Γράμμα στον Άγιο Βασίλη. (2025)

 Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήξερα αν θα γράψει φέτος γράμμα ο Δημήτρης Γεράσιμος. Έγραψε όμως, και πόσο χαίρομαι για αυτό. Χρειαζόμαστε άφθονη μαγεία σε αυτή τη ζωή - όση περισσότερη τόσο το καλύτερο. 

Όπως και να έχει, το γράμμα στον Άγιο Βασίλη είναι ΠΑΝΤΑ δραστηριότητα που κρύβει το ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης του Δεκεμβρίου - μιας και είναι παράδοση πλέον να είναι η μέρα αυτή μια γιορτή από μόνη της. 

Είμαστε πάντα και οι τρεις μας, ανάβουμε το τζάκι, οι λιχουδιές είναι άφθονες, το ίδιο και τα ζεστά ροφήματα και με πολύ σκέψη και συζήτηση - αποφασίζει το μαϊμούδι τι θα ζητήσει από τον Άγιο. Αφού το ολοκληρώσουμε βλέπουμε ΠΆΝΤΑ το Polar Express, ανοίγοντας και επίσημα πλέον την εορταστική περίοδο! Έπειτα όλη την υπόλοιπη ημέρα λιώνουμε κυριολεκτικά μπροστά από το τζάκι με επιτραπέζια, διάβασμα και αγαπημένες σειρές... 

Την επόμενη ημέρα, πάμε μια βόλτα από το κεντρικό ταχυδρομείο της πόλης ώστε να το στείλουμε στα ειδικά κόκκινα κουτιά, (έτσι ο Άγιος Βασίλης θα μας απαντήσει κιόλας - μην αμελήσετε όμως να γράψετε τα στοιχεία σας στο φάκελο), ώστε να έχει ο Άγιος αρκετό χρόνο να οργανώσει τις λίστες του! 

Μεγαλώνει το μικράκι μου, μα αυτό δεν σημαίνει και ότι πρέπει να σιγάσει εντελώς το παιδί αυτό που είναι ακόμα. (Και εύχομαι και να μην το σιγάσει ποτέ!).

Εσείς; Στείλατε το γράμμα σας στον Άγιο Βασίλη;;;; 

(Ο λόγος που βλέπετε λεκέδες από καφέ στα γράμματα μας είναι επειδή έριξα εγώ καφέ κατά λάθος πάνω τους. Στεναχωρέθηκα ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ, όμως όπως πάντα το μικράκι μου δεν δημιούργησε κανένα απολύτως θέμα. Αντίθετα, μου είπε πως δεν πειράζει, να μην ανησυχώ και πως ίσως είναι και καλύτερα έτσι γιατί μοιάζουν με τις χειροποίητες προκλήσεις που είχαμε φτιάξει στο Χάρι Πότερ, πάρτι μας... Με συγκίνησε τόσο πολύ η αντίδραση του σε αυτή την αναποδιά... Και του το είπα κιόλας και τον ευχαρίστησα που το δέχτηκε με τόσο όμορφο τρόπο. ) 

Νεογνική Απώλεια - ένα πένθος ασήκωτο.

 Θύμωσα πάλι. Θύμωσα πολύ. Χθες έλαβα μια αναφορά, από μέλος της ομάδας της Νεογνικής Απώλειας, για ένα ποστ μιας μητέρας που είχε το ΑΠΑΡΆΜΙΛΛΟ θάρρος να μοιραστεί μαζί μας την φωτογραφία του θανόντος μωρού της. 

Ναι. Με απλά λόγια, μια φωτογραφία του μωρού της η οποία τραβήχτηκε αφού αυτό είχε πεθάνει. Και εγώ ΜΌΝΟ τέτοιες φωτογραφίες έχω του μωρού μου. ΑΦΟΥ πέθανε. Ναι. Δεν είναι απαραίτητα εύκολο θέαμα στα μάτια. Θέλετε να σας πω γιατί δεν είναι εύκολο; Διότι πολύ απλά ο θάνατος ΠΟΤΕ δεν είναι εύκολος. Ο θάνατος είναι αμείλικτος, ωμός και άχαρος. Αφήνει τα σημάδια του στο τρωτό σώμα μας. Είναι σοκαριστικό όπως και να έχει, πόσο μάλλον αν αυτά τα σημάδια είναι σε μια εικόνα που έχουμε όλοι συνδυάσει με την ΖΩΗ. Με την ΕΝΑΡΞΗ της ζωής. Όχι το τέλος αυτής. Με ένα ΜΩΡΟ. 

ΌΧΙ. Αυτή η μητέρα, όπως και οι δεκάδες μητέρες που το έχουν τολμήσει, ΔΕΝ αποσκοπεί ούτε στην συμπόνοια σας, ούτε στις διαδικτυακές αντιδράσεις συμπόνοιας και αγάπης, ούτε φυσικά να σας χαλάσει στιγμιαία το ανούσιο σκρολάρισμα. Η ΜΗΤΕΡΑ αυτή έχει απλά την ΑΝΑΓΚΗ να ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕΙ το παιδί της, το παιδί αυτό που έχασε πριν προλάβει καν πολλές φορές να το κρατήσει στην αγκαλιά της. 

Και όπως έγραψα και χθες στην ομάδα, αν κάποιος ενοχλείται από την εικόνα ενός παιδιού που έχει καταλήξει, τότε δεν έχει καμία θέση σε μια ομάδα που αφορά στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση σχετικά με την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. 

15 χρόνια βιώνω το βάρος του πένθους της απώλειας των μωρών μου, 12 χρόνια γράφω και σπάω τη σιωπή μου για αυτό. Το βάρος είναι ΑΣΗΚΩΤΟ. Και όμως όλες οι μητέρες που το έχουν βιώσει, (1 στις 4 γυναίκες βιώνει κάποια μορφή απώλειας), το σηκώνουν. Το σηκώνουν με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και ΣΕΒΑΣΜΟ στην ζωή γενικότερα, στις ζωές που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν της απώλειας  και στην ζωή αυτή που δεν πρόλαβε καν να αρχίσει. Ή στην ζωή που διεκόπη τόσο πρόωρα και βίαια. 

Αν λοιπόν αυτή η μητέρα θέλει να μιλάει για τα μωρά, (παιδιά), που έχει χάσει, αν θέλει να μοιράζεται "δύσκολες" φωτογραφίες με αυτά, έχει ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ. 

Προσωπικά τις θαυμάζω όλες και καθεμία ξεχωριστά, διότι εγώ δεν έχω ΤΟΛΜΗΣΕΙ να μοιραστώ ακόμα αυτές φωτογραφίες. Δεν έχω τολμήσει , επειδή δεν έχω την ψυχική δύναμη να αντιμετωπίσω τις οποίες αντιδράσεις σε αυτές. Μου είναι αυτές οι φωτογραφίες ΤΟΣΟ ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ, ΤΟΣΟ ΙΕΡΕΣ, που δεν ΑΝΤΕΧΩ να μην είναι πολύτιμες και ιερές και για όλους τους άλλους. Και επειδή ΞΕΡΩ ότι υπάρχουν αυτοί που θα αποτρέψουν το βλέμμα, έστω και με καλή διάθεση, γιατί είπαμε - ο θάνατος ΔΕΝ είναι εύκολος - απλά ΔΕΝ μπορώ. 

ΘΑΥΜΑΖΩ λοιπόν τις μητέρες που βρίσκουν το ψυχικό σθένος να σπάσουν τη σιωπή με τρόπο τόσο ώμο και σοκαριστικό όσο ο τρόπος με τον οποίο έσπασε η καρδιά τους σε χίλια κομμάτια. 

Γιατί το πένθος δεν είναι παρά ΑΓΑΠΗ. Σκέψου λοιπόν την αγάπη μιας μάνας για το παιδί της. Είναι άπειρη σωστά; Τόση που μπορεί και να πονάει η καρδιά της από την τόση αγάπη. Τώρα πάρε αυτή την αγάπη και μετέτρεψε την σε πένθος.... 

Ασήκωτο, ναι; 

Ο Οκτώβριος είναι μήνας Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης σχετικά με την Νεογνική Απώλεια και Απώλεια Κύησης. Η 15η Οκτωβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης σχετικά με την Νεογνική Απώλεια και Απώλεια Κύησης. Σπάσε τη σιωπή μαζί μου. Αφουγκράσου. Μοιράσου την αλήθεια μιας μητέρας που πενθεί.

Η απώλεια αυτής της αίσθησης...

 Έτσι ήταν οι Κυριακές μας. 

Χαλαρές. Με τη μυρωδιά από τις τριανταφυλλιές -γιατί όπως μύριζαν οι τριανταφυλλιές στον κήπο της γιαγιάς μου, δεν έχω μυρίσει ξανά - και το θραψάλισμα των κλιματόξυλων που καίγονταν στον ξυλόφουρνο. Σκόρπιες κουβέντες ή και μεγάλες συζητήσεις - τίποτα δεν ήταν απαραίτητο - η αυλή της γιαγιάς ήταν το δεύτερο σπίτι μας, καταφύγιο από τη ρουτίνα μας. Θα σωπαίναμε με την ίδια άνεση που θα μιλούσαμε. Θα βοηθούσαμε με την ίδια άνεση που θα τεμπελιάζαμε. 

Η γιαγιά πάντα σε κίνηση - σπάνια τη θυμάμαι να κάθεται. Όλο με κάτι καταπιανόταν. Λάτρευα όταν καθάριζε φασολάκια, μπάμιες, αγκινάρες ή πατάτες στην αυλή, διότι τότε καθόταν και είχα την ευκαιρία να μιλήσουμε. Έλεγα, έλεγα εγώ ατελείωτες ασυναρτησίες - άκουγε η γιαγιούλα. Λίγες κουβέντες ανταπαντούσε, μα τις θυμάμαι σχεδόν όλες. Όταν ήταν σε κίνηση, εγώ ξωπίσω. Ήμουν η ουρά της. Κυριολεκτικά. Ό,τι έκανε παρατηρούσα. Ότι απορία είχα, ρωτούσα. Ότι έλεγε, το κατέγραφα σαν την πιο πολύτιμη συμβουλή. 

Το τραπέζι, με τόσα άτομα μαζεμένα, στρωνόταν στο πι και φι. Η γιαγιά να δίνει οδηγίες από την κουζίνα. Η αναμονή να δώσει την "άδεια" ο παππούς να ξεκινήσουμε - ιδανικά μόνο αν είχε έρθει και η γιαγιά να κάτσει. Οι ξαδέλφες μου και εγώ να ξεκλέβουμε μπουκιές πριν την "άδεια" του και να κρυφογελάμε. Και μετά, πάντα να τη συγχαίρει για το υπέροχο φαγητό που μας είχε φτιάξει.

Έτσι ήταν οι Κυριακές μας. 

Και όταν μεγάλωσα πια και ήμουν και εγώ ενήλικας πλάι της- οι συζητήσεις μας ακόμα πιο βαθιές, ακόμα πιο ουσιαστικές, οι λέξεις της ακόμα οι πιο πολύτιμες συμβουλές. Πόσο μου λείπει αυτή η αίσθηση. Η ασφάλεια. Πόσο μου λείπει η αυλή, το σπίτι. Να ακουμπάω στον μαρμάρινο νεροχύτη πλαγιαστά, να μυρίζω το χειροποίητο σαπούνι από αλυσίβα και να κοιτάζω τη γιαγιά μου να κάνει δουλειές. Από το να πλένει μαρούλια, μέχρι τα πιάτα - δεν είχε σημασία τι έκανε - για μένα ήταν μαγική και ό,τι έκανε μαγευτικό. Τα χέρια της, ένιωθα, μπορούσαν να κάνουν τα πάντα. 

Ξέρεις... Σαν ενήλικας καμία φορά δυσανασχετώ με ιστορίες γονέων που υποχρεώνουν να δοθεί το όνομα τους στα παιδιά των παιδιών τους. Μα...δεν ξέρω. Εγώ πολύ χαίρομαι που έχω το όνομα της γιαγιάς μου- χωρίς καν να απαιτήθηκε. Γιατί πιστεύω ότι παίρνεις στοιχεία από το άτομο του οποίου το όνομα πήρες. Αλήθεια το πιστεύω. Και η γιαγιά μου είχε μόνο καλά στοιχεία να δώσει. 

Μου λείπει τόσο πολύ. Αυτό είναι οι σχέσεις. Οι άνθρωποι μας. Η αίσθηση που αφήνουν πίσω τους. Δεν θα πάψω να το λέω. Εγώ έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου για να είμαι #ΑγαπηΜονο σαν τη γιαγιούλα. Το δουλεύω όμως. 

Γιατί η πραγματική κληρονομιά της είναι μόνο αυτή. 

Έξι χρόνια πλέον χωρίς εσένα. Μετράμε ακόμα. Είσαι ακόμα και για πάντα ΕΔΩ. 

Τα δωδέκατα γενέθλια του μαϊμουδιου. (Μαραθώνιος μπιλιάρδου/dart board και sleepover)

 Για τα δωδέκατα γενέθλια του, αυτό το εφηβάκι ήταν αποφασισμένο. Ήθελε να καλέσει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΆ τους καλύτερους του φίλους, (ούτε τα ξαδέλφια του δεν πήραν πρόσκληση!), να παίξουν στο καινούργιο μπιλιάρδο του - δώρο δικό μας για τα γενέθλια του - στο dart board και να κοιμηθούν όλοι σπίτι ώστε την επόμενη ημέρα το πάρτι να συνεχιστεί στο μπαλκονήσι μας ως mini pool party. 

Χαλάω εγώ χατήρια; Άλλωστε, είχαμε μόλις πριν λίγους μήνες διαμορφώσει εκ νέου τη σοφιτούλα μας, ώστε να γίνει σιγά σιγά το ησυχαστήριο των επόμενων απαιτητικών χρόνων της εφηβείας και ήταν χαρά μου να το μοιραστεί όλο αυτό με τους φίλους του. 

Η πρόσκληση δόθηκε για ανήμερα των γενεθλίων του. Το sleepover δεν ήταν κάτι νέο για μας, είναι μια συνήθεια που έχω χτίσει χρόνια τώρα και με συγκεκριμένους ανθρώπους. Για αυτό όμως θα κάνω χωριστή ανάρτηση. 

Ετοιμάσαμε λοιπόν το teen cave, όπως το αποκαλώ - γιατί κατά βάθος είμαι αμερικανάκι μην ξεχνιόμαστε - με τα απολύτως απαραίτητα. Πώς ; Κρασάκι και τσαχπινιές για τις μαμάδες, άφθονο "junk food" για τα παιδιά. Ήταν το πρώτο πάρτι που , αν εξαιρέσεις ένα φωτεινό 12, δεν είχα στολίσει ΚΑΘΟΛΟΥ. Δεν ήθελε ούτε ο ίδιος άλλωστε. (Μεγαλώνει τόσο γρήγορααα). Μάλιστα για τούρτα μου είχε ζητήσει μωσαϊκό, επηρεασμένος από τα 11ατα γενέθλια του. Πραγματικά, δε νομίζω να έχω κάνει πιο οικονομικό και εύκολο πάρτι αυτά τα 12 χρόνια. 

Οι καλεσμένοι έφτασαν και αφήσαμε απλώς τη βραδιά να κυλήσει. Άφθονο παιχνίδι και φαγητό για τα παιδιά, όπου ο νικητής του μαραθωνίου στο μπιλιάρδο θα κέρδιζε - πέρα από ένα τιμητικό βραβείο - ΚΑΙ το παλιό μας μπιλιάρδο, αυτό που μας έκανε να το αγαπήσουμε. Ταυτόχρονα, άφθονες κουβέντες και φαγητό και για τις μαμάδες. Γέλασα τόσο πολύ και ήμουν τόσο χαλαρή, το είχα ανάγκη γιατί ήταν ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι για μένα με την απώλεια της Αφροδίτης. 

Όλοι είχαν απίστευτη ενέργεια και θετική διάθεση και αυτό με μπουστάρισε απίστευτα, ενώ το εφηβάκι μου πέρασε επίσης όπως ακριβώς το είχε ονειρευτεί. 

Και παρότι είχαμε εν τέλει έκτακτες απώλειες και έμεινε για sleepover μόνο ένας φίλος του, το επόμενο πρωινό δεν έχασε σε τίποτα από την μαγεία της προηγούμενης ημέρας. 

Πάλι με άφθονο φαγητό, πλατσούρισμα στο νερό και extra bonus μποναμά από την γιαγιά και τον παππού, ο εορτασμός των γενεθλίων μας έληξε λίγο πριν το μεσημέρι με ένα πρώην μαϊμουδακι και νυν εφηβάκι να με ευχαριστεί ακόμα μια φορά γεμάτος ευγνωμοσύνη για όλα. 

Εγώ όμως θα ευχαριστήσω αυτόν τον κύκλο εμπιστοσύνης που στήνουμε αργά και σταθερά. Αυτούς τους ανθρώπους που μας ακολουθούν σε κάθε τρέλα και δίνουν πάντα τον καλύτερο τους εαυτό. Θα ευχαριστήσω όμως και τα ξαδέλφια του για την κατανόηση στην επιθυμία του εφήβου να γιορτάσει μόνο με τα φιλαράκια του. 

It's a teenage thing I quess. 

Και ΕΝΝΟΕΊΤΑΙ ότι εμείς δεν γιορτάζουμε ΠΟΤΕ μόνο με το πάρτι. Γιορτάζουμε από αρχές Ιουλίου με μια έκπληξη κάθε μέρα (φέτος εσκαγε ένα μπαλόνι με κομφετί μέσα την ημέρα και το κάθε μπαλόνι περιείχε σημειώματα με τις ευχές μας για φέτος. 12 ευχές σύνολο. Όσα τα χρόνια).

 Γιορτάζουμε επίσης ανήμερα από το πρωί με μπαλόνια και κεράκια ξεκινώντας από το πρωινό και συνεχίζοντας μέχρι πριν κοιμηθεί το βράδυ. Αυτή τη χρονιά, δεν φούσκωσα 100 μπαλόνια ως συνήθως για να τα βρει το πρωί. Είχα μόλις μερικά με ήλιο, τα οποία "κρατούσαν" τα αγαπημένα του παιδικά παιχνίδια,  αποχαιρετόντας με αυτόν τον τρόπο την παιδική του ηλικία. 

Πάντα φτιάχνω και ένα γενέθλιο t -shirt για να φορέσει (ή και δύο!) ενώ συνεχίσαμε με βόλτα για να ψωνίσει ο'τι θέλει. 

Εφόσον, η βρωμούσα δεν θα ήταν στο πάρτι του, του στόλισε το ασανσέρ και πήγαμε για καφέ όπου του έφεραν και άλλη τούρτα να σβήσει. Και φυσικά σβήσαμε και την τελευταία τούρτα στο τέλος της εβδομάδας, με τα άλλα ξαδέλφια μας και τους άλλους παππούδες μας γιατί έτσι είμαστε εμείς. Της υπερβολής. Και φυσικά, για πρώτη φορά, έλαβε όλες τις τηλεφωνικές ευχές του, στο δικό του νούμερο τηλεφώνου! (Εντελώς σουρεάλ για μας!) 

Μικρό μου μαϊμούδι τι να πω που δεν έχω πει ήδη; Όταν σε κράτησα στην αγκαλιά μου, 12 χρόνια πριν, είπα πως δεν θα μπορέσω να αγαπήσω περισσότερο στη ζωή μου. Κι όμως. Κάθε μέρα που περνάει σε αγαπάω ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟ. Και παρόλα αυτά δεν έχει σπάσει ακόμα η καρδιά μου. Σκέψου πόση αγάπη ακόμα κρύβει... Σε ΛΑΤΡΕΎΟΥΜΕ. (Και ο μπαμπάς που δεν τα πάει τόσο καλά με τα λόγια). ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΣ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ.