένα σφουγγαρισμένο πάτωμα, ή ένα πάτωμα με νερά έχει υπάρξει δυστυχώς πολλάκις η αιτία όχι μόνο για ατυχήματα μα και δυστυχήματα. Σε γενικές γραμμές το έχει τηρήσει. Συνεπώς είναι κάτι που έχει πάψει να με απασχολεί. 

Τα παιδιά όμως πάντα σε εκπλήσσουν και όχι πάντα ευχάριστα. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα κάνουν κάτι που δεν έχουν ξανακάνει ποτέ και αυτό είναι κάτι που όσον αφορά θέματα ασφάλειας και υγείας είναι τρομακτικό. 

Σήμερα λοιπόν, γυρίζοντας από την εκκλησία και ενώ πήγα να αλλάξω και περίμενα πως το ίδιο έκανε και ο ίδιος, βγήκα από το μπάνιο βιαστική για να ανοίξω τα παράθυρα στο σαλόνι να αεριστεί το σπίτι. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά βιαστικά παρατήρησα, όχι εγκαίρως δυστυχώς, πως το νερό στον κουβά κουνιόταν- μόλις είχε απομακρυνθεί από εκεί ο μικρός- και ευθύς αμέσως είχα πέσει πολύ άτσαλα και με τα γόνατα από τα σκαλοπάτια στο πάτωμα. 

Υπήρχαν νερά στα σκαλιά τα οποία έτρεχαν από την σφουγγαρίστρα. 

Είχα τρομάξει πολύ μιας και έχω ιστορικό με άγαρμπα πεσίματα λόγω των κραμπών και του συνδρόμου Τόμσεν και η πρώτη μου αντίδραση ήταν να θυμώσω μαζί του. Τον ρώτησα θυμωμένα τι έκανε με την σφουγγαρίστρα και αφού προσπάθησε να αρνηθεί, κατάλαβε πως από τα νερά που έβλεπα και το γεγονός πως είχα γλιστρήσει και πέσει εξαιτίας τους δεν μπορούσε να κρυφτεί άλλο. Τον μάλωσα που δεν ακούει- αυτός συνέχισε να κοιτάει σχετικά απαθώς- και αμέσως μετά συνειδητοποίησα πόσο πονούσα στα γόνατα και έβαλα τα κλάματα. Έτσι ξαφνικά. 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος με κοίταξε με έκπληξη και αμέσως μου γύρισε την πλάτη και  μπήκε στο μπάνιο. Συνέχισα να κλαίω με λυγμούς σχεδόν- νομίζω πως έκλαψα και για πολλά ακόμη που δεν έχω κλάψει μήνες τώρα- και σηκώθηκα όπως όπως με έντονους πόνους και κράμπες φυσικά και σκεφτόμενη πως το παιδί μου με είδε να κλαίω για πρώτη φορά στην ουσία μετά από το περιστατικό που είχα αναφέρει όταν ήταν δυο χρονών εδώ, και πως απλά αδιαφορούσε. Και έκλαψα ακόμα περισσότερο. 

Μέχρι να εμφανιστεί πάλι είχα ελέγξει όλο αυτό το ξέσπασμα μα ακόμα τα μάτια ήταν υγρά και κόκκινα υποθέτω. Βγαίνοντας λοιπόν από το μπάνιο, με πλησίασε πολύ διστακτικά και όσο ξαφνικά είχα κλάψει εγώ- άλλο τόσο ξαφνικά έσπασε και αυτός. Τον πήρα αμέσως αγκαλιά και αφού αρχικά τον διαβεβαίωσα πως είμαι καλά και πως ξέρω πως δεν ήθελε να πέσω περίμενα να ηρεμήσει για να το συζητήσουμε περαιτέρω. 

Αφού λοιπόν ηρέμησε, του εξήγησα πως θύμωσα επειδή όταν πρόκειται για θέματα ασφάλειας είμαι πολύ αυστηρή, πως έχουμε πει πολλάκις πως δεν πειράζουμε τον κουβά, πως γνωρίζω ότι δεν ήθελε φυσικά να πέσω, μα εγώ έπεσα, πόνεσα, τρόμαξα και έκλαψα. Γιατί πόνεσα και τρόμαξα. Πως και οι γονείς πονάνε και τρομάζουν. Και οι μεγάλοι πονάνε και τρομάζουν. Και δεν ξέρω ειλικρινά αν ένιωσα ενοχές τελικά που έκλαψα μπροστά του ή όχι... 

Παλαιότερα θα είχα σίγουρα. Πολλές. Φέτος όμως έθαψα πολλά δάκρυα μετά την αποβολή μας για να μην πληγωθεί και ο ίδιος. Έθαψα πολλά συναισθήματα για να μην αναστατωθεί. Θάβω και άλλα δάκρυα, χρόνια τώρα, δάκρυα κούρασης, ευτυχίας, ενοχών- αυτό κάνουν οι μητέρες. Θάβουν το εγώ τους για το εμείς. Για το εγώ την υπόλοιπης οικογένειας. Έχω θάψει συναισθήματα όποτε με ρωτάει για τα μωρά που προηγήθηκαν αυτού και που τα χάσαμε. Έχω θάψει τον πόνο μου και απαντώ με ένα γλυκό χαμόγελο όταν μου απαντάει "Ευτυχώς μαμά που δεν ήμουν εγώ. Ευτυχώς που εγώ δεν πέθανα". Χαμογελάω γλυκά γιατί και εγώ έτσι νιώθω. Ευτυχώς. Μα ταυτόχρονα έχω ένα τεράστιο δυστυχώς. Έχω θάψει πολλά συναισθήματα και δάκρυα κάθε φορά που δεν με ακούει και τελικά πέφτει από τον καναπέ που χοροπηδάει και από θαύμα δεν έχει σπάσει το κεφάλι του. Έχω θάψει και κάμποσα δάκρυα κάθε φορά που επιλέγει τον πατέρα του αντί για μένα- διότι όσο και να ξέρω πως με αγαπάει, όσο και αν λατρεύω την υπέροχη σχέση που έχουν- άλλο τόσο πληγώνεται το εγώ μου, ψέμματα να πω; 

Πολλά θαμμένα δάκρυα τελικά και συναισθήματα για να νιώσω τελικά σήμερα ενοχές. Σήμερα απλά έκλαψα όπως θα έκανε κάθε άνθρωπος που πονάει και τρομάζει και απλώς ξαλάφρωσα. Δοξάζω τον Θεό που το πέσιμο είχε ως αποτέλεσμα μόνο μια τεράστια μελανιά και ένα εντυπωσιακό πρήξιμο. Μα πιο πολύ δοξάζω τον Θεό που έχω δυο αγκαλιές να με παρηγορήσουν, (ή να τις παρηγορήσω εγώ δεν έχει σημασία), και να ανησυχήσουν για μένα. 

Και δεν ξέρω αν έχει νόημα το κείμενο αυτό που καταθέτω σήμερα. Θέλω όμως να θυμάμαι για πάντα πως κάποια μέρα, στα πέντε χρόνια που μετράω ενεργής μητρότητας, μια σφουγγαρίστρα που έτρεχε νερά μου προκάλεσε πολύ πόνο μα ταυτόχρονα την ικανότητα να μην νιώθω ενοχές για την ανθρώπινη και αδύναμη πλευρά μου. 

Άλλωστε αυτή είναι που με έχει φέρει σήμερα εδώ που είμαι...


Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Κάτι (All)-starάκια- σωστό έργο τέχνης... (by Art Matina)

Έχουμε μια αγαπημένη συνήθεια που έγινε λατρεία. Στα δεύτερα γενέθλια του μαιμουδιού είχα παραγγείλει από την άκρως ταλαντούχα Art Matina, custom made παπουτσάκια στο θέμα του γενέθλιου πάρτι μας που δεν ήταν άλλο από το ίδιο το μαιμουδάκι! Αγαπήσαμε τόσο πολύ τα μοναδικά σταράκια μας, που αποφασίσαμε να το καθιερώσουμε κάθε χρόνο. Στην πορεία αγαπήσαμε τόσο πολύ το πλάσμα αυτό που κρύβεται πίσω από τα πολύχρωμα πινέλα, που το να είναι με τον τρόπο της η Ματίνα στα πάρτι μας είναι πλέον δεδομένο! 

Φέτος λοιπόν της έστειλα όλο χαρά το θέμα μας που δεν είναι άλλο από το διάστημα. Περιττό να πω, πως ο Δημήτρης Γεράσιμος απλώς δεν κρατιόταν να τα παραλάβει. Εγώ από την άλλη απλώς δεν κρατιόμουν να δω τι θα σκεφτόταν για μας το υπέροχο αυτό πλάσμα.... Όταν μου αποκάλυψε πως θέλει να του ζωγραφίσει την 'Εναστρη Νύχτα του Βαν Γκόγκ σε αυτά τα τοσοδούλικα παπουτσάκια τρελάθηκα... Μου άρεσε πολύ σαν ιδέα, δεν ήμουν σίγουρη όμως αν θα το αντιλαμβανόταν ο ίδιος. Η Ματίνα με βεβαίωσε για αυτό που εγώ είχα αμφιβολία και ξεκίνησε να ζωγραφίζει... Κυριολεκτικά και μεταφορικά... 

Το αποτέλεσμα όπως πάντα μοναδικό... 





Και τελικά είχε δίκιο! Ο Δημήτρης Γεράσιμος όχι μόνο "έπιασε" την συνοχή του θέματος του παπουτσιού με το αγαπημένο του διάστημα, μα θέλει τώρα να μάθει και περισσότερα για αυτόν τον καλλιτέχνη που ενέπνευσε την Ματίνα ΤΟΥ. (έτσι την αποκαλεί). 




Το παπούτσια μας ήρθαν όπως πάντα με τις φρουτένιες καραμελίτσες, με το χειρόγραφο σημείωμα- φέτος ήταν το αγαπημένο μου- και με ένα δωράκι έκπληξη για την .... μαμά!!! 


Μια υπέροχη τσάντα πλάτης και ώμου για να μην με πιάνει το κακό το μάτι τέτοιο αιθέριο πλάσμα που είμαι και εγώ!!  Εννοείται την τίμησα ήδη, τράβηξα ακόμα περισσότερα βλέμματα, τίποτα όμως δεν είχαν να φοβηθώ με το μάτι της Ματίνας, λέμε! 


Όσο για το πονηρό μαιμούδι; Ήδη φοράει τα μοναδικά του- πραγματικά όμως- σταράκια και ξέρετε ποιο είναι το καλύτερο; Ότι η Ματίνα μας έβαλε φέτος λαστιχένια κορδόνια κάνοντας την ζωή του  μικρού αλλά και την δικιά μου πολύ πιο εύκολη, αφού όπως όλα τα άλλα παπούτσια του τα βάζει και αυτά εντελώς μόνος του! 



Και σαν να μεγάλωσε απότομα αυτό το μαιμούδι που γίνεται πέντε σε περίπου ένα μήνα- αυτό όμως είναι μια άλλη ανάρτηση! 

Αν θέλετε να δείτε και τα άλλα μας σταράκια κοπιάστε: 

Τα πιο γκαζάτα σταράκια μας εδώ

Τα "Μια μέρα στην παραλία" σταράκια μας εδώ. 

Τα "μαιμουδένια" σταράκια μας εδώ.  

Αν θέλετε να δείτε και άλλα σχέδια της Ματίνας- πιστέψτε με θέλετε- δείτε εδώ

(Τονίζω ξανά πως το κείμενο αυτό δεν είναι διαφημιστικό. Είναι απλώς μια προσωπική εκτίμηση για μια όμορφη γνωριμία και συνεργασία <3 Αν δεν στηρίξουμε η μια την άλλη, τότε τι;) 


Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Photo props με θέμα το διάστημα!

Όπως φάνηκε ολοκάθαρα από την φετινή μας πρόσκληση, (δείτε την εδώ) το πάρτι για τα πέμπτα γενέθλια του μαιμουδιού έχουν θέμα το λατρεμένο του διάστημα!  Οι χειροτεχνίες δίνουν και παίρνουν λοιπόν αυτή την περίοδο στο σπίτι μας- όπως άλλωστε κάθε χρόνο τέτοια εποχή! 

Η πρώτη φορά που έφτιαξα photo props αλλά και photo booth για το πάρτι μας ήταν στα τρίτα γενέθλια μας και σας είχα περιγράψει την έμπνευση μας εδώ! Πέρσι δεν χρειαστήκαμε αφού είχαμε φτιάξει ολόκληρα κοστούμια αυτοκινήτων, (δείτε εδώ) και για να είμαι ειλικρινής μου έλειψαν λίγο! 

Το θέμα μας φέτος όμως έχει χώρο για πολύ δημιουργία και εφόσον το δηλώσαμε ήδη πως θα γίνει χαμός, ήταν αδιαμφισβήτητο πως θα έφτιαχνα ξανά τα αγαπημένα μας photo props για αστείες φωτογραφίες! (και όχι μόνο- αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία...)

Νομίζω πως ήταν από τις πιο εύκολες χειροτεχνίες μου. Τα έφτιαξα όλα από χαρτόνια, κάνοντας μερικά δείγματα πάνω στο κεφαλάκι του μαιμουδιού αλλά και το δικό μας και με καλύτερο μου φίλο τον παλιό καλό διαβήτη, σχεδίασα τα πρωτότυπα τα οποία ήταν και ο οδηγός μας για τα υπόλοιπα. Θέλαμε φεγγάρι, ήλιο, τον Κρόνο, (αγαπάμε τους δακτύλιους του),  μα πιο πολύ από όλους θέλαμε κράνος αστροναύτη!  Με τα χαρτόνια που είχα ήδη από μια άλλη χειροτεχνία που σας δείξω σύντομα, έφτιαξα τα photo props για ένα υπέροχο ταξίδι στο διάστημα... 



Μακάρι να είχα πατρόν ή εκτυπώσιμα για σας, σχεδιάζω όμως πάντα με το μάτι και είμαι ανίδεη να δημιουργήσω κάτι τέτοιο σε πρόγραμμα για σας. Ακόμα όμως και με αντικείμενα από το σπίτι- όπως πιάτα διαφορετικού μεγέθους- είναι πολύ εύκολο να φτιάξετε τα συγκεκριμένα σχέδια! Σχεδίασα μερικές λεπτομέρειες- κυρίως στο κράνος- και ήταν έτοιμα!


Τα ξυλάκια τα κόλλησα φέτος με σελοτέιπ- το βρήκα πιο εύκολο από την σιλικόνη στην συγκεκριμένη περίπτωση και πιο σίγουρη λύση μιας και στα γυαλιά στα τρίτα γενέθλια μας  είχαν ξεκολλήσει αρκετά ξυλάκια από την σιλικόνη τελικά. 



Όσο για το photo booth φέτος.... Αυτό είναι μια άλλη ιστορία... Δεν θα είναι ένα απλό photo booth. Θα είναι και...διαδραστικό! Αυτό όμως δεν θα αποκαλυφθεί παρά μόνο μετά το πάρτι μας... 

33 και σήμερα...

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

Ο δικός μας κύκλος αγάπης... Τρία χρόνια μετά...

Ήταν Νοέμβριος του 2015 όταν τράβηξα το πρώτο χαρτάκι ενός μεγάλου κύκλου αγάπης και αυτό το χαρτάκι φανέρωσε το όνομα του ατόμου που μου ενέπνευσε τον κύκλο ευθύς εξαρχής... Όσοι δεν γνωρίζεται περί τίνος πρόκειται σας παραπέμπω στο αυτούσιο κείμενο εδώ και πιστέψτε με αξίζει να το διαβάσετε... 

Στην ουσία πρόκειται για ένα κύκλο αγάπης με τις αγαπημένες μου μανούλες αγγέλων. Μια κοινή κάρτα αλλά και μια προσωπική θα ταξίδευαν από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα, από την μια πονεμένη καρδιά στην άλλη. 27 μητέρες συμμετείχαν σε αυτό το ταξίδι. Αυτό σημαίνει 27 μητέρες που αναγκάστηκαν να αποχαιρετήσουν πρόωρα τα μωρά τους. Σε πολλές περιπτώσεις παραπάνω από ένα μωρό. Μιλάμε λοιπόν για ένα κύκλο αγάπης μα και αφόρητου πόνου. Ένα κύκλο που χρειάστηκε τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί. 

Όλα ξεκίνησαν από μια κάρτα δική μου που είχα από τα παιδικά μου χρόνια και ένα κοινό μήνυμα προς όλες τις μανούλες μου... 




Μαζί με αυτό και μια προσωπική κάρτα προς την Ελευθερία, την μητέρα που μου κληρώθηκε, την μητέρα που με ενέπνευσε, την μητέρα του Φίλιππου στον ουρανού και του Μιχαήλ στην γη, την Ελευθερία που έχω πλέον την τιμή να αποκαλώ- τρία χρόνια μετά- προσωπική μου φίλη. Και ακολούθησαν άλλες 27 κάρτες. Κάποιες χειροποίητες. Κάποιες με συνοδεία ένα συμβολικό δώρο. Όλες με πολύ αγάπη διαλεγμένες και γραμμένες- είμαι σίγουρη και ας μην έχω διαβάσει καμιά πέρα από την δική μου. 



Θυμάμαι να επικοινωνώ με κάθε μια μητέρα ξεχωριστά για να μεταφέρω τα εκάστοτε στοιχεία και- όπως από την αρχή έδειξε η κάρτα όταν "επέλεξε" την Ελευθερία- το κάθε όνομα που φανερωνόταν, για κάποιο λόγο ήταν η κατάλληλη εποχή για να λάβει την κάρτα. Το ξέρω πως ίσως κάποιοι το αμφισβητήσετε, μα εμείς που το ζήσαμε ξέρουμε πως είναι αλήθεια για αυτό και κάθε φορά που κλήρωνα ένα όνομα και το ανακοίνωνα στην ομάδα πάντα έλεγα πως η κάρτα ήταν αυτή που διάλεξε. 

Και πράγματι η κάρτα διάλεγε. Με αγωγό τα αγγελούδια μας. Είμαι απόλυτα σίγουρη για αυτό. Και παρότι υπήρξαν στιγμές που με κούρασε η διαδικασία, οι καθυστερήσεις, το άγχος να πάνε όλα καλά σε ότι είχα οραματιστεί- δεν μετανιώνω στιγμή για αυτό τον κύκλο που έδωσε υπόσταση σε αυτή την αόρατη κλωστή που μας ενώνει. 




Η κάρτα λοιπόν επέστρεψε στον αρχικό αποστολέα. Εμένα. Και επέστρεψε τριπλή διότι δεν χωρούσαν τα μηνύματα στην αρχική- και ας ήταν εξαπλή. Επέστρεψε με άλλες δυο χειροποίητες κάρτες- έμπνευση από τις μανούλες που δεν είχαν άλλο χώρο να γράψουν. Και είναι υπέροχες. Επέστρεψε με την προσωπική μου κάρτα και το πιο ξεχωριστό δώρο. Επέστρεψε από την λατρεμένη μου Κρήτη- αυτή ήταν ο προτελευταίος προορισμός. Την άλλη μου πατρίδα. Όλα τα μηνύματα πάνω της βρίσκονται ήδη προστατευμένα στην κλειστή μας ομάδα σε αρχείο ώστε να ανατρέχουν όλες οι μανούλες όποτε το έχουν ανάγκη. Και αυτές οι σκέψεις είναι εδώ για να μας θυμίζουν πως κάποια στιγμή, κάποια κάρτα ταξίδευε για τρία ολόκληρα χρόνια, από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα, από την μια πονεμένη καρδιά στην άλλη για να δώσει λίγη παρηγοριά. 

Αυτό. 

(μανούλες μου. Εσείς οι 27. Να αναμένετε μια μικρή τόση δα έκπληξη από τα αγγελούδια μου, το ουράνιο τόξο μου και μένα). 

Εάν θέλετε να ενημερωθείτε για την νεογνική απώλεια σας περιμένουμε στην ομώνυμη ομάδα μας εδώ

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Ψάξε, ψάξε... δεν θα την βρεις!

Δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ, ή τουλάχιστον όχι τόσο συχνά, η αλήθεια είναι όμως πως την έμπνευση την έχω εύκολη. Είναι σαν διακόπτης στο μυαλό μου. Μπορεί να μου την πυροδοτήσει μια κουβέντα, ένα βλέμμα, μια εικόνα, ακόμα και η πιο φευγαλέα σκέψη. Πες μου ένα θέμα και εγώ θα στο αναλύσω μέχρι εξαντλήσεως. Δώσε μου εικόνες από ηλιοβασιλέματα και θα στις "ντύσω" πάντα με διαφορετικά λόγια. Δώσε μου μια κάρτα γενεθλίων, γάμου, αποφοίτησης και δεν θα μείνει ούτε μια γωνία λευκή. Μπορεί να μην είναι πάντα τα πιο εμπνευσμένα λόγια- μια φορά όμως κάτι να πω θα έχω! 

Σου λέω. Δώσε μου στυλό ή πληκτρολόγιο και θα πάρουν τα δάχτυλα μου φωτιά! Ή τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα. Διότι από την αρχή του χρόνου ψάχνω την έμπνευση μου και δεν την βρίσκω! Ή μάλλον δεν την έχω μόνιμη κάτοικο στο ταπεινό μυαλουδάκι μου ως συνήθως. Και ξέρεις... έχει αρχίσει και μου λείπει... Και όσο λείπει, τόσο νιώθω πως με περιπαίζει η κακούργα και έχω αρχίσει να της θυμώνω λίγο... 

Μην γελιέσαι. Δεν έπαψα να κοιτάζω ουρανούς, να χάνομαι σε ηλιοβασιλέματα, να μην χορταίνω παιδικά πατουσάκια ή να ψάχνω την μαγεία σε μια σταγόνα βροχής. Όχι. Είναι όμως που το μυαλό σαν να σταμάτησε να λειτουργεί. Ο διακόπτης είναι στο off τον περισσότερο καιρό και δεν υπάρχει ένα χέρι εύκαιρο να τον αλλάξει. Προσφέρεται κάνεις; 

Έχω αρχίσει λοιπόν να σκέφτομαι η μάνα τα εξής: Ή με χτύπησε στο κεφάλι, δυόμιση χρόνια μετά,  η κλεισούρα της stay at home mom- αφού ευχαριστήθηκα στο έπακρον κάθε στιγμή της μέχρι τώρα μετά από 22 σχεδόν χρόνια εργασίας η οποία με είχε κουράσει αφάνταστα- ή πολύ απλά μαζί με το σώμα μου που έχει καταρρεύσει μετά από έναν δύσκολο φθινόπωρο/χειμώνα, απλώς ακολούθησε και το μυαλό- γιατί μην ξεχνιόμαστε αυτά πάνε παρέα. 

Όπως βλέπεις όμως το παλεύω. Και η θεραπεία για τα πάντα βρίσκεται πρώτα στην αποδοχή. Το αποδέχομαι και το παραδέχομαι λοιπόν και επιλέγω να το κάνω τώρα- τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού- γιατί αν κάπου χωρά άφθονη η έμπνευση είναι στο καλοκαίρι. Στις περισσότερες ώρες της μέρας. Στα ηλιοβασιλέματα που βάφουν τον ουρανό κόκκινο. Σε μια φέτα κατακόκκινο καρπούζι. Στο κύμα που "γλύφει" την άμμο και ταυτόχρονα τα αυτιά μας με το γλυκό του ήχο. Σε έναν ατελείωτο πύραυλο παγωτό ή μια γρανίτα φράουλα. Σε ένα ποτήρι κρασί στο μπαλκόνι σου. Στο δροσερό αεράκι που σε τυλίγει γλυκά ενώ θροΐζει τις κουρτίνες σου. Στα κοχύλια που δεν θα πάψεις να μαζεύεις όσο και αν περνάνε τα χρόνια. Στο πιο αλμυρό φιλί από μαιμουδένια χειλάκια στο μάγουλο σου. 

Το αποδέχομαι και το παραδέχομαι και σκοπεύω να περάσω ατελείωτες ώρες στην ακρογιαλιά, αδειάζοντας το άμοιρο το μυαλουδάκι μου από κάθε τι περιττό που το κατάφαγε σαν σαράκι- ξεκουράζοντας ταυτόχρονα το σώμα μου από κάθε τι που ήρθε και το έκανε να επαναστατήσει ξανά, χαζεύοντας άπειρα ηλιοβασιλέματα και κλέβοντας όσα περισσότερα αλμυρά μαιμουδένια και Παναγιωτένια φιλιά μπορώ για να με νταντέψω και εμένα λίγο μπας και μου ξεθυμώσει η έμπνευση, πάψει να με περιπαίζει και γυρίσει πίσω. 

 Είμαι λοιπόν η Γιάννα.  Έχω στερέψει από έμπνευση και είμαι καλά! (γύρνα πίσω με ακούς;;!!! Σου στέλνω καρδούλα βαμμένη στο χρώμα του ήλιου) 




Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

#φωτογραφισετο_2018 #ΟΔικοςΜαςΜαιος

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά η συνήθεια που έγινε λατρεία.

Μια φωτογραφία την ημέρα για 365 μέρες. Τόσο απλό. Να ο δικός μας Μάιος. 



121/365 Όχι μόνο ΔΕΝ θα πρωτοτυπήσω, αλλά θα αναλύσω και την άποψη μου για το περιβόητο πρωτομαγιατικο στεφάνι! Όσο ψυχαναγκαστικη είμαι σε όλα θέλοντας ομοιομορφία και τάξη, τόσο τα αντίθετα θέλω στο στεφάνι που θέλω να είναι άτσαλο, πλούσιο σε πράσινο και φυσικά χειροποίητο! Δυστυχώς δεν βρήκα άλλα λουλούδια στον κήπο να προσθέσω, και έτσι όμως το αγαπώ! Καλό μήνα ξανά λοιπόν, πολύχρωμο και ευωδιαστο όπως το στεφάνι που τον καλωσορίζει!#φωτογραφισετο_2018


122/365 Από Μάη καλοκαίρι; Από Μαη καλοκαίρι!!#φωτογραφισετο_2018



123/365 Του πρότεινα να φτιάξουμε μια πόλη πάνω στα χαλιά του. Σαν κοριτσάκι που είμαι τα φανταζόμουν όλα πολύ "pleasantville"! Να χρησιμοποιησουμε σπιτάκια φτιαγμένα από #lego, τα #playmobil ανθρωπάκια μας, τα #hotwheelsαυτοκινητάκια μας, (όχι το ποστ δεν είναι τοποθέτηση προϊόντων!!! 😂😂😂😂), ξέρεις να κινούνται όλα όμορφα μέσα σε αυτή την ιδανική πόλη, μέχρι παιδική χαρά είχα σκοπό να στήσουμε.#αμτι; Το μαϊμούδι όμως είναι αγοράκι και η άποψη του για μια πόλη, πολύ διαφορετική ομολογουμενως!!! 😂😜😂 Μια φορά, πυροσβεστική έχουμε γιατί τα έκτακτα περιστατικά ποτέ δεν λείπουν, όπως φυσικά και εναέρια αστυνομική περιπολία, ενώ είμαστε σαφώς υπέρ της ανακύκλωσης - μην σας ξεγελάει ο σωρός από αυτοκίνητα - έχει γίνει ένα τιτάνιο τρακάρισμα!!! Δεν το βλέπετε καλά βέβαια, αλλά έχουμε και εκτοξεύτη πυραύλου, γιατί τι σόι πόλη θα ήμασταν χωρίς έναν;;;;; #οιμε #αγορομανα #ΤσάιΚανεις;#ΣερβίρωΣεΠορσελανινοΣετΤηςΦαντασιαςΜου 😂😂😂😂 #φωτογραφισετο_2018



124/365 Εμείς οι δύο σαν ένα 😉😜#φωτογραφισετο_2018



125/365 Επιτέλους! Έπεσα πάνω σε λατρεμένες, υπέροχες μοναδικές παπαρούνες! Λίγες αλλά μου έφτιαξαν την μέρα! #φωτογραφισετο_2018



126/365 Κάτι ετοιμάζουμε... #φωτογραφισετο_2018#5thbdayloading #partyfavors #themespoiler



127/365 Όταν βρίσκεις έξω από την πόρτα σου ένα ταψί γεμιστά από τον μπαμπά σου...#αξίαανεκτιμητη #ΕχειΚαιΤαΚαλαΤουΟΤρελοΚρητικος #φωτογραφισετο_2018



128/365 Η μέρα ξεκίνησε με έναν υπέροχο ήλιο και έναν καταγαλανο ουρανό! Επισπευσαμε λοιπόν ανοιξιάτικες δουλειές που είχαν μείνει πίσω, με τον καλύτερο πάντα βοηθό! Έβαλα και όλα τα πλυντήρια που είχαν μαζευτεί - η χαρά της ψυχαναγκαστικης σας λέω σήμερα!!! Μέχρι που άρχισαν να ακούγονται κεραυνοί από τα βουνά που όλο και πλησίαζαν, με σύννεφα που όλο και πυκνωναν ώσπου τρέχαμε και δεν φτάναμε για να μαζέψουμε χρώματα, βαμμένα έπιπλα και παντζούρια και φυσικά τα πέντε πλυντήρια που είχα προλάβει - τρομάρα μου- να βάλω! Από Μάιο καλοκαίρι είπαμε;;#NOT Το μαϊμούδι μια φορά το καταδιασκεδασε!!#φωτογραφισετο_2018#Μαθαινουμε_διασκεδαζοντας#homeschoolingourway



Δεν χρειάζεται να πω τίποτα. Τα λέει ο τοίχος για μένα... #νηπιακηεφηβεια #killmenow 😂😂😂#ΤαΝευραΜουΤαΧαπιαΜου #φωτογραφισετο_2018



130/365 Σαν σήμερα, πριν ένα χρόνο έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου και είκοσι χρόνια από την ζωή μου. Είκοσι δευτερόλεπτα ήταν αρκετά για να πιστέψω πως μπορεί να ζήσω το αδιανόητο ξανά... Κοιτάω λοιπόν αυτό το πλάσμα που κοιμάται γαλήνια δίπλα μου και ευχαριστώ ακόμα μια μέρα τον Θεό, την Παναγία, τον Άγιο Νικόλαο και τα ουράνια αδέλφια του που τον προστάτεψαν....#φωτογραφισετο_2018 #θαύμα #ευλογία #πίστη






132/365 Όταν το #pretendplay παίρνει πολύ αληθινές διαστάσεις... 😂😂😂😂 #μάλιστα#ΉΜαστορεουμεΗΔενΜαστορευουμε#φωτογραφισετο_2018



133/365 Θες να σου πω που κρύβεται η μητρότητα; Στις ασπρόμαυρες στιγμές. Τις αχαρες. Τις δύσκολες. Αυτές που σου στραγγιζουν την δύναμη. Αυτές που σε γεμίζουν ανησυχία. Αυτές που σε κάνουν να χάνεις τον ύπνο σου. Αυτές που θα έδινες τα πάντα να υποφερεις εσύ αντί για αυτά. Γιατί η μητρότητα κρύβει την απόλυτη αγάπη. Αυτή που σου δίνει την δύναμη να χρωματίζεις το γκρίζο. Να βρίσκεις την δύναμη. Να προσεύχεσαι για γαλήνη. Να μην χρειάζεσαι τον ύπνο. Αγάπη που γεμίζει κάθε κύτταρο του κορμιού σου τόσο πολύ που να ξεχειλίζει. Αυτό είναι μητρότητα. Η ίδια η αγάπη.#φωτογραφισετο_2018 #άρρωστομαιμουδακι



134/365 Κάποια στιγμή είχα διαβάσει πως έχει αποδειχθεί επιστημονικά πως η αγκαλιά της μητέρας είναι θεραπευτική όταν το παιδί της είναι άρρωστο. Δεν μπορώ να το ξαναβρώ για να επιβεβαιώσω την πηγή, η αλήθεια είναι ωστόσο πως όσο αναζητάει ενστικτωδως την αγκαλιά μου όταν είναι άρρωστος, δεν την αναζητάει σε φυσιολογικές συνθήκες. Αν ωστόσο υπάρχει και η παραμικρή πιθανότητα να συμβαίνει αυτό είναι συγκλονιστικα υπέροχο... Όπως και να έχει, οι αγκαλιές είναι απολαυστικές ακόμα και όταν είναι γεμάτες ανησυχία...#φωτογραφισετο_2018 #ψηνομαστε #δεύτερο24ωρο



135/365 Είναι πρόκληση να απασχολήσεις ένα μαϊμούδακι που δεν έχει ενέργεια να κάνει και πολλά πράγματα, ευελπιστούμε πως από απόψε θα αρχίσει αυτή η ίωση να αποχωρεί - μαζί της και ο υψηλός πυρετός... #φωτογραφισετο_2018#mylittlemonkeyboy #τρίτο24ωρο



136/365 Ειλικρινά πείτε μου πώς γίνεται;;; Μετά από μια ατελείωτη παρτίδα #monopoly και αφού έχει ξεμείνει εντελώς από χρήματα, καταφέρνει να "ρεφαρει"- χωρίς φυσικά να του χαριστω- και στο τέλος να μου παίρνει όσα είχα ήδη και άλλα τόσα;;;; Όχι, πείτε μου... #φωτογραφισετο_2018#lifeisneverdullwithachild #mylittleweirdo






138/365 Εσείς στολίζετε τα μπαλκόνια σας με κάδρα; Εγώ ναι και εννοείται πως ο ήλιος σε λίγα χρόνια τα ξεβάφει εντελώς! Τότε είναι η ώρα να τους ξαναδώσω ζωή - και τι καλύτερο από τα αποτυπώματα μας;; #φωτογραφισετο_2018#repurposing #diy #simpleandnice


139/365 Αγαπώ το πρόγραμμα. Και την ρουτίνα. Σε σημείο εκνευριστικό - μπορούν να στο βεβαιώσουν όσοι με γνωρίζουν προσωπικά. Ωστόσο, από τότε που έγινα μητέρα έμαθα πολύ σύντομα πως το πρόγραμμα μπορει να γίνει πολύ ευέλικτο και η ρουτίνα υπάρχει για να την σπάμε. Σήμερα λοιπόν έκανα την διπλή μου επανάσταση. Βγήκα από το σπίτι Σάββατο - κάτι που αποφεύγω συστηματικά - ενώ ακύρωσα όλες τις δουλειές που ήταν να κάνουμε με τον Παναγιώτη. Γιατί είχαμε μια σημαντικοτερη δουλειά. Να χαλαρώσουμε κανοντας απολύτως ΤΊΠΟΤΑ... Και πόσο ανάγκη το είχαμε. Ιδίως εγώ ένιωσα σαν μικρό παιδί. Κοιτάω τώρα την φωτογραφία που είμαι εντελώς ατημελητη και με δέρμα πιο άσπρο από το χιόνι και βλέπω μόνο το χαμόγελο και την γαλήνη που κρύβει. Γιατί η θάλασσα και ο ήλιος είναι το καλύτερο γιατρικο....#φωτογραφισετο_2018 #summermoodon#ΠότεΜεταμορφωθηκαΣεΚαλοκαιρινηGroopyΔενΚαταλαβα



140/365 Αν κοιτάξεις καλά θα τον δεις εκεί στο βάθος να χαμογελάει σχετικά αμήχανα - δεν του έμαθε ποτέ κανείς πως αξίζει να γιορτάζει τα γενέθλια του και ας τα γιόρταζε ο ίδιος στα παιδιά του με τιμές και δόξες. Είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να με οδηγήσει στην τρέλα, μα είναι και ο πατέρας μου- ο πρώτος άντρας στην ζωή μου και αυτός που φυλάει πάντα τα νώτα μου ακόμα και αν τσακωνομαστε διαρκώς. Να τον χαίρομαι λοιπόν. Να είναι γέρος για πολλά χρόνια ακόμα, να με οδηγεί σταθερά στην τρέλα!#φωτογραφισετο_2018 #mydad #mysuperhero#theonlysupermaniknow #ΟΤρελοΚρητικαρος#ΟΔενΘαΤρελανετεΕσειςΕμεναΕγωΘαΤρελανωΕσας #ΟΠισωΕχειΗΑχλαδαΤηνουρα


141/365 Κάτι ετοιμάζουμε... #φωτογραφισετο_2018#partyspoiler #photoprops #spacethemed



142/365 Ήθελε να βάλει την δική του υπογραφή στο μεγάλο βιβλίο της ζωγραφικής του!!! (βλ.προηγουμενο ποστ) Ποια είμαι εγώ να του αρνηθώ; #φωτογραφισετο_2018 #mylittleweirdo#mymonkeyboy



143/365 Ακριβώς έτσι - ΑΚΡΙΒΏΣ όμως - στέκεται ο πατέρας μου... Όσοι τον γνωρίζετε προσωπικά είμαι σίγουρη πως το έχετε προσέξει, είναι πολύ χαρακτηριστικο. Ο Δημήτρης Γεράσιμος δεν περνάει ιδιαίτερο χρόνο με τον πατέρα μου για να είναι κάτι που μιμείται. Πείτε μου τώρα πόσο τρομακτικό είναι αυτό το φοβερό DNA;; #οιμε #φωτογραφισετο_2018#mylittleweirdo



144/365 Να βρίσκεις το αυτοκίνητο σου φρεσκοπλυμενο από την αφρικανική σκόνη από τον πατέρα σου- αξία ανεκτίμητη! Να βρίσκεις και λουλουδάκι αφιέρωση στο παρμπρίζ - αξία σούπερ ανεκτίμητη! Αυτά είναι από τα, λίγα 😂😂😂, καλά του να μένεις στο ίδιο κτίριο με τους γονείς σου!!! Αλήθεια, την ανάποδη μεν, υπέροχη δε, καρδούλα μου την βλέπεις;;; #φωτογραφισετο_2018#ΤρελοςΚρητικαρος #αγαπημονο #καρδιέςπαντου



145/375 Τις πρώτες εξετάσεις αίματος έκανε το μικρακι μου και δεν εκανε ούτε "κιχ"! Δεν το πίστευα. Κοιτούσε και το αίμα που έβγαινε από την φλέβα του όλο περιέργεια. Έλεγα από μέσα μου "Τώρα θα λιποθυμήσει, τώρα θα λιποθυμήσει" αλλά όχι μόνο δεν λιποθύμησε μα το έριξε και στο παιχνίδι αμέσως μετα!! #αυτάειναι #mylittleweirdo#φωτογραφισετο_2018



146/365 Τα ψυχοΣαββατα είναι πάντα δύσκολα για μένα... Και μισώ που όσο καλοκαιριαζει είναι αφόρητη η ζέστη στο μνήμα - πολλές μανούλες μιλάνε για το πόσο δύσκολος ήταν ο πρώτος χειμώνας - εμένα με ενόχλησε το πρώτο καλοκαίρι και ακόμα με ενοχλεί... Δεν ξέρω. Ήταν δύσκολη μέρα. Έχει δημιουργηθεί όμως εδώ και πολύ καιρό στην καντηλιθρα μια μικρή καρδούλα... Κάθε που πάω να ανάψω το καντήλι φοβάμαι πως δεν θα την βρω. Μα και σήμερα ήταν εκεί να μου γλυκανει λίγο την καρδιά... Αν έχετε ψυχές εκεί ψηλά μην αμελήσετε να ανάψετε σήμερα το καντηλακι σας... Αυτό μόνο. #φωτογραφισετο_2018#myangelbabyboy #myangelbabygirl


147/365 " Τὸ μικρό μου παιδὶ
σοβαρὴ ἀταξία ἔκανε πάλι.
Στὸ πεζούλι τουῦ σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε μὲ τὸ χέρι του
τὸ κρεμασμένο 
στὸν τοιχο τ᾿ οὐρανου
κόκκινο πιάτο,
κι ἔχυσε ὅλο τὸ φως ἐπάνω του.
Ὁ Θεὸς ἀπόρησε
ποὺ είδε τὸν ἥλιο
ντυμένο ρουχα παιδικὰ
νὰ κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τὴ σκάλα
καὶ νά ῾ρχεται σὲ μένα.
Κι ἐγὼ κάθομαι τώρα
καὶ μαλώνω αὐστηρὰ
τὸ μικρό μου παιδὶ
ἐνω κλέβω κρυφὰ
τὸν χυμένο ἐπάνω του ἥλιο."

#φωτογραφισετο_2018#ΜιαΜεραΣτηνΘαλασσαΔενΕιναιΠοτεΧαμενη#Ελενα #ΟΣυμμαχοςΤουΣτηΣκανταλια #φως#ΚικηΔημουλα

149/365 Η μέρα που το μαϊμούδι ξεκόλλησε ένα αυτοκόλλητο με τον ΆΓΙΟ ΒΑΣΊΛΗ για να κολλήσει ένα με έναν ποδοσφαιριστη που δεν γνωρίζει ΚΑΝ, έφτασε... ΣΟΚ. 😂😂😂😂 #φωτογραφισετο_2018#slippingthroughmyfingersallthetime



150/365 Το πακέτο που έφτασε σήμερα σπίτι μου ήταν γεμάτο δύναμη... Γεμάτο πόνο μα και αγάπη... Θα μιλήσω σύντομα για αυτό το πακέτο που κλείνει μετά από τρία χρόνια έναν κύκλο αγάπης μοναδικό...#φωτογραφισετο_2018#ΑυτηΗΑορατηΚλωστηΠουΜαςΔενει

151/365 Αύριο μπαίνει καλοκαίρι. Μάλιστα. Επίσημα. Και είπε σήμερα ο Μάιος: Εγώ εσάς θα σας τρελανω! Ή μπορεί και να είπε: Εγώ εσένα θα σε τρελανω- δεν το αποκλείω - το έχω πάρει λίγο προσωπικά σήμερα! #ΤοΣυμπανΜουΜεσα Έπρεπε να το έχω καταλάβει από το πρωί που άπλωσα δυο πλυντήρια μπουγάδα - σε σκοινιά ΈΞΩ από τα κάγκελα στο μπαλκόνι - για να κοπούν τα σκοινιά μετά από δέκα λεπτά, ευτυχώς μόνο από την μια πλευρά και έτσι κατάφερα να τα ξαναψαρεψω και να τα ξαναπλυνω... Συνέχισα ωστόσο με πλύσιμο των τελευταίων χαλιών και ανοιξιάτικη οργάνωση της αποθήκης, τρέχοντας σαν γνήσιο ψαράκι με τις ψυχωσεις του να προλάβω... Τι να προλάβω; Τι ρωτάς; Τις ψυχωσεις μου. Το τέλος της άνοιξης. Την αρχή του καλοκαιριού. Να με βρει αύριο έτοιμη λες και δίνω εξετάσεις! #ΤιΤαΘες;#ΉΕιμαστεΨυχαναγκαστικοι #ΉΔενΕιμαστεΣυνέχισα το τρέξιμο θεαματικά με άλλα τρία πλυντήρια, πότε μαζεύονται Παναγία μου- τρία άτομα όλα και όλα - έφτιαξα και κοτοπιτα με το κοτόπουλο που είχε περισσέψει και κάνεις δεν έτρωγε γιατί ήταν στεγνό, #ΤρομαραΣας γιατί είμαι και η πρώτη νοικοκυρά - #ΜηνΞεχνιομαστε - και βγήκαμε στο τέλος με το μαϊμούδι να βαψουμε και τα τελευταία έπιπλα μπαλκονιού...#ΓιατιΕιμαστεΚΑΙΑντρακια Δεν περνάει μισή ώρα μαζεύεται ένα σύννεφο και ακούω από μακρυά μπουμπουνητα. Το αγνοώ γιατί δεν θέλω να το πιστέψω με τρία πλυντήρια απλωμένα ΈΞΩ από τα κάγκελα στο μπαλκόνι και τέσσερα χάλια να στεγνώνουν στα κάγκελα της σοφιτας!!! Το αγνοώ μέχρι τις πρώτες ψιχαλες... Που το σύννεφο μας είχε πια καταπιει και πλέον πήραν φωτιά τα οπίσθια μου#ΓιατιΕιμαιΚΑΙΚυρια και έτρεχα και δεν έφτανα για να μαζέψω τα αμαζευτα... Με ένα μαϊμούδι να τρέχει ξωπίσω μου φωνάζοντας "Θα ξεσπάσει καταιγίδα!!! Θα ξεσπάσει καταιγίδα!! SOS!! Έκτακτη ανάγκη!!! ΒΙΆΣΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕΕΕΕΕΕ". Τελικά, έβρεξε τόσο όσο να μην μπορείς φυσικά να το αγνοήσεις- αλλά όχι τόσο για να αξίζει την τρέλα... Τι λέγαμε λοιπόν; Α, ναι! Αύριο μπαίνει καλοκαίρι. Επίσημα. #Μάλιστα #lexotanilπαρακαλώ#ΕγωΜιαΦοραΠρολαβα 😜😜😜😂😂😂😂😁😁😁😁😁😊😊😊😊 #φωτογραφισετο_2018


Άντε γλυκό καλοκαιράκι... Σε περιμένουμε με ανοιχτές αγκάλες...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...