Κοιτάζοντας τις σημερινές μου αναμνήσεις στο Facebook, είδα ένα σχόλιο που μου είχε γράψει μια μανούλα κάτω από την ανάρτηση για την επέτειο γέννας και θανάτου της κόρης μου, του πρώτου μου παιδιού, που έλεγε πως δεν θα ξεχάσει ποτέ το δικό της μωρό ακόμα και αν φτάσει να ξεχάσει το ίδιο της το όνομα.
Κρύβει ΜΕΓΑΛΗ αλήθεια αυτή η δήλωση.
Θυμήθηκα κάποτε, σε μια συζήτηση με μια παρέα, ένας ενήλικος γιος - με τη δική του πλέον οικογένεια- μου είχε διηγηθεί τις τελευταίες στιγμές με την μητέρα του πριν πεθάνει. Η μητέρα του είχε χάσει ένα μωρό ανάμεσα σε όλα τα παιδιά της και ήταν πολλά. Δεν θυμάμαι πόσα, θυμάμαι όμως πως ήταν πάνω από δύο. Δεν μιλούσε σχεδόν ποτέ για την απώλεια της, τα παιδιά της γνώριζαν, μα δεν ήξεραν πόσο βαθιά ήταν αυτή η πληγή. Δεν τα είχε αφήσει να καταλάβουν... Στις τελευταίες αυτές λοιπόν στιγμές πριν η ψυχή αποχωριστεί το θνητό της σώμα, η γυναίκα αυτή ζητούσε να δει μέσα στην παραζάλη της το παιδί της. "Μα όλα εδώ είμαστε" της έλεγαν τα παιδιά της. Μέχρι που κλαίγοντας σχεδόν είπε: Το άλλο μου παιδί θέλω να δω. Το μωρό μου. Που είναι το μωρό μου;".
Και τότε κατάλαβαν. Κατάλαβαν πως αναφερόταν στο παιδί που ποτέ δεν κράτησε στην αγκαλιά της, στο παιδί που ποτέ δεν μεγάλωσε, στο παιδί που τα πατουσάκια του δεν έμαθαν ποτέ να περπατάνε...
Σε αυτή την επέτειο λοιπόν, των 16 πλέον χρόνων που με έναν πολύ βίαιο και επίπονο τοκετό γέννησα νεκρή την κόρη μου, δεν μπορώ παρά να νιώσω αυτά τα λόγια, αυτό το συναίσθημα ΑΠΟΛΥΤΑ. Μια μάνα δεν ξεχνά ΠΟΤΕ, ακόμα και αν ξεχάσει ο κόσμος ΟΛΟΣ.
Γιατί η μάνα λαχτάρησε. Προσευχήθηκε. Μοιράστηκε το σώμα της. Πόνεσε. Κοίλοπονεσε. Γέννησε. Και εν τέλει έδωσε ένα κομμάτι της καρδιάς της για πάντα σε αυτό το ψυχάκι που έμαθε να πετάει πριν μάθει να περπατάει.
Σε αυτή την επέτειο, αποχαιρετώ και μια άλλη μάνα, μια μάνα που επίσης αναγκάστηκε να αποχωριστεί το δικό της μωρό και που ποτέ δεν γέμισε τελικά η αγκαλιά της. Σήμερα αποχαιρετώ την αδελφή του πατέρα μου, την αγαπημένη μου θεία που η ζωή μας έδειξε γιατί της είχα τελικά, τόση αδυναμία, από πάντα. Γιατί μας ένωσε - έστω και ετεροχρονισμένα- ένας κοινός πόνος.
Η θεία μου έκλαψε για όλα τα μωρά που έχασα σαν να ήταν δικά της, γιατί ήταν και δικά της. Είναι αυτή η αόρατη κλωστή - που τόσα χρόνια λέω - πως μας δένει όλες τις μανουλες αγγέλων. Εύχομαι, τώρα που θα διαβεί αυτές τις πύλες που τόσο είχε λαχταρήσει χρόνια τώρα, να πάρει στην αγκαλιά της- πρώτα απ' όλα το δικό της μωρό και μετά όλα τα μωρά μας- όλα αυτά τα ψυχάκια που έχουμε χάσει, και να τα κανακέψει με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο... Μαζί και το κοριτσάκι μου. Το ΤΟΣΟ αδικημένο από όλα μου τα παιδιά...
Θεία μου, εύχομαι να καθαρίσει η Παναγία και τον δικό ΣΟΥ το δρόμο. Το έχεις ευχηθεί ΤΟΣΕΣ φορές στον κόσμο όλο, που σίγουρα το αξίζεις.
Ψυχακι μου, εύχομαι να κάθεσαι εκ δεξιών της Παναγίτσας. Εσύ και τα αδέλφια σου. Γιατί εγώ δεν θα το αξίζω όταν έρθει η ώρα.
