Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Φτιάξαμε φλάουτο με... καλαμάκια!

Φτιάξαμε φλάουτο με ένα μόνο υλικό! Μια διασκεδαστική και εύκολη δραστηριότητα στην οποία μπορούν να συμμετάσχουν μικρότερα αλλά και μεγαλύτερα παιδιά- δραστηριότητα που εξασκεί τις λεπτές δεξιότητες, (ψαλίδι), τον συντονισμό χεριών ματιών, (ταινία) και την μαθηματική σκέψη. (σε μεγαλύτερα παιδιά) 





Θα χρειαστείτε: 

(στην ουσία) 


  • καλαμάκια (ότι φάρδος να είναι)- 8 για κάθε φλάουτο. 
  • χαρτοταινία ή απλά σελοτέιπ
  • ψαλίδι
(για έξτρα τσαχπινιά) 

  • χρωματιστό χαρτόνι
  • ταινία διπλής όψης
  • κατά προτίμηση χρωματιστά καλαμάκια σε διάφορα χρώματα 
Αφήνουμε το παιδί να διαλέξει τα χρώματα που θέλει για το φλάουτο του. Ο Δημήτρης Γεράσιμος διάλεξε τα γαλάζια και πορτοκαλί. (εγώ ότι απέμεινε για να έχω δυάδες!) 


Αν τα καλαμάκια μας έχουν την "φυσαρμόνικα"που λέω εγώ για να λυγίζουν είναι προτιμότερο να τα κόψουμε για να είναι σταθερά στα παιδικά χεράκια. Ότι πρέπει δηλαδή  για παιδικά χεράκια! (άσε τα γέλια που κάνουμε έτσι όπως πετάγονται μακρυά τα καλαμάκια!) 




Στην πορεία κόβουμε δυο χαρτόνια ανά φλάουτο- στο φάρδος της ταινίας διπλής όψης και λίγο πιο μεγάλα στο μήκος από όλα τα καλαμάκια τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο και βάζουμε την ταινία πάνω στα χαρτόνια μας. Πάνω εκεί κολλάμε τα καλαμάκια μας με την σειρά που θέλουμε να είναι τα χρώματα. (αρχικά τον δυσκόλεψε να τα βάλει όλα στο ίδιο ύψος- στην πορεία όμως την κατέκτησε και αυτή την δεξιότητα!) 




Έπειτα κολλάμε και το άλλο χαρτόνι αφού έχουμε διπλώσει πρώτα το κάτω που προεξέχει- ώστε να είναι πιο σταθερά τα καλαμάκια μας. (εναλλακτικά μπορείτε να τα κολλήσετε απλώς με χαρτοταινία!) 




Έτοιμο! Το μόνο που μένει τώρα είναι τα κόψουμε τα καλαμάκια διαγώνια! Και το φλάουτο μας είναι έτοιμο! (σε μεγαλύτερα παιδιά- εκτός του ότι μπορούν να τα κόψουν μόνα- εμένα ο μικρός δεν μπορεί ακόμα- μπορούν και να μετρήσουν ευθύς εξαρχής την διαφορά στα καλαμάκια και να τα κόψουν προτού τα κολλήσουν! )

Τώρα δεν μένει παρά να φυσήξουμε και να ακούσουμε τον ήχο.... Εθιστικά απαλός.. (είδατε πως βάζει το χεράκι του μπροστά για να διαπιστώσει πως πράγματι περνάει ο αέρας από μέσα;) 




Μπορούμε να κάνουμε εναλλαγές στο φλάουτο με πιο στενά ή πιο μακρυά καλαμάκια και να δούμε την διαφορά στην ήχο! Εμείς σκοπεύουμε να το κάνουμε! 

Σε αυτό το σημείο πρέπει να κάνω μια παρένθεσ(άρα)! 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος αγαπάει πολύ την μουσική, τα τραγούδια και κάθε μουσικό όργανο που γνωρίζει. Από βρέφος μερικών ημερών μέχρι σχεδόν  τεσσάρων ετών ήθελε να του τραγουδάω για να αποκοιμηθεί, ενώ το μάθημα μουσικής έκφρασης με την λατρεμένη του κ. Γιώτα του έχει καλλιεργήσει ακόμα περισσότερο αυτή την αγάπη. 

Το να φτιάχνουμε μόνοι μας μουσικά όργανα ήταν μια έμπνευση που αρχικά ήρθε από την την γλυκιά Σοφία του The rainbow plays music. Πάντα μου αρέσει να αναφέρομαι στα άτομα που με εμπνέουν γιατί ο καθένας από εμάς έχει και κάτι ξεχωριστό να προσφέρει σε αυτόν τον μικρό και τόσο μεγάλο διαδικτυακό κόσμο.  

Η πρώτη ανάρτηση που διάβασα ποτέ στην Σοφία ήταν το μπουκάλι με τον ήχο της βροχής που απλά μας ξετρέλανε. Συνεχίσαμε με το σαντούρι, τα μουσικά βραχιολάκια, τις μπαλανομαράκες,  την χελιδόνα, και φυσικά τα καζού που λατρέψαμε!  Έχουμε επίσης ζωγραφίσει με κουδούνια, και έχουμε φτιάξει το μουσικό τούνελ- δεν σας τα έχουμε όμως δείξει- ενώ στα υπόψιν είναι και το σείστρο!  (κλικ πάνω στις χρωματισμένες λέξεις για να βρείτε λινκ στις δημιουργίες μας μα και στα κείμενα της Σοφίας)

Σήμερα, μετά το φλάουτο φτιάξαμε και τις υπέροχες μαράκες μόνο από ρολό υγείας και ρύζι που έχει δείξει ξανά η Σοφία εδώ. Ακόμα μια εξαιρετική άσκηση στην οποία με άφησε άφωνη ο μικρός αφού την εκτέλεσε εξ' ολοκλήρου μόνος χωρίς καμία βοήθεια. Να λοιπόν και οι δικές μας μαράκες. (οι δικές μου είναι οι κόκκινες) 


Και επειδή αυτό δεν ήταν αρκετό στην παρένθεσ(άρα) μου, έχω και συνέχεια! 

'Εχω εδώ και χρόοονια ένα υπέροχο μπαμπού καλάθι που το έχω εξορίσει σε μια γωνία της σύνθεσης μου και ήταν μόνιμα γεμάτο από τα κουκουνάρια, τα ξύλα και τις πέτρες που μαζεύουμε από τις βόλτες μας με τον Δημήτρη Γεράσιμο! Δεν έχει καμία χρηστική αξία- πλην των Χριστουγέννων από το οποίο προμηθευόμαστε τα υλικά για τις χειροτεχνίες μας και φυσικά σκονίζεται οικτρά. Μόλις λοιπόν είδα το καλάθι των ήχων της Σοφίας εδώ, ξετρελάθηκα! Ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει πολλά μουσικά όργανα, επειδή όμως έχει και πολλά που μπαίνουν στο στόμα τα έχω όλα φυλαγμένα σε μεριά που δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση οι μικροί φίλοι και συγγενείς μας μιας και δεν τηρούν όλα τα παιδάκια τον δικό μας κανόνα να μην μοιραζόμαστε πράγματα που μπαίνουν στο στόμα μας. Και ξαφνικά αναρωτήθηκα τι φταίνε όλα τα υπόλοιπα μουσικά όργανα να βρίσκόνται στην αφάνεια και τα έβγαλα! Και φτιάξαμε το δικό μας καλάθι ήχων. Που μαζί με τα χειροποίητα όργανα μας...


... βάλαμε και τα υπόλοιπα...


Το τοποθέτησα ακριβώς δίπλα στο πιανάκι του και όλη μέρα σήμερα μου λέει ευχαριστώ! (τόσο πολύ ξετρελάθηκε!) 

Ευχαριστούμε Σοφάκι που έχεις πάει την αγάπη μας για χειροτεχνίες και μουσική σε άλλο level!

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Ένα πάτωμα παραμύθια- volume 2

Πριν δυο χρόνια, είχα μοιραστεί μαζί σας ένα πάτωμα παραμύθια σε μια ανάρτηση που αγαπώ πολύ και που μπορείτε να την δείτε εδώ. (και σας προτρέπω να την δείτε!) Όπως ακριβώς έγραφα και τότε, η ώρα που διαβάζω παραμύθια στον γιο μου είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές μέσα στην μέρα. 

Πόσο χαίρομαι που δυο χρόνια μετά ισχύει ακριβώς το ίδιο, τόσο για μένα όσο και για το μαιμούδι μου. Τότε, ήταν αδίστακτος, μπορεί να διαβάζαμε και δέκα βιβλία μέσα στην μέρα- και τα βιβλία του Δημήτρη Γεράσιμου δεν είναι πάντα μικρά! Τώρα πια, διαβάζουμε από δυο μέχρι και πέντε βιβλία την ημέρα ξεκινώντας από το πρωί ή όποτε ο ίδιος το επιθυμήσει ή το επιδιώξει. Δύο χρόνια μετά, η βιβλιοθήκη μας αριθμεί περίπου 190 τίτλους και περικυκλώνουν πια το μικρό μου αγόρι... 



Και φανταστείτε πως δεν κατέβασα από τα ψηλότερα ράφια της βιβλιοθήκης τα Χριστουγεννιάτικα και Πασχαλινά παραμύθια μας, όπως και αυτά της παιδικής μου ηλικίας- τα οποία αριθμούν συνολικά σε περίπου 50 τίτλους. Και ναι. Τα έχουμε διαβάσει όλα και τα διαβάζουμε όλα ξανά και ξανά και ξανά. 

Πολλές φορές με ρωτάνε πως έκανα τον Δημήτρη Γεράσιμο να αγαπήσει τόσο πολύ τα βιβλία. Άλλες φορές μου λένε πως απλά είμαι τυχερή που το παιδί μου αγαπάει εκ φύσεως τα βιβλία. Δεν ξέρω τι ισχύει. Εγώ αυτό που γνωρίζω είναι πως- όπως έγραφα και στην προηγούμενη ανάρτηση- όταν ξεκίνησα να του διαβάζω ο μικρός απλά αδιαφορούσε. Δεν καθόταν καν δίπλα μου- απλώς έπαιζε. Αυτό που επίσης γνωρίζω είναι πως με βλέπει και εμένα την ίδια να διαβάζω. Πίνοντας τον καφέ μου, την ώρα που κάνει το μπανάκι του και φυσικά την ώρα που πέφτω για ύπνο. (έχω ξαγρυπνήσει άπειρες φορές μιας και ένα καλό βιβλίο θα το κάνει αυτό). Πολλές φορές με έχει παρακαλέσει να του διαβάσω και από τα δικά μου βιβλία και επειδή δεν το κάνω- μονολογεί πως θα μάθει να διαβάζει και θα το κάνει μόνος του! Γνώμη μου λοιπόν είναι πως πιθανότατα είναι ένας συνδυασμός όλων. Πείσματος δικού μου να του μεταδώσω αυτή την αγάπη αλλά και μίμισης αφού γνωρίζουμε πολύ καλά πως τα παιδιά θα κάνουν ότι βλέπουν- όχι ότι ακούν. 



Αυτό που αγαπώ είναι όταν χαζεύει μόνος του τα βιβλία του. Πολλά πρωινά θα σηκωθεί χωρίς να έρθει να με ξυπνήσει, θα βγάλει κάμποσα αγαπημένα βιβλία από την βιβλιοθήκη του, θα τα βάλει δίπλα του, θα κάτσει οκλαδόν και θα αρχίσει να τα χαζεύει. Όπως ακριβώς και δύο χρόνια πριν- κάθε φορά που θα τον βάλω δίπλα σε ένα βιβλίο για να τον φωτογραφίσω, δεν χρειάζεται να του ζητήσω απολύτως τίποτα. Έχει μια έμφυτη ανάγκη να χαζέψει, να ξεφυλλίσει, να θυμηθεί και να αρχίσει να ζητάει να διαβάσουμε αυτό, και το άλλο και το επόμενο! 




Σήμερα μόνο, διάλεξε οχτώ παραμύθια που του είχαν λείψει να διαβάσουμε. Οφείλω να ομολογήσω, τα έξι του Ευγένιου Τριβιζά. Αρκέστηκε στα δυο για απόψε γιατί είναι μακροσκελή παραμύθια. Τα έχει τοποθετήσει με ευλάβεια στο τραπέζι του σαλονιού για αύριο. 



Και ενώ ονειρεύομαι αυτή την ανάρτηση μήνες τώρα- η αλήθεια είναι πως πήρα μια βαθιά ανάσα πριν αρχίσω να τα μαζεύω πάλι να τα βάλω στην θέση τους- μιας και το μαιμούδι βοήθησε μόνο στο σκόρπισμα φυσικά! 


Γελούσε πονηρά πίσω από τα βιβλία του και ομολόγησε πως χαίρεται γιατί είναι ευκαιρία να τα αναδιοργανώσουμε αφού πάντα ανακατεύονται με το καθημερινό ψάξιμο... Αυτή όμως δεν είναι και η μαγεία μιας βιβλιοθήκης; Ποτέ δεν είναι πολύ καθαρή και ποτέ πολύ σκονισμένη. Γιατί πάντα κάποιος θα είναι εκεί, να ψαχουλεύει, να βγάζει τα βιβλία από τα ράφια και να ξαγρυπνάει διαβάζοντας... 


Αααα.... Μην ξεχάσω φυσικά να σας ξαναδώσω την πολυτιμότερη συμβουλή μας από τα τόσα μαγευτικά διαβάσματα μας... 

Ποτέ να μην κάνετε πιπί στη μέση του Μισισιπή. Να κάνετε από εδώ και πέρα πιπί σας.. στην μπανιέρα! 

(Ευγένιος Τριβιζάς- ποιος άλλος;) 

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Μια σφουγγαρίστρα που τρέχει νερά...

Χθες, λίγο πριν φύγουμε από το σπίτι, σφουγγάρισα. Μάλιστα σφουγγάρισα φεύγοντας- έχοντας τον μικρό να περιμένει στα σκαλιά. Λείψαμε σχεδόν όλη μέρα τελικά, γυρνώντας λοιπόν σπίτι δεν τακτοποίησα τον κουβά με την σφουγγαρίστρα. Τα άφησα ως είχαν- εκεί στα σκαλιά- ήμουν πολύ κουρασμένη για το οτιδήποτε. 

Σήμερα φύγαμε και πάλι αρκετά πρωί για να πάμε τα δυο μας εκκλησία. Ήθελα να αφήσω τον Παναγιώτη να κοιμηθεί- είναι ένας πολύ δύσκολος μήνας για αυτόν- και είχαμε σκοπό να γυρίσουμε και να του ετοιμάσουμε ένα όμορφο πρωινό πριν τον ξυπνήσουμε με φιλιά και αγκαλιές. 

Αυτή την περίοδο ο Δημήτρης Γεράσιμος δοκιμάζει ξανά τα όρια όλων- και τα δικά του και τα δικά μας- είναι κάτι που κάνει κατά διαστήματα και το απολαμβάνω η αλήθεια είναι γιατί έτσι μαθαίνει να διεκδικεί και να αυτοπροσδιορίζεται. Επιμένουμε ωστόσο να είμαστε πολύ αυστηροί σε θέματα που αφορούν την ασφάλεια και την υγεία του. Και ακριβώς αυτά τα όρια είναι που δοκιμάζει πιο έντονα από όλα. 

Ένα από αυτά είναι να μην πειράζει τον κουβά με την σφουγγαρίστρα. Χαζό; Για μένα καθόλου. Ένα σφουγγαρισμένο πάτωμα, ή ένα πάτωμα με νερά έχει υπάρξει δυστυχώς πολλάκις η αιτία όχι μόνο για ατυχήματα μα και δυστυχήματα. Σε γενικές γραμμές το έχει τηρήσει. Συνεπώς είναι κάτι που έχει πάψει να με απασχολεί. 

Τα παιδιά όμως πάντα σε εκπλήσσουν και όχι πάντα ευχάριστα. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα κάνουν κάτι που δεν έχουν ξανακάνει ποτέ και αυτό είναι κάτι που όσον αφορά θέματα ασφάλειας και υγείας είναι τρομακτικό. 

Σήμερα λοιπόν, γυρίζοντας από την εκκλησία και ενώ πήγα να αλλάξω και περίμενα πως το ίδιο έκανε και ο ίδιος, βγήκα από το μπάνιο βιαστική για να ανοίξω τα παράθυρα στο σαλόνι να αεριστεί το σπίτι. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά βιαστικά παρατήρησα, όχι εγκαίρως δυστυχώς, πως το νερό στον κουβά κουνιόταν- μόλις είχε απομακρυνθεί από εκεί ο μικρός- και ευθύς αμέσως είχα πέσει πολύ άτσαλα και με τα γόνατα από τα σκαλοπάτια στο πάτωμα. 

Υπήρχαν νερά στα σκαλιά τα οποία έτρεχαν από την σφουγγαρίστρα. 

Είχα τρομάξει πολύ μιας και έχω ιστορικό με άγαρμπα πεσίματα λόγω των κραμπών και του συνδρόμου Τόμσεν και η πρώτη μου αντίδραση ήταν να θυμώσω μαζί του. Τον ρώτησα θυμωμένα τι έκανε με την σφουγγαρίστρα και αφού προσπάθησε να αρνηθεί, κατάλαβε πως από τα νερά που έβλεπα και το γεγονός πως είχα γλιστρήσει και πέσει εξαιτίας τους δεν μπορούσε να κρυφτεί άλλο. Τον μάλωσα που δεν ακούει- αυτός συνέχισε να κοιτάει σχετικά απαθώς- και αμέσως μετά συνειδητοποίησα πόσο πονούσα στα γόνατα και έβαλα τα κλάματα. Έτσι ξαφνικά. 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος με κοίταξε με έκπληξη και αμέσως μου γύρισε την πλάτη και  μπήκε στο μπάνιο. Συνέχισα να κλαίω με λυγμούς σχεδόν- νομίζω πως έκλαψα και για πολλά ακόμη που δεν έχω κλάψει μήνες τώρα- και σηκώθηκα όπως όπως με έντονους πόνους και κράμπες φυσικά και σκεφτόμενη πως το παιδί μου με είδε να κλαίω για πρώτη φορά στην ουσία μετά από το περιστατικό που είχα αναφέρει όταν ήταν δυο χρονών εδώ, και πως απλά αδιαφορούσε. Και έκλαψα ακόμα περισσότερο. 

Μέχρι να εμφανιστεί πάλι είχα ελέγξει όλο αυτό το ξέσπασμα μα ακόμα τα μάτια ήταν υγρά και κόκκινα υποθέτω. Βγαίνοντας λοιπόν από το μπάνιο, με πλησίασε πολύ διστακτικά και όσο ξαφνικά είχα κλάψει εγώ- άλλο τόσο ξαφνικά έσπασε και αυτός. Τον πήρα αμέσως αγκαλιά και αφού αρχικά τον διαβεβαίωσα πως είμαι καλά και πως ξέρω πως δεν ήθελε να πέσω περίμενα να ηρεμήσει για να το συζητήσουμε περαιτέρω. 

Αφού λοιπόν ηρέμησε, του εξήγησα πως θύμωσα επειδή όταν πρόκειται για θέματα ασφάλειας είμαι πολύ αυστηρή, πως έχουμε πει πολλάκις πως δεν πειράζουμε τον κουβά, πως γνωρίζω ότι δεν ήθελε φυσικά να πέσω, μα εγώ έπεσα, πόνεσα, τρόμαξα και έκλαψα. Γιατί πόνεσα και τρόμαξα. Πως και οι γονείς πονάνε και τρομάζουν. Και οι μεγάλοι πονάνε και τρομάζουν. Και δεν ξέρω ειλικρινά αν ένιωσα ενοχές τελικά που έκλαψα μπροστά του ή όχι... 

Παλαιότερα θα είχα σίγουρα. Πολλές. Φέτος όμως έθαψα πολλά δάκρυα μετά την αποβολή μας για να μην πληγωθεί και ο ίδιος. Έθαψα πολλά συναισθήματα για να μην αναστατωθεί. Θάβω και άλλα δάκρυα, χρόνια τώρα, δάκρυα κούρασης, ευτυχίας, ενοχών- αυτό κάνουν οι μητέρες. Θάβουν το εγώ τους για το εμείς. Για το εγώ την υπόλοιπης οικογένειας. Έχω θάψει συναισθήματα όποτε με ρωτάει για τα μωρά που προηγήθηκαν αυτού και που τα χάσαμε. Έχω θάψει τον πόνο μου και απαντώ με ένα γλυκό χαμόγελο όταν μου απαντάει "Ευτυχώς μαμά που δεν ήμουν εγώ. Ευτυχώς που εγώ δεν πέθανα". Χαμογελάω γλυκά γιατί και εγώ έτσι νιώθω. Ευτυχώς. Μα ταυτόχρονα έχω ένα τεράστιο δυστυχώς. Έχω θάψει πολλά συναισθήματα και δάκρυα κάθε φορά που δεν με ακούει και τελικά πέφτει από τον καναπέ που χοροπηδάει και από θαύμα δεν έχει σπάσει το κεφάλι του. Έχω θάψει και κάμποσα δάκρυα κάθε φορά που επιλέγει τον πατέρα του αντί για μένα- διότι όσο και να ξέρω πως με αγαπάει, όσο και αν λατρεύω την υπέροχη σχέση που έχουν- άλλο τόσο πληγώνεται το εγώ μου, ψέμματα να πω; 

Πολλά θαμμένα δάκρυα τελικά και συναισθήματα για να νιώσω τελικά σήμερα ενοχές. Σήμερα απλά έκλαψα όπως θα έκανε κάθε άνθρωπος που πονάει και τρομάζει και απλώς ξαλάφρωσα. Δοξάζω τον Θεό που το πέσιμο είχε ως αποτέλεσμα μόνο μια τεράστια μελανιά και ένα εντυπωσιακό πρήξιμο. Μα πιο πολύ δοξάζω τον Θεό που έχω δυο αγκαλιές να με παρηγορήσουν, (ή να τις παρηγορήσω εγώ δεν έχει σημασία), και να ανησυχήσουν για μένα. 

Και δεν ξέρω αν έχει νόημα το κείμενο αυτό που καταθέτω σήμερα. Θέλω όμως να θυμάμαι για πάντα πως κάποια μέρα, στα πέντε χρόνια που μετράω ενεργής μητρότητας, μια σφουγγαρίστρα που έτρεχε νερά μου προκάλεσε πολύ πόνο μα ταυτόχρονα την ικανότητα να μην νιώθω ενοχές για την ανθρώπινη και αδύναμη πλευρά μου. 

Άλλωστε αυτή είναι που με έχει φέρει σήμερα εδώ που είμαι...


Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Κάτι (All)-starάκια- σωστό έργο τέχνης... (by Art Matina)

Έχουμε μια αγαπημένη συνήθεια που έγινε λατρεία. Στα δεύτερα γενέθλια του μαιμουδιού είχα παραγγείλει από την άκρως ταλαντούχα Art Matina, custom made παπουτσάκια στο θέμα του γενέθλιου πάρτι μας που δεν ήταν άλλο από το ίδιο το μαιμουδάκι! Αγαπήσαμε τόσο πολύ τα μοναδικά σταράκια μας, που αποφασίσαμε να το καθιερώσουμε κάθε χρόνο. Στην πορεία αγαπήσαμε τόσο πολύ το πλάσμα αυτό που κρύβεται πίσω από τα πολύχρωμα πινέλα, που το να είναι με τον τρόπο της η Ματίνα στα πάρτι μας είναι πλέον δεδομένο! 

Φέτος λοιπόν της έστειλα όλο χαρά το θέμα μας που δεν είναι άλλο από το διάστημα. Περιττό να πω, πως ο Δημήτρης Γεράσιμος απλώς δεν κρατιόταν να τα παραλάβει. Εγώ από την άλλη απλώς δεν κρατιόμουν να δω τι θα σκεφτόταν για μας το υπέροχο αυτό πλάσμα.... Όταν μου αποκάλυψε πως θέλει να του ζωγραφίσει την 'Εναστρη Νύχτα του Βαν Γκόγκ σε αυτά τα τοσοδούλικα παπουτσάκια τρελάθηκα... Μου άρεσε πολύ σαν ιδέα, δεν ήμουν σίγουρη όμως αν θα το αντιλαμβανόταν ο ίδιος. Η Ματίνα με βεβαίωσε για αυτό που εγώ είχα αμφιβολία και ξεκίνησε να ζωγραφίζει... Κυριολεκτικά και μεταφορικά... 

Το αποτέλεσμα όπως πάντα μοναδικό... 





Και τελικά είχε δίκιο! Ο Δημήτρης Γεράσιμος όχι μόνο "έπιασε" την συνοχή του θέματος του παπουτσιού με το αγαπημένο του διάστημα, μα θέλει τώρα να μάθει και περισσότερα για αυτόν τον καλλιτέχνη που ενέπνευσε την Ματίνα ΤΟΥ. (έτσι την αποκαλεί). 




Το παπούτσια μας ήρθαν όπως πάντα με τις φρουτένιες καραμελίτσες, με το χειρόγραφο σημείωμα- φέτος ήταν το αγαπημένο μου- και με ένα δωράκι έκπληξη για την .... μαμά!!! 


Μια υπέροχη τσάντα πλάτης και ώμου για να μην με πιάνει το κακό το μάτι τέτοιο αιθέριο πλάσμα που είμαι και εγώ!!  Εννοείται την τίμησα ήδη, τράβηξα ακόμα περισσότερα βλέμματα, τίποτα όμως δεν είχαν να φοβηθώ με το μάτι της Ματίνας, λέμε! 


Όσο για το πονηρό μαιμούδι; Ήδη φοράει τα μοναδικά του- πραγματικά όμως- σταράκια και ξέρετε ποιο είναι το καλύτερο; Ότι η Ματίνα μας έβαλε φέτος λαστιχένια κορδόνια κάνοντας την ζωή του  μικρού αλλά και την δικιά μου πολύ πιο εύκολη, αφού όπως όλα τα άλλα παπούτσια του τα βάζει και αυτά εντελώς μόνος του! 



Και σαν να μεγάλωσε απότομα αυτό το μαιμούδι που γίνεται πέντε σε περίπου ένα μήνα- αυτό όμως είναι μια άλλη ανάρτηση! 

Αν θέλετε να δείτε και τα άλλα μας σταράκια κοπιάστε: 

Τα πιο γκαζάτα σταράκια μας εδώ

Τα "Μια μέρα στην παραλία" σταράκια μας εδώ. 

Τα "μαιμουδένια" σταράκια μας εδώ.  

Αν θέλετε να δείτε και άλλα σχέδια της Ματίνας- πιστέψτε με θέλετε- δείτε εδώ

(Τονίζω ξανά πως το κείμενο αυτό δεν είναι διαφημιστικό. Είναι απλώς μια προσωπική εκτίμηση για μια όμορφη γνωριμία και συνεργασία <3 Αν δεν στηρίξουμε η μια την άλλη, τότε τι;) 


Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Photo props με θέμα το διάστημα!

Όπως φάνηκε ολοκάθαρα από την φετινή μας πρόσκληση, (δείτε την εδώ) το πάρτι για τα πέμπτα γενέθλια του μαιμουδιού έχουν θέμα το λατρεμένο του διάστημα!  Οι χειροτεχνίες δίνουν και παίρνουν λοιπόν αυτή την περίοδο στο σπίτι μας- όπως άλλωστε κάθε χρόνο τέτοια εποχή! 

Η πρώτη φορά που έφτιαξα photo props αλλά και photo booth για το πάρτι μας ήταν στα τρίτα γενέθλια μας και σας είχα περιγράψει την έμπνευση μας εδώ! Πέρσι δεν χρειαστήκαμε αφού είχαμε φτιάξει ολόκληρα κοστούμια αυτοκινήτων, (δείτε εδώ) και για να είμαι ειλικρινής μου έλειψαν λίγο! 

Το θέμα μας φέτος όμως έχει χώρο για πολύ δημιουργία και εφόσον το δηλώσαμε ήδη πως θα γίνει χαμός, ήταν αδιαμφισβήτητο πως θα έφτιαχνα ξανά τα αγαπημένα μας photo props για αστείες φωτογραφίες! (και όχι μόνο- αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία...)

Νομίζω πως ήταν από τις πιο εύκολες χειροτεχνίες μου. Τα έφτιαξα όλα από χαρτόνια, κάνοντας μερικά δείγματα πάνω στο κεφαλάκι του μαιμουδιού αλλά και το δικό μας και με καλύτερο μου φίλο τον παλιό καλό διαβήτη, σχεδίασα τα πρωτότυπα τα οποία ήταν και ο οδηγός μας για τα υπόλοιπα. Θέλαμε φεγγάρι, ήλιο, τον Κρόνο, (αγαπάμε τους δακτύλιους του),  μα πιο πολύ από όλους θέλαμε κράνος αστροναύτη!  Με τα χαρτόνια που είχα ήδη από μια άλλη χειροτεχνία που σας δείξω σύντομα, έφτιαξα τα photo props για ένα υπέροχο ταξίδι στο διάστημα... 



Μακάρι να είχα πατρόν ή εκτυπώσιμα για σας, σχεδιάζω όμως πάντα με το μάτι και είμαι ανίδεη να δημιουργήσω κάτι τέτοιο σε πρόγραμμα για σας. Ακόμα όμως και με αντικείμενα από το σπίτι- όπως πιάτα διαφορετικού μεγέθους- είναι πολύ εύκολο να φτιάξετε τα συγκεκριμένα σχέδια! Σχεδίασα μερικές λεπτομέρειες- κυρίως στο κράνος- και ήταν έτοιμα!


Τα ξυλάκια τα κόλλησα φέτος με σελοτέιπ- το βρήκα πιο εύκολο από την σιλικόνη στην συγκεκριμένη περίπτωση και πιο σίγουρη λύση μιας και στα γυαλιά στα τρίτα γενέθλια μας  είχαν ξεκολλήσει αρκετά ξυλάκια από την σιλικόνη τελικά. 



Όσο για το photo booth φέτος.... Αυτό είναι μια άλλη ιστορία... Δεν θα είναι ένα απλό photo booth. Θα είναι και...διαδραστικό! Αυτό όμως δεν θα αποκαλυφθεί παρά μόνο μετά το πάρτι μας... 

33 και σήμερα...

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

Ο δικός μας κύκλος αγάπης... Τρία χρόνια μετά...

Ήταν Νοέμβριος του 2015 όταν τράβηξα το πρώτο χαρτάκι ενός μεγάλου κύκλου αγάπης και αυτό το χαρτάκι φανέρωσε το όνομα του ατόμου που μου ενέπνευσε τον κύκλο ευθύς εξαρχής... Όσοι δεν γνωρίζεται περί τίνος πρόκειται σας παραπέμπω στο αυτούσιο κείμενο εδώ και πιστέψτε με αξίζει να το διαβάσετε... 

Στην ουσία πρόκειται για ένα κύκλο αγάπης με τις αγαπημένες μου μανούλες αγγέλων. Μια κοινή κάρτα αλλά και μια προσωπική θα ταξίδευαν από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα, από την μια πονεμένη καρδιά στην άλλη. 27 μητέρες συμμετείχαν σε αυτό το ταξίδι. Αυτό σημαίνει 27 μητέρες που αναγκάστηκαν να αποχαιρετήσουν πρόωρα τα μωρά τους. Σε πολλές περιπτώσεις παραπάνω από ένα μωρό. Μιλάμε λοιπόν για ένα κύκλο αγάπης μα και αφόρητου πόνου. Ένα κύκλο που χρειάστηκε τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί. 

Όλα ξεκίνησαν από μια κάρτα δική μου που είχα από τα παιδικά μου χρόνια και ένα κοινό μήνυμα προς όλες τις μανούλες μου... 




Μαζί με αυτό και μια προσωπική κάρτα προς την Ελευθερία, την μητέρα που μου κληρώθηκε, την μητέρα που με ενέπνευσε, την μητέρα του Φίλιππου στον ουρανού και του Μιχαήλ στην γη, την Ελευθερία που έχω πλέον την τιμή να αποκαλώ- τρία χρόνια μετά- προσωπική μου φίλη. Και ακολούθησαν άλλες 27 κάρτες. Κάποιες χειροποίητες. Κάποιες με συνοδεία ένα συμβολικό δώρο. Όλες με πολύ αγάπη διαλεγμένες και γραμμένες- είμαι σίγουρη και ας μην έχω διαβάσει καμιά πέρα από την δική μου. 



Θυμάμαι να επικοινωνώ με κάθε μια μητέρα ξεχωριστά για να μεταφέρω τα εκάστοτε στοιχεία και- όπως από την αρχή έδειξε η κάρτα όταν "επέλεξε" την Ελευθερία- το κάθε όνομα που φανερωνόταν, για κάποιο λόγο ήταν η κατάλληλη εποχή για να λάβει την κάρτα. Το ξέρω πως ίσως κάποιοι το αμφισβητήσετε, μα εμείς που το ζήσαμε ξέρουμε πως είναι αλήθεια για αυτό και κάθε φορά που κλήρωνα ένα όνομα και το ανακοίνωνα στην ομάδα πάντα έλεγα πως η κάρτα ήταν αυτή που διάλεξε. 

Και πράγματι η κάρτα διάλεγε. Με αγωγό τα αγγελούδια μας. Είμαι απόλυτα σίγουρη για αυτό. Και παρότι υπήρξαν στιγμές που με κούρασε η διαδικασία, οι καθυστερήσεις, το άγχος να πάνε όλα καλά σε ότι είχα οραματιστεί- δεν μετανιώνω στιγμή για αυτό τον κύκλο που έδωσε υπόσταση σε αυτή την αόρατη κλωστή που μας ενώνει. 




Η κάρτα λοιπόν επέστρεψε στον αρχικό αποστολέα. Εμένα. Και επέστρεψε τριπλή διότι δεν χωρούσαν τα μηνύματα στην αρχική- και ας ήταν εξαπλή. Επέστρεψε με άλλες δυο χειροποίητες κάρτες- έμπνευση από τις μανούλες που δεν είχαν άλλο χώρο να γράψουν. Και είναι υπέροχες. Επέστρεψε με την προσωπική μου κάρτα και το πιο ξεχωριστό δώρο. Επέστρεψε από την λατρεμένη μου Κρήτη- αυτή ήταν ο προτελευταίος προορισμός. Την άλλη μου πατρίδα. Όλα τα μηνύματα πάνω της βρίσκονται ήδη προστατευμένα στην κλειστή μας ομάδα σε αρχείο ώστε να ανατρέχουν όλες οι μανούλες όποτε το έχουν ανάγκη. Και αυτές οι σκέψεις είναι εδώ για να μας θυμίζουν πως κάποια στιγμή, κάποια κάρτα ταξίδευε για τρία ολόκληρα χρόνια, από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα, από την μια πονεμένη καρδιά στην άλλη για να δώσει λίγη παρηγοριά. 

Αυτό. 

(μανούλες μου. Εσείς οι 27. Να αναμένετε μια μικρή τόση δα έκπληξη από τα αγγελούδια μου, το ουράνιο τόξο μου και μένα). 

Εάν θέλετε να ενημερωθείτε για την νεογνική απώλεια σας περιμένουμε στην ομώνυμη ομάδα μας εδώ

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Ψάξε, ψάξε... δεν θα την βρεις!

Δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ, ή τουλάχιστον όχι τόσο συχνά, η αλήθεια είναι όμως πως την έμπνευση την έχω εύκολη. Είναι σαν διακόπτης στο μυαλό μου. Μπορεί να μου την πυροδοτήσει μια κουβέντα, ένα βλέμμα, μια εικόνα, ακόμα και η πιο φευγαλέα σκέψη. Πες μου ένα θέμα και εγώ θα στο αναλύσω μέχρι εξαντλήσεως. Δώσε μου εικόνες από ηλιοβασιλέματα και θα στις "ντύσω" πάντα με διαφορετικά λόγια. Δώσε μου μια κάρτα γενεθλίων, γάμου, αποφοίτησης και δεν θα μείνει ούτε μια γωνία λευκή. Μπορεί να μην είναι πάντα τα πιο εμπνευσμένα λόγια- μια φορά όμως κάτι να πω θα έχω! 

Σου λέω. Δώσε μου στυλό ή πληκτρολόγιο και θα πάρουν τα δάχτυλα μου φωτιά! Ή τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα. Διότι από την αρχή του χρόνου ψάχνω την έμπνευση μου και δεν την βρίσκω! Ή μάλλον δεν την έχω μόνιμη κάτοικο στο ταπεινό μυαλουδάκι μου ως συνήθως. Και ξέρεις... έχει αρχίσει και μου λείπει... Και όσο λείπει, τόσο νιώθω πως με περιπαίζει η κακούργα και έχω αρχίσει να της θυμώνω λίγο... 

Μην γελιέσαι. Δεν έπαψα να κοιτάζω ουρανούς, να χάνομαι σε ηλιοβασιλέματα, να μην χορταίνω παιδικά πατουσάκια ή να ψάχνω την μαγεία σε μια σταγόνα βροχής. Όχι. Είναι όμως που το μυαλό σαν να σταμάτησε να λειτουργεί. Ο διακόπτης είναι στο off τον περισσότερο καιρό και δεν υπάρχει ένα χέρι εύκαιρο να τον αλλάξει. Προσφέρεται κάνεις; 

Έχω αρχίσει λοιπόν να σκέφτομαι η μάνα τα εξής: Ή με χτύπησε στο κεφάλι, δυόμιση χρόνια μετά,  η κλεισούρα της stay at home mom- αφού ευχαριστήθηκα στο έπακρον κάθε στιγμή της μέχρι τώρα μετά από 22 σχεδόν χρόνια εργασίας η οποία με είχε κουράσει αφάνταστα- ή πολύ απλά μαζί με το σώμα μου που έχει καταρρεύσει μετά από έναν δύσκολο φθινόπωρο/χειμώνα, απλώς ακολούθησε και το μυαλό- γιατί μην ξεχνιόμαστε αυτά πάνε παρέα. 

Όπως βλέπεις όμως το παλεύω. Και η θεραπεία για τα πάντα βρίσκεται πρώτα στην αποδοχή. Το αποδέχομαι και το παραδέχομαι λοιπόν και επιλέγω να το κάνω τώρα- τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού- γιατί αν κάπου χωρά άφθονη η έμπνευση είναι στο καλοκαίρι. Στις περισσότερες ώρες της μέρας. Στα ηλιοβασιλέματα που βάφουν τον ουρανό κόκκινο. Σε μια φέτα κατακόκκινο καρπούζι. Στο κύμα που "γλύφει" την άμμο και ταυτόχρονα τα αυτιά μας με το γλυκό του ήχο. Σε έναν ατελείωτο πύραυλο παγωτό ή μια γρανίτα φράουλα. Σε ένα ποτήρι κρασί στο μπαλκόνι σου. Στο δροσερό αεράκι που σε τυλίγει γλυκά ενώ θροΐζει τις κουρτίνες σου. Στα κοχύλια που δεν θα πάψεις να μαζεύεις όσο και αν περνάνε τα χρόνια. Στο πιο αλμυρό φιλί από μαιμουδένια χειλάκια στο μάγουλο σου. 

Το αποδέχομαι και το παραδέχομαι και σκοπεύω να περάσω ατελείωτες ώρες στην ακρογιαλιά, αδειάζοντας το άμοιρο το μυαλουδάκι μου από κάθε τι περιττό που το κατάφαγε σαν σαράκι- ξεκουράζοντας ταυτόχρονα το σώμα μου από κάθε τι που ήρθε και το έκανε να επαναστατήσει ξανά, χαζεύοντας άπειρα ηλιοβασιλέματα και κλέβοντας όσα περισσότερα αλμυρά μαιμουδένια και Παναγιωτένια φιλιά μπορώ για να με νταντέψω και εμένα λίγο μπας και μου ξεθυμώσει η έμπνευση, πάψει να με περιπαίζει και γυρίσει πίσω. 

 Είμαι λοιπόν η Γιάννα.  Έχω στερέψει από έμπνευση και είμαι καλά! (γύρνα πίσω με ακούς;;!!! Σου στέλνω καρδούλα βαμμένη στο χρώμα του ήλιου) 




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...