Τετάρτη 20 Ιουλίου 2022

Μαϊμουδακι ετών 9!

 Εννιά χρονών και 11 ημερών, αυτή η ανάρτηση καθυστέρησε να γραφτεί.  Η προσωπικότητα σου έχει ρίξει ήδη τα θεμέλια, ενώ συνεχίζει να χτίζεται καθημερινά αποκαλύπτοντας κάθε φορά κάτι καινούργιο- κάτι μοναδικό. 

Προτερήματα και ελαττώματα μαζί- δεν θα είχε και ενδιαφέρον διαφορετικά, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και η  φυσιογνωμία σου που αλλάζει και αυτή μέρα με τη μέρα- μένω να σε κοιτώ έκπληκτη και να αναρωτιέμαι πότε απλά έκλεισα τα βλέφαρα μου για ένα δευτερόλεπτο, τόσο νιώθω ότι είναι,  και από εκείνο το μελαχρινό μωρό με ανοιχτόχρωμα φρύδια που χωρούσε μέσα στις δύο μου παλάμες , μετατράπηκες σε ένα ξανθό αγόρι με σκουρόχρωμα φρύδια που ξεχειλίζει πλέον από την αγκαλιά μου όσο και να την τεντώσω... 

Δεν είμαστε πια το κέντρο του κόσμου σου και είναι γλυκόπικρο το συναίσθημα, όποιος γονιός το αρνηθεί θα λέει ψέματα. Είναι υπέροχο να σε βλέπω να ανεξαρτητοποιείσαι, να μας χρειάζεσαι όλο και λιγότερο, να δοκιμάζεις τα όρια σου και τις αντοχές σου, (μαζί και τις δικές μας), να ανοίγεις αυτά τα πανέμορφα φτερά σου, έτοιμος να πετάξεις όσο ψηλά μπορείς, όσο ψηλότερα έχεις φανταστεί. 

Η αίσθηση του χιούμορ σου εξαιρετική και για λίγους - δεν νιώθεις έτοιμος να την μοιράζεσαι με όλους - το ίδιο και τις αγκαλιές σου, το χρόνο σου, ακόμα και το πιο μικρό άγγιγμα σου. Εκλεκτικός ακόμα στους ανθρώπους που αφήνεις να μπαίνουν στο μικρόκοσμο σου, εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να αναγνωρίζουν και να εκτιμούν αυτές τις μικρές ίσως για τους πολλούς κινήσεις, μα μεγάλες και σημαντικές για όσους σε γνωρίζουν καλά. 

Θυμώνεις και ξεφυσάς όλο αγανάκτηση όταν νιώθεις ότι δεν μπορείς να επικοινωνήσεις τα συναισθήματα σου ή όταν νιώθεις ότι ναι μεν τα επικοινωνείς μα κανείς δεν σε καταλαβαίνει και κοιτάς επίμονα και με παράπονο προσπαθώντας να βρεις τη δύναμη να επιβληθείς σε προσωπικότητες πιο έντονες και πιο δυναμικές από τη δική σου και σε θαυμάζω για αυτό. Δείχνεις ψυχραιμία σε έκτακτες καταστάσεις, προτείνοντας λύσεις, βοηθώντας με πράξεις και εγώ σκέφτομαι πως αυτό πιθανότατα το διδάχτηκες από τη μήτρα μέσα - δεν ήταν εύκολο και ανώδυνο το ταξίδι σου για αυτόν τον κόσμο. 

Με δίδαξες από την πρώτη εκείνη γραμμή στο τεστ της εγκυμοσύνης, να μην το βάζω κάτω, πως το να πέφτεις είναι οκ αρκεί να σηκώνεσαι ξανά, πως το πείσμα και η αισιοδοξία μπορούν να μετακινήσουν βουνά, πως η ψυχική και πνευματική δύναμη μας, γεννάει θαύματα. Στην πορεία μου θύμισες πως να γελάω ξανά με την καρδιά μου- δυνατά και γάργαρα - πως να παλεύω χωρίς φόβο, πως να προσπαθώ καθημερινά για την καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού μου, πως να μην χάνω τη πίστη μου και την ακεραιότητα του χαρακτήρα μου. Πώς να είμαι διεκδικητική μα ταυτόχρονα ταπεινή. 

Το έχω ξαναπεί. Είσαι ότι σπουδαιότερο έχω καταφέρει σε αυτή τη ζωή. Η πιο αγνή αγάπη που έχω νιώσει. Η πιο δυνατή. Και σε ευχαριστώ για αυτό. 

Να προσέχεις μωρό μου, να είσαι γερός. Να προχωράς πάντα με τσαμπουκά και θάρρος, χωρίς όμως να χάνεις την ενσυναίσθηση σου. Να γελάς δυνατά. Να ακούς περισσότερο από όσο μιλάς. Να εκτιμάς κάθε ξημέρωμα και κάθε ηλιοβασίλεμα.  Να χτενίζεις τα ατίθασα ξανθά σου μαλλιά όπως ακριβώς σου αρέσει και ας είναι φλώρικα. Και να θυμάσαι πάντα πως εμείς στα δύσκολα απλά συνεχίζουμε να κολυμπάμε... 

Χρόνια πολλά, ευλογημένα και τυχερά μικρέ μου μπελά. Συνέχισε δυναμικά - άλλωστε δεν ξέρουμε άλλο τρόπο...




Παρασκευή 6 Μαΐου 2022

Ξινή εγώ; Συκοφαντίες!

 Το λοιπόν. Δεν κάνω καλή πρώτη εντύπωση. Και δεύτερη, και τρίτη, μην σου πω και 28η. Θα με πεις υπερβολική αλλά δεν είμαι. Δηλαδή είμαι και από αυτό, αλλά στο συγκεκριμένο θέμα σου μιλάω με αλήθειες. Το ξέρω καλά και το ξέρω χρόνια. Αυτό που δεν ήξερα είναι πόσο κακή εντύπωση κάνω και σε πόση έκταση. 😱🥴 (Τύπου ζήτημα είναι να με συμπαθούν τέσσερις μαμάδες όλες και όλες έξω από το σχολείο, εκ των οποίων οι δύο είναι φίλες μου και η μία αδελφή μου- η οποία νομίζω δεν με συμπαθεί ούτε αυτή πολύ φέτος! 😂😂😂) 

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Καταρχάς είμαι κομματάκι αντικοινωνική. #ΣοκΤοΞέρω- όταν βγάζω τα σωψυχα μου εδώ καθημερινά- όμως εδώ το κάνω με τους δικούς μου όρους χωρίς το φόβο να προσβληθώ ή να αγνοηθώ κατάμουτρα. Ναι έχω θέματα επιβεβαίωσης και αυτοεκτίμησης, το έχω παραδεχτεί πολλάκις. Κοινωνικά ανάπηρη με αποκαλεί η Σουλτάνα και δεν έχει άδικο. Ξεχνάω ονόματα τη στιγμή που θα τα ακούσω, ενίοτε και πρόσωπα. Μπορεί να μου μιλήσεις και να φανεί ότι σε αγνοώ, τη στιγμή που εγώ πραγματικά δεν σε έχω ακούσει ΚΑΝ. Κάπου ταξιδεύει εκείνη την ώρα το μυαλό και τσουπ. Να η κακή εντύπωση. Έχω και αυτό το βλέμμα το απλανές της αγελάδας- που τις περισσότερες φορές περνάει ως αδιάφορο/ καυστικό/ επικριτικό, δεν ξέρω και εγώ τι- ούτε αυτό βοηθάει την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση. Όλα αυτά τα ήξερα ήδη. #Εμτι #ΑυτογνωσιαΠανωΑποΟλα.😂🥴

 Όταν όμως έμαθα, ότι είχαν κακή εντύπωση για μένα άτομα που συμπαθούσα/ δεν μου ήταν αδιάφορα, και στα οποία η αλληλεπίδραση από τη δική μου πλευρά ήταν η καλύτερη δυνατή- τότε προβληματίστηκα δεν το κρύβω. Εντάξει, σκέφτηκα. Πόσο ξινή μπορεί να φαίνομαι επιτέλους;;;; #ΜηνΑπαντησετε  😂🥴 Το συζητάω ξανά με Σουλτάνα. Πολύ. Μου απαντάει. 😱 Το αναφέρω και στο άλλο μου εγώ. (Αυτό που γουργουριζει). Σε σημείο εκνευριστικο. Μου απαντάει. 😱😱 #ΚαιΕγωΣεΑγαπαωΠαναγιωτηΜου 

 Θυμάμαι όλες τις φορές που έχει αρπαχτει μόνο και μόνο επειδή τον κοιτάω "κάπως" ενώ εγώ σκέφτομαι πιθανότατα αν έχω κόκκινα μανταλάκια για τα κόκκινα ρούχα. 😂😂  Θυμάμαι επίσης όλες τις φορές που έχει βγει ο πατέρας μου έξω φρενών μόνο με ένα μου βλέμμα- και εγώ να μην ξέρω από που μου ήρθε όλη αυτή η επίθεση άνευ λόγου και αιτίας. Οκ λοιπόν. 

Κατά πως φαίνεται, μάλλον φαίνομαι ΠΟΛΥ ξινή.  Το δέχομαι. Δεν είμαι όμως η καψερηηηηη. Είμαι καληηηη. Αλήθεια. Βαθιά ελαττωματική, όμως καλή.  Και ψυχοπονιαρα. Και πιστή. Και πολύ δοτική. Και ναι μπορεί να είμαι ισχυρογνώμων και δυναμική, ταυτόχρονα όμως είμαι ανοιχτομυαλη και δεκτική. Δεν διαφωνώ ποτέ για να πείσω. Απλώς συμφωνώ ότι διαφωνώ. Και θα συμφωνήσω αν με πείσεις ότι έχω άδικο. (Ναι έχουν καταγραφεί τέτοια γεγονότα! 😂) Έβγαλα λοιπόν #selfie με τις πιο αξιολάτρευτες μου εκφράσεις. #ΜαΠοσοΧαριτωμενηΠχια #ΠουΤηΒλεπετεΤηΞινιλαΔενΚαταλαβαινω  😂😂 Και θα ζητήσω δημόσια- εδώ στη σελίδα γιατί στον προσωπικό μου λογαριασμό κάνεις δεν μου δίνει σημασία, μόνη μου μιλάω 😂😂😂- από όσους πρόσβαλα άθελα μου,  ένα μεγάλο και ταπεινό συγνώμη. 

Πιστέψτε με, αν ΘΕΛΩ να γίνω ξινή θα γίνει ΑΠΟΛΥΤΑ αντιληπτό. Αν είναι απλώς μια εικασία, τότε δεν το ήθελα. Πραγματικά. Και θα προσπαθήσω εφεξής, να είμαι πιο προσιτή. Στο επίπεδο της Σουλτάνας δεν μπορώ να φτάσω για κανένα λόγο- και ούτε θέλω σχωρατε με😂😂-  όμως να δίνετε και εσείς μια δεύτερη ευκαιρία. (Ή και τριακοστή!!) Εγώ δίνω πλέον και μόνο σε καλό μου έχει βγει. Τι λέτε; 




Τετάρτη 4 Μαΐου 2022

Μια θάλασσα δάκρυα...

 Καθώς επέστρεφα σήμερα από το περπάτημα, πέρασα δίπλα από ένα αυτοκίνητο. Ήταν λοξά  παρκαρισμένο στην άκρη της θάλασσας. Εκ πρώτης όψης μου φάνηκε σαν να είδα μέσα μια γυναίκα που γελούσε τρανταχτά ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο, μιας και ήταν μόνη. Κοιτώντας όμως πιο προσεκτικά, είδα μια γυναίκα που έκλαιγε με λυγμούς. Έκλαιγε τόσο σπαρακτικά που ούτε την ένοιαζε ποιος μπορεί να την έβλεπε, μα ούτε και έβλεπε- τα μάτια κλειστά και γεμάτα δάκρυα, ακολουθούσαν την πληγωμένη της καρδιά. Με άγγιξε η στάση της. Δεν ήταν σκυφτή. Ούτε κουλουριασμένη. Ήταν σχεδόν ξαπλωτή, έχοντας αφεθεί εντελώς στην δίνη των συναισθημάτων της.  

Παλαιότερα, αν έβλεπα κάτι τέτοιο μπορεί να ανησυχούσα... Να έβαζα με το μυαλό μου χίλια δυο περίπλοκα και τραγικά σενάρια που μπορεί να έφταναν μια γυναίκα σε αυτή τη θέση. Τώρα όμως ξέρω καλύτερα. 

Ξέρω πως μπορεί πολύ απλά να ήταν μια μητέρα/ σύζυγος/ κόρη/ αδελφή/ σύντροφος, που έφτασε στα όρια της. Από κούραση. Είτε σωματική, είτε ψυχική, είτε πνευματική. Από απογοήτευση. Από απλές δυσκολίες στην καθημερινότητα που όμως συσσωρεύονται και φαντάζουν βουνό. Από θλίψη για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Από τις ίδιες της τις ενοχές. Μια γυναίκα που απλώς ξεπέρασε τα όρια και αφέθηκε στον χείμαρρο.τους.  

Και είναι σαν να βλέπω τι επακολούθησε και ας συνέχισα το περπάτημα μου. Αυτή η γυναίκα σκούπισε τα δάκρυα της. Ανασκουμπώθηκε. Έριξε μια ματιά στον καθρέφτη ώστε να κρύψει και το τελευταίο ίχνος αυτού του ξεσπάσματος, ίσως έφτιαξε και λίγο τα μαλλιά της, έβαλε μπροστά και επέστρεψε- ακόμα πιο δυνατή και ας μην το ένιωθε τη συγκεκριμένη στιγμή- στην καθημερινότητα της. Χωρίς κανείς άλλος, ίσως πέρα από την ίδια και εμένα που έτυχε να δώσω λίγη παραπάνω σημασία, να γνωρίζει ότι και αυτή σπάει. Έχει όρια. Όρια που τα δοκιμάζει διαρκώς αγνοώντας τα. Μέχρι που μια μέρα, το φράγμα των ορίων σπάει, από μόνο του σχεδόν, πλημμυρίζοντας τα πάντα στο πέρασμά του. 

Θάλασσα η κάθε γυναίκα. Που μετά από μια ισχυρή αντάρα, τα νερά της είναι πιο γαλήνια από ποτέ. Άλλωστε, όπως λένε, το πρώτο μάθημα που μαθαίνουμε στη ζωή είναι πως το να κλαίς είναι ένδειξη ότι είσαι ζωντανός. Μεγάλη ευλογία να μπορεί ακόμα η καρδιά σου να κλάψει... Διότι μετά έρχεται και η γαλήνη... 



Δευτέρα 2 Μαΐου 2022

Μια γκρι πόρτα με λουκέτο...

 Δεν πάω συχνά στο χωριό μου από όταν πέθανε η γιαγιουλα μου. Δεν πάω διότι θλίβομαι βαθιά. Ένα πράγμα ζήτησε και οι καταστάσεις δεν μας αφήνουν να το τηρήσουμε... Πόσο κρίμα... 



Είδα χθες όμως μια χιονουλα. Αυτό το όμορφο λουλούδι που υπήρχε παλιά σχέδον σε κάθε αυλή, φυσικά και στην αυλή των παιδικών μου χρόνων. Και θυμήθηκα κάποιο Πάσχα που είχε πέσει ανήμερα Πρωτομαγιάς. Ο καιρός ήταν βροχερός όπως σήμερα και ο παππούς μου ζούσε ακόμα μα ήταν ήδη άρρωστος. Θυμάμαι ακόμα την αίσθηση. Της οικογένειας. Του μαζί. Του σπιτιού που είναι ανοιχτό για όλους. Που το πορτόνι έκλεινε μόνο το βράδυ σαν έπεφτε ο ήλιος. Η γκρι πόρτα δεν είχε λουκέτο, οι κούνιες που έφτιαξε ο πατέρας μου για τις ανιψιές του δεν ήταν σκουριασμένες και ο χώρος παντού ήταν περιποιημένος και ζωντανός. Πίσω από τον πλάτανο και το πηγάδι ήταν το περιβόλι της γιαγιάς και πιο πίσω το κοτέτσι. 





Μα περισσότερο από όλα, θυμάμαι τις φωνές που αντηχούσαν, τα γέλια, ναι ακόμα και τους τσακωμούς και η γιαγιά να μου φωνάζει να μην κόβω τα μπουμπούκια για το στεφάνι- μόνο τα ανοιχτά- και εγώ να γελάω και να της λέω πως θα κόψω και μερικές χιονουλες να πάμε στο μνήμα της προγιαγιάς με τις ξαδέλφες μου- να πούμε τα νέα μας εκεί να τα ακούσει- όπως κάναμε αργότερα και όταν πέθανε ο παππούς.

 Στο μνήμα όμως της γιαγιουλας σιωπή. Το σπίτι ερήμωσε. Τι και αν εμείς ονειρευόμασταν να μαζευόμαστε πάλι όλοι όπως παλιά...η ζωή δεν είναι πάντα τόσο ειδυλλιακή. Τα θέλω του καθενός διαφέρουν. Σήμερα λοιπόν είχα ανάγκη να πάω. Και ας ήξερα ότι θα πληγωθώ. Άφησα μια μπιγκονια, που τόσο αγαπούσε, στο μνήμα. Ένα τριαντάφυλλο και δύο παπαρούνες από τον κήπο της στη γκρίζα πόρτα που κάποτε έκρυβε μέσα της τη ζεστασιά του κόσμου όλου. Τράβηξα μερικές φωτογραφίες. Ένιωσα συγκίνηση για το δέντρο από τον γάμο μας που είχε φυτέψει η γιαγιά πριν πεθάνει και το είδα να έχει μεγαλώσει και αυτό μαζί μας. Έκοψα άλλο ένα τριαντάφυλλο. Έφυγα σκυφτή και άφησα τον Παναγιώτη να κλείσει το πορτονι. Εγώ δεν ήθελα. Πήγα στο μοναστήρι της το αγαπημένο. Άφησα το τριαντάφυλλο στην εικόνα του Αγίου Νικολάου. Προσκύνησα και για αυτήν. Σαν να την είχα μπροστά μου. Τόσο ζωντανές ήταν οι μνήμες σήμερα. Αν ήμουν μόνη θα είχα κλάψει. 

Στην επιστροφή μαζέψαμε παπαρούνες από την αγαπημένη μου διαδρομή. Αυτή που ακολουθήσαμε και όταν μπήκα στο χωριό ως νύφη. Παπαρούνες και χαμομήλι. Ξέρω. Λίγες ώρες πιθανότατα θα αντέξουν στο βάζο μου. Δεν θα μου κάνουν τη χάρη. Μα τις ήθελα απεγνωσμένα. Μην γίνει κάποιο θαύμα και σωθεί η μνήμη. Και φύγει η θλίψη. Γιαγιούλα, αυτό το μοίρασμα σήμερα είναι αποκλειστικά δικό σου. Σε αγαπώ πολύ. Ήσουν δύναμη. Και λείπεις.



Παρασκευή 22 Απριλίου 2022

Κυνήγι αυγών 2022 - indoor edition.

 Δεν ήταν ο αρχικός σκοπός να γίνει το φετινό κυνήγι αυγών μέσα στο σπίτι. Ωστόσο, ο καιρός μας τα χάλασε εκείνο το Σαββατοκύριακο και εγώ ήμουν πολύ κουρασμένη από άλλες υποχρεώσεις ώστε να προσπαθήσω να το διοργάνωσω έστω και έτσι, στο παρελθόν το έχω κάνει, στον κήπο και με παιχνίδι στο δεντρόσπιτο- όπως είχα σχεδιάσει. 


Φέτος λοιπόν, δεν στόλισα και πέρα από το βάψιμο αυγών από φελιζολ, δεν είχα κανονίσει κάτι περισσότερο. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που το κάναμε απόγευμα- μιας και δύο από τους καλεσμένους μας δεν μπορούσαν πρωί. Δεν χρειάστηκε όμως και τίποτα περισσότερο. Τα παιδιά έπαιξαν μέχρι τελικής πτώσεως και οι μαμάδες γελάσαμε μέχρι δακρύων. Από τις 5 το απόγευμα, το ληξαμε στις 11 το βράδυ- το λες και επιτυχία. 




Οι ανήλικοι καλεσμένοι ήταν οχτώ. Συνεπώς είχα οχτώ διαφορετικά χρώματα αυγών όπως πάντα. Ένα για κάθε παιδί. Δύο πασχαλίτσες επίσης ανά άτομο που έπρεπε να βρουν και έναν σοκολατένιο λαγό ο καθένας. Για τους λαγούς είχα γράψει γρίφους. Μόλις κάποιος έβρισκε έναν λαγό, δεν συμμετείχε πλέον στο συγκεκριμένο κυνήγι. Νομίζω πως αυτό ήταν και το πιο απολαυστικό κομμάτι. Έχουν μεγαλώσει αρκετά και το επίπεδο δυσκολίας μπορεί πλέον να ανέβει. (Το θέμα είναι πόσους γρίφους να αυτοσχεδιάσει πια αυτή η μάνα!!) 

Οι φετινοί ήταν οι εξής: 

(Ένα ξύλινο διακοσμητικό καράβι στο σαλόνι:)

Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε 

Καραβάκια μες το σπίτι 

Δεν με βλέπετε καλέ;

(Στη βιβλιοθήκη του μαϊμουδιού:) 

Λέξεις όμορφες

Λέξεις πολλές

Που να κρύβονται αυτές;

(Στο πάνω μέρος της κουκέτας-εγινε μάχη στο συγκεκριμένο γρίφο:) 

Ξύλινη σκεπή

Και μια καταπακτή

Λες να υπάρχει κάτι εκεί;

(Στο γραφείο του μαϊμουδιού:)

Τσάντα, γόμες και μολύβια

Διαβάσματα πολλά

Βαρεμάρα από τις λίγες

Μα μαθαίνω τόσα πολλά

(Μέσα στο μίξερ στην κουζίνα:) 

Γυρίζει γύρω γύρω

Κάνει θόρυβο πολύ

Νοστιμιές όμως μας φτιάχνει

Μέσα σε μια στιγμή

(Μέσα στο ψυγείο:) 

Τα κρατάει παγωμένα

Επί παντός καιρού

Το ανοίγεις και φωτίζει

Αν το κλείσεις σκοτάδι παντού

(Πίσω από την πόρτα που οδηγεί στα σκαλιά της σοφίτας: Αυτός τα παιδεψε πολύ)

Έχει σύρτη καλυμμένο

Σκούρο καφέ και ξύλινο

Οδηγεί κάπου ψηλά

Όπου έχει παιχνίδια πολλά

(Σε μια ξύλινη καμηλοπάρδαλη διακοσμητικό στο σαλόνι:) 

Το πιο ψηλό ζώο της ζούγκλας

Είναι αυτό

Πανέμορφο και ξύλινο

Κάτι κρύβει και αυτό.















Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να κρύψω τα αυγά μέσα στο σπίτι. Διότι δεν ήθελα να είναι μέσα σε ντουλάπια ή κάτω από αντικείμενα για να υπάρχει και λίγη τάξη στο κυνήγι. Παρόλα αυτά, κάποια δεν τα βρήκαν εύκολα- συνεπώς ο σκοπός επιτευχθεί. Πολύ γέλιο έπεσε επίσης με τη μαμά που έβαλε όλα τα παιδιά μέσα στο μπάνιο μέχρι να κρύψω εγώ τα αυγά- με τραγελαφικές καταστάσεις να διαδραματίζονται εκεί μέσα!!



 














Κυνηγήσαμε λοιπόν, παίξαμε, ζωγραφισαμε, γελάσαμε, φάγαμε, ξαναπαιξαμε και δώσαμε το ραντεβού μας για του χρόνου! Τώρα ευελπιστώ να καταφέρω και ένα αυτοσχέδιο κυνήγι αυγών την Κυριακή του Πάσχα στο χωριό του γαμπρού μου. 


Εσείς; Ακόμα να παίξετε κυνήγι αυγών;;  

Τετάρτη 23 Μαρτίου 2022

Το ρημάδι το σωσίβιο..

 Τις προάλλες, καθώς πηγαίναμε κολυμβητήριο με το μικρό, έπεσε το μάτι μου πάνω σε μια μητέρα. Είχε το μωρό της στο καρότσι, περπατούσε και φορούσε ακουστικά. Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που ήπιε καφέ από το πλαστικό ποτήρι που κρατούσε. Αργά, σχεδόν τελετουργικά- μπόρεσα με ευκολία να διακρίνω την απόλαυση, την ηρεμία στο βλέμμα της. Κατάλαβα. 

Ήταν για αυτήν, αυτή η ώρα της ημέρας. Που μέσα σε όλα, κατάφερε να βρει λίγο χρόνο για τον εαυτό της- με όποιο τρόπο ήταν αυτό εφικτό. Βγάζοντας το μωρό βόλτα με το καρότσι, της δόθηκε το προνόμιο να πιει ένα ζεστό καφέ, να ακούσει τα αγαπημένα της τραγούδια. Χαμογέλασα. Με λίγη θλίψη ίσως. 

Παρόμοια περιστατικά βλέπω παντού. Τη μητέρα που την ώρα που έχει φροντιστήριο το παιδί, τρέχει γύρω από το τετράγωνο. Τη μητέρα που καθυστερεί παραπάνω από το κανονικό στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ. Τη μητέρα που μιλάει στο τηλέφωνο ή σε μυνήματα με φίλους που δεν προλαβαίνει να δει, στην αναμονή κάθε δραστηριότητας. Τη μητέρα που το βράδυ που βάζει το παιδί της για ύπνο, ονειρεύεται να βάλει εκείνο το ποτήρι κρασί, να δει εκείνη την ταινία, να διαβάσει εκείνο το βιβλίο- αλλά τελικά αποκοιμιέται αποκαμωμενη λίγο μετά... Τη μητέρα που στην ουσία παλεύει να βρει χρόνο ώστε να κάνει αυτό το κάτι που θα γεμίσει το μέσα της. Που θα της δώσει δύναμη και ενέργεια να συνεχίσει αυτή την τρέλα.  

Κάθε μέρα, κάθε ώρα και λεπτό, κάθε μητέρα έχει ακριβώς μπροστά της ένα σωσίβιο και περιμένει κάποιος να της το πετάξει. Μα αυτό δεν γίνεται. Παλεύει λοιπόν μόνη, εξαντλείται, απογοητεύεται, μα εν τέλει βρίσκει τη δύναμη και το πιάνει η ίδια. Άλλωστε, σε αυτή τη ζωή η σωτηρία μας είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη. Και εφόσον η μητέρα είναι υπεύθυνη και για τη σωτηρία ενός ή και παραπάνω άλλου πλάσματος- μέχρι αυτό να μπορεί να σωθεί επίσης μόνο του- δεν έχει άλλη επιλογή. Θα κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να σωθεί η ίδια. Να είναι η ίδια πρώτη καλά, ώστε να είναι κατά συνέπεια καλά και η οικογένεια της. 

Οποιαδήποτε βοήθεια ωστόσο είναι ευπρόσδεκτη. Ας το θυμόμαστε αυτό. Δεν χρειάζεται να είναι η δική σου γυναίκα, φίλη, μητέρα- στην οποία άλλωστε οφείλεις να προσπαθήσεις να δώσεις λίγο από αυτόν τον πολύτιμο χρόνο. Μπορεί να είναι η μητέρα που παλεύει να ανεβάσει το καρότσι στο πεζοδρόμιο. Η μητέρα που κουβαλάει βαριές σακούλες με ψώνια και παλεύει να ανοίξει την πόρτα. Η μητέρα που περιμένει υπομονετικά αυτή την προτεραιότητα στη σειρά οποιασδήποτε υπηρεσίας- με το μωρό αγκαλιά- προτεραιότητα που δεν έρχεται σχεδόν ποτέ. Η μητέρα που έρχεται αντιμέτωπη με μια κρίση του νηπίου της στη μέση του εμπορικού κέντρου. Σταματά λίγο ότι κάνεις. 

Πέτα το ρημαδι το σωσίβιο...



Παρασκευή 4 Μαρτίου 2022

42 and fabulous...

 42 λοιπόν. Ή τριάνταδωδεκα που λέει μια φίλη. Ή Δύο εικοσάρες και ένα δίχρονο, θα συμπληρώσω εγώ. Ταιριάζουν όλα. 

Σκεφτόμουν λοιπόν, πως ναι μεν έχω την τύχη να έχω γεννηθεί στην αρχή της άνοιξης- με ότι συνέπειες έχει βέβαια αυτό στην κυκλοθυμικότητα του χαρακτήρα μου- ταυτόχρονα όμως έχω την ΑΤΥΧΙΑ τα γενέθλια μου να πέφτουν ή λίγο πριν το καρναβάλι, ή λίγο μετά το καρναβάλι ή ακριβέστερα πάνω στο καρναβάλι και εγώ κατά κύριο λόγο... ΜΙΣΩ το ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ! 

Το ξανασκέφτηκα σήμερα που ο Δημήτρης Γεράσιμος επέμενε να ντυθώ αποκριάτικα, εγώ επέμενα να του εξηγώ πως γενέθλια έχω, όχι καρναβάλια και τελικά συμβιβαστήκαμε σε μερικά ζευγάρια αστεία γυαλιά- το μόνο συνήθως καρναβαλικό πράγμα που θα δεις πάνω μου- εκτός από όταν εργάζομαι που αναγκάζομαι εκ των πραγμάτων να μασκαρευτω... (Όνειρο ζω μην με ξυπνάτε!) 

Και τώρα που γράφω όλα αυτά, σκέφτομαι ότι ο ξάδελφος μου ο Κωστής θα το διαβάσει και θα με πάρει να μου πει πως φυσικά και τα γενέθλια μου πέφτουν καρναβάλι, αφού είμαι και η ίδια για τα καρναβάλια, αφού είμαι Καραγκιόζης και ότι άλλο όμορφο σκεφτεί έτσι απλά για να μου δείξει την αγάπη του όπως μόνο αυτός ξέρει. 

Δεν ψαρώνω όμως πια και ας είμαι ψαράκι...

Διότι τώρα είμαι 42. 

Ξέρω πότε ο άλλος αστειεύεται και πότε όχι. Το ένστικτο μου είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Έχω μάθει να ακούω περισσότερο και να μιλάω λιγότερο. Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν για τίποτα. Δεν επιβάλλω τη γνώμη μου σε κανέναν. Αποφεύγω τους ανούσιους καβγάδες. Αποφεύγω τους ανούσιους ανθρώπους. Δεν σπαταλώ το χρόνο μου σε πράγματα που δεν με ευχαριστούν. Αντίθετα, τον διαθέτω αποκλειστικά σε όσα με γεμίζουν και μου δίνουν χαρά. 

Ταυτόχρονα...

Φοράω ήδη γυαλιά πρεσβυωπιας. Χρειάζομαι ολόσωμο εμπλαστρο. (Το διάβασα σήμερα και πολύ ταυτίστηκα!) Κάθομαι και σηκώνομαι από την καρέκλα με "όπαλακια"! Μου παίρνει πέντε λεπτά να αλλάξω πλευρό στο κρεβάτι. Κοιμάμαι αγκαλιά με θερμοφόρα. Κάθε μέρα χρησιμοποιώ όλο και περισσότερες ατάκες της μάνας μου. Ενίοτε τυχαίνει να κλείνουν τα μάτια μου ενώ είμαι καθιστή. Αυτή τη στιγμή που γράφω έχω κουβερτούλα στα πόδια μου.

Όμως...

Αρχίζω επιτέλους να αγαπώ ξανά την Γιάννα. Να την ακούω. Να την νταντεύω. Δεν φοβάμαι να πω όχι. Να παραδεχτώ ότι δεν μπορώ. Να ζητήσω βοήθεια. Να βάλω τις ανάγκες μου πάνω από άλλων. Αρχίζω πάλι να πιστεύω στον εαυτό μου. Στις δυνάμεις μου. Στις ικανότητες μου. 

42 λοιπόν. Δόξα τον Θεό. Και η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πως να φερθώ ανάλογα με την ηλικία μου. Είναι βλέπετε η πρώτη φορά που είμαι 42! Και θα είναι και η τελευταία. Πότε να μάθω;;; 😉😂🥰 


#bdaygirl #ΤηνΒγαλαμεΚαιΦετος #ΔενΘαΠεθανουμεΠοτεΚουφαλαΝεκροθαφτη #ΛεμεΤωρα




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...