Σπάμε τη σιωπή.

 Η απώλεια των μωρών μου με σκλήρυνε μα με μαλάκωσε ταυτόχρονα. Δεν ξέρω να το θέσω καλύτερα. 

Είναι ΒΙΑΙΟ, πολύ, να πηγαίνεις να δώσεις ζωή μα να παίρνεις θάνατο. Είναι ΒΙΑΙΟ, πολύ, να έχει ετοιμαστεί η καρδιά σου να διοχετεύσει όλη αυτή την αγάπη - και αν είσαι μάνα ΞΕΡΕΙΣ για ΤΙ ΜΕΓΕΘΟΣ αγάπης μιλάμε - και να μην έχεις πού να τη διοχετεύσεις. Είναι ΒΙΑΙΟ, πολύ, να πονάς και κανείς να μην ξέρει πως να σε βοηθήσει με αποτέλεσμα να καταπνίγεις συναισθήματα ΕΣΥ για να μην φέρεις τους ΑΛΛΟΥΣ σε δυσκολη θέση. 

Μέσα λοιπόν σε όλον αυτόν τον πόνο, την αβεβαιότητα, τις ενοχές - (ναι, ναι τις ενοχές και πολλές φορές μάλιστα οι ενοχές προκαλούνται από συγγενικά άτομα)- το φόβο, το ΣΑΣΤΙΣΜΑ, (ποια μάνα μπορεί να διανοηθεί όταν μείνει έγκυος πως δεν θα κρατήσει ποτέ αγκαλιά το παιδί της;), τις απορίες, τις πιθανές κρίσεις ανάμεσα στο ζευγάρι και μέσα σε όλα τα "γιατί", κάθε μάνα έρχεται αντιμετώπη με μια και μόνο αλήθεια...

Πώς μπορώ να επιβιώσω τώρα από αυτό; 

Θέλει χρόνο η συνειδητοποίηση πως δεν μπορείς να ελέγξεις τι θα σου συμβεί, μα πως μπορείς να ελέγξεις πώς θα σταθείς απέναντι σε ο'τι σου συνέβη. Και όταν η συνειδητοποίηση έρθει, τότε θέλει και άλλο χρόνο να βρεις την συναισθηματική ωριμότητα και την ψυχική ηρεμία για να τα καταφέρεις. 

Και εκεί έρχεται η σκληρότητα μαζί με την ευαισθησία. Είναι αυτό που λένε "Εύθραυστη σαν γυαλί, μα όταν σπάσει κόβει". Αν το έχεις ζήσει, καταλαβαίνεις ΑΚΡΙΒΩΣ τι εννοώ. 

Γιατί οκ τα κατάφερες. Το αντιμετώπισες. Έμαθες να ζεις με αξιοπρέπεια, ΜΑΖΙ με τις απώλειες σου. Έλα όμως που το πένθος μιας απώλειας είναι σαν τη θάλασσα. Και η θάλασσα φτιάχνεται με κύματα. Και τα κύματα είναι απρόβλεπτα. Εκεί που είναι λάδι και επιπλέεις με ευκολία στα νερά, την ίδια στιγμή φουρτουνιάζει και σε πνίγουν πελώρια κύματα. Και ξέρεις, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να επιβληθείς στο ένστικτο σου που σε προτρέπει να παλέψεις με τα κύματα, όταν είναι μαθηματικά βέβαιο πως μόνο εάν αφεθείς σε αυτά, θα καταφέρεις τελικά να επιπλεύσεις... 

Και φτάνουμε στο δια ταύτα... Πώς μπορείς να το κάνεις αυτό; Ειλικρινά δεν ξέρω... Σαν μάνα που το έζησε τέσσερις φορές και σαν διαχειρίστρια μιας ανάλογης ομάδας εδώ και 13 χρόνια όπου έχω ακούσει χιλιάδες ιστορίες γυναικών, μπορώ να σου πω τα εξής: 

 Ένας συνεπής μηχανισμός στήριξης γύρω σου βοηθά. Να μιλάς για τα όσα φοβάσαι, βοηθά. Να ΜΗΝ καταπνίγεις τα συναισθήματα σου, βοηθά. Να σε προστατεύεις από ανθρώπους και καταστάσεις που σε αγχώνουν ή σε στεναχωρούν, σχεδόν ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ. Να ζητήσεις επαγγελματική βοήθεια αν νιώθεις ότι δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις μόνη - ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ βοηθά. (Με πολύ ψάξιμο ωστόσο για το ΣΩΣΤΟ άτομο, δεν έχουν όλοι οι ψυχολόγοι ειδίκευση στο περιγεννετικό πένθος). Να "αγκαλιάσετε" με το σύντροφό σου, ο ένας τον άλλον, όχι απλά βοηθά - είναι το Α και το Ω της επούλωσης. Να ακούς το ένστικτο σου, βασικό. Το 99% των φορών, το μητρικό ένστικτο είναι αλάνθαστο... Και τέλος... 

ΣΠΑΣΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ. Είναι ΛΥΤΡΩΤΙΚΟ. Πίστεψε με. 

Έχουν περάσει, από τις δικές μου απώλειες, 16, 15 και 9 χρόνια. Στα ενδιάμεσα απέκτησα το ουράνιο τόξο μου. Τον χιλιάκριβο μου. Δεν είναι όλες οι μανουλες εξίσου τυχερές. Κάποιες έμειναν με άδεια αγκαλιά. 16 χρόνια από την κόρη μου, 15 από το αστεράκι μου και τον γιο μου και 9 χρόνια από το άλλο μου αστεράκι. Και ειλικρινά είναι μέρες που μοιάζει να έγιναν όλα μόλις χθες. Έχω μιλήσει και γράψει για αυτά ΑΠΕΙΡΕΣ φορές. Λέω, δεν μπορεί, δεν υπάρχουν άλλες λέξεις, κι όμως πάντα υπάρχουν... Διότι, κάποιες απώλειες δεν ξεπερνιούνται ποτέ. Ούτε συνηθίζονται. Απλώς μαθαίνεις να ζεις με αυτές και ίσως πότε πότε να τις αγαπάς και λίγο. 

Η νεογνική απώλεια και η απώλεια κύησης είναι πληγές αληθινές και βαθιές. Θέλουν φροντίδα και χρόνο επούλωσης. Σπάμε τη σιωπή μας ώστε να ΑΦΥΠΝΊΣΟΥΜΕ. 

Ζητάμε τα αυτονόητα. 

Επαρκή ενημέρωση για αντιμετώπιση περιστατικών θνησιγένειας αλλά και αποβολών, ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ από το ιατρικό προσωπικό. Και έπειτα από τον κοινωνικό περίγυρο, τον επαγγελματικό αλλά και την οικογένεια. Αν δεν ξέρουμε τι να πούμε, ένα "Λυπάμαι πολύ" είναι υπεραρκετό. Αν δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, απλώς είμαστε παρόντες. Ή δίνουμε τον απαιτούμενο χρόνο.  Αναγνωρίζουμε την απώλεια, τον πόνο, την ύπαρξη του νέου μέλους της οικογένειας- ακόμα και αν δεν το γνωρίσαμε ποτέ. 

Οκτώβριος. Μήνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. 

Εσύ; Θα σπάσεις τη σιωπή σου; 

Και εσύ; Θα μας ακούσεις; 

Όταν η αγκαλιά μου μύριζε Θεό...

 Τις προάλλες πήγα εκκλησία καθημερινή και ήταν εκεί μια μητέρα με το μωράκι της. Ένα κοριτσάκι περίπου 15 μηνών, όχι παραπάνω. Είχε τα χεράκια της τυλιγμένα γύρω από το λαιμό της μαμάς της, καθόλη τη διάρκεια της λειτουργίας. Η μητέρα φαινόταν εξαντλημένη μα ευτυχισμένη. Είχε στο πρόσωπο της αυτή την ηρεμία και αυτοπεποίθηση της μητρότητας που μόνο εκ των υστέρων βλέπουμε καθαρά - αν και εφόσον έχει αποτυπωθεί σε κάποια φωτογραφία.

 Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω τους- αυτή η εικόνα με γέμισε ΤΟΣΑ συναισθήματα εκείνη την ημέρα. 

Θυμήθηκα τα χεράκια που αγκάλιαζαν τον δικό μου λαιμό. Την αίσθηση του μικρού κορμιού που κουλουριαζόταν στο στήθος μου- σαν να θέλει να έρθει ΟΣΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ είναι ανθρωπίνως δυνατόν. Την μυρωδιά . (Θεέ μου, αυτή η μυρωδιά). Τα μπαμπαλίσματα. Τα τραγανά γέλια. (Που λέει και το καρυδοτσουφλάκι μου). Θυμήθηκα την αίσθηση να εξαρτάται ΠΛΗΡΩΣ από σένα ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι. Θυμήθηκα την αίσθηση ΘΕΟΥ και ΘΑΥΜΑΤΟΣ που κρύβουν τα μωρά...

Πόνεσε η καρδιά μου από νοσταλγία, αγάπη και ευτυχία. 

Νοσταλγία διότι δεν χόρτασα, το λέω συνέχεια. Δεν ξέρω αν φταίει που ματώσαμε ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ μέχρι να γεμίσει η αγκαλιά μας. Δεν ξέρω αν φταίει που το είχαμε λαχταρήσει ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ. Δεν ξέρω αν φταίει που το έζησα μόνο μια φορά όλο αυτό, κάθε πρωτιά, κάθε μοναδικό συναίσθημα και που δεν είχα την ευκαιρία να το ξαναζήσω πιο έμπειρη και πιο συνειδητοποιημένη ίσως... Ξέρω απλά ότι ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΣΑ. 

Αγάπη διότι... θέλει καν εξήγηση; Η αγάπη που νιώθεις για το παιδί σου δεν μοιάζει με ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ. Είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ λες και έχεις ένα κομμάτι της καρδιάς σου να περπατά έξω από το σώμα σου για πάντα. 

Και ευτυχία διότι είμαι ΕΥΓΝΩΜΩΝ που το έζησα και που το ζω. Ευγνώμων που γέμισε η αγκαλιά μου γιατί δεν είναι δεδομένο. Ευγνώμων που το μωρό αυτό που κουλουριαζόταν πάνω μου και τύλιγε τα χεράκια του γύρω από το λαιμό μου, μεγαλώνει σε ένα υπέροχο άνθρωπο. Ευγνώμων που ακόμα αναζητά την επαφή έστω και στιγμιαία. Ευγνώμων που ακόμα δεν με έχει βαρεθεί, που ακόμα ακούει τι έχω να πω. 

Όμως μου λείπουν εκείνα τα χρόνια. Ψέματα δεν λέω. Όσο και αν απολαμβάνω κάθε στάδιο της μητρότητας, κάθε πρόκληση, κάθε ηλικίας - μου λείπουν τα πρώτα εκείνα ΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ χρόνια. Που ο κόσμος μου ΟΛΟΣ χωρούσε στο στήθος μου. Που οι αναπνοές μας ήταν συγχρονισμένες. Που το μικράκι μου μύριζε ακόμα Θεό... 

#otangennithikaxana #τοblog

Τα δέκατα τρίτα γενέθλια του μαϊμουδιου- bowling mood on

 Για τα δέκατα τρίτα γενέθλια του, το εφηβάκι ήθελε να καλέσει τους τρεις καλύτερους του φίλους και τα ξαδέλφια του και να παίξουν bowling με τις ώρες. 

Χαλάω εγώ χατίρι;;; 

Έκλεισα αμέσως τον χώρο, τον οποίο γνωρίζουμε πολύ καλά αφού τον επισκεπτόμαστε συχνά ούτως ή άλλως, και αυτό ήταν. Το μαϊμούδι έχει γίνει πια γοριλάκι, τι άλλο να κάνω - ούτε καν μπαλόνια δεν χρειάζεται να αγοράσω σωστά; 

Αμ δε... Ησυχάζω εγώ; Δεν ησυχάζω. 

Όλα ξεκίνησαν στην ουσία από την μπλούζα. Η οποία καμία σχέση δεν έχει με το πάρτι, ναι; Απλώς κάθε χρόνο είτε του φτιάχνω, είτε του παραγγέλνω μια μπλούζα σχετική με το θέμα συνήθως των γενεθλίων. Πέρσι, δώσαμε περισσότερο βάση στην ηλικία - εφόσον δεν υπήρχε ξεκάθαρο θέμα στο πάρτι. (Αξίζει να το δείτε εδώ). Φέτος όμως ήθελα να δώσω ναι μεν βάση στην ηλικία, όμως ταυτόχρονα να μην "φωνάζει" 13. Το έψαξα κυριολεκτικά ΠΑΝΤΟΥ και δεν βρήκα ΤΙΠΟΤΑ που να με καλύπτει. 

Τελικά μπήκα στο chat gpt. Θυμήθηκα πόσο με είχε βοηθήσει με κάτι καταλόγους στη δουλειά μου και άρχισα να περιγράφω τι ακριβώς φαντάζομαι, ενώ ανέφερα και το που θα γίνει το πάρτι όπως το γεγονός πως ο Δημήτρης αγαπάει πολύ τα άνιμε αλλά και το επιτραπέζιο D&D... 

Αυτό ήταν.... 

Το chat gpt μου έφτιαξε το γραφικό των ονείρων μου για την μπλούζα, το οποίο οδήγησε σε ανάλογες μπλούζες για τον Παναγιώτη και εμένα, οι οποίες οδήγησαν σε δημιουργίες καρτών ικανοτήτων των καλεσμένων, σε props για τα τραπέζια και σε υπέροχα party favors. 

Κάπως έτσι, κατέληξα να αγοράζω μέχρι και είδη σερβιρίσματος για το φαγητό, παρότι μου τα παρείχε όλα το bowling center, μόνο και μόνο επειδή δεν μου ταίριαζαν με την αισθητική μου... (Ξέρω ξέρω, είναι αρρώστια). 

Για να βάλω όλες τις υπέροχες φωτογραφίες, χωρίς παρεμβολές της ατελείωτης πολυλογίας μου ενδιάμεσα, να πω τα εξής: 

Οι κάρτες ικανοτήτων των παιδιών ήταν προσωποποιημένες. Αυτό σημαίνει πως δεν τις έφτιαξε μόνο του το chat gpt. Αντίθετα, εγώ του έθεσα τα πλαίσια χρωμάτων, χαρακτηριστικών των παιδιών καθώς και ιδιαίτερα στοιχεία του χαρακτήρα τους για να τονίσει αυτά ακριβώς. Το περίεργο ήταν πως με την κάρτα της βρωμούσας, μπερδεύτηκε και την έφτιαξε διπλή μαζί με του μαϊμουδιού τονίζοντας τον οικογενειακό δεσμό, πράγμα που ταίριαξε απόλυτα αφού μεγαλώνουν σαν αδέλφια. 

Τα δώρα που μοιράσαμε στους φίλους μας ήταν σαν loot box παιχνιδιού και έκρυβαν μέσα τα εξής: πολλά αυτοκόλλητα με θέμα άνιμε και ιαπωνική κουλτούρα. Ένα μικρό μπρελόκ κατάνα και peelable ζελεδάκια αλλά και κάρτα τελικής επιβράβευσης. 

Εκτός όμως από τα party favors που ήταν για όλους, είχαμε ένα ξεχωριστό δώρο για τον παίκτη που θα έριχνε τις περισσότερες κορίνες συνολικά όλες τις ώρες,το οποίο ήταν ένα μικρό ξύλινο επιτραπέζιο bowling. Επειδή όμως και οι μεγάλοι έχουμε ψυχή και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι παίξαμε, είχα δώρο και για τον γονέα νικητή. Ένα μπρελόκ κορίνα καθώς και ένα γλύκισμα ιαπωνικό,  τύπου mocha. 

Η ζωγραφιά πάνω στην τούρτα του Δημήτρη ήταν δική του, το ίδιο και η επιλογή των αποφθεγμάτων. Μόλις τα παιδιά στο μαγαζί έφεραν την τούρτα, είχα ζητήσει από τα ηχεία να ακούγεται το "Χρόνια πολλά" του Παπακωνσταντίνου. (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ). Εννοείται επίσης, πως τα παιδιά έπαιξαν και σε όλα τα άλλα παιχνίδια που παρέχει ο χώρος. 

Φάγαμε όλοι πολύ νόστιμα και χορταστικά πιάτα, ήπιαμε καφέδες και μετά μπύρες και κρασί, ενώ το μαγαζί έκανε τα "στραβά" μάτια όταν φανέρωσα ένα θερμός με τσικουδιά να κεραστούν οι μεγάλοι. Άλλωστε, ΕΝΝΟΕΊΤΑΙ πως κεράσαμε και τους υπεύθυνους και τους  υπαλλήλους του χώρου. 

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, καταρχάς τους φίλους και τους συγγενείς για την παρουσία τους και τη θετική τους ενέργεια. Ο κύκλος μας είναι μικρός, μα είναι ακριβώς όσος χρειαζόμαστε. Να ευχαριστήσω τον φίλο μου πλέον, τον Αντρέα για τις μοναδικές φωτογραφίες που μας βγάζει από τότε που γεννήθηκε ο Δημήτρης, βασικά από τότε που παντρευτήκαμε. Η ματιά του είναι συγκινητική και δεν την αλλάζω με τίποτα. Το ζαχαροπλαστείο Πλέγας και συγκεκριμένα τον κ. Μιχάλη που είναι πάντα ΤΟΣΟ ευγενικός σε ο'τι τρέλα ζητήσω, δεν το συζητώ για τη γεύση των γλυκών. Τέλος, να ευχαριστήσω τον Άρη, τον Γιώργο αλλά και όλο το προσωπικό του Arena bowling center για τον άψογο επαγγελματισμό τους, τον υπέροχο χώρο που έχουν δημιουργήσει μια εικοσαετία τώρα και το πλατύ χαμόγελο τους! 

Πάμε να σας ταξιδέψω φωτογραφικά σε ένα ακόμα πάρτι γενεθλίων - νιώθω πως ακόμα και αν φτάσει 30 χρόνων, εγώ θα συγκινούμαι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο..

Θα έχουμε ΠΆΝΤΑ την πλάτη σου εφηβάκι... Να το θυμάσαι αυτό. ΠΑΝΤΑ.