Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

6 χρόνια "Όταν γεννήθηκα ξανά"

6 χρόνια πριν, σαν σήμερα, πάτησα- με λίγο φόβο και επιφύλαξη το ομολογώ- το κουμπί "δημοσίευση" τούτης εδώ της διαδικτυακής γωνίτσας. Το blog αυτό έχει σχεδόν την ίδια ηλικία με τον γιο μου διότι δημιουργήθηκε για αυτό ακριβώς τον σκοπό. 

Να καταγράφω κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή που θέλω να μείνει αθάνατη. Λυπάμαι βαθιά που δεν είχα γνωρίσει αυτόν τον "κόσμο" και νωρίτερα,  την περίοδο που βίωνα την πιο δύσκολη φάση της ζωής μου- αυτή της απώλειας των δυο πρώτων μου παιδιών- διότι πιστεύω με όλη μου την καρδιά πως η έκφραση των συναισθημάτων μου τότε, θα με είχε βοηθήσει αφάνταστα. 

Ξέρεις, δεν το αντιλαμβάνονται όλοι και οι περισσότεροι το προσπερνάμε αμέσως εάν και εφόσον το αντιληφθούμε, μα ήμαστε περαστικοί σε αυτή την ζωή. Όσο ζούμε, αυτό που πραγματικά αξίζει, είναι τα συναισθήματα που αφήσαμε στους γύρω μας και κυρίως στους οικείους ανθρώπους μας. Την αίσθηση μας, την μυρωδιά μας, τις κοινές μας στιγμές, κουβέντες και σιωπές στην μνήμη τους.

Όσο μας θυμούνται, όσο μιλάνε για μας, όσο μας κρατάνε μέσα στην καρδιά τους, η μνήμη μας δεν πεθαίνει ποτέ. Αυτός λοιπόν ήταν, είναι και θα είναι ο πρωταρχικός σκοπός τούτης εδώ της διαδικτυακής γωνίτσας. Μιλάω διαρκώς στο παιδί για το παρελθόν. Όχι μόνο το κοινό μας παρελθόν, μα γενικότερα της οικογενείας. Του διηγούμαι ιστορίες από τα παιδικά μου χρόνια, από των παππούδων του, των προπάππων του. Από την ζωή μας ως ζευγάρι με τον Παναγιώτη, από τις απώλειες μας- του μιλάω πολύ και για τα πάντα. Τρελαίνεται να με ακούει. Μετά τα ξεχνάει και με ξαναρωτάει. Θα έρθει όμως και η στιγμή που θα πάψει να ρωτάει. Όπως έκανα εγώ με τον πατέρα μου που μου μίλαγε ώρες ατελείωτες. Και τώρα πια αναρωτιέμαι... Έτσι μου τα είχε πει; Ή έτσι τα θυμάμαι; Και πάλι δεν ρωτάω. Είτε θα το ξεχάσω, είτε θα ντραπώ, είτε δεν ξέρω και εγώ τι- δικαιολογία βάσιμη δεν υπάρχει. 

Για αυτό λοιπόν "Προσέχω για να έχω" όπως μου έλεγε αυτός ο τρελοκρητίκαρος φυσικά. Φροντίζω να μείνουν όλες οι αναμνήσεις μου/ μας καταγεγραμμένες για πάντα. Εάν θελήσει ο ίδιος να ανατρέξει. Και εάν θελήσει να ανατρέξει σε αυτές και η επόμενη από αυτόν γενιά- πολύ θα με τιμήσει. 

Μην γελιέστε ωστόσο. Όταν μια blogger μοιράζεται κομμάτια της καθημερινότητας της δεν σημαίνει πως αυτή είναι και η ζωή της. Είναι μόνο κομμάτια αυτής. Προσωπικά, κρατάω και προσωπικό αρχείο/ ημερολόγιο με στιγμές που απλά δεν θέλω να μοιραστώ δημόσια. (και όμως υπάρχουν και αυτές!) Πέρα όμως και από αυτό το κομμάτι, η μέρα έχει πολλές ώρες που δεν καλύπτονται στα social media ακόμα και αν είσαι ενεργή καθημερινά. Αυτό το τονίζω διότι υπάρχει μεγάλη σύγχυση ιδίως στον πραγματικό κοινωνικό σου κύκλο, ο οποίος θεωρεί πως γνωρίζει τα πάντα για την μέρα σου- χάνοντας πλέον το ενδιαφέρον για πραγματική επαφή μαζί σου- ενώ αυτό απέχει πολύ από την αλήθεια. 

6 χρόνια λοιπόν, 6.918 ακολούθους, (χωρίς διαγωνισμούς να σημειωθεί αυτό- μόνο με την ατελείωτη πάρλα μου!) και  798 αναρτήσεις μετά- ξεκινώντας από 157 το 2014 και καταλήγοντας σε μόλις 54 το 2019- νιώθω πως είτε το μοίρασμα έχει γίνει πιο ουσιαστικό, είτε τα είπα όλα πια και δεν έμεινε τίποτα άλλο να πω!  😂😜😂😜😂😜😂😜😂 Για όσους μπήκαν πιο πρόσφατα στην παρέα μας, να συστηθώ ξανά με αυτό το κείμενο μου εδώ , να θυμίσω πως ξεκινήσαμε ως "Το ημερολόγιο μιας μαμάς" μα καταλήξαμε στο "Όταν γεννήθηκα ξανά" και οι λόγοι βρίσκονται καταγεγραμμένοι εδώ, ενώ αν αντέχετε ή απλά θέλετε να γελάσετε με την ψυχή σας, δείτε τις 20 παραξενιές μου,  τα 50+1 τυχαία πράγματα που δεν γνωρίζετε για μένα, και φυσικά την τιτάνια ανάρτηση σχετικά με τα 36 μου χρόνια στην οποία λέω πολλάααα!(φέτος οδεύω στα 40- μην ξεχνιόμαστε!) 

Θα κλείσω αυτή την εορταστική ανάρτηση με μια παλιά μεν φωτογραφία μα πολύ αγαπημένη, από την χρονολογία που γεννήθηκε τούτη εδώ η διαδικτυακή γωνίτσα, η οποία με έμαθε πως το μοίρασμα είναι μαγεία, πως μπορούν να νοιαστούν για σένα άνθρωποι που δεν έχεις γνωρίσει καν δια ζώσης και να μην είναι ψυχασθενείς, (πιστέψτε με κάτι ξέρω), και πως όλο αυτό μπορεί με ένα παράξενο μα πολύ αληθινό τρόπο να σε κάνει ακόμα καλύτερο άνθρωπο. 

Σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου που είστε συνοδοιπόροι μου σε αυτό το ταξίδι, ένα τι παραπάνω τους πιο παλιούς, μα και ένα τι πιο γλυκά τους πιο καινούργιους διότι όλοι με συγκινείτε βαθιά με την συνεχή παρουσία σας και ακόμα περισσότερο όταν υπάρχει αλληλεπίδραση. Εύχομαι να μιλάω πάντα στην καρδιά σας, όπως μιλάτε εσείς στην δική μου. Μια τεράστια αγκαλιά από όλη την μαιμουδοοικογένεια. Ακόμα και από όσους δεν φαίνονται στην φωτογραφία μα μας στέλνουν το ζεστό τους φως.... 









Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2020

Οι μικρές/μεγάλες γιορτινές στιγμές μας. (2019)

Όταν οι άνθρωποι που φεύγουν από κοντά μας είναι πλήρης ημερών- το πένθος είναι πιο ήπιο, πιο βατό- χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει πως δεν έλειψαν, δεν λείπουν και δεν θα λείπουν. 

Τον Σεπτέμβριο αποχαιρέτησα την αγαπημένη μου γιαγιούλα όπως μοιράστηκα μαζί σας εδώ και από σεβασμό στην μνήμη της είχα σκοπό να γιορτάσουμε αυστηρώς οικογενειακά. Τον Νοέμβριο ωστόσο αποχαιρετήσαμε και την γιαγιά του Παναγιώτη καθώς και τον πατέρα μου γαμπρού μου- συνεπώς το πένθος αφορούσε πλέον σε όλες τις οικογένειες κάνοντας τις γιορτές ακόμα πιο ήρεμες και συναισθηματικές. 

Οι φετινές λοιπόν μικρές/μεγάλες στιγμές μας ήταν μεν γιορτινές αλλά ήσυχα γιορτινές δίνοντας τους μια απροσδιόριστη μαγεία- μια διάσταση πέρα από το αναμενόμενο... Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα... 

Δώσαμε βάση στην ουσία και όχι στο φαίνεσθαι... Κάναμε λιγότερα μα απολαύσαμε περισσότερα... Μαζευτήκαμε λιγότερο μα δεθήκαμε περισσότερο... Γελάσαμε γλυκόπικρα και κλάψαμε χωρίς ενοχές. Καθαρίσαμε την καρδιά και το μυαλό μας. 

Ήταν όμορφα. 

Μοναδικός στόχος; Μετάδοση απόλυτης μαγείας σε αυτό το πλάσμα που έχει γεμίσει μαγεία την δικής μας ζωή μόνο με την ανάσα του. 


Το φετινό advent calendar, (δείτε εδώ), ξετρέλανε το μαιμούδι μου και δεν έχασε το ενδιαφέρον του για την παρτίδα αυτού του χειροποίητου επιτραπέζιου ούτε μια μέρα- σε αντίθεση με ότι πίστευα. Ξυπνούσε κάθε πρωί με αγωνία να παίξει, στημένο 24 μέρες στο τραπέζι του σαλονιού μας- μέχρι να πέσει σε εντολή. Οι εκπλήξεις του να περιμένουν υπομονετικά κάτω από το δέντρο μέχρι να έρθει η σειρά τους. Είχε πολύ ενδιαφέρον, διότι έτυχε να  αγοράσει και την τελευταία του ιδιοκτησία μια μέρα πριν την τελευταία εντολή- συνεπώς δεν χρειάστηκε να ξεκινήσουμε από την αρχή καινούργια παρτίδα. 



Μια εξ αυτών των εκπλήξεων, και το ετήσιο πυτζάμα πάρτι του μαιμουδιού στο οποίο καλεί αποκλειστικά τα ξαδέλφια του και εγώ φροντίζω να κοιμηθούν και οι μανούλες των μικρότερων αυτών σπίτι μας. Μια συγκέντρωση για την οποία το μικράκι μου ανυπομονεί πάντα τόσο πολύ... (δείτε πως μπορείτε να οργανώσετε το τέλειο πυτζάμα πάρτι για νήπια εδώ










Το τέλος του advent calendar σηματοδοτεί και μια υπέροχη παράδοση σπίτι μας, την στρωματσάδα στο σαλόνι. Φέτος λοιπόν, λόγω της μέρας που συνέπεσε το πάρτι, κοιμόμασταν εν τέλει 5 μέρες σερί στο πάτωμα! Όνειρο! Αλήθεια! Ακόμα και αν μου στοίχισε σε πόνους σε πλάτη με μέση δεν το αλλάζω με τίποτα στον κόσμο... (δείτε λεπτομέρειες από άλλη χρονιά εδώ




Μαζί με την στρωματσάδα όμως συμβαίνει κάτι ακόμα- πολύ πιο μαγικό... Έρχεται ο Δήσιμος- το ολοδικό μας ξωτικό- και μας τρελαίνει μέχρι την Πρωτοχρονιά με τις αταξίες του! Δείτε περισσότερα εδώ!


Λιχουδιές φτιάξαμε λιγότερες από ότι συνήθως, το σπίτι ωστόσο εννοείται πως μύρισε Χριστούγεννα με τους κουραμπιέδες της γιαγιούλας μου να κλέβουν- όχι τυχαία- την παράσταση στην δική μου καρδιά και όχι μόνο... 










Χορτάσαμε πολλές, γλυκές πολύχρωμες εκπλήξεις έξω από την πόρτα μας από την δική μου την Σουλτάνα και δική του μοναδική νονά... Αλλά δώσαμε και εμείς άλλες τόσες.... 








Χορτάσαμε τζάκι, επιτραπέζια, χαλαρές δραστηριότητες και χουζούρεμα...
















Απολαύσαμε βόλτες και ξεχωριστά πρωινά. Είτε σπίτι, είτε όχι. Είτε με παρέα, είτε μόνοι... 


















Απολαύσαμε και το μικράκι μας σε δυο παραστάσεις και μας γέμισε όπως πάντα περηφάνια... Μια του σχολείου και μια της μουσικής έκφρασης... "Το Δώρο της Παπλωματούς" μας συγκίνησε για να ακολουθήσει "Η καραμέλα με τα καπέλα" που μας έκανε να γελάσουμε με την καρδιά μας... 









Το ρεβεγιόν την παραμονής μας βρήκε σπίτι μας, 8 άτομα όλα και όλα, με ένα τραπέζι πιο επίσημο από ότι συνήθως μα όλοι φορώντας παντόφλες και άνετα ρούχα αφού ήμασταν αυστηρώς οικογενειακά- να ευχόμαστε η νέα χρονιά να μην μας πάρει τίποτε άλλο... 










Και κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στην παραμονή πρωτοχρονιάς, την μεγάλη αυτή νύχτα που περιμένουμε να πιστέψουμε ακόμα περισσότερο στην μαγεία... Και επειδή πιστεύουμε, αυτή μας ανταμείβει πάντα απλόχερα... 













Ενώ ο νέος χρόνος,  θέλω πάντα να μας βρίσκει με μια μικρή απόδραση στα χιόνια- την οποία, δόξα τον Θεό, καταφέραμε και απολαύσαμε ΤΟΣΟ μα ΤΟΣΟ πολύ... Να φτιάξουμε τον καθιερωμένο μας χιονάνθρωπο, μα πιο πολύ από όλα, να απολαύσει αυτό το μαιμούδι το ξεχωριστό δώρο που ζήτησε από τον Άγιο Βασίλη. Ένα έλκηθρο για τα χιόνια! 
















Καλή χρονιά και επίσημα λοιπόν, με την πρώτη ανάρτηση του 2020 η οποία δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από μια γλυκιά αναπόληση των γιορτών που πέρασαν - πιο γρήγορα από ποτέ οφείλω να ομολογήσω- ή τουλάχιστον έτσι το ένιωσα. Και να ευχηθώ για  αυτή την φαινομενικά τόσο ισορροπημένη χρονιά, να χαμογελάω συχνά, να διατηρήσω πάση θυσία αυτή την αθωότητα στην οποία εξακολουθώ να πιστεύω με πάθος, να κοιμάμαι λίγο πιο καλά, να περνάω ακόμα περισσότερο ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια μου, να εστιάζω στα θετικά και να αγνοώ τα αρνητικά. Και να βρίσκω όσες περισσότερες ευκαιρίες μπορώ για απολαυστικά μαιμουδίσια φιλιά. 

Και να λέω "Δόξα τον Θεό" καθημερινά. 



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...