Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγαπημένες συνταγές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγαπημένες συνταγές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 9 Μαΐου 2020

Το ΑΠΟΛΥΤΟ γαλακτομπούρεκο

Τυπικά, η εποχή του γαλακτομπούρεκου είναι πριν την Σαρακοστή. Για μένα, το γαλακτομπούρεκο δεν έχει εποχή. Είναι το προσωπικό μου αγαπημένο σιροπιαστό αλλά και του Παναγιώτη. 

Την συνταγή αυτή την έχω από όσο μπορώ να θυμηθώ, από έναν πολύ παραδοσιακό τσελεμεντέ , μου πετυχαίνει πάντα  και είναι με γνήσιο βούτυρο αγελάδας- όπως ακριβώς και οι κουραμπιέδες, έτσι και το γαλακτομπούρεκο χάνει υπερβολικά από την γεύση του χωρίς γνήσιο βούτυρο. (εγώ δεν μιλάω καν για τύπου lurpack αλλά το βούτυρο που είναι συνήθως σε γυάλινο βάζο στα σούπερ μάρκετ.) 

Υλικά: (για ένα ταψί 25χ40εκ)


  • 1 πακέτο φύλλο κρούστας
  • 150 γρ. γνήσιο βούτυρο αγελάδος λιωμένο
για την κρέμα

  • 8 φλιτζάνια τσαγιού γάλα
  • 1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη
  • 1 φλιτζάνι τσαγιού σιμιγδάλι ψιλό
  • 6 αυγά- κατά προτίμηση χωριάτικα
  • 2 κουτ. σούπας βούτυρο
  • 1 βανίλια 
για το σιρόπι

  • 3 φλιτζάνια ζάχαρη
  • 2 φλυτζάνια νερό
  • χυμό ενός λεμονιού
Εκτέλεση: 

  1. Βράζω το γάλα ρίχνοντας μέσα την βανίλια
  2. Χτυπάω στο μίξερ τα αυγά με την ζάχαρη και το αναμιγνύω με το σιμιγδάλι. Ρίχνω το μείγμα στο γάλα και το βράζω σε μέτρια φωτιά. Ανακατεύω διαρκώς μέχρι να πήξει η κρέμα. Μόλις την βγάλω από την φωτιά ρίχνω μέσα το βούτυρο και ανακατεύω. Την αφήνω να κρυώσει καλά. Ή την σκεπάζω καλά για να μην πετσιάσει, ή την ανακατεύω ανά τακτά χρονικά διαστήματα. 
  3. Στην συνέχεια βουτυρώνω το ταψί και στρώνω 6-7 φύλλα, βουτυρωμένα ένα-ένα, αφήνοντας τα να εξέχουν από το ταψί. 
  4. Αδειάζω την κρέμα στο ταψί και διπλώνω τα φύλλα επάνω από την κρέμα. Σκεπάζω με τα υπόλοιπα φύλλα, βουτυρωμένα επίσης ένα- ένα. 
  5. Χαράζω το γλυκό σε κομμάτια και το ψήνω στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσει. (περίπου 50 λεπτά ανάλογα τον φούρνο, εμένα κάνει 40').  
  6. Ετοιμάζω το σιρόπι, βράζοντας όλα τα υλικά μαζί για 5-7 λεπτά. Σιροπιάζω το γλυκό αμέσως μόλις βγει από τον φούρνο ρίχνοντας το σιρόπι σιγά σιγά με μια κουτάλα. 
Tips: Καλό θα ήταν μετά τα πρώτα είκοσι λεπτά και χωρίς να ανοίξετε τον φούρνο, να κατεβάσετε την θερμοκρασία στους 150 βαθμούς και να συνεχίσετε το ψήσιμο μέχρι να πάρει χρώμα το γαλακτομπούρεκο σας. Επίσης, αν θέλετε να δώσετε περισσότερο άρωμα στην κρέμα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα περικάρπιο βανίλιας, το οποίο θα ρίξετε στο κατσαρολάκι μαζί με το γάλα, αφού το χαράξετε πρώτα. Τέλος. Μην ανησυχείτε για τις μετρήσεις με φλιτζάνια, αρκεί να χρησιμοποιήσετε το ίδιο φλιτζάνι για όλα- δεν θα έχετε πρόβλημα. 

Καλή επιτυχία! Εγώ αγαπώ το γαλακτομπούρεκο ζεστό ή σε θερμοκρασία δωματίου, ο Παναγιώτης το λατρεύει παγωμένο από το ψυγείο. Το φύλλο ωστόσο αλλοιώνεται στο ψυγείο κατά την γνώμη μου! Δεν παύει βέβαια να είναι πάντα το ΑΠΟΛΥΤΟ γλυκό!




Τρίτη 24 Μαρτίου 2020

Κουλούρια πορτοκαλιού- σούπερ γευστικά!

Αυτή η συνταγή είναι από όταν πήγαινα γυμνάσιο- νομίζω- δεν θυμάμαι πάνε και χρόνια και από τις πιο αγαπημένες μου συνταγές σαν παιδί. Μαγειρεύω από 8 χρονών και λάτρευα τις εύκολες και γευστικές συνταγές. Και σε αυτά τα κουλούρια, τόσο το άρωμα, όσο και η γεύση είναι μοναδικά, ενώ πιστέψτε με είναι τρομερά εύκολο να τα φτιάξετε! 



Θυμάμαι μια μέρα ήρθε στο σχολείο η φίλη μου η Έφη  και μόλις άνοιξε το αλουμινόχαρτο στο οποίο είχε το σνακ της, ξεχύθηκε αυτό το φοβερό άρωμα πορτοκαλιού. Ως το ευγενικό κορίτσι που πάντα ήταν, μοιράστηκε τα κουλούρια  της με εμένα την τρελή ενώ δέχτηκε να μου φέρει την συνταγή. Την επόμενη κιόλας μέρα μου την είχε γράψει σε ένα χαρτί και αυτό ακριβώς το χαρτί έχω ακόμα στο βιβλίο με τις αγαπημένες μου συνταγές. Πόσο μοναδικό είναι αυτό; 


Θα χρειαστείτε λοιπόν: 


  • 1 ποτήρι ελαιόλαδο
  • 3/4 ποτηριού πορτοκαλάδα (εννοείται πως η φρέσκια είναι η καλύτερη)
  • 1 ποτήρι κρυσταλλική ζάχαρη
  • 1 κουτ.γλ. σόδα
  • 1 κουτ.γλ. baking powder 
  • 1 αυγό
  • ξύσμα από 1 πορτοκάλι
  • αλεύρι για όλες τις χρήσεις όσο πάρει για να έχουμε ζύμη μαλακή. (εμένα δεν πήρε ούτε κιλό και τα ποτήρια χωράνε περίπου 250ml/gr.
Στο μίξερ- με τον γάντζο-  ανακατεύω το ελαιόλαδο με την ζάχαρη. Προσθέτω την σόδα στην πορτοκαλάδα και ανακατεύω- μα πάνω από το μείγμα γιατί θα αφρίσει. Συνεχίζω το χτύπημα, προσθέτω αυγό, baking και το ξύσμα. Προσθέτω σταδιακά το αλεύρι μέχρι να αρχίζει να ξεκολλάει από τα τοιχώματα η ζύμη. Βγάλτε το και δοκιμάστε αν μπορείτε να πλάσετε ένα κουλούρι. Μην ανησυχείτε αν κολλάει η ζύμη, πρέπει να είναι μαλακή και  λίγο κολλώδης. Μπορείτε να βάζετε λίγο αλεύρι στα χέρια πριν πλάσετε το κάθε κουλούρι. Προσωπικά μου αρέσει τα συγκεκριμένα να τα πλάθω αποκλειστικά πλεξούδες γιατί είναι τέλεια για βούτημα σε ροφήματα παντός τύπου. (το μαιμούδι τα τσακίζει με το γάλα του) .Τα στρώνουμε σε λαδόκολλα και ψήνουμε στους 175 βαθμούς στον αέρα ίσα για 8 λεπτά με 10- δεν φουσκώνουν πολύ και ψήνονται γρήγορα. Βγάζει πολλά τεμάχια- σχεδόν 50. 



Θα χαρώ πολύ να τα δοκιμάσετε- όπως κάθε συνταγή που έχει συναισθηματική αξία για μένα- πέρα από γευστική! Εμείς τα τρώμε πολύ συχνά και πραγματικά αναρωτιέμαι πως και δεν έχω μοιραστεί ήδη την συνταγή! (μάλλον χρειαζόταν μια καραντίνα για αυτό!) 

Καλή επιτυχία!


Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2018

Παραμυθένιο, μαιμουδένιο μπισκοτόσπιτο! (2018)

Αν δεν κάνω λάθος, είναι η πέμπτη χρονιά που φτιάχνουμε μπισκοτοσπιτάκι και κάθε χρόνο συμβαίνει το ίδιο. Βασανίζομαι να ζυμώσω, να κόψω και να ψήσω όλα τα μπισκότα που χρειάζονται, να λερώσω ένα σωρό σκεύη, το πάτωμα γεμίζει ζαχαρωτά και αλεύρια, εγώ είμαι καλυμμένη ολόκληρη στην άχνη, το μαιμούδι τρέχει αλαφιασμένο από την πολύ ζάχαρη αφού τσιμπάει ζαχαρωτά καθ' όλη την διαδικασία, εγώ απλά ελπίζω να μην πέσει πάνω στο τραπέζι πριν στεγνώσει το icing και γκρεμιστούν όλα ενώ ταυτόχρονα λέω στον Παναγιώτη με ύφος πως είναι ΣΙΓΟΥΡΑ η τελευταία χρονιά που φτιάχνω μπισκοτόσπιτο. Τότε ο Παναγιώτης μου λέει πως ΔΕΝ είναι η τελευταία χρονιά, πως ΚΑΘΕ  χρόνο λέω τα ίδια και ΚΑΘΕ χρόνο θέλω να φτιάξω και κάτι ΠΑΡΑΠΑΝΩ! (πέρσι ήταν το πιο μαγικό τρένο- δείτε το εδώ!) 

Και ξέρετε ποιο είναι το τραγικά αστείο; Πως ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ! (μην του το πείτε ότι το παραδέχτηκα και μου πάρει τον αέρα!) ΚΑΘΕ χρόνο κάνω τα ίδια και περισσότερα... Ξέρετε όμως κάτι; Τις πρώτες μέρες που έχουμε φτιάξει το παραμυθένιο σπιτάκι μας, μυρίζει το σπιτικό μας σαν να ζούμε μέσα σε ένα τέτοιο μπισκοτένιο σπιτάκι. Το μαιμουδάκι μου κάθε χρόνο χαίρεται και περισσότερο, τσιμπάει και περισσότερα ζαχαρωτά, ταυτόχρονα όμως συμμετέχει όλο και περισσότερο! Επίσης, είναι κάτι σαν τελετουργία πια μεταξύ του Παναγιώτη και εμένα αφού το φτιάχνουμε πάντα παρέα- είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να το φτιάξω μόνη- και η συνεργασία μας είναι σαν να είμαστε ένα, απολαυστική! 

Φέτος αλλάξαμε λίγο την διακόσμηση. Είναι μικρές οι λεπτομέρειες μα εμένα μου άρεσαν πάρα πολύ αυτές οι αλλαγές! Θέλετε να σας το δείξω;; (πείτε ναι!) 









Φέτος πρόσθεσα και αλμυρά στοιχεία με τους φράχτες, την σκάλα και το δρομάκι, ενώ έκανα μια επιπλέον τσαχπινιά με τον χιονάνθρωπο, το μικρό χαγιάτι πάνω από την πόρτα και τα γράμματα στο πίσω μέρος του σπιτιού. Την σκάλα την λάτρεψα πραγματικά και μου την έφτιαξε ο Παναγιώτης. 






Στην οροφή, έπαιξα κυρίως με το γλάσο και χρησιμοποίησα μόνο κουφετάκια. 




Τον χιονάνθρωπο τον έφτιαξα με τρία μεγάλα marshmallows, μερικά αλμυρά σνακ και σοκολατένια κας κας για τα μάτια και το στόμα. (δεν φαίνεται σαν να λιώνει κιόλας;;;!) 





Μπροστά στο ανθρωπάκι, που αντιπροσωπεύει πάντα τον Δημήτρη Γεράσιμο φυσικά, είναι μια ολοστρόγγυλη μπαλίτσα που έφτιαξε μόνος και την ήθελε ακριβώς εκεί και ακριβώς έτσι. Έτσι και έγινε λοιπόν! 



Το σπιτάκι μας πάντα μέσα κρύβει μερικές εκπλήξεις. Δωράκια τυλιγμένα, τα οποία φέτος είναι κουτάκια με κουφετάκια, δέντρο φυσικά και μερικά φωτάκια για να κρυφοκοιτάμε από τα παράθυρα.... 








Φέτος με ταλαιπώρησε πολύ το icing. Δεν ξέρω γιατί, δεν μπορούσα να πετύχω την σωστή πυκνότητα με ΤΙΠΟΤΑ! Μια ήταν πολύ νερούλο, ("δεν πειράζει που τρέχει μαμά, μοιάζει με γιρλάντα" με παρηγορούσε το μικράκι μου) μια ήταν πολύ πηχτό... Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποίησα ασπράδι παστεριωμένο εμπορίου, ίσως έφταιγε αυτό. Δεν αλλάζω όμως αυτή την επιλογή με τίποτα. Πρώτον γιατί είμαι σίγουρη πως δεν θα πάθει κάτι το γλάσο και δεύτερον επειδή ήταν ΠΟΛΥ πιο εύκολο να το κάνω από το να σπάω αυγά, να χωρίζω το ασπράδι και να μου μένει και ο κρόκος! Κατά τα άλλα, όλα κύλησαν ομαλά, εκτός από δύο φορές που έριξα όλα τα κουφετάκια και τα κας κας κάτω!! ("Μαμά, πρέπει να μην βγάζεις το καπάκι πριν τα φέρεις στο τραπέζι για να μην υπάρχει αυτή η πιθανότητα" με συμβούλευε το μικράκι μου πριν αρπάξει την ηλεκτρική για να ακούσει εκστασιασμένος τον θόρυβο που κάνουν τα κουφετακια και τα κας κας όταν τα ρουφά η σκούπα!!) 

Ήμουν τόσο κουρασμένη φέτος μετά την ίωση που με τσάκισε που έφτιαξα μόνο ένα τοσοδούλικο σπιτάκι για την βρωμούσα μου. Ταπεινό και απλό ξέρω όμως πως θα το εκτιμήσει! 



Αν θέλετε να φτιάξετε και εσείς αυτό το παραμυθένιο σπιτάκι, δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στο ΠΡΏΤΟ μας σπιτάκι εδώ όπου θα βρείτε όλα τα tips μου και όλα τα λινκ! 

Μπορείτε να δείτε και το δεύτερο σπιτάκι μας εδώ.  το τρίτο μας εδώ.  και το τέταρτο εδώ. 

Καλή επιτυχία! 

Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2018

Τα μουστοκούλουρα και εγώ... (συνταγή)

Λατρεύω τα μουστοκούλουρα. Ίσως επειδή μου θυμίζουν την γιαγιά μου και εκείνη την πρώτη μουσταλευριά που έφτιαχνε και μύριζε όλη η αυλή. Ίσως επειδή γενικά αγαπούσα και ακόμα αγαπώ την μυρωδιά του μούστου. Ίσως επειδή όταν με πονούσε ο λαιμός μου, τόσο η γιαγιά μου όσο και η μητέρα μου, μου έδιναν ένα κουταλάκι πετιμέζι να πιω... Ίσως επειδή οι μέρες του τρύγου στο χωριό ήταν πάντα πολύτιμες και εορταστικές μέσα στην κούραση τους. Και παρότι μισούσα που τα μαλακά μουστοκούλουρα της γιαγιάς μου κολλούσαν στα δόντια, ταυτόχρονα απλά τα αγαπούσα. 

Μεγαλώνοντας ανακάλυψα και τα τραγανά μουστοκούλουρα που δεν μου έκλεψαν την καρδιά. Από πολύ μικρή δε, έχω τετράδια στα οποία καταγράφω τις αγαπημένες μου συνταγές. Είτε αυτές είναι από οικογενειακές παραδόσεις, είτε από περιοδικά, είτε πλέον από το διαδίκτυο. Περίπου στα 25 λοιπόν, αν θυμάμαι καλά, έπεσα πάνω σε μια συνταγή για μουστοκούλουρα  που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ήταν από κάποιο ένθετο περιοδικό σε εφημερίδα.  Είχα στο σπίτι ένα γυάλινο μπουκάλι με πολύτιμο πετιμέζι της γιαγιάς και στρώθηκα να τα φτιάξω. 

Και ερωτεύτηκα. Επιτέλους είχα βρει την συνταγή που μου έδινε μουστοκούλουρα, ούτε τραγανά, μα ούτε και τόσο μαλακά που να κολλάνε στα δόντια και στον ουρανίσκο σου! Αυτή ακριβώς την συνταγή μοιράζομαι μαζί σας σήμερα. Την φτιάξαμε και πάλι πρόσφατα με το μαιμούδι  στο πλαίσιο της εβδομάδας δραστηριοτήτων για το φθινόπωρο, (δείτε εδώ), και χρησιμοποίησα πιθανότατα την προτελευταία δόση από εκείνη την τόσο πολύτιμη παρτίδα πετιμέζι της γιαγιάς μου. Στο μεταξύ, έχω και άλλο πετιμέζι από τον γαμπρό μου- μα εκείνο- το τελευταίο της γιαγιούλας μου- είναι τόσο πολύτιμο που σχεδόν δεν θέλω να χρησιμοποιήσω το λίγο που έχει απομείνει. Θέλω να το φυλάξω εκεί, στην γωνία της τροφαποθήκης, να το μυρίζω για να πηγαίνω πίσω στο χρόνο ή να νιώθω και πάλι λίγο την ζεστασιά του στον πονεμένο μου λαιμό με μια κλεφτή κουταλίτσα τις κρύες νύχτες κάποιου χειμώνα... 

Αυτό θέλω. 







Αν σας αρέσουν και εσάς τα μουστοκούλουρα, δοκιμάστε και αυτή την συνταγή και που ξέρετε; Μπορεί οι μυρωδιές να ξυπνήσουν και δικές σας αναμνήσεις: 

Υλικά: 

Ομάδα 1η: 


  • 270 γρ. ηλιέλαιο
  • 120 γρ. πετιμέζι
  • 30 γρ. grand marnier 
  • 220 γρ. χυμό πορτοκάλι
  • 80 γρ. ζάχαρη άχνη
  • 10 γρ. κανέλα
  • 2 γρ. γαρύφαλλο σκόνη
  • 10 γρ. βανίλια
  • 5 γρ. αλάτι
Ομάδα 2η 

  • 1 κιλό αλεύρι
  • 1 γρ. σόδα 
  • 5 γρ. baking powder


Εκτέλεση: 

Ρίχνω όλα τα υλικά της πρώτης ομάδας στο μίξερ στο φτερό, στην μεσαία ταχύτητα για περίπου 5 λεπτά. Μετά χαμηλώνω την ταχύτητα και προσθέτω και τα υλικά της δεύτερης ομάδας. Χτυπάω στο μίξερ μέχρι να ομογενοποιηθεί και να πλάθεται. Το αφήνω να ξεκουραστεί για 20 λεπτά. Πλάθω, απλώνω σε λαδόκολλα και ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς στον αέρα στην μεσαία σχάρα για 15 με 20 λεπτά. 

Καλή επιτυχία! Έχουν περίπου 130 θερμίδες το τεμάχιο. Εγώ τα φτιάχνω και λίγο μικρότερα τώρα για να έχουν καλό μέγεθος για τον μικρό. Συνεπώς προσαρμόζουμε και το ψήσιμο αναλόγως. Παρέα με τσαγάκι, αυτά τα μουστοκούλουρα απογειώνονται! 




Τρίτη 19 Δεκεμβρίου 2017

Το πιο μαγικό τρένο που μεταφέρει ΜΟΝΟ λιχουδιές!

Έχει γίνει η δική μας παράδοση πια, κάθε Χριστούγεννα να φτιάχνουμε το πιο παραμυθένιο σπιτάκι! Αγαπώ την διαδικασία μιας και το σπίτι μυρίζει λες και μένουμε οι ίδιοι μέσα σε ένα σπιτάκι φτιαγμένο από μπισκότα και ζαχαρωτά- ενώ δεν χορταίνω να βλέπω κάθε χρόνο ακόμα πιο εντυπωσιασμένο αυτό το μικρό και πονηρό μαιμούδι! 

Επειδή πέρσι, ο Δημήτρης Γεράσιμος ήταν ο χειρότερος βοηθός, φέτος υπήρξα ακόμα πιο οργανωμένη και έφτιαξα τους τοίχους και τα μπισκότα την προηγούμενη ημέρα, ώστε να έχω τον χρόνο και την υπομονή να ανεχτώ οποιαδήποτε συμπεριφορά! Και πολύ καλά έκανα, αφού και πάλι μόνη του έγνοια ήταν να κλέψει όσα περισσότερα ζαχαρωτά μπορούσε- γλυτώσαμε όμως τα επικά πεσίματα πάνω στο τραπέζι ή τα σπρωξίματα στους μπισκοτένιους τοίχους για να βεβαιωθεί πως στέκονται!!! 

Άλλος ένας λόγος που ήταν καλή ιδέα να χωρίσω κατά αυτόν τον τρόπο το στήσιμο του σπιτιού ήταν που ήθελα εδώ και χρόνια να φτιάξω και ένα τρένο από μπισκότα- το είχα δει σε ένα γλυκό κορίτσι που έχω γνωρίσει διαδικτυακά- και φέτος το πήρα απόφαση να το κάνω και αυτό. 

Και ξετρελάθηκα! 

Ξετρελάθηκα τόσο, που φέτος πρωταγωνιστής των ζαχαρένιων δημιουργιών μας θα είναι αυτό μιας και είναι τόσο εντυπωσιακό μα και τόσο απλό ταυτόχρονα! 

Να λοιπόν το δικό μας λαχταριστό τρένο που μεταφέρει αποκλειστικά και μόνο λιχουδιές! 







Δεν έχω κάποια ιδιαίτερα tips να μοιραστώ μαζί σας- όπως το βλέπετε, το φτιάχνετε κιόλας. Εγώ χρησιμοποίησα μπισκότα τύπου πτι μπερ αλλά με γεύση σοκολάτας μιας και μου άρεσαν πιο πολύ χρωματικά. Για ρόδες στην μηχανή του τρένου χρησιμοποίησα μπισκότα τύπου digestive, όπου στην μπροστά ρόδα που είναι πιο μικρή το έκοψα μόνη με ένα πολύ καλό μαχαίρι. Ωστόσο επειδή ήμουν κομμάτια να κάνω το ίδιο στα υπόλοιπα, έκοψα κυλινδρικά mashmellows σε φέτες και έδειξαν υπέροχα. Έβαλα ένα κίτρινο m&m για φανάρι, ένα πουράκι για φουγάρο, marshmellows για να ενώνω τα βαγόνια και μετά έπαιξα με το royal icing για να σχεδιάσω και να ομορφύνω ακόμα περισσότερο το τρένο μας! Για να κάνω το τριγωνικό σχήμα μπροστά στην μηχανή- που για μένα κάνει και την διαφορά- απλά έκοψα τα μπισκότα με το μάτι ξανά με ένα πολύ καλά τροχισμένο μαχαίρι. 








Αυτό ήταν! Αντί αν κλείσω τα βαγόνια, τα άφησα ανοιχτά και τα γέμισα με τις λιχουδιές που είχαν περισσέψει από το μπισκοτένιο σπιτάκι μας!! 

Ακούστε τώρα τι έπαθα φέτος! Εκτός του ότι βρέχει ασταμάτητα εδώ και τρεις μέρες καθιστώντας το αδύνατον να φωτογραφίσω με επαρκές φως τις δημιουργίες μας- επιπλέον στο σπιτάκι μας είχαμε ένα έκτακτο περιστατικό! Γκρεμίστηκε η άκρη της μιας σκεπής! Ευτυχώς δεν είχαμε θύματα, (xaxa!) πέρα από ένα έλατο που κόπηκε από την ρίζα- πήραμε όμως ένα πολύ σημαντικό μάθημα! Ότι ναι μεν πρέπει να κάνουμε πιο λεπτή την σκεπή- όπως άλλωστε μας πρότεινε πάντα η Ελπίδα της οποίας την συνταγή ακολουθούμε φανατικά- όμως υπάρχει όριο στο πόσο λεπτή θα την κάνεις μιας και δεν θα αντέξει το βάρος του icing και των ζαχαρωτών και- με μαθηματική ακρίβεια- θα σπάσει! Εγώ παρασύρθηκα φέτος για να μου μείνει ζύμη για περισσότερα μπισκότα και την πάτησα! Πήρα όμως το μάθημα μου!!! (και η άλλη σκεπή σίγουρα την γλύτωσε επειδή την στηρίζει το χαγιάτι σοκολάτας!! Τρέμω ωστόσο ποιο πρωινό θα το βρω γιαπί μιας και κάθε μέρα σαν να μου λυγίζει η στέγη όλο και περισσότερο!!!) 



Και σαν να μην έφτανε αυτό! Σήμερα που ήταν μια ηλιόλουστη μέρα εμείς λείπαμε από το σπίτι! (και πολύ καλά κάναμε!) Μόλις γύρισα ωστόσο- και επειδή έβλεπα τα σύννεφα να συσσωρεύονται ξανά- έτρεξα να φωτογραφίσω το τρένο και μέχρι να βγάλω περίπου δέκα φωτογραφίες σκοτείνιασε πάλι ο τόπος! Το μπισκοτόσπιτο μας λοιπόν φέτος έχει τις κλειστές του και θα το απολαύσετε σε μουντό σκηνικό! (ίσως είναι και καλύτερα μιας και θα φανεί καλύτερα ο εσωτερικός τους διάκοσμος!) 







(πριν μπει η σκεπή, η διακόσμηση με τα δωράκια μας στήνεται πάντα έτσι!!Για να καταλάβετε πόσο μικρός είναι ο χώρος τα δωράκια είναι σφραγίδες και μικρά κουτάκια με smarties) 




Και επειδή μου περίσσεψε και icing έφτιαξα και ένα μικρό μπισκοτόσπιτο να το χαρίσουμε σε μια βρωμούσα που πιστεύει και αυτή σε μαγικά παραμύθια για σπίτια που τρώγονται και δρόμους στρωμένους με καραμέλες... 


Τώρα. Για όλα αυτά εγώ φέτος χρειάστηκα δύο δόσεις από την συνταγή της Ελπίδας που θα βρείτε εδώ- μαζί με το πρώτο μας σπιτάκι ever!  (και περίσσεψαν και για μπισκότα- περισσεύουν και κανονική σε πάχος σκεπή να φτιάξετε!!). Χρειάστηκα, τέσσερις δόσεις royal icing που θα βρείτε στο link  που ήδη έδωσα, δυο πακέτα μπισκότα τύπου πτι μπερ, ένα τύπου digestive, και ότι ζαχαρωτά θέλετε εσείς! ( τα σπίτια βγαίνουν όμορφα και με πολύ λιγότερα ζαχαρωτά και περισσότερο icing.) 

Και για να μην νιώθουμε άσχημα για τα φετινά μας γκρεμίσματα, χαζέψτε και το πρώτο σπιτάκι μας με χαγιάτι εδώ- και το πρώτο με εσωτερικό διάκοσμο και την αστεία ιστορία πίσω από τον διάκοσμο  εδώ.  !! 

Αν πάλι δεν θέλετε να μπείτε σε όλη αυτή την διαδικασία, δείτε τι έξυπνο και πανέμορφο έκανε το Καρυδοτσουφλάκι μου εδώ!

Αυτές οι περιπέτειες μας από την μαιμουδοκουζίνα μας!! Τι λέτε; Θα επιχειρήσετε να φτιάξετε το πιο μαγικό τρένο;;;  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...