Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Λένε πως εγώ έδωσα ζωή σε σένα. Μα δεν είναι αλήθεια...

Λένε πως εγώ έδωσα ζωή σε σένα. Μα δεν είναι αλήθεια.... 

 Εσύ έδωσες ζωή σε μένα.

Αυτό λέω από όταν σε αντίκρισα για πρώτη φορά και τέσσερα χρόνια μετά ξέρω πως είναι η μεγαλύτερη αλήθεια της ζωής μου. Γιατί μου έδωσες ζωή. Όχι μόνο επειδή γεννήθηκα ξανά μέσα από τις στάχτες μου... Αλλά και επειδή με κάνεις να θέλω να ζήσω για να μην χάσω στιγμή από την δική σου ζωή, με κάνεις να προσπαθώ σκληρά να γίνω καλύτερος άνθρωπος για να μην "χαλάσω" άθελα μου τον υπέροχο αυτό άνθρωπο που έχω ήδη μπροστά μου, επειδή μου θυμίζεις καθημερινά το πραγματικό νόημα της ζωής- ξέρεις αυτό που σχεδόν όλοι ξεχνάμε μεγαλώνοντας. 

Μου θυμίζεις πόσο φωτεινά είναι τα χρώματα και πως δεν χρειάζεται να ταιριάζουν όλα μεταξύ τους για να είναι το αποτέλεσμα όμορφο. 

Μου θυμίζεις πως όταν κάτι σε στεναχωρεί, το να κλάψεις γοερά είναι η πιο υγιής αντίδραση. 

Μου θυμίζεις πως όταν πέσεις δεν έχεις παρά να ξανασηκωθείς. 

Μου θυμίζεις πως μπορώ να διεκδικώ χωρίς έλεος αυτό που θέλω. 

Μου θυμίζεις πως αν δεν γνωρίζεις κάτι δεν έχεις παρά να ρωτήσεις για να μάθεις. 

Μου θυμίζεις πως η φαντασία μας όντως δεν έχει όρια και πως όλα είναι πιθανά. 

Μου θυμίζεις πόσο όμορφη είναι μια σαπουνόφουσκα, πόσο μαγευτικό ένα αστέρι αυτοκόλλητο που λάμπει στο σκοτάδι. 

Μου θυμίζεις πως το στριφογυρνάς ανελέητα γύρω από τον εαυτό σου με μόνο σκοπό να ζαλιστείς και να πέσεις κάτω μπορεί να είναι αφόρητα διασκεδαστικό. 

Μου θυμίζεις πως δεν χρειάζεται να ξέρεις χορό για να απολαύσεις το αγαπημένο σου τραγούδι χορεύοντας. 

Μου θυμίζεις πως όλοι ξεκινήσαμε από το μηδέν. Το πόσο μακρυά θα φτάσουμε είναι στο δικό μας χέρι. 

Μου θυμίζεις πως η νίκη έχει σημασία. Άλλα ταυτόχρονα, όχι και τόση. 

Μου θυμίζεις πως η επανάληψη μιας ρουτίνας μπορεί να είναι άκρως καθησυχαστική. 

Μου θυμίζεις πως τα λάθη όχι μόνο επιτρέπονται μα επιβάλλονται. Αλλιώς πως θα μάθεις; 

Μου θυμίζεις πως κάποιες φορές πρέπει απλά να χαλαρώνουμε να μην κάνουμε απολύτως τίποτα. 

Μου θυμίζεις την αξία που έχει η πιο σφιχτή αγκαλιά- χωρίς λόγο- κάθε μέρα ή και πολλές φορές την μέρα. 

Μου θυμίζεις πως αυτή η σφιχτή αγκαλιά μπορεί να κρύβει τόση "μανουλοδύναμη" αλλά και τόσο "μαιμουδοδύναμη" που να κάνει την διαφορά. Και την κάνει. 

Δεν θα άλλαζα ούτε ένα από τα γεγονότα που με οδήγησαν σε σένα, γιατί τότε δεν θα είχα εσένα. Ακριβώς έτσι όπως είσαι. Με μια λάμψη από αστέρια που θα σε ακολουθούν πάντα. Δεν θα άλλαζα ούτε ένα από τα γεγονότα γιατί τότε δεν θα είχες εσύ εμένα. Ακριβώς έτσι όπως είμαι. Με μια λάμψη από αστέρια να με ακολουθούν πάντα... 

Και όταν αρχίσεις και εσύ να ξεχνάς... τότε κόπιασε... Να στα θυμίσω όλα εγώ. 

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Όταν το νερό "περπατάει"! Ένα εντυπωσιακό πείραμα!

Το συγκεκριμένο πείραμα το είδα σε αυτό το εκπληκτικό blog, και το λάτρεψα εξαρχής. Είναι εντυπωσιακό, εύκολο και άκρως οικονομικό- ιδίως για μένα που πάντα υπάρχουν στο σπίτι χρώματα ζαχαροπλαστικής. (διότι όλα τα υπόλοιπα τα έχετε σίγουρα όλοι σας!!) 

Σε αυτό το πείραμα βλέπουμε το νερό να "περπατάει" από το κάθε δοχείο μέσω της χαρτοπετσέτας στο κενό δοχείο στην μέση- μέχρι το νερό να φτάσει σε όλα στο ίδιο ακριβώς ύψος. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο εντυπωσιακό είναι στα παιδικά ματάκια να βλέπουν το χρωματισμένο νερό να "σκαρφαλώνει" στο χαρτί μέχρι που αρχίζει να πέφτει σε σταγόνες στο άδειο δοχείο και εν τέλει να το γεμίζει...





Το μόνο που θα χρειαστείτε είναι μερικά βαζάκια ή και χαμηλά ποτήρια, λίγο ρολό κουζίνας τυλιγμένο κατά μήκος, νεράκι και χρώμα ζαχαροπλαστικής το οποίο φυσικά δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα του πειράματος απλά το κάνει πολύ πιο εντυπωσιακό! 

Γεμίζουμε μέχρι πάνω τα βαζάκια με νερό, ρίχνουμε το χρώμα και προσθέτουμε το ρολό κουζίνας το οποίο κόβουμε τόσο ώστε να ακουμπάει από πάτο σε πάτο χωρίς να μένει πολύ χαρτί περισσευούμενο. 

Και περιμένουμε... 



Η αρχή γίνεται άμεσα, αφού το χρωματισμένο νερό σχεδόν αμέσως σκαρφαλώνει μέχρι το χείλος στο βαζάκι... (στο κόκκινο και στο κίτρινο δεν γίνεται αμέσως αντιληπτό το χρώμα, το χαρτί όμως είναι ήδη βρεγμένο). 



Όσο περνάει η ώρα, το νερό "περπατάει" όλο και περισσότερο μέχρι που έρχεται η στιγμή που πέφτουν οι πρώτες σταγόνες και τότε επικρατεί πανικός! 


Μόλις δε οι σταγόνες αρχίζουν να αναμειγνύονται και να αλλάζουν το χρώμα του νερού ανάμεσα στα δύο βαζάκια;;; Τι να πω, τα λόγια είναι περιττά! Όσες φορές και αν έχουμε κάνει μίξη χρωμάτων, (και έχουμε κάνει άπειρες!), όσο τον ενθουσίασε να το βλέπει κατ' αυτόν τον τρόπο, δεν τον έχει ενθουσιάσει ποτέ άλλοτε!


Το πείραμα αυτό θα διαρκέσει αρκετές ώρες- να είστε προετοιμασμένοι για αυτό. Προσωπικά το βρίσκω εξαιρετικό που καθυστερεί να έχει αποτέλεσμα διότι κρατάει σε ενθουσιώδη αγωνία το παιδάκι μας, (και εμάς μην σας πω!), ενώ μαθαίνει παράλληλα πως κάποια πράγματα χρειάζονται το χρόνο τους. Πως δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε αν αυτό δεν έρθει από την πολύ αρχή. Για να στάξουν οι πρώτες σταγόνες πέρασε σχεδόν μια ώρα. Για να ολοκληρωθεί το πείραμα περίπου τέσσερις ώρες. 

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το κάνετε- είναι τόσο απλό, εντυπωσιακό και εκπαιδευτικό. (η αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων).  Και αφού με άφησε επιτέλους να βγάλω από μέσα το χαρτί κουζίνας εφόσον ήθελε να βεβαιωθεί πως δεν θα αλλάξει το αποτέλεσμα αν περάσουν πολλές ώρες- σκέφτηκα πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να πετάξω το χρωματισμένο νερό... 

Αύριο θα τοποθετήσουμε σε αυτό λευκά λουλούδια για να δούμε αν θα καταφέρουμε να τα ... χρωματίσουμε!  Ακόμα ένα εντυπωσιακό πείραμα!

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Τα πέντε αυτά "αποκλειστικά" χρόνια...

"Κάποιοι λένε πως τα παιδικά μας χρόνια είναι τα καλύτερα χρόνια. Εγώ λέω πως τα παιδικά μας χρόνια είναι αυτά που προσπαθούμε μια ζωή να ξεπεράσουμε". Αυτό είχα διαβάσει κάποτε ως έφηβη σε ένα βιβλίο και μου είχε φανεί απόλυτα ειλικρινές μέσα στην κυνική του αλήθεια.

Διαβάζοντας στην πορεία της ζωής μου αρκετή ψυχολογία, διαπίστωσα πως είναι και επιστημονικά τεκμηριωμένο. Και έτσι η εφηβική μου ορθή κρίση επιβεβαιώθηκε και ήξερα πλέον πολύ καλά πως ο ρόλος της μητρότητας θα είναι μακράν ο πιο απαιτητικός και προκλητικός της ζωής μου. 

Τα πάντα βέβαια στην ζωή είναι σχετικά- αν το καταλάβουμε όλοι αυτό εκτός του ότι θα είμαστε πιο ευτυχισμένοι, ταυτόχρονα θα λειτουργούμε και με περισσότερη ενσυναίσθηση- συνεπώς,"στη ζωή  δεν επιτυγχάνονται συνθήκες εργαστηρίου, δηλαδή δεν υπάρχουν τέλειες  καταστάσεις, τέλειοι γονείς, τέλειες συμπεριφορές."όπως πολύ σωστά τίθεται σε αυτό το πολύ περιεκτικό άρθρο

Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να προσπαθήσουμε. Σωστά; 

Σε μια λοιπόν οικογένεια που απαρτίζεται από ένα υγιές και ευτυχισμένο ζευγάρι, (θα μείνω σε αυτό το πρότυπο διότι αυτό βιώνω), δεν υπάρχουν μόνο αυτοί αλλά και όλοι όσοι συντέλεσαν στο να γίνουν τα δυο αυτά άτομα οι γονείς που θέλουν να είναι. Πρωταρχικά οι δικοί τους γονείς φυσικά αλλά  και η δική τους παιδική ηλικία και κυρίως τα λάθη που έγιναν στην διάρκεια αυτής, διότι αυτά είναι που είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπιστούν από τον γονέα όταν θα ανασυρθούν από το υποσυνείδητο επηρεάζοντας καθοριστικά την συμπεριφορά που θα επιλέξει απέναντι στο παιδί του. . 

Για να καταφέρεις βέβαια να μην επαναλάβεις τα λάθη που βίωσες και σε στιγμάτισαν, πρέπει να τα αναγνωρίζεις ως λάθη και να προσπαθείς σκληρά να τα αποφύγεις. Διότι δυστυχώς τα πρώιμα αυτά στάδια στην ζωή μας και οι αναμνήσεις μας από αυτά- έστω και υποσυνείδητα- είναι τόσο χαραγμένα μέσα μας που, τι να λέμε, αν ήταν εύκολο να τα διαχειριστούμε δεν θα υπήρχε όλος αυτός ο υπέροχος κλάδος της ψυχολογίας. Όπως άλλωστε πολύ σοφά έχει πει ο Φρόυντ " Ο άνθρωπος είναι το προϊόν των τραυμάτων της παιδικής του ηλικίας" και "Το παιδί είναι ο γονιός του ενήλικου", δηλαδή ο ενήλικος εαυτός μας είναι αποτέλεσμα του παιδιού που ήταν κάποτε. 

Μιλάω επίσης για μια οικογένεια που έχει επιλέξει οι κύριοι κηδεμόνες ή φροντιστές να είναι αποκλειστικά οι γονείς και με μια σταθερά που δεν μεταβάλλεται- την μητέρα- πράγμα πολύ βασικό στην υγιή διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού- σίγουρα μέχρι τα τρία έτη, ιδανικά μέχρι τα πέντε. (βασική ψυχολογία- ανατρέξτε σε κείμενα του Φρόυντ) 

Τα παιδιά χρειάζονται πρωταρχικά αγάπη, ( "Αν ένας άνθρωπος υπήρξε το αδιαμφισβήτητα αγαπημένο παιδί της μητέρας του, διατηρεί σε όλη του τη ζωή το αίσθημα θριάμβου, την πίστη στην επιτυχία, που συχνά οδηγεί πραγματικά στην επιτυχία." Φρόυντ), σταθερότητα και όρια τα οποία δημιουργούν συνθήκες γαλήνης και προστασίας, ("Δεν μπορώ να σκεφτώ καμιά άλλη ανάγκη στην παιδική ηλικία τόσο δυνατή όσο η πατρική προστασία." Φρόυντ) και τόσο ποιότητα όσο και ποσότητα. ("Ένα καινούργιο ηρεμιστικό που ανακάλυψαν οι σύγχρονοι γονείς, είναι η πολύ αναμασημένη άποψη, σε σχέση με τα μικρά μας, σημασία έχει η ποιότητα!Κάνουν λογαριασμούς χωρίς τον ξενοδόχο!Τα μικρά τους θέλουν και ποσότητα. Για να γίνουν ασφαλή συναισθηματικά, για να μαζέψουν ένα έδαφος γαλήνης στην ψυχή τους, ιδίως στα πέντε πρώτα χρόνια τους, στα δραματικά κρίσιμα πέντε χρόνια τους, θέλουν να νιώθουν πως η μαμά τους είναι πάντα εκεί ανά πάσα στιγμή" Μάρω Βαμβουνάκη) 

Δυστυχώς ζούμε σε μια κοινωνία που προάγει την εξαιρετικά πρώιμη ανεξαρτητοποίηση του παιδιού από τους γονείς του- τον θεμέλιο δηλαδή λίθο για έναν υγιή ενήλικα- ακόμα και χωρίς σοβαρό λόγο. (λόγου χάρη να μην υπάρχει πραγματικά άλλη επιλογή). Ζούμε επίσης σε μια κοινωνία που η γυναίκα αναλαμβάνοντας πολλαπλούς ρόλους δυσκολεύεται να αντεπεξέλθει σε όλους με επιτυχία ή με πλήρη αφοσίωση- κάτι μάλιστα που το θεωρεί πρωτίστως η ίδια- και δυστυχώς έχει ξεχάσει ποιος από όλους τους ρόλους είναι ο πιο σημαντικός. (και με το δίκιο της). 

Όταν  εγώ κλήθηκα να ζήσω τον πιο σημαντικό ρόλο της δικής μου ζωής- αυτόν της μητέρας και το λέω αυτό χωρίς να αναιρώ την σημαντικότητα των άλλων, ούτε νιώθοντας ενοχές που αυτόν βιώνω ως πιο σημαντικό ρόλο- δεν ξεκίνησα έτσι. Κανείς δεν παίρνει εγχειρίδιο χρήσης μόλις γίνεται γονέας και σίγουρα όλοι αγαπάμε τα παιδιά μας και θέλουμε το καλύτερο. Όλες τις αποφάσεις μας για αυτά τις παίρνουμε με γνώμονα το καλό τους,  με τα προσωπικά μας βιώματα στην πλάτη αλλά και με τις πολύ προσωπικές συνθήκες της ζωής μας. (κοινωνικές, οικονομικές, εργασιακές, ψυχολογικές και συναισθηματικές). 

Για αυτό και όλα είναι σχετικά...

Κάπως έτσι αποφασίζει μια μητέρα αν θα θηλάσει ή όχι, αν θα κάνει συν-κοίμηση ή όχι, αν θα το μεγαλώσει αποκλειστικά ή ίδια με τον σύντροφο της ή αν θα μοιραστεί η ευθύνη και σε άλλους, αν θα του κάνει εμβόλια ή όχι, (αν και το θέμα εμβόλια είναι τεράστιο και δεν επηρεάζει αποκλειστικά τον γονέα που παίρνει την απόφαση),  αν θα το πάει παιδικό ή όχι. 

Κάπως έτσι αποφασίσαμε και εμείς πως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος- σοβαρός τουλάχιστον- για να πάει φέτος το δικό μας το παιδί προνήπιο. Λαμβάνοντας όλους τους παράγοντες υπόψιν, συν φυσικά και την αντίδραση του ίδιου του παιδιού σε αυτούς τους παράγοντες , (πολύ θετική), πήραμε μια απόφαση που παραδόξως εξακολουθεί και σοκάρει πολλούς- εξου και αυτό το παραλήρημα απόψε. 

Δεν ξέρω από πότε άρχισε να θεωρείται το προνήπιο- ακόμα και ο παιδικός σταθμός- κρίσιμος παράγοντας στην θετική εξέλιξη ενός παιδιού και πότε άρχισε να θεωρείται αφύσικο το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο- όμως η δική μας η αλήθεια είναι η εξής: Από την στιγμή που δεν εργάζομαι και έχω ακόμα ψυχικά αποθέματα να δώσω στο παιδί δεν υπάρχει απολύτως καμία βιασύνη να το εισάγω σε έναν κόσμο στον οποίο θα είναι για τα επόμενα δεκατρία χρόνια της ζωής του. Τα "αποκλειστικά" μας χρόνια, τα εγωιστικά μας- αν θέλετε- χρόνια, είναι μόλις αυτά. Πέντε χρόνια αποκλειστικά μαζί μας πριν ανοίξει τα φτερά του, (και θα τα ανοίξει να είστε βέβαιοι), ανεξαρτητοποιηθεί και γνωρίσει πλέον το κόσμο μέσα από ένα άλλο συναρπαστικό πρίσμα. 

Αυτά τα πέντε χρόνια όμως που θα έχει χορτάσει σπιτική θαλπωρή- ναι και βαρεμάρα γιατί όχι, τον ωθεί να είναι πιο δημιουργικός- σταθερότητα και άφθονη αγάπη, αυτά τα πέντε χρόνια που θα έχει ζήσει μαζί μας κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή μας- θα είναι φυλαχτό στην παιδική του ψυχή, ξέρετε αυτή που θα προσπαθεί μια ζωή να ξεπεράσει! 


photo credits Andreas Bousas


Δεν θα αναφερθώ στο τι κάνω εγώ με το παιδί στο σπίτι από δημιουργικής άποψης ή για να καλλιεργήσω την κοινωνικότητα του ή όλα αυτά που έμαθα να κάνω για το καλό του- δεν έχει αυτό το σκοπό αυτό το κείμενο. Ξέρω πολύ καλά τι κάνω και αυτό μου φτάνει. Ξέρω πολύ καλά πως τα παιδιά είναι προσαρμοστικά. Ξέρω πως η κάθε επιλογή έχει τα υπέρ και τα κατά της. Αυτό όμως που πιστεύω- που πιστεύουμε- είναι πως η δική μας προσωπική επιλογή, με τα δικά μας προσωπικά κριτήρια και με γνώμονα το δικό μας παιδί με τα δικά του μοναδικά βιώματα, είναι η καλύτερη επιλογή και αυτή που θα έχει τα περισσότερα και σημαντικότερα- για μας πάντα- υπέρ. 

Διότι αυτό δεν θέλουμε όλοι; Το καλύτερο για τα παιδιά μας. Το καλύτερο όμως για τον καθένα είναι μοναδικά διαφορετικό. Και εκεί έγκειται και η μαγεία της ανθρώπινης φύσης. 

(Παρότι δεν είμαι φανατική οπαδός της ψυχολογίας- δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ πως πολλές φορές επιβεβαίωσε το ένστικτο μας και άλλες τόσες βέβαια συγκρούστηκε με αυτό αλλά και με τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Αυτή είναι όμως η μαγεία της γνώσης- μπορείς να ανοίξεις απλά το μυαλό σου και να προσαρμόσεις όσα μαθαίνεις στην δική σου πραγματικότητα ή και να προβληματιστείς και να αλλάξεις στάση. Θέλω να ευχαριστήσω την παιδική μου φίλη- ξέρεις εσύ- που με σύστησε στο έργο του Ματθαίου Γιωσαφάτ αλλά και της Φρανσουάζ Ντολτό, σας προτείνω και εγώ με την σειρά μου να τους διαβάσετε εάν δεν το έχετε κάνει ήδη). 

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Όταν η ελπίδα πεθαίνει ΠΑΝΤΑ τελευταία....

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, σωστά; Αυτό λένε και είναι μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες που κυκλοφορούν. (μαζί με το "Ποτέ μην λες ποτέ', το "Οι μεγαλύτερες αλήθειες λέγονται μεταξύ σοβαρού και αστείου" και αυτό που αγαπώ να μισώ από παιδί "Όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις"). 

Η ελπίδα πεθαίνει πράγματι τελευταία. Αυτό όμως που αναρωτιέμαι απόψε είναι αν τελικά αυτή η ανθρώπινη και ακατανίκητη ανάγκη να πιστεύουμε για το καλύτερο μέχρι το τέλος μας κάνει τελικά καλό ή αν κάθε φορά που η ελπίδα τελικά πεθαίνει- γιατί πεθαίνει έστω και τμηματικά, έστω και για λίγο-  μαζί της πεθαίνει και ένα κομμάτι αυτής της ανθρώπινης ψυχής που θέλει να πιστεύει τόσο βαθιά. 

Δεν ξέρω. Κλήθηκα στην ζωή μου να πιστέψω πολλές φορές πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Για πράγματα σοβαρά που μου κόστισαν και μου κοστίζουν ακόμη. Κάποιες φορές όταν αναλογίζομαι τα όσα ζήσαμε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα- νιώθω πως είναι ένα κακό όνειρο, πως τίποτε από αυτά που συνέβησαν δεν είναι αλήθεια. Πως ποτέ δεν χρειάστηκε να πάρουμε αποφάσεις για τις οποίες μπορείς να μετανιώνεις μέχρι την μέρα που θα πεθάνεις, πως ποτέ δεν χρειάστηκε να κοιτάξουμε τον θάνατο τόσο κατάματα που να ξέρεις πλέον πως, όπως λέει και ο Παναγιώτης μου, "Ένα τσακ είναι". 

Τόσο απλά. Ένα τσακ. 

Τα ζήσαμε όμως και έχουμε πληγές ανοιχτές να μας τα θυμίζουν. Από αυτές που φαίνονται και αυτές που δεν φαίνονται.  Δεν ήταν ένα κακό όνειρο. Είναι η ζωή μας και μας άλλαξε για πάντα. Και έρχονται και αυτές οι στιγμές που αναρωτιέσαι τι σου επιφυλάσσει το μέλλον και σου κόβεται η ανάσα. Γιατί φοβάσαι. Έτσι είναι. Αν έχεις κληθεί πολλές φορές να πιστέψεις στην ελπίδα- και η ελπίδα εκείνη πέθανε, μια από τις πολλές της ζωής σου άρα μικρή αλλά και τόσο μεγάλη- το παθαίνεις αυτό δυστυχώς. 

Γιατί κοντά στην ελπίδα βρίσκεται πάντα και ο φόβος- άλλο ένα ακατανίκητο ανθρώπινο συναίσθημα. 

Και παρόλα αυτά να εξακολουθείς να πιστεύεις  πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Η ελπίδα πως δεν θα τα ζήσεις εσύ όλα αυτά. Η ελπίδα πως θα καταφέρεις να τα αντιμετωπίσεις όσο πιο αξιοπρεπώς μπορείς. Η ελπίδα πως θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Η ελπίδα πως υπάρχουν απαντήσεις και πως όταν σου δοθούν θα κάνουν την διαφορά. Η ελπίδα πως ο θάνατος- ο πραγματικός, αυτός που ξεριζώνει ένα κομμάτι της καρδιάς μας- δεν είναι το τέλος. Αλλά η αρχή. Η ελπίδα πως ίσως υπάρχει πάντα μια νέα συναρπαστική αρχή. 

Για αυτό η ελπίδα πεθαίνει ΠΑΝΤΑ τελευταία. 

Γιατί ελπίζεις να έρθει να και σε χαιδέψει λίγο τον πληγωμένο σου εαυτό... 

Γιατί εγώ σκέφτομαι όλα αυτά απόψε; Ίσως γιατί ακόμα μια μικρή- τόση δα ελπίδα- πέθανε. Και πάλι όμως το ξέρω πια καλά. Όσο θα ζω, μαζί μου θα ζει και αυτή. 



Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Λίγο ακόμα καλοκαίρι....

Τον Σεπτέμβρη πολύ τον αγαπώ. Άλλωστε τα έχω πει: Κάθε Σεπτέμβρης και ένα ξημέρωμα, κάθε ξημέρωμα και μια νέα αρχή. 

Κοίτα όμως που φέτος, ο αγαπημένος μου αυτός μήνας με βρίσκει θλιμμένη, σχεδόν μελαγχολική- να θέλω απεγνωσμένα λίγο ακόμα καλοκαίρι... 





Θέλω να απολαμβάνω το απέραντο γαλάζιο, ακριβώς δίπλα στο κύμα... Εκεί που ο ήλιος κάνει παιχνίδια και όλα μοιάζουν μαγικά... 














Θέλω ηλιοβασιλέματα πορτοκαλί, κόκκινα, εκτυφλωτικά- να με μαγεύουν τόσο που να μην θέλω να φύγω πριν εξαφανιστεί αυτή η πύρινη μπάλα εντελώς από τα μάτια μου... 














Θέλω να βλέπω ένα τετράχρονο μαιμούδι να χορεύει, να σκάβει, να τρέχει, να προσπαθεί να πιάσει τον ήλιο και να τον κυκλώσει μέσα σε μια καρδιά... 














Θέλω κάστρα και παλάτια στην άμμο. Θέλω αυτοσχέδιες πισίνες που τις καταστρέφει το κύμα και τρέχουμε να τις ξαναφτιάξουμε. Θέλω παγωτά ατελείωτα να λιώνουν στα μαιμουδένια χεράκια πριν φαγωθούν, θέλω αλμύρα στα μαγουλάκια που φιλώ και στα ξανθά μαλλιά να στεγνώνει και να δείχνει σαν αστερόσκονη. Θέλω διαβάσματα με φόντο το ηλιοβασίλεμα, θέλω να πιστεύω σε μπουκάλια που θα κάνουν το πιο μακρινό ταξίδι και θα βρουν τον αποδέκτη που είναι γραφτό τους να βρουν. 

























Θέλω βρωμουσένια και αραχνένια παρέα. Θέλω άπλωμα πετσέτας από το μαιμουδάκι μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια- τόσο ίσια και συμμετρικά τοπ0θετημένη πετσέτα ποτέ ξανά σας λέω-  θέλω πατουσάκια μες την άμμο χωμένα και λερωμένα, Θέλω κουβάλημα δίχως έλεος, θέλω το μαιμουδάκι να το παίζει κακομοίρης που τον έχω και κουβαλάει τόοοοσα πράγματα, θέλω χουχουλιάσματα μέσα στην πετσέτα στο τέλος κάθε μέρας, θέλω εξερευνήσεις στην παραλία όταν όλοι οι άλλοι έχουν φύγει... 

















Θέλω καρδιές, καρδιές παντού- τόσες καρδιές που δεν στις έδειξα όλες... 









Θέλω να εμπνέομαι από ένα μαιμουδάκι που τόσο πολύ αγαπάει την θάλασσα και το νερό που υπερέβην εαυτό, ώστε να φύγει ο φόβος που γεννήθηκε φέτος στην καρδούλα του,  να το βλέπω να σκαρφίζεται ένα σωρό τρόπους για να τα καταφέρει. Να τον βλέπω να ξεκινάει τρέχοντας στην ακροθαλασσιά, μετά διστακτικά να κάθεται στην αρχή της θάλασσας, και εν τέλει να καταλήγει να κολυμπάει και αν είναι καλή η μέρα να τολμάει να βάλει και λίγο πηγουνάκι στο νερό. Να τον βλέπω να ξεκινάει από μια βάρκα πλαστική που ούτε μια φορά δεν μπήκε στο νερό, να συνεχίζει με γιλέκο και να καταλήγει σε μπρατσάκια με σανίδα και μάλιστα στο νερό που κυριαρχεί στους εφιάλτες του- αυτό της πισίνας. 












Θέλω αγκαλιές βουτηγμένες στην αλμύρα, θέλω γυαλιά καθρέφτες και χαμόγελο με κενό στα δυο μπροστινά δοντάκια... 



Θέλω να φτιάξω μια πελώρια καρδιά και να κλείσω τον ήλιο μέσα... Θέλω ο ήλιος να φωτίσει κάθε σκοτεινή σκέψη που επιμένει ακόμη μέσα στο μυαλό και την καρδιά αυτού του αγοριού και να ζεστάνει κάθε γωνιά που δεν έχει ζεσταθεί ακόμα... Θέλω αυτό το καλοκαιρινό μωρό- γιατί αυτό είναι, ένα μωρό που γεννήθηκε στην καρδιά του καλοκαιριού-  κάθε που κοιτάει την θάλασσα να θυμάται αυτά τα καλοκαίρια. Με τον μπαμπά και την μαμά. Να θυμάται πως αυτό ιδίως το καλοκαίρι οδηγούσαμε σχεδόν κάθε δεύτερη μέρα 40 χιλιόμετρα πήγαινε και άλλα τόσα στο έλα για να το κάνουμε ξεχωριστό- μοναδικό- κανένας εφιάλτης να μην χωρά σε αυτό... Αυτό θέλω.... 









Και στην τελική... Θέλω λίγο ακόμα καλοκαίρι... Πριν το σβήσει ολότελα το κύμα... 





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...