Ένα cake smash με άρωμα τσιχλόφουσκας!!

Το περίφημο cake smash δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια "πρόβα general" του πρώτου πάρτι γενεθλίων ενός μωρού, όπου συνήθως φτιάχνουν μια μικρή ή και κανονική σε μέγεθος τούρτα, την βάζουν μπροστά από το παιδάκι και περιμένουν τις αντιδράσεις. 

Συνήθως υπάρχουν τα δυο άκρα. Είτε το μωρό θα πέσει με τα μούτρα σχεδόν μέσα στην τούρτα, είτε θα είναι εξαιρετικά διστακτικό έως και αδιάφορο. Όταν έκλεισε το μαιμουδάκι τον πρώτο του χρόνο, δυστυχώς δεν είχα ιδέα για αυτό το, ξενόφερτο φυσικά, έθιμο. 

Μου είχε μείνει λοιπόν απωθημένο, έτσι όταν η τσιχλόφουσκα έγινε ενός, εφόσον κιόλας το επίσημο πάρτι θα γινόταν λίγες μέρες μετά, αποφάσισα αμέσως ανήμερα των γενεθλίων της να κάνουμε ακριβώς αυτό! Απλώς εγώ έφτιαξα μια τούρτα μεγάλη για να σβήσει κανονικά το κεράκι της, και μια μικρή για να διασκεδάσουμε...

Εγώ ήμουν βέβαιη πως θα πέσει με τα μούτρα, η Σουλτάνα η Φωφώ, με κοιτούσε απαξιωτικά και έλεγε πως απλά συκοφαντώ την σικάτη και κυρία στους τρόπους της, κόρη της! 

Και είχε δίκιο! (τι να κάνω το παραδέχομαι, έχω τις φωτογραφίες άλλωστε να το αποδεικνύουν!) Με την ψυχραιμία που την διακατέχει για κάθε τι καινούργιο από την στιγμή που γεννήθηκε, αφού περιεργάστηκε το τουρτάκι της για αρκετή ώρα, πολύ διστακτικά έβαλε το χέρι της μέσα και δεν δοκίμασε παρά μόνο όταν την προέτρεψε ο πατέρας της, κάνοντας μάλιστα μια ξεκάθαρη γκριμάτσα απέχθειας! (ώστε έτσι Χριστινάκι;;;)  

Δεν πείστηκε ούτε όταν το καμάρι μου προσπάθησε να την ταΐσει με το κουτάλι. (έχοντας και αυτός ένα θεματάκι με το να λερώνει τα χέρια του!) 

Ο λόγος που κινήθηκα στην διακόσμηση στο ροζ και το φούξια, ήταν επειδή η Σουλτάνα δεν της φοράει αυτά τα χρώματα σχεδόν ποτέ και ήθελα να βγάλω το άχτι μου! Το πουά είναι λατρεμένο pattern της αδελφής μου και νομίζω πως αν μπορούσε διαρκώς να διακοσμεί τα πάντα με αυτό (και το κόκκινο χρώμα) θα ήταν πολύ ευτυχισμένη. Το κλουβί ως κεντρικό στοιχείο της διακόσμησης ήταν από την βάφτιση της μικρής, το αλογάκι που είχα βάλει μέσα από την πρόσκληση γενεθλίων που μοίρασε η Σουλτάνα, ενώ η φωτογραφία με τον Δημήτρη Γεράσιμο να την φιλάει από την newborn φωτογράφιση της. Με λίγα πράγματα, μόλις μια τούρτα και μισή, μερικά cupacakes και πολύ πολύ αγάπη και διάθεση είχαμε μια υπέροχη μικρή-μεγάλη γιορτή. 

 Για να διακοσμήσω τα cupcakes έφτιαξα πολύ απλά με λίγες οδοντογλυφίδες και washi tape το πιο εύκολο, διακριτικό και οικονομικό διακοσμητικό που θα μπορούσα να σκεφτώ. Για την τούρτα έφτιαξα  την συνήθη συνταγή για τις πολυόροφες τούρτες μου, μόνο που αυτή την φορά τα παντεσπάνια τα έβαψα όλα φούξια, την στόλισα απλά και παιχνιδιάρικα, με έτοιμα ζαχαρωτά που βρήκα στο εμπόριο, ότι μπορούσα να σκεφτώ που να θυμίζει μια μικρή, γευστική, γεμάτη ένταση τσιχλόφουσκα!  Εδώ να σημειώσω πως σε ένα ceke smash καλό είναι η τούρτα να είναι λευκή, κυρίως οι κρέμες και το γλάσο, μιας και οποιοδήποτε άλλο χρώμα θα έδειχνε πολύ άσχημο στις φωτογραφίες- εφόσον το μωρό πασαλειφτεί με τούρτα. (μια ματιά σε σχετικές εικόνες στο google θα σας πείσει!) 

Ήταν μια πολύ ξεχωριστή ανάμνηση, (παρά την κούραση αφού εκείνες τις μέρες έφτιαχνα πυρετωδώς άπειρα γλυκά για το μεγάλο πάρτι της), και το συνιστώ ανεπιφύλακτα! Η τσιχλόφουσκα ήταν  μια σωστή μικρή πριγκίπισσα μέσα στα ροζ που είχα επιβάλει στην αδελφή μου να της φορέσει και έδειξε να απολαμβάνει πολύ την προσοχή. (αλλά και το δωράκι της θείας της!!!) 

Και φυσικά όπως πάντα, είχαμε κοντά μας τον δικό μας τον Αντρέα , για να αποθανατίσει αυτές τις μικρές μεγάλες στιγμές μας με τον δικό του μοναδικό τρόπο.... 

Και του χρόνου μικρή μας φωνακλού πριγκίπισσα θα κάνουμε διπλό χαμό!!! (αναμένετε σύντομα και το επίσημο πάρτι μας με θέμα... το luna park!) 

Το πρώτο πάρτι γενεθλίων του μαιμουδιού! Θέμα:Πάντα μετά την καταιγίδα, ακολουθεί το ουράνιο τόξο!

Το πρώτο πάρτι γενεθλίων του Δημήτρη-Γεράσιμου ήταν ακριβώς όπως το είχα ονειρευτεί, και κάτι παραπάνω. 

Όχι μόνο γιατί τελικά όλα πήγαν κατ' ευχήν και όπως ακριβώς τα είχα σχεδιάσει, όχι μόνο γιατί με τίμησαν όλοι όσοι είχα καλέσει, αλλά το κυριότερο επειδή το χάρηκε πάρα πολύ ο ίδιος ο Δημήτρης. Είχε τόση καλή διάθεση και ήταν τόσο χαμογελαστός όλη μέρα που ήταν πραγματικά αξιολάτρευτος. Σου έδινε την αίσθηση πως καταλάβαινε για ποιον γινόταν όλη αυτή η γιορτή και το ευχαριστιόταν η ψυχή του. 

Και αυτό για μένα ήταν και όλο το νόημα. Και μόνο αυτό. 

Μου πήρε καιρό να αποφασίσω το θέμα αλλά τελικά ήταν ακριβώς ότι έπρεπε για τον Δημήτρη, για μας, για την ιστορία μας. 

"Πάντα μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο" 

Αυτό ήταν λοιπόν το θέμα και σκοπός μου να είναι όλα πολύχρωμα, αισιόδοξα και να εκπέμπουν θετική σκέψη και διάθεση. Νομίζω πως τα κατάφερα. Βάλτε λοιπόν να ακούτε το τραγουδάκι μας και ταξιδέψτε μαζί μας... 

Την πρόσκληση την έφτιαξα μόνη μου με υλικά που είχα ήδη στο σπίτι. Λίγο γαλάζιο χαρτόνι, μικρά στρογγυλά μπαμπάκια, πολύχρωμες κορδέλες, πολύχρωμα στυλό και λίγη φαντασία, (δηλαδή αρκετό ψάξιμο στο διαδίκτυο..!!),  ήταν ότι χρειαζόμουν για να έχουμε αυτό το αποτέλεσμα. 

Αποφάσισα να κάνω το πάρτι στη σοφίτα του σπιτιού- η οποία έχει και μπαλκόνι στο οποίο οδηγεί μια εξωτερική σκάλα από την κουζίνα μου. Μην γελιέστε είναι μεγάλη σοφίτα- ένα αυτόνομο μικρό σπιτάκι στην ουσία- οπότε μου έδινε περιθώρια για πολλά σχέδια. 

Το αποτέλεσμα λοιπόν ήταν το εξής: Οι καλεσμένοι θα ακολουθούσαν τα "σημάδια" που τους άφηνα από την στιγμή που θα έφταναν. Στην αρχή συναντούσαν έναν μαυροπίνακα που τους καλωσόριζε και τους προέτρεπε να πάρουν το ασανσέρ για επιπλέον χαμόγελα... Που δεν ήταν κάτι παραπάνω από λίγα χαρτιά Α4 που μοίραζαν χαμογελάκια με πρωτότυπο τρόπο... Έπειτα συναντούσαν και άλλον μαυροπίνακα που τους καθοδηγούσε να ανεβούν την σκάλα στην οποία είχα γράψει σε χαρτόνια  αποφθέγματα αισιοδοξίας, αγαπημένους στίχους ή αποσπάσματα. Στο τέλος της διαδρομής τους παρακαλούσα να παραμείνουν ψύχραιμοι και να συνεχίσουν τη πορεία τους! 

Στο μπαλκόνι τα πράγματα ήταν αρκετά απλά, είχαμε απλώς στολίσει με μπαλόνια την κάθε γωνία και είχα μερικά τραπέζια και καρέκλες για να κάτσουν έξω όσοι ήθελαν αλλά και έναν φουσκωτό παιδότοπο στην μέση για  τα μικρότερα παιδάκια. (Ευτυχώς ο καιρός ήταν φίλος μας, το αεράκι εκείνη την ημέρα ήταν αναζωογονητικό και κανείς δεν ένιωσε δυσαρέσκεια). 

Το πραγματικό πάρτι όμως ήταν μέσα. Στο ένα μέρος της σοφίτας ήταν ο παιδότοπος όπου είχα κάνει ότι ήταν δυνατόν για να περάσουν καλά παιδάκια όλων των ηλικιών... 

Στο άλλο τμήμα της κουζίνας ήταν οι μπουφέδες και το τραπέζι ευχών του Δημήτρη-Γεράσιμου. Επειδή ο χώρος  ήταν λίγο περιορισμένος ήθελα να αξιοποιήσω ότι υπήρχε όχι μόνο πρακτικά μα και αισθητικά. Οπότε το μεγάλο τραπέζι έγινε φυσικά ο μπουφές των γλυκών και το κεντρικό σημείο αναφοράς του θέματος του πάρτι. 

Το συμπληρωματικό τραπέζι στο γραφείο μου- το οποίο είναι χειροποίητο από τον πατέρα μου- έγινε το τραπέζι των ευχών που δεν ήταν άλλο από χαρτάκια τύπου "post it" και τα οποία καρφίτσωναν οι καλεσμένοι σε ένα πίνακα από φελλό τον οποίο μάλιστα έχω ακόμη από το δικό μου παιδικό δωμάτιο!

Χρησιμοποίησα τον καταψύκτη ως μπουφέ για όλα τα αναψυκτικά και τους χυμούς. Διάλεξα χυμούς διαφορετικών γεύσεων και χρωμάτων και τους έβαλα σε διάφανα δοχεία (τα οποία βρήκα με 1 ευρώ στα Carrefour) ώστε να δώσω την αίσθηση ουράνιου τόξου. (Εννοείται πως όλα τα πλαστικά ποτήρια, πιάτα, χαρτοπετσέτες και πιρούνια ήταν πολύχρωμα!)

Τέλος η ίδια η κουζίνα, ο πάγκος δίπλα της και ένα πλαστικό τραπέζι "φιλοξένησαν" τον αλμυρό μπουφέ. Χρησιμοποίησα για να σερβίρω κάποια φαγητά το γιοκ, το τηγάνι και το σουρωτήρι. Μου άρεσε πολύ η ιδέα και την βρήκα πολύ ρουστίκ και προσιτή. Τα σουβλάκια τα οποία σερβίραμε αργότερα επέλεξα να τα στήσω στο barbeque, (και ας μην τα ψήσαμε εκεί αλλά στου πατέρα μου), για τον ίδιο ακριβώς λόγο.  

Τα δωράκια για τα παιδάκια του πάρτι με δυσκόλεψαν πολύ. Τελικά επέλεξα κορνίζες που έγραψα μέσα το "δικό μας" απόφθεγμα και τις τύλιξα με πολύχρωμες κορδέλες. (Αρχικά ήθελα λαχανί για τα αγόρια άλλα δεν βρήκα αρκετές την ημέρα που πήγα να τις αγοράσω οπότε αρκέστηκα στις μωβ) 

Το μενού του αλμυρού μπουφέ ήταν το εξής: Pop Corn, mini burgers, (μινιατούρες του δικού μου μπαμπάτσικου burger- αλλά χωρίς bacon), κεφτεδάκια, τυροπιτάκια, (με την απίθανη, πεντανόστιμη και πανεύκολη συνταγή της γλυκιάς, (και σημειωτέων- βορειοΕλλαδίτισας), Γιώτας- θα την ανεβάσω σε άλλη ανάρτηση μαζί με τις άλλες συνταγές), υπέροχα μπουρεκάκια από τα χεράκια της κουνιάδας μου, λαχταριστή πίτσα φυσικά από την καλύτερη πιτσαρία στα μέρη μας- την Quebec Pizzeria Restaurant, σουβλάκια κοτόπουλο και χοιρινό, sticks λαχανικών σε ποτηράκι με σος γιαουρτιού και φυσικά πίτες για το χέρι! 

Το μενού του γλυκού μπουφέ ήταν το εξής:  Ζελεδάκια ατομικά σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, mini βανίλιες "υποβρύχιο", κουταλάκια μερέντας, κεικ βανίλιας  με γλάσσο βανίλιας, ατομικά ποτηράκια με πολύχρωμα κουφέτα, σουβλάκια φρούτων, απίθανα και πολύχρωμα cupcakes και cakepops από την άκρως ταλαντούχα και πολύ γλυκιά σαν τις δημιουργίες της, Αρχοντούλα, και φυσικά η καταπληκτική και χειροποίητη από τα χεράκια μου παρακαλώ (γκουχ- γκουχ!) τούρτα ουράνιο τόξο!! 

Αχ αυτή η τούρτα ουράνιο τόξο... Την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλες σας, έχει λίγη βαβούρα μα είναι τόσο εντυπωσιακή που αξίζει τον κόπο. Εγώ χρησιμοποίησα τη συνταγή  που έχει μοιραστεί μαζί μας η γλυκιά Ολίβια από το eimaimama.  Πιο αναλυτικά όλη μου η εμπειρία με τη τούρτα σε επόμενη ανάρτηση. 

Έφτιαξα δυο τούρτες γιατί φοβήθηκα ότι η μια δεν θα με έφτανε. (Και όντως χρειάστηκαν). Επειδή όταν τραγουδήσαμε το τραγουδάκι του Δημήτρη με την "επίσημη" τούρτα ξέχασα να μοιράσω τα καπελάκια που τόσο κόπο είχα κάνει να τα φτιάξω μιας και δεν μου ταίριαζε τίποτα που έβρισκα στο εμπόριο με το θέμα του πάρτι, του ξανατραγουδήσαμε με την δεύτερη τούρτα αργότερα-όταν πλέον την σέρβιρα κιόλας- στα αγγλικά αυτή τη φορά και φορώντας φυσικά τα καπελάκια μας!!! Το μαιμουδάκι ξετρελάθηκε! 

Είχα φτιάξει και ένα μικρό τουρτάκι για να σβήσει και άλλο κεράκι  το μαιμουδάκι το βράδυ πριν πέσει για ύπνο. Εκείνη την ημέρα όμως εφόσον δεν κοιμήθηκε μεσημέρι- ξεράθηκε κυριολεκτικά από τις 6:30 το απόγευμα. Δεν πτοηθήκαμε- το κάναμε την επόμενη μέρα και η μαγεία συνεχίστηκε.....

Και το μικράκι μου να κοιτά στην αρχή σαστισμένο και μετά όλο χαρά... Και η μανούλα να λιώνει από περηφάνια και ευτυχία ενώ ο μπαμπάς να βουρκώνει από συγκίνηση... Όπως ακριβώς και την προηγούμενη.... Φυσικά το μαιμουδάκι δεν μπορούσε να σβήσει το κεράκι του.... Όμως έδειχνε σε όλους με το δαχτυλάκι του πόσο έγινε... Ενός! 

Και του χρόνου ζωούλα μας... Ένα ουράνιο τόξο να είναι η ζωή σου όλη. Και όπως είπα στους καλεσμένους μας όταν τους ευχαρίστησα για την τιμή να παραβρεθούν σε αυτή τη τόσο σημαντική για μας στιγμή- του χρόνου θα γίνει διπλός χαμός, με τα χρόνια θα πηγαίνουμε εμείς!! Εντάξει μωράκι μου; Εντάξει!

(Και όλα αυτά τα υπέροχα, τα αποθανάτισε με τον δικό του μοναδικό τρόπο ο δικός μας φωτογράφος- αυτός που μας "συντροφεύει" σε κάθε μας σημαντική στιγμή και που πλέον νιώθουμε δικό μας άνθρωπο. Ο Αντρέας Μπούσας, ο δικός μας Αντρέας- που ζει τη κάθε στιγμή μαζί μας με ένταση και πάθος- και για αυτό ακριβώς τον λόγο το αποτέλεσμα της δουλειάς του είναι τόσο ξεχωριστό)