Σε λάθος μέρος είσαι βρε αστέρι...

Ο φετινός Φλεβάρης ήρθε και έκατσε πάνω στο στήθος μου σαν βαρίδι. Τις πρώτες μέρες δεν μπορούσα σχεδόν να ανασάνω βαθιά χωρίς να νιώθω αυτόν τον οξύ πόνο στην ψυχή, αυτό το τεράστιο κενό στην καρδιά. Όπως πάντα, μετά από την πρώτη δύσκολη εβδομάδα, η καρδιά βρήκε ακόμη μια φορά τον τρόπο και άρχισε να χτυπά και πάλι φυσιολογικά, χωρίς αρρυθμίες και δυσκολία στην αναπνοή. 

Αυτό κράτησε λίγο βέβαια, αφού το επόμενο σύμπτωμα ήταν σωματικό. Άρχισε να με πονάει και να με ενοχλεί η καισαρική μου τομή. Κάθε βράδυ που ξάπλωνα εξαντλημένη να κοιμηθώ, τα μάτια αρνιόντουσαν πεισματικά να κλείσουν, ενώ η τομή με τραβούσε κάνοντας το ακόμα πιο δύσκολο να κοιμηθώ. Μέχρι που ένα βράδυ ενώ στριφογυρνούσα στα σκεπάσματα ανήσυχη, αποφάσισα να νιώσω την τομή με τα δάχτυλα μου, από την μια άκρη ως την άλλη ξανά και ξανά. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως από όλες τις πληγές που μου άφησε ο γιος μου πριν τον χάσω από την αγκαλιά μου και την ζωή μου, η μόνη που μπορώ να αγγίξω είναι αυτή. Η τομή αυτή είναι το τελευταίο που θυμάμαι πριν γεννήσω το δεύτερο παιδί μου, αφού ο γιατρός μου λόγω του έκτακτου της καισαρικής ακουμπούσε το νυστέρι ήδη στο δέρμα μου απαλά μα αποφασιστικά όταν έδωσε εντολή του αναισθησιολόγο να με κοιμίσει. Ήταν η τελευταία εκείνη στιγμή που το μωρό μου και εγώ θα ήμασταν μαζί, κοντά, ενωμένοι. Πως να μην με πονάει; Πως να μην μου φωνάζει να την προσέξω; Σας ορκίζομαι πως την στιγμή που αποφάσισα να χαϊδέψω την πληγή μου, αυτή σταμάτησε να με πονάει. Λες και μόνη μου, έστω ασυναίσθητα, έστω υποσυνείδητα, έστω με την δύναμη της αυθυποβολής το προκάλεσα όλο αυτό. Δεν ξέρω, δεν θα μάθω ποτέ και ούτε με αφορά. Για μένα, είναι ένας τρόπος να συνδεθώ ξανά με το παιδί μου που τόσο βίαια και πρόωρα έχασα και αυτό μου φτάνει. 

Κάποια Δευτέρα λοιπόν, 8 χρόνια πριν ανήμερα Αγίου Βαλεντίνου άρχισαν οι βίαιες και πρόωρες συσπάσεις. Λίγες ώρες μετά τα μεσάνυχτα, ξημερώνοντας  πια 15 του Φλεβάρη, ημέρα Τρίτη , γέννησα έναν πανέμορφο αγόραρο ο οποίος έζησε μόλις 12ώρες. Μπορεί για κάποιους η ζωή του να ήταν πολύ μικρή για να μετράει, για εμάς όμως ήταν αυτές οι 12 ώρες που άλλαξαν για πάντα τις ζωές μας. Και αυτές τις απειροελάχιστες αναμνήσεις που έχω, αν μπορούσα να τις κρεμάσω φυλαχτό στην καρδιά μου να τις βλέπουν όλοι θα το έκανα. Γιατί είμαι περήφανη για αυτό το παλικαράκι που τόσο σκληρά πάλεψε να γεμίσει την αγκαλιά μας. Και ας μην τα καταφέραμε, η καρδιά μας είναι γεμάτη από την εικόνα του, την ομορφιά του,  το παράπονο αυτό που είχαν τα χείλια του όταν έφυγε, λες και θα του λείπαμε και εμείς, όσο μας λείπει πάντα αυτός. 

Οχτώ χρόνια πια μακριά σου μικράκι μου και στο ορκίζομαι τώρα που γράφω και κοιμάται δίπλα μου ο αδελφός σου, ακούω την αναπνοή του στο ένα μου αυτί και λίγο πιο μακρυά, στο άλλο αυτί, ακούω μια ακόμα αναπνοή και ας είμαστε μόνοι στο σπίτι... Δεν είμαστε όμως, σωστά; Εσύ ξέρεις... Εύχομαι να ακούς τις προσευχές του μικρού σου αδελφού, σε μελετάει τόσο συχνά. Και κάνε μου την χάρη βρε αστεράκι... Και αν δεν κοπιάζεις στα δικά μου όνειρα, κόπιασε στα δικά του... Και αυτός θα μου τα πει. 

Σε αγαπάω πάντα και για πάντα.

Όταν ένα αγόρι μου χάρισε φτερά....

Κάθε χρονιά λέω "Δεν μπορεί. Τι άλλο απέμεινε να γράψω; Τα έχω πει πια όλα".

Δεν μου κάνει όμως καρδιά να μην γράψω. Βλέπεις, το έχω ξαναπεί. Λίγα είναι τα πράγματα που μπορώ πια να κάνω για αυτό το παιδί μου που έχασα τόσο πρόωρα. Να ανάβω το καντήλι του. Να προσεύχομαι για αυτό. Να το σκέφτομαι και να το αγαπάω με όλη την δύναμη της ψυχής μου. Να φροντίζω να τιμάται η μνήμη του. 
Διότι μπορεί η ζωή του να ήταν σύντομη, ήταν όμως πολύτιμη. Και μας στιγμάτισε για πάντα. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Όσα χρόνια και αν περάσουν.

Το αγοράκι μας γεννήθηκε μια νύχτα του Φλεβάρη μετά από περίπου 12 ώρες συσπάσεων. 12 ώρες αγωνίας, πόνου και προσευχής. Έζησε 12 ώρες. 12 ώρες που πάλευε να κρατηθεί στην ζωή. 12 ώρες αγωνίας, πόνου και προσευχής. 12 ώρες που έμοιαζαν ατελείωτες. 12 ώρες που όσα ηρεμιστικά και αν μου χορηγήθηκαν δεν έκλεισα μάτι.  10 ώρες μετά από μια δύσκολη καισαρική δύο ωρών με πολύ αιμορραγία και κίνδυνο να χαθώ μαζί με το παιδί μας και εγώ. 

Και όμως. Θα ξαναγυρνούσα με ευχαρίστηση σε αυτές τις επίπονες 12 ατελείωτες ώρες αν ήταν να μην ζήσω αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που ο Παναγιώτης μου είπε πως χάσαμε τον γιο μας. Θα ξαναγυρνούσα γιατί μετά από εκείνα τα δευτερόλεπτα ο χρόνος πάγωσε και μου άφησε ένα τεράστιο κενό μνήμης και ένα τεράστιο κενό στην καρδιά. Κενά τα οποία δεν θα γεμίσουν ποτέ. 

Το αστέρι μου πέρσι μου έστειλε άφθονα σημάδια μέσω του αδελφού του. Τα αγαπώ εκείνα τα σημάδια διότι μου χάρισαν τότε τον πιο γλυκό Φλεβάρη των τελευταίων εφτά χρόνων και ας μετράω πια ακόμα ένα αστεράκι τόσο δα στον ουρανό. Τα αγαπώ, διότι μαλάκωσαν λίγο την καρδιά μου- η αποδοχή της απώλειας μας είναι ακόμα πιο ειλικρινής. 

Πονάει όμως. Ακόμα και πάντα. Πονάει πολύ που ποτέ δεν κράτησα στην αγκαλιά μου το παιδί μου. Γιατί το γέννησα. Πονάει που δεν το είδα ποτέ παρά μόνο μέσα από τρεις φωτογραφίες. Γιατί το λαχτάρησα. Πονάει που δεν μπόρεσα να κάνω απολύτως τίποτα για να το σώσω. Γιατί είμαι η μητέρα του. Πονάει που δεν μύρισα ποτέ το δερματάκι του. Που δεν το χάιδεψα. Δεν το νανούρισα. Δεν το θήλασα. Δεν το κράτησα στην αγκαλιά μου. Δεν το έκανα μπάνιο. Δεν το είδα να περπατάει. Δεν το άκουσα να μιλάει. Δεν το άκουσα να γελάει. Να κλαίει. Να διεκδικεί. Να μαλώνει. Να τραγουδάει. Να είναι άτακτο και να χοροπηδάει. 

Πονάει που δεν το βλέπω να μεγαλώνει. Γιατί το γέννησα. Το λαχτάρησα. Είμαι η μητέρα του. 

Πονάει. Και πονάει που κανείς δεν σου δίνει το δικαίωμα να πονάς. Που ελάχιστοι αναγνωρίζουν την απώλεια σου. Που ακόμα πιο ελάχιστοι θυμούνται πως κάποτε, εφτά χρόνια πριν, ένα βράδυ του Φλεβάρη, γεννήθηκε ένα υπέροχο, ψηλό μελαχρινό αγόρι με μεγάλες πατούσες, μακρυά δάχτυλα και ένα παράπονο στα χείλη που άλλαξε την ζωή του μπαμπά του και της μαμάς του για πάντα. Και αυτός ο πόνος μοιάζει με γκρεμό. Πρέπει να είσαι προσεκτικός διότι εύκολα μπορεί να πέσεις σε αυτόν. Είναι ολόγυρα σου. Μόνο σου όπλο τα φτερά σου. Και τα δικά μου φτερά μου τα έδωσαν αυτοπροσώπως τα αγγελούδια μου. Και σκοπεύω να τα τιμώ όσος γκρεμός και αν απλώνεται γύρω μου. 

Γιατί μόνο έτσι θέλω να ελπίζω σε μια θέση δίπλα τους όταν έρθει η ώρα που θα ανταμώσουμε ξανά. Με αισιοδοξία. Με μνημόνευση. Με ταπείνωση. Με αξιοπρέπεια. 

Αστεράκι... Να μου φυσάς κάτω από τις φτερούγες μου, ναι; 

Υπάρχει ψηλά ένα αστέρι, το πιο λαμπερό του ουρανού...

Για το αστεράκι μου έχω μιλήσει ξανά και θα μιλήσω ξανά και ξανά. 

Το αστεράκι μου- ο δικός μας μικρός Πρίγκηπας- μαζί με το ψυχάκι μας- το κοριτσάκι μας-είναι τα πρώτα μου παιδιά. Αυτά που με έκαναν μητέρα και ας μην τα γνώρισα ποτέ. 

Ο Φλεβάρης για μας είναι πλέον αυτός ο μήνας, ο κακός. Ο μήνας που χάσαμε το αγοράκι μας.  

Φέτος κλείνουν τέσσερα χρόνια από τότε, μα δεν παύει να πονάει το ίδιο δυνατά. Το εννοώ. Το ίδιο δυνατά... Κάνοντας τις μέρες αυτές πολύ μα πάρα πολύ δύσκολες. Ο πόνος στη καρδιά επανέρχεται λες και δεν έφυγε ποτέ, ο κόμπος στο λαιμό είναι σχεδόν μόνιμος και αυτό το κομμάτι της ψυχής σου που ανήκει εκεί και είναι άδειο- ξαφνικά το νιώθεις και πάλι εξαιρετικά, μα εξαιρετικά.... άδειο. 

Οι ξένοι λένε για την ημέρα που έφυγε ένα μωράκι "the day my baby grew its wings". Μου αρέσει πολύ... Επίσης αναφέρονται στην ημέρα αυτή ως τα παραδείσια γενέθλια του. Και αυτό μου αρέσει πολύ. Άλλωστε σύμφωνα με την θρησκεία μας, ο άνθρωπος όταν πεθαίνει ουσιαστικά γεννιέται πάλι από την αρχή. 

Φέτος, η παραμονή των παραδείσιων γενεθλίων του μωρού μας, πέφτει Ψυχοσάββατο. Γεγονός που με γαληνεύει. Ξέρω θα είναι δύσκολο. Μα θα έχω στην αγκαλιά μου το μαιμούδι να μου δίνει δύναμη. Το χέρι μου θα βρίσκεται μέσα στο χέρι του άντρα μου. Η μαμά μου θα είναι εκεί όπως πάντα- παρόλο που δεν το αντέχει, ούτε τη βοηθά όπως εμένα. Ενώ η αδελφή μου, μου, παρότι λεχώνα, μου έδωσε ήδη το σταυρουδάκι που θέλει να πάρω μαζί. Τι παραπάνω να ζητήσω; 

Το ξέρω πως είμαι εξαιρετικά ευλογημένη που έχω στην αγκαλιά μου ένα υγιέστατο παιδάκι. Και ναι, ζω το απόλυτο όνειρο κάθε μέρα. Και ναι, αν έπρεπε στη ζωή μου να έχω χάσει δυο παιδιά, ευχαριστώ το Θεό που τα έχασα έτσι. Όμως δεν παύω να έχω πάντα μια πληγή ανοιχτή. Μια πληγή που κάποιες φορές ξεχνάνε και τα πιο οικεία μας πρόσωπα.  Και αυτό ακριβώς είναι το ταμπού της νεογνικής απώλειας. Το ότι δεν γνώρισα ή δεν έζησα το παιδί μου δεν σημαίνει και πως θα το ξεχάσω. Δεν σημαίνει πως θα το ξεπεράσω. Και σίγουρα δεν σημαίνει πως η απώλεια μου είναι μικρή. 

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Δεν θα το ξεπεράσω ποτέ. Είναι μια τεράστια απώλεια. Μαθαίνω όμως να ζω με αυτήν. Μαθαίνω να εκτιμώ τη ζωή και τις ευλογίες της. Ευχαριστώ καθημερινά την Παναγία για αυτά. Προσεύχομαι καθημερινά να προσέχει όλα μου τα παιδιά. Και αυτά που έχει πάρει κοντά της μα και αυτό που γέμισε την άδεια μου αγκαλιά. 

'Καληνύχτα αστέρι.. να μου γνέφεις που πας... να'σαι πάντα ψηλά φωτεινό και από εκεί να με βλέπεις" ....