Ευτυχία. Το "δυσβάσταχτο" αυτό συναίσθημα....

Λίγο πριν "κλείσει" άλλη μια "συνηθισμένη" μέρα μας, σε κοιτάω ή μάλλον σε χαζεύω να κάθεσαι όπως μόνο εσύ ξέρεις στην άκρη, άκρη του καναπέ φτιάχνοντας κάποια από τα αγαπημένα σου παζλ- αμίλητος, βαθιά συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνεις- και η καρδιά μου σχεδόν πονάει από ευτυχία. 

Γιατί τίποτα συνηθισμένο δεν υπάρχει στην κάθε μέρα μας. Έτσι νομίζουμε. Η αλήθεια όμως είναι πως κάθε μέρα μας είναι μοναδική- ήταν αυτή που ήταν και δεν θα επαναληφθεί αυτούσια ποτέ ξανά. 

Και εσύ εκεί. Να μου κόβεις την ανάσα και μόνο που υπάρχεις. Να μεγαλώνεις κάθε λεπτό και να νιώθω πως ακόμα και αν ρουφάω κάθε λεπτό μαζί σου και πάλι δεν προλαβαίνω. Δεν σε προλαβαίνω. 

Έτσι πρέπει άλλωστε. Μα πόσο γλυκόπικρο συναίσθημα είναι αυτό; 

Να το θυμάσαι αυτό καρδούλα μου. Αν καμιά φορά με βλέπεις να σε κοιτάω με μάτια λίγο αφηρημένα και θλιμμένα, να ξέρεις. Είναι από την ουσιαστικότερη ευτυχία και την βαθύτερη αγάπη που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος. Είναι αυτή η ευτυχία που δημιουργείται μόνο επειδή υπάρχεις και αυτή η αγάπη για την οποία θα θυσίαζες την ίδια σου την ζωή χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Για αυτό μην γελιέσαι. Δεν είναι θλίψη και ας φαίνεται έτσι.  Είναι που είναι δυσβάσταχτα σχεδόν αισθήματα αυτά καρδιά μου για έναν απλό άνθρωπο. Για δες όμως που δεν ήμαστε τόσο απλοί όσο νομίζουμε... 

Και εγώ απλά προσεύχομαι ποτέ να μην χρειαστεί να μάθεις πόση δύναμη μπορεί να κρύβει ένας  "απλός" άνθρωπος μέσα του... 

Αυτή η σταγόνα βροχής...

Όταν κάποιος αγαπάει να γράφει, ξεκινάει συνήθως από μια μόνο πρόταση. Η πρόταση αυτή είναι συνήθως στην αρχή του κειμένου ή στο τέλος του. Ή στον τίτλο. Η πρόταση αυτή κρύβει πίσω της μια ολόκληρη έμπνευση που μπορεί να την έχει προκαλέσει το οτιδήποτε. 

Είναι όμως έμπνευση και σκάει σαν μια μικρή βόμβα στο μυαλό. Μου θυμίζει τον γιο μου τα πρωινά. Τα πρωινά που μόλις ανοίξει τα μάτια του ξέρει ακριβώς τι θέλει να μου πει. Λες και όλο το βράδυ το μόνο που σκεφτόταν ήταν αυτό ακριβώς. 

Και πιθανώς το σκεφτόταν. Ακόμα και υποσυνείδητα. Και τι απολαυστικές που είναι αυτές οι πρωινές του κουβέντες.... Ξεκούραστες μα και με μια δόση μαγείας από τον ύπνο ακόμη. Οι κουβέντες του αυτές φανερώνουν με μαεστρία τι από την προηγούμενη μέρα τον εντυπωσίασε, τι τον άγχωσε ή τον φόβισε,  ποια στιγμή της ήταν η πιο ξεχωριστή. 

Αυτό ακριβώς σου φανερώνουν και τα κείμενα των ανθρώπων που αγαπούν να γράφουν. Σου φανερώνουν τις πιο οικείες σκέψεις τους, τους μεγαλύτερους φόβους τους, τα πιο τρελά όνειρα τους. Σου φανερώνουν ακόμα και μια απλή στιγμή μέσα στην μέρα που όχι μόνο δεν προσπέρασαν μα την πήραν και την ξεζούμισαν όσο δεν πάει- βγάζοντας από αυτή και την τελευταία σταγόνα ευτυχίας που μπορεί να έκρυβε. 

Είναι σαν την βροχή. Η βροχή συνήθως ξεκινάει από μια σταγόνα σωστά; Έτσι υποθέτω ακόμα και αν δεν γίνεται αντιληπτό. Είμαι σίγουρη πως κάπου εκεί ψηλά που τα σύννεφα πυκνώνουν και βαραίνουν, υπάρχει πάντα αυτή η μια πιο ανυπόμονη σταγόνα που θα πέσει πρώτη στην γη. Ακολουθούν φυσικά πάντα και άλλες αν όμως παρατηρήσεις προσεκτικά, κάθε σταγόνα μόνη της πορεύεται. Έρχεται και σκάει με δύναμη πάνω στις προηγούμενες δημιουργώντας μια μικρή τόση δα δίνη από νερό... 

Σαν τις σκέψεις... Και αυτή την μια πρόταση. Που η μια φέρνει την άλλη και μετά την άλλη και πριν καλά καλά το καταλάβεις έχεις ήδη σκεφτεί ή γράψει τόσα πολλά. Πλημμυρίζει το μυαλό όπως πλημμυρίζει και το έδαφος μετά την βροχή.  Ή έστω το τραπεζάκι σου εκεί στο μπαλκόνι που με τόση αγάπη στόλισες για καλοκαίρι και έρχεται αυτή η βροχή να στα μουλιάσει όλα. 

Μα δεν σε νοιάζει. Γιατί βλέπεις αυτή την μια σταγόνα. Και μετά την επόμενη. Και την επόμενη. Και μαγεύεσαι από την ομορφιά τους. Και θυμάσαι πως μια καλή βροχή ξεπλένει τα πάντα, δίνει ζωή. Μια καλή βροχή μπορεί να σου χαρίσει ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο... 

Σαν ένα βαθύ κλάμα. Θα καθαρίσει όχι μόνο τα μάτια σου μα και την ψυχή σου από ότι την βαραίνει. Θα αποφορτίσει συναισθήματα έντονα που αλλιώς είναι αδύνατον να διαχειριστείς. 

Κάπως έτσι και αυτή η μια πρόταση για όσους αγαπούν να γράφουν. Γίνεται κείμενο που αποφορτίζει όσα συσσωρεύονται σε μυαλό και καρδιά. 

Ωστόσο δεν γνωρίζω αν για αυτό αγαπώ να γράφω ή αν γράφω απλά επειδή το αγαπώ! 

Φτιάξαμε την δική μας τρίλιζα από πηλό!

Στην εφηβεία μου είχα πάθει εμμονή με τις κατασκευές με πηλό και cernit. Ξόδευα ώρες ολόκληρες να δημιουργώ ότι μπορούσα να φανταστώ- μέχρι και mini προτομές έφτιαχνα- και είτε τα χάριζα, είτε τα κρατούσα η ίδια για να στολίσω το δωμάτιο μου. 

Πολύ νωρίς λοιπόν μύησα και το μαιμούδι στην μαγεία του πηλού, ακόμα και αν αρχικά το μόνο που μπορούσε να κάνει είναι να τον περιεργάζεται και να νιώθει την αφή του. Πλέον είναι τόσο εξοικειωμένος με την διαδικασία που πολύ συχνά θα φτιάξουμε μικρές ή μεγάλες δημιουργίες που συνήθως χαρίζουμε. 

Πρόσφατα σκέφτηκα να φτιάξουμε κάτι πιο "πρακτικό" από πηλό. Θυμήθηκα όλες αυτές τις όμορφες τρίλιζες που βλέπω τα καλοκαίρια στα νησιά με ζωάκια και άλλα πρωτότυπα και αποφάσισα να φτιάξουμε μια δική μας μοναδική τρίλιζα. 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος εκστασιάστηκε αφού η τρίλιζα είναι από τα αγαπημένα του παιχνίδια και ας μην παίζει καθόλου δίκαια το ομολογώ! Αυτή την φορά ήθελα να το επιχειρήσει κατά κύριο λόγο μόνος του- η δική μου βοήθεια θα γινόταν στα απολύτως απαραίτητα. 

Έτσι και έγινε. 

Διάλεξε μόνος του τι σχήμα θα είχαν τα "πιόνια" μας, όπως και τα χρώματα. Τα έκοψε με τα κουπ πατ και τα έβαψε εντελώς μόνος του. Χρειάστηκε βοήθεια στην βάση φυσικά την οποία έφτιαξα εγώ, μα την έβαψε ο ίδιος. Μάλιστα παρότι η διαδικασία κράτησε τρεις μέρες για να βαφτούν σωστά όλα από όλες τις πλευρές, είχε την υπομονή και κυρίως την αντίληψη πως έτσι ακριβώς πρέπει να γίνει. Δεν "διόρθωσα" απολύτως τίποτα. Το άφησα όπως ακριβώς το θεώρησε ο ίδιος ολοκληρωμένο. 

Κάπως έτσι φτιάξαμε την δική μας μοναδική τρίλιζα από πηλό. Που μπορεί να μην είναι αντικειμενικά τέλεια, μα πιστέψτε με, στα δικά μας μάτια είναι παραπάνω από τέλεια αφού όχι μόνο την έφτιαξε σχεδόν εξολοκλήρου το τετράχρονο αγόρι μου, (κουκουβά), μα περάσαμε και πολλές ώρες μαζί δημιουργώντας κάτι αποκλειστικά δικό μας.  

Τα μόνα tips που έχω να δώσω αφού η κατασκευή είναι αφάνταστα απλή, είναι να κόψετε πρώτα τα πιόνια ώστε να ξέρετε τι μέγεθος πρέπει να έχει η βάση και να φτιάξετε την βάση πάνω σε λαδόκολλα ώστε να ξεκολλήσει εύκολα όταν στεγνώσει. Εγώ την πάτησα και χρειάστηκε να κολλήσω την "αποδομημένη" πλέον βάση μας σε ένα χαρτόνι. 

Από εκεί και πέρα συνιστώ άφθονο παιχνίδι και τα στραβά μάτια σε όποιο μαιμούδι προσπαθεί να ¨κλέψει" την νίκη! 

Και φυσικά να αφήσετε την φαντασία σας να οργιάσει ώστε να προκύψουν και άλλα παιχνίδια- όρια δεν υπάρχουν! Εμείς λόγου χάρη, βάζουμε συχνά στο παιχνίδι και την οικογένεια σαλίγκαρων που μένουν στο μπαλκόνι μας- τα οποία όλως τυχαίως έχουν τα ίδια ονόματα με μας! (μα άκου να δεις τώρα!) Ή απλά παίζουμε την μονή τρίλιζα, αυτή δηλαδή που όλα τα πιόνια είναι ίδια βρε αδελφέ! 

Μην το σκέφτεστε στιγμή! Αγοράστε λίγο πηλό και φτιάξτε τις δικές σας μοναδικές δημιουργίες! 

Το άρωμα της αγάπης μας...

Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι αρκετά να επανέλθω στην φυσιολογική ψυχολογία μου από την περασμένη Τετάρτη. 

Ξέρω πως το ότι έχω καταπιέσει πολύ τα συναισθήματα μου για χάρη του μικρού, δεν βοηθάει. Δεν βοηθάει επίσης ένα άσχημο τράβηγμα στην πλάτη που έπαθα κάποια στιγμή- ούτε ξέρω πότε και πως- την περασμένη επίσης Τετάρτη, που έχει αρχίσει πλέον να με επηρεάζει και ψυχολογικά αφού δυσκολεύομαι να αντεπεξέλθω στις καθημερινές απαιτήσεις.

Σε αντίθεση με το μαιμούδι που έχει επανέλθει σε απόλυτα φυσιολογικά πλαίσια και χαίρομαι αφάνταστα για αυτό, φαίνεται πως εμένα θα μου πάρει λίγο χρόνο ακόμη. Όχι μόνο να αποβάλω αυτή την φρικτή εικόνα που παίζει ξανά και ξανά στο μυαλό μου, μα κυρίως να δουλέψω και πάλι φοβίες μου και θέματα εμπιστοσύνης που- λόγω του ιστορικού μου- είχα από την πρώτη στιγμή ως μητέρα και με τις οποίες παλεύω διαρκώς αυτά τα χρόνια να αποβάλω.  Τολμώ να πω πως έκανα ένα τεράστιο βήμα πίσω σχετικά με αυτές την περασμένη Τετάρτη. 

Θα το "συμμαζέψω"- μα θα με ταλαιπωρήσει το νιώθω. 

Παρόλα αυτά τίποτα στην καθημερινότητα μας δεν έχει αλλάξει. Τα παιχνίδια μας, οι βόλτες μας και οι δραστηριότητες μας δεν έχουν σταματήσει στιγμή- ούτε καν αυτό το διήμερο μέσα στο νοσοκομείο- και έχω πολλά να μοιραστώ μαζί σας. Νομίζω όμως πως έχω ανάγκη να "ταξιδέψω" λίγο σήμερα με το πληκτρολόγιο μου σε μνήμες αγαπημένες, έτσι αρπάζω την ευκαιρία μιας υπέροχης πρόκλησης από το τρελοτουριστάκι μου να καταγράψουμε αγαπημένες  μυρωδιές και μνήμες από αυτές... 

Έχω πολλές φορές αναφέρει πως είμαι πολύ της όσφρησης και πως είναι αυτή μου αίσθηση που μπορεί να ξυπνήσει μνήμες πολύ καλά κρυμμένες. Μπορεί να κρίνω μια κατάσταση ή ακόμα και έναν άνθρωπο από την μυρωδιά, ενώ έχω ξαναγράψει πως το πρωταρχικό πράγμα που με τράβηξε στον Παναγιώτη ήταν το άρωμα του. 

Θυμάμαι πολύ καλά πως την περίοδο που ξεκίνησε το φλερτ μας, ο ίδιος ήταν φαντάρος, έτσι πήγα και αγόρασα το άρωμα του και έβαζα λίγο από αυτό στα ρούχα μου ή στα χέρια μου ώστε να τον νιώθω κοντά μου. 

• Αγαπώ λοιπόν εκείνο το πρώτο άρωμα του αγοριού που έμελλε να μου κλέψει την καρδιά. (και το μυαλό). 
• Αγαπώ το άρωμα ενός φρεσκοψημένου προζυμένιου ψωμιού αφού αυτόματα αυτό με μεταφέρει στην αυλή των παιδικών μου χρόνων που η γιαγιούλα μου τα έψηνε πάντα αξημέρωτα. 
• Με τον ίδιο τρόπο αγαπώ τις μυρωδιές που ξεχύνονται τα πρωινά από έναν φούρνο και οι οποίες μπορούν να με κατευθύνουν- ακολουθώντας τες- ακριβώς μπροστά από την πόρτα του. Δεν ξέρω γιατί. 
• Αγαπώ την μυρωδιά του καφέ. 
• Της κανέλας. 
• Της λιωμένης κουβερτούρας. 
• Αγαπώ την μυρωδιά του φρεσκοτριμμένου πιπεριού και του μοσχοκάρυδου. 
• Η μυρωδιά του δεντρολίβανου απλά με μεθάει και οφείλεται στον πατέρα μου αυτό, αφού όταν μαγειρεύει- και μαγειρεύει συχνά- το αριζμαρί, όπως το λένε φυσικά στην Κρήτη, είναι από τα αγαπημένα του μυρωδικά. 
• Το ίδιο με μεθάει και  το άρωμα του νυχτολούλουδου που έχει η μητέρα μου στην είσοδο του σπιτιού. Χρόνια ολόκληρα με συντροφεύει όποτε επιστρέφω. 
• Αγαπώ την μυρωδιά που αναδίδει ένα ζεστό ρόφημα φασκόμηλο- αγαπημένο του πατέρα μου αιώνια και αυτό που με έβαζε πάντα να του φτιάξω. 
• Αγαπώ την μυρωδιά του οινοπνεύματος. Νομίζω πως το οινόπνευμα το αγαπώ τόσο πολύ από τις βεντούζες που μου έπαιρνε η γιαγιούλα μου όποτε αρρώσταινα. Για μένα ήταν τόσο χαλαρωτικό όλο αυτό που σχεδόν παρακαλούσα να αρρωστήσω! Δεν ξέρω αν σας έχουν πάρει ποτέ βεντούζες, μα αφού γίνει αυτό, η γιαγιά μου έβαζε λίγο οινόπνευμα στο ποτηράκι με το οποίο έπαιρνε τις βεντούζες και ήταν ακόμα καυτό- το ανακάτευε λίγο για να ζεσταθεί ώστε να μην μου παγώσει την πλάτη και μετά με έτριβε με αυτό κάνοντας μου το πιο υπέροχο μασάζ. Αλήθεια σας λέω. Τέλος, με αυστηρή εντολή έπρεπε να ξαπλώσω ανάσκελα και καλά σκεπασμένη και να μην σηκωθώ για πολύ ώρα- ιδανικά για ώρες ολόκληρες. 
• Αγαπώ την μυρωδιά του γράσου γιατί για κάποιο λόγο ο πατέρας μου μύριζε πάντα έτσι. 
• Αγαπώ την μυρωδιά που έχει το δωμάτιο του μαιμουδιού μου κάθε πρωί και την μυρωδιά από τα φρεσκολουσμένα μαλλάκια που- ίδια από τότε που γεννήθηκε αφού δεν έχω αλλάξει ακόμα το σαμπουάν του. 
• Αγαπώ την μυρωδιά που έχει όλη η φύση μετά από μια βροχή. Λατρεύω την φρεσκάδα που αναδίδει και την τόσο γήινη αυτή αίσθηση της.  

Τέλος αγαπώ την μυρωδιά που έχει το σπίτι μας. Την αγαπώ γιατί μέσα σε αυτή βρίσκω όλες τις στιγμές μας. Μυρίζω σε αυτή το καινούργιο πια άρωμα του Παναγιώτη, τις λιχουδιές που ψήσαμε, τις κουρτίνες που πλύναμε, τις πετσέτες που απλώσαμε πάνω σε βρεγμένη άμμο και ακόμα δεν έχω βάλει για πλύσιμο. Μυρίζω το μοναδικό αυτό άρωμα του παιδιού μου και της κάθε ανάσας του μέσα σε αυτό. Το σπίτι μας μυρίζει όπως εμείς μέσα στην ζωή μας και πόσο το αγαπώ αυτό. 

Αν έπρεπε λοιπόν να διαλέξω μια μυρωδιά αυτή θα ήταν μάλλον. Και νιώθω ευγνώμων για αυτό. 

Σε είκοσι δευτερόλεπτα...

Μετρήστε 20 δευτερόλεπτα. Τώρα σκεφτείτε πως σε αυτά τα είκοσι δευτερόλεπτα βλέπετε το τετράχρονο παιδί σας να είναι πεσμένο με το κεφάλι μέσα σε νερό μιας βαθιάς πισίνας, να παλεύει να βγει στην επιφάνεια- να μην τα καταφέρνει-  και από τους τρεις εκπαιδευτές που είναι εκεί να μην τον βλέπει ούτε ένας... 

Σε αυτά τα είκοσι (συν) δευτερόλεπτα, τον έχεις δει να σηκώνεται από το σκαλοπάτι. Έχεις ακαριαία σηκωθεί και φωνάζεις "ΜΗ!" όμως οι τζαμαρίες στις οποίες σε ανάγκασαν να κάτσεις από πίσω είναι κλειστές. Σε αυτά τα είκοσι (συν) δευτερόλεπτα τον βλέπεις να κάνει το βήμα, να απλώνει χεράκι γιατί παραπάταει και φυσικά να πέφτει στο νερό. Με το κεφάλι. Ακαριαία το άντρας σου έχει ανοίξει την τζαμαρία και ουρλιάζει να δουν το παιδί και εσύ έχεις φύγει τρέχοντας να μπεις από την πόρτα της τζαμαρίας- ΚΑΝΕΙΣ δεν βλέπει το παιδί σου. 

Σε αυτά τα είκοσι δευτερόλεπτα, (αιώνας), περνάει μπροστά από τα μάτια σου ότι έχεις θάψει ήδη ένα παιδί και ξέρεις πολύ καλά πως εξαιρέσεις δεν κάνει, αυτά γίνονται, ναι και σε σένα όχι μόνο σε άλλους. Την στιγμή που φτάνεις- ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ- εκεί που έπεσε το παιδί , την στιγμή εκείνη βγάζει η "εκπαιδευτικός" το παιδί σου έξω αγκαλιά. 

Βλέπεις πως είναι καλά, τα μάτια του ανοιχτά αν και γεμάτα τρόμο, το προσωπάκι του κάτασπρο μα ανασαίνει και εσύ το μόνο που σκέφτεσαι, (δεν σκέφτεσαι) να κάνεις είναι να πιάσεις αυτή την ανεύθυνη από το χέρι, να την βγάλεις από την πισίνα, (γιατί ακόμα να βγει), να την σφίξεις τόσο που πιθανότατα την μελάνιασες και να ΟΥΡΛΙΑΞΕΙΣ με μια φωνή που δεν αναγνωρίζεις πράγματα που δεν θυμάσαι -ξανά και ξανά... 

Την προηγούμενη Τετάρτη ζήσαμε αυτή την τραυματική εμπειρία κατά την διάρκεια του πρώτου δοκιμαστικού του μαιμουδιού- το οποίο με τόση λαχτάρα περίμενε. Παρότι ζήτησα να είμαι μέσα λόγω του ότι ήταν δοκιμαστικό, η "υπεύθυνη" δεν μου το επέτρεψε και με καθησύχασε να αποχωρήσω με σιγουριά. Το έκανα με ανασφάλεια, σεβόμενη το γεγονός πως για εκπαιδευτικούς λόγους είναι σωστό να μην παραβρίσκομαι στο χώρο. 

Και έγινε ότι έγινε. Με εμάς να καταλήγουμε στο νοσοκομείο μιας και έτρεμα για δευτερεύον πνιγμό- το παιδί πέρα από το σοκ να μην έχει κανένα απολύτως σύμπτωμα από την τόσης διάρκειας βύθιση του- ούτε καν ένα βήχα μικρό. Με τον υπεύθυνο του κολυμβητηρίου να με χαρακτηρίζει υπερβολική.  Και με τους γιατρούς να μας συγχαίρουν για την ψυχραιμία μας και την απόφαση μας να τον πάμε μέσα παρά το γεγονός πως το παιδί φαινόταν καλά. 

Μήνυση δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω μιας και το παιδί ήταν σε δοκιμαστικό και δεν ήταν γραμμένο πουθενά. Ακόμα και μάρτυρες να βρω θα είναι μια διαδικασία που θα κρατήσει χρόνια, θα κοστίσει ψυχικά και οικονομικά και πιθανότατα ούτε το δίκιο μου θα βρω, ούτε θα αλλάξει κάτι. 

Τι θα έπρεπε εγώ να είχα προσέξει περισσότερο σαν μητέρα; 

• Δεν έπρεπε ποτέ να δεχτώ να πάει το παιδί μου για δοκιμαστικό σε ένα κολυμβητήριο, που έστω και μόνο αν είναι για δοκιμαστικό, δεν απαίτησε από μένα όχι μόνο τα απαραίτητα έγγραφα υγείας, ή υπεύθυνη δήλωση που να δηλώνει τυχόν προβλήματα, μα που δεν κράτησε καν το όνομα του παιδιού στο αρχείο του.
• Δεν έπρεπε ποτέ να δεχτώ να πάει το παιδί μου για δοκιμαστικό σε ένα κολυμβητήριο, που ΔΕΝ χρησιμοποιεί τουβλάκια ή μακαρόνια ή κάποιο άλλο είδος προστασίας.
• Δεν έπρεπε ποτέ να δεχτώ να πάει το παιδί μου για δοκιμαστικό σε ένα κολυμβητήριο, που έχει πισίνα με σκαλοπάτια, (προσοχή: Όχι σκάλα, αλλά σκαλοπάτια κατά μήκος όλης της πισίνας), όταν τα ιδανικά μέτρα ασφαλείας προϋποθέτουν η πισίνα να βαθαίνει σταδιακά και με κλίση όπως μια φυσική παραλία. Τα σκαλοπάτια είναι ύπουλα και επικίνδυνα ακόμα και για ενήλικα πόσο μάλλον για νήπια  για τα οποία ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι δεδομένο. 
• Δεν έπρεπε ποτέ να δεχτώ να πάει το παιδί μου για δοκιμαστικό σε ένα κολυμβητήριο, χωρίς να έχω ζητήσει στοιχεία εκπαίδευσης του εκπαιδευτή του παιδιού μου και χωρίς να τον/ την έχω παρακολουθήσει σε ανύποπτο χρόνο σε ώρα μαθήματος. 
• Δεν έπρεπε ποτέ να δεχτώ να πάει το παιδί μου για δοκιμαστικό σε ένα κολυμβητήριο, που δεν απαιτούν να φοράει καν τα "τουβλάκια" ως μέσο προστασίας- εφόσον κατανοώ πως αυτά και το μακαρόνι είναι τα μόνα που δέχονται ως μέσο εκμάθησης στο συγκεκριμένο κολυμβητήριο και έχω συμφωνήσει με αυτό. 
• Δεν έπρεπε ποτέ να δεχτώ να πάει το παιδί μου για δοκιμαστικό σε ένα κολυμβητήριο, που ο ναυαγοσώστης εκτελεί και χρέη εκπαιδευτή, συνεπώς δεν βρίσκεται διαρκώς στο σημείο που οφείλει παρακολουθώντας την πισίνα ή που δεν υπάρχει κάποιος έξω από το νερό που να συντονίζει και να παρακολουθεί όλα τα μαθήματα. 

Και εν τέλει δεν έχω ιδέα αν δυο "εκπαιδευτές" ανά 12 νήπια, (έξι να φανταστείτε ήταν όταν πήγαμε εμείς για δοκιμαστικό), επαρκούν, συνεπώς προσωπικά δεν θα δεχόμουν ξανά σε τόσο τρυφερή ηλικία να κάνει μάθημα κολύμβησης σε τμήμα με άλλα νήπια. 

Τα γράφω όλα αυτά με την ελπίδα και την ευχή να ΜΗΝ συμβεί ποτέ ξανά παρόμοιο περιστατικό, καμιά μάνα και κανένας πατέρας να ΜΗΝ ζήσει αυτό που ζήσαμε εμείς, (διότι δυστυχώς σε ανάλογες κοινοποιήσεις που έκανα μιας και μόνο αυτό μπορώ να κάνω με την ελπίδα να προστατέψω από παρόμοιο περιστατικό, φανερώθηκαν και άλλα τέτοια ολόιδια περιστατικά), και για να σας παρακαλέσω μέσα από αυτή την γωνίτσα μου να μην φοβάστε μην φανείτε υπερβολικοί- ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι υπερβολή όταν πρόκειται για την ΑΣΦΑΛΕΙΑ των παιδιών μας, για την ΖΩΗ των παιδιών μας. ΔΕΝ υπάρχει υπερβολή σε αυτό. 

Όσο για το μαιμούδι μου; Για μια ακόμα φορά μου απέδειξε πόσο υπέροχα δυνατό πλάσμα είναι, πόσο ώριμο και ξεχωριστό. Κατανοώντας πολύ γρήγορα τι ακριβώς έγινε, να είναι ο πιο συνεργάσιμος ασθενής αυτής της ηλικίας, και έχοντας μιλήσει δυο φορές για το γεγονός οικειοθελώς, τώρα ελπίζουμε βαθιά να μην επηρεάσει την αγάπη του για το νερό, (θα κάνουμε άλλωστε ότι περνάει από το χέρι μας για αυτό), ενώ εγώ εύχομαι τα χρόνια που στέρησε από εμάς αυτή τη εμπειρία να τα χαρίσει εικοσαπλάσια στο παιδάκι μας και οι εφιάλτες του να μείνουν για πάντα σε κείνο το πρώτο βράδυ στο κρεβάτι του νοσοκομείου και να μην έρθουν ποτέ ξανά. 

Όσο για μένα; Ευχαριστώ τον Θεό και την Παναγία που μας προστάτεψαν.  Ευχαριστώ τον Άγιο Νικόλαο που μας προστάτεψε, διότι την ημέρα που έγινε το περιστατικό είναι και η μέρα που γιορτάζουμε την μνήμη του σε ένα πολύ ιδιαίτερο και ιερό χώρο κοντά στην πόλη μας, έναν Άγιο που πάντα επικαλούμαι από μικρό παιδί μεγαλωμένη υπό την προστασία του σχεδόν.  Ευχαριστώ τον Θεό που έχω τον άντρα που έχω. Που έκανε ότι μπορούσε, ακύρωσε όλες τις δουλειές και ξαγρύπνησε μαζί μου στην καρέκλα ακουμπώντας το κεφάλι του στο σίδερο του νοσοκομειακού κρεβατιού. Ευχαριστώ τον Θεό  που έχω δύο οικογένειες- μια δική μου και μια του άντρα μου- πάντα δίπλα μας σε όλα.  Ευχαριστώ τον Θεό που έχω την αδελφή που έχω.  Μια αδελφή που όχι μόνο ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πήρα τηλέφωνο, μα και αυτή που μου έφερε ότι μπορούσε και δεν μπορούσε για να μεταφέρει την ρουτίνα μας στο νοσοκομείο, (σεντόνια, παιχνίδια, παραμύθια, δραστηριότητες, αγαπημένες πυτζάμες τα πάντα όλα), αυτή που πήγε σπίτι μου χωρίς καν να το ζητήσω για να μαζέψει ότι είχα αφήσει στην μέση, αυτή που όταν γυρίσαμε σπίτι είχε ετοιμάσει ένα κυνήγι κρυμμένων δώρων μέσα στο σπίτι μας για το μαιμούδι μας, ώστε να επιστρέψει σε μια όμορφη ανάμνηση που θα ξόρκιζε όλες τις κακές, αυτή που όταν της λέω πως δεν θα μπορούσα να έχω καλύτερη αδελφή μου απαντάει πως θα μπορούσα μα σίγουρα δεν θα μπορούσα να έχω μια που να με αγαπάει περισσότερο... 

Ευχαριστώ τον ξάδελφο μου τον Δημήτρη-  αυτόν εκεί ψηλά που από ότι φαίνεται μας παρακολουθεί με αγάπη- που φώτισε τον θείο μου- τον γλυκό μου θείο Φώτη που νιώθω σαν πατέρα και ας μιλάμε δυο φορές τον χρόνο- να με πάρει τηλέφωνο εκείνη την ημέρα που κόντευα να τρελαθώ και να πει όλα τα σωστά πράγματα, όλα όσα χρειαζόμουν να ακούσω για να βάλω τα πάντα σε μια σωστή οπτική, για να νιώσω και πάλι όμορφα. 

Ευχαριστώ και τον δικό μου τον Δημήτρη- τον σκέτο- και το κοριτσάκι μου. Φαίνεται πως πολλοί μας αγαπάνε εκεί ψηλά και δεν θα μπορούσα να νιώθω πιο ευλογημένη... 

Τέλος μανούλες μας να σας παρακαλέσω για κάτι ακόμη. ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ μην αγνοείτε το ένστικτο σας. Ήμουν δυο βράδια άυπνη πριν την Τετάρτη φοβούμενη ακριβώς αυτό που έγινε. Το απέδωσα σε υπερβολή και δική μου φοβία αντί να καταλάβω πως με "τσιγκλούσε" πολύ για να είναι μια απλή φοβία και όχι ένστικτο. Το έχω ζήσει πολλάκις αυτό στα γεγονότα της ζωής μου και παρόλα αυτά ακόμα μια φορά ξεγελάστηκα. 

Το ένστικτο της μάνας είναι αληθινό και αδιαμφισβήτητο και να του δίνετε την σημασία που του πρέπει... 

Ας είναι Θεέ μου, οι λαχτάρες της ζωής μας πάντα έτσι ανώδυνες....  Τίποτε άλλο...

"Μπ(ρ)άβο σου μαμά!"

Πόσο όμορφο είναι να ακούς "μπράβο", ναι; Ο τετράχρονος γιος μου, μου το θύμισε αυτό. 

Συνηθίζουμε να επιβραβεύουμε πολύ τα παιδιά μας- όσο μικρότερα τόσο περισσότερο, σωστά; Κάθε μικρό ή μεγάλο τους επίτευγμα είναι άξιο θαυμασμού και αναγνώρισης γιατί ξέρουμε πολύ καλά πως αυτή μας ακριβώς η επιβράβευση είναι που θα τα παροτρύνει να προσπαθήσουν και άλλο, αυτή που θα τα οδηγήσει στο να επιτύχουν και άλλα, και άλλα και άλλα... 

Γιατί; Μα γιατί νιώθεις τόσο, μα τόσο όμορφα όταν το ακούς...  Καρδιά, ψυχή και μυαλό χαμογελάνε και ενστικτωδώς θέλουν να το ακούσουν ξανά και ξανά... 

Πότε το ξεχνάμε αυτό; Πότε ξεκινάμε να θεωρούμε αυτονόητο το κάθε επίτευγμα- μικρό και μεγάλο- την κάθε προσφορά, κάθε πράξη; Πότε ξεκινάμε να θεωρούμε αυτονόητη έστω την προσπάθεια; 

Ο γιος μου πάντως ακόμα το θυμάται. Θυμάται πολύ καλά πόσο σημαντικό είναι, έτσι με επιβραβεύει και αυτός με τα "μπράβο " του που τόσο απλόχερα μου χαρίζει. 

"Μπ(ρ)άβο σου μαμά, το φαγητό είναι πολύ νόστιμο" 

"Μπ(ρ)άβο σου μαμά, τα κατάφερες. Πάρκαρες!" (σε ένα χώρο που με δυσκολία χωράει το αυτοκίνητο). 

"Μπ(ρ)άβο σου μαμά, θυμήθηκες πως ήθελα ψωμί με ταχίνι για πρωινό" 

"Μπ(ρ)άβο σου μαμά, πρόλαβες και έκανες όλες τις δουλειές σου" 

Σήμερα λοιπόν, κατάλαβα με δυο μέρες καθυστέρηση σχεδόν, για ποιο λόγο σε ένα πατίνι playmobil, έχει στο κέντρο υποδοχή για ένα διάφανο μικρό τουβλάκι. Επειδή το παιχνίδι αφορούσε σε ληστή που τον συλλαμβάνουν με το πατίνι, είχα πια επαναπαυτεί πως επρόκειτο για διαμάντι που είχε κλέψει. Σε μια όμως ξαφνική επιφοίτηση, συνειδητοποίησα πως είναι εκεί για να στέκεται ακίνητο το ανθρωπάκι όταν παίζει μαζί του το παιδί αναπαριστώντας την φυγή του με αυτό! Και ενώ φυσικά η πρώτη μου αντίδραση ήταν να σκεφτώ πόσο- μα πόσο- χαζή μπορεί να είμαι για να μην το καταλάβω αμέσως, ακούω το μαιμούδι μου να μου λέει: 

"Μπ(ρ)άβο σου μαμά, που το κατάλαβες! Φοβερό! Πως το κατάλαβες;" 

Και έμεινα εκεί- σχεδόν συγκινημένη με την χαζομάρα μου- που μου χάρισε μια τέτοια στιγμή με το μαιμούδι μου και με οδήγησε σε έναν τέτοιο ειρμό σκέψεων. 

Πραγματικά. Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε "Μπράβο"; Από ενήλικα. Που μαγειρέψατε ένα νόστιμο φαγητό. Που απλά μαγειρέψατε και ας τρέχατε σαν την τρελή ή που απλά δεν είχατε διάθεση. Που κάνετε το σπίτι σας να μοιάζει καθημερινά με σπιτικό. Που αποδίδετε στην εργασία σας. Που μέσα σε όλα φροντίζετε ακόμα τον εαυτό σας ώστε να είναι στην καλύτερη δυνατή εκδοχή του. Που δεχτήκατε σιωπηλά μια κριτική. Ή ένα ξέσπασμα. 

Πότε όμως ήταν η τελευταία φορά που είπατε "Μπράβο"; Σε ενήλικα. Που δουλεύει σκληρά καθημερινά και πάλι καταφέρνει να δώσει λίγο από τον εαυτό του στην οικογένεια του. Που σας βοήθησε με κάτι που δεν καταφέρνατε εσείς. Που θυμήθηκε να κάνει κάτι που είχατε ζητήσει. Που έκανε κάτι για σας με χαμόγελο και όχι μιζέρια. Που δέχτηκε και αυτός σιωπηλά μια κριτική. Ή ένα ξέσπασμα. 

Και το κυριότερο; Πότε είπατε τελευταία φορά "Μπράβο" στον εαυτό σας; Που προσπαθείτε πάντα τόσο σκληρά. Που είστε η μητέρα, σύζυγος, αδελφή, κόρη, που θέλετε να είστε. ('έστω και στο περίπου). Που χάσατε μερικά από τα κιλά που θέλατε. (έστω και όχι όσα θέλατε). Που καταφέρατε να φτιάξετε κάτι για το οποίο δεν ήσασταν γνώστης. Που τα φέρνετε όλα βόλτα καθημερινά. Που- απλά- σηκωθήκατε και σήμερα από το κρεβάτι ενώ το μόνο που θα θέλατε πιθανότατα είναι να μείνετε όλη μέρα σε αυτό και να κοιμάστε. 

Πολλές φορές έχω πει πως από όταν έγινα μητέρα, έχω γίνει πολύ καλύτερος άνθρωπος. Τα παιδιά έχουν αυτή την μαγική ικανότητα αρκεί να τα αφήσεις να σε οδηγήσουν. Να τα αφουγκραστείς αντί να σκέφτεσαι ποια θα είναι η επόμενη μεγαλεπήβολη κουβέντα που θα ξεστομίσεις ως ενήλικας. 

Έχω βάλει λοιπόν το "Μπράβο" στην ζωή μου. Προς ενήλικες. Και προς μεγαλύτερα παιδιά διότι από εκεί ξεκινάει το "κακό". Και έχω παρατηρήσει πως σχεδόν δεν ξέρουν πως να το διαχειριστούν. Τόσο πολύ το έχουμε ξεχάσει. Και είναι πολύ λυπηρό. 

Αυτό λοιπόν το κείμενο είναι αφιερωμένο σε μένα και σε κάθε έναν εκεί έξω που βιάστηκε να χαρακτηρίσει κάτι που έκανε ή δεν έκανε χαζό. Για να κάτσουμε λίγο να σκεφτούμε μήπως ένα παιδί μας έλεγε "Μπράβο" ... 

Και στην συνέχεια να διαβάσουμε όλο το κείμενο από την αρχή, αντικαθιστώντας την λέξη "Μπράβο"¨με την λέξη "Ευχαριστώ".  (κάνοντας μερικές παραλλαγές σε κάποια παραδείγματα). 

Πόσο πιο όμορφα θα κυλούσαν οι μέρες μας, σωστά; 

(Μπράβο σας που με αντέξατε μέχρι εδώ και... ευχαριστώ!) 

Η μέρα που κοιμηθήκαμε- ξανά- μεσημέρι!!!

Πέρασε ήδη ένας χρόνος που αποχαιρετήσαμε την αγαπημένη μας πιπίλα  και μαζί με αυτήν αποχαιρετήσαμε και τον μεσημεριανό ύπνο. 

Πίστευα πως θα ήταν κάτι παροδικό όμως όχι. Ο Δημήτρης Γεράσιμος ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα του ύπνου- λόγου χάρη αν ως νεογέννητο θεωρείται πως θα έπρεπε να κοιμάται περίπου μέχρι 16 ώρες, ο Δημήτρης Γεράσιμος κοιμόταν 14 ή και 12. Όταν λοιπόν κόψαμε την πιπίλα, αν επιχειρούσα να τον κοιμίσω κατά τις τρεις με τέσσερις το μεσημέρι- διότι για πιο πριν δεν καθόταν με τίποτα- ήταν ικανός να κοιμηθεί σερί- ναι σερί. Να μην θέλει να ξυπνήσει με τίποτα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ξυπνάει και να με ξυπνάει φυσικά στις πέντε το πρωί- στην καλύτερη των περιπτώσεων. Πολύ σύντομα λοιπόν έπαψα να προσπαθώ και απλά ξέχασα και εγώ μαζί του την μεσημεριανή ξεκούραση. 

Σε εκείνο το στάδιο η έλλειψη του μεσημεριανού ύπνου δεν τον επηρέαζε ιδιαίτερα στην συμπεριφορά ή στην ενέργεια. Ούτε εμένα. Τους τελευταίους μήνες όμως έβλεπα πως το παιδί κουραζόταν πολύ- όσο μεγαλώνει τόσο πιο "απαιτητικές" είναι οι δραστηριότητες του τόσο σωματικά όσο και πνευματικά. Το ίδιο και εγώ. Και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πολύ γκρίνια και ατονία. Ναι, και από εμένα. Τις φορές που κοιμηθήκαμε πάλι γύρω στις τρεις με τέσσερις, και μιλάμε μόλις για καμιά ώρα, το βράδυ βασανιζόμουν αφού πριν τις δώδεκα δεν κοιμόταν με τίποτα. Ήταν και χειμώνας, μικρή η μέρα, σταμάτησα και πάλι να προσπαθώ. 

Μέχρι προχθές. Προχθές ήταν πιθανώς πολύ κουρασμένος από την Πρωτομαγιά που περάσαμε, έτυχε και δεν αποκοιμήθηκε ούτε στο αυτοκίνητο για λίγο ως συνήθως. Κοιμήθηκε το βράδυ της Πρωτομαγιάς γύρω στις 8:30 αν θυμάμαι καλά και ξύπνησε στις 6:30, συνηθισμένο ωράριο για το μαιμούδι. 

Την επόμενη όμως- πολύ κουρασμένος ακόμα από την προηγούμενη είχε γκρίνια σχεδόν από  τις 9 το πρωί. Με τα πολλά στις 12 η ώρα τον έπεισα να του φτιάξω ένα γάλα και να ξαπλώσει στο σαλόνι να ξεκουραστεί λίγο. Του είπα πως δεν χρειάζεται να κοιμηθεί, απλά να είναι ξαπλωμένος και να χαλαρώσει. Φυσικά κοιμήθηκε. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Από φόβο μην αργήσει το βράδυ πάλι στην μια ώρα τον ξύπνησα. Χουζούρεψε λίγο, άλλαξε πλευρό και κοιμήθηκε μισή ώρα ακόμη. 

Όταν ξύπνησε ήταν τόσο χαρούμενος. Τόσο δραστήριος και καλόκεφος. Είχα και εγώ χαλαρώσει αυτή την μιάμιση ώρα- ήταν ένα δώρο και για τους δυο μας. Όλο το υπόλοιπο απόγευμα τρελαθήκαμε στα παιχνίδια και τις δραστηριότητες. Και αν είχα δουλειά να κάνω, δεν γκρίνιαζε, έπαιζε μόνος του. Το βράδυ κοιμήθηκε με ευκολία,  με σόκαρε ομολογουμένως, γύρω στις 9:30. 

Ξύπνησε εφτά φυσικά- μια πιο νορμάλ ώρα δεν το συζητώ και να φανταστείτε είμαι και πρωινός τύπος- και πρότεινα το ίδιο γύρω στη 1  αυτή την φορά. Δέχτηκε και κοιμήθηκε περίπου μια ώρα. Ξύπνησε και πάλι με τρελό κέφι και μου παραδέχτηκε πως τελικά πολύ καλό αυτό το μικρό διάλειμμα μέσα στην μέρα! (και άλλο σοκ!)

Σήμερα παρότι τον έβλεπα ξεκούραστο, μόλις τον ρώτησα αν θέλει να κοιμηθεί, αποκρίθηκε θετικά και πράγματι ξάπλωσε στην θέση του στον καναπέ. Δεν κοιμήθηκε τελικά, αφού μας χτύπησε η μητέρα μου πάνω που ήταν έτοιμος να αποκοιμηθεί- δεν την αδικώ ποτέ δεν μας έχει πετύχει να κοιμόμαστε ένα χρόνο τώρα- και φυσικά γύρω στις τέσσερις άρχισε η γκρίνια. Κοιμήθηκε περίπου 9 η ώρα και αυτό επειδή τον καθυστέρησα επίτηδες. 

Τι λέτε; Αύριο θα μου κοιμηθεί; Δεν τολμώ σχεδόν να το πιστέψω. Η αλήθεια είναι πως μου είχε λείψει πάρα πολύ αυτή η μεσημεριανή χαλάρωση. Την έχω πολύ ανάγκη ιδίως από την στιγμή που ήμαστε κυριολεκτικά αχώριστοι. Και γνωρίζω πως είναι σημαντικό και για τον ίδιο να την βιώνει και χαίρομαι τόσο που επιτέλους το διαπίστωσε. 

Απολαμβάνω λοιπόν αυτά τα πατουσάκια που τόσο έχουν μεγαλώσει, βλέπω το πανέμορφο- κουκουβά- αυτό προσωπάκι να ονειρεύεται ανέμελο χωρίς έγνοια στον κόσμο καμιά και γεμίζω και εγώ μπαταρίες ώστε να είμαι η μητέρα που θέλω να είμαι. (keep your fingers crossed)