Μεγαλοκοπέλα ετών 46

 Κάπως έτσι μοιάζουν τα 46, χωρίς φίλτρα, χωρίς βελτιώσεις, χωρίς καν μακιγιάζ. Με μόνο σύμμαχο τον ήλιο και τη ψυχή που φαίνεται στο βλέμμα. 

Και είμαι οκ με αυτό. Πάντα ήμουν. Δεν έχουν όλοι το προνόμιο να μεγαλώνουν. Να γερνάνε. (Ναι να γερνάνε). Προνόμιο είναι. Και είμαι ευγνώμων για αυτό. Άλλωστε η ηλικία είναι μόνο ένα νούμερο σωστά; 

Κάποιες φορές νιώθω 46 χρόνων, άλλες 26. Άλλες νιώθω 76 και άλλες απλά αναρωτιέμαι πότε έγινα ενήλικας με τα όλα του, αφού το παιδί που κρύβεται μέσα μου, ακόμα ζει και βασιλεύει. Έτσα ν'αυτα. 

Στα γενέθλια μου κάνω πάντα πράγματα που με ευχαριστούν. Με νταντεύω αν θες, γιατί δεν το κάνω πότε άλλοτε. Είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου βλέπεις, οπότε αυτή τη μια φορά το χρόνο θέλω να κάνω του κεφαλιού μου και να με έχω στα ώπα ώπα. Επίσης είμαι άνθρωπος που αγαπά πολύ τη μοναχικότητα και φέτος περισσότερο από ποτέ, είχα ανάγκη να περάσω χρόνο με την Γιάννα. Ναι καλέ. Εμένα. Αποκλειστικά. Εγωιστικό ; Δεν πειράζει. Χρειάζεται και αυτό. Μια γυναίκα σπάνια βάζει τον εαυτό της σε προτεραιότητα. Εγώ το κάνω. Έστω και μια φορά το χρόνο. 

Κανόνισα λοιπόν όλα όσα ήθελα να κάνω και απλά τα έκανα. Τόσο απλά, τόσο ουσιαστικά. Δεν έχει σημασία τι και πως. Σημασία έχει ότι σήμερα έδωσα χρόνο και χώρο στο παιδί αυτό που επιμένει να κολυμπάει, επιμένει να μένει στην επιφάνεια - όσα κύματα και όσες φουρτούνες και αν αντιμετωπίζει. Κάποια στιγμή η θάλασσα πάντα ηρεμεί. Και τότε παίρνω τις ανάσες μου, μαζεύω τις δυνάμεις μου και συνεχίζω. 

Χρόνια μου πολλά λοιπόν. Θα κλείσω με τους εξής στίχους που μόνο τυχαίοι δεν είναι και αυτοί σήμερα. Αυτή τη μέρα που γέμισε με τόση ΑΓΆΠΗ ΜΟΝΟ αξημέρωτα κιόλας...

"Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε

τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους

παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε

ονόματα και βλέμματα και δρόμους

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

που θυμάσαι και θυμάμαι

τίποτα δε χάθηκε ακόμα

όσο ζούμε και πονάμε

χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

μόνο τρόπο να κοιτάνε

Κι αν άλλάξαν οι φίλοι μας λιγάκι

αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας

χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι

αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

που θυμάσαι και θυμάμαι

τίποτα δε χάθηκε ακόμα

όσο ζούμε και πονάμε

χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

μόνο τρόπο να κοιτάνε"

Ένα κόκκινο μπαλόνι 15 χρόνια μετά....

 Ένα κόκκινο μπαλόνι στον συννεφιασμένο ουρανό και εγώ να σκέφτομαι πως γίνεται να μοιάζει ακόμα σαν χθες κάτι που έγινε πριν 15 χρόνια... 

15 χρόνια πριν, στις 15 Φλεβάρη και ώρα περίπου 2 τα ξημερώματα, γέννησα ένα πανέμορφο και πανύψηλο αγόρι που έζησε μόλις 10 ώρες. Αυτές τις δέκα ώρες, πραγματικά πίστεψα ότι τα καταφέραμε. Ότι οι οχτώ, σχεδόν ασήκωτοι και ατελείωτοι μήνες, είχαν τουλάχιστον αίσιο τέλος.... Μα, όχι. 

Σαν αυτό το κόκκινο μπαλόνι που σήμερα εξαφανίστηκε τόσο γρήγορα από τα μάτια μας, έτσι και αυτό το μελαχρινό, ξεχωριστό αγόρι έμαθε να πετάει πριν μάθει να περπατάει... Και πριν προλάβουμε καν να "συστηθούμε", πριν μάθουμε να ζούμε μαζί του, έπρεπε να μάθουμε να ζούμε χώρια του... 

Δεν έχει λογική το νεογνικό πένθος. Και πίστεψέ με πονάει. Πονάει ΠΟΛΥ. 

15 χρόνια. Σαν χθες. Κάθε ανάμνηση ΠΟΛΥΤΙΜΗ. Τις προάλλες, η μητέρα μου μοιράστηκε μαζί μου μια δική της αλήθεια για το μωρό, που με συγκίνησε πολύ. Έγινε και δική μου αλήθεια. Μόνη παρηγοριά, να ζει η μνήμη του. Σημαντική θέση στην καρδιά μου, όσοι συμβάλουν στην ενίσχυση αυτής της μνήμης. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Καμιά θέση στην καρδιά μου όσοι κάνουν το αντίθετο ή όσοι υποτιμούν την απώλεια μου.

Έχασα ένα μωρό. Ενα μελλοντικό παιδί, έφηβο, ενήλικα. Έχασα αγκαλιές, γέλια, κλάματα, νανουρίσματα, τσακωμούς. Έχασα ένα κομμάτι της καρδιάς μου. Αυτό που σήμερα πέταξε στον ουρανό με την ελπίδα να φτάσει μια ψυχή που δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία και η τιμή να γνωρίσω... 

15 χρόνια που ένα κομμάτι μου λείπει και θα λείπει για πάντα. Όσες καρδιές - μπαλόνια και να αφήσω στον ουρανό, μένω μόνο με την ελπίδα. Και με αυτό το κενό...

12 χρόνια "Όταν γεννήθηκα ξανά"

 Το "Όταν γεννήθηκα ξανά" έχει γενέθλια σήμερα. Και γίνεται 12. 

Δώδεκα χρόνια ατελείωτης και ενίοτε παρανοϊκης πάρλας, μας έφτασαν από τους βία 100 ακολούθους, (δεν είχα, ούτε έχω, και μεγάλο κοινωνικό κύκλο να βοηθήσει, χαχα), στους σχεδόν 16.000- χωρίς προωθήσεις, χωρίς διαγωνισμούς, χωρίς διαφημίσεις και παραπλανητικούς τίτλους, (και είναι οκ όλα αυτά, εγώ δεν επιλέγω να μπω σε αυτή τη διαδικασία), παρά μόνο με τα μοιράσματα ψυχής, τους προβληματισμούς της καθημερινότητας και με τις ιδιορρυθμίες της δικής μας ταπεινής και ταυτόχρονα ξεχωριστής, για εμάς, ζωής. Και φυσικά με αυτές τις ατέλειωτες προτάσεις μου, με άπειρα κόμματα και άλλες τόσες παρενθέσεις, μέχρι να φτάσω στο δια ταύτα - πραγματικά σας θαυμάζω που καταφέρνετε και βγάζετε άκρη με τα κατεβατά μου τόσα χρόνια. 

Το έχω ξαναπεί μα θα το ξαναπώ και για τους πιο φρέσκους στην παρέα. Το διαδικτυακό αυτό παρεάκι, υπήρξε το αποκούμπι μου και η έμπνευση μου στο πιο απαιτητικό κεφάλαιο της ζωής μου- αυτό της μητρότητας. "It takes a village to raise a kid" λέει μια αφρικανική παροιμία και κρύβει τόση αλήθεια. Στην απομονωμένη όμως αυτή εποχή που ζούμε, στην γεμάτη επίκριση και ΜΗ ενσυναίσθηση, το να βρεις ΙΔΊΩΣ εδώ μέσα μια μερίδα ανθρώπων που δεν έχουν σκοπό ούτε να τρολάρουν, ούτε να κρίνουν, ούτε απλά να πετάξουν τη χολή τους άνευ λόγου και αιτίας - είναι ΤΟΣΟ σημαντικό. Και είμαι πραγματικά ΕΥΓΝΏΜΩΝ για την ΠΟΙΟΤΗΤΑ και την ΕΥΓΕΝΙΚΉ κράση των ανθρώπων που αποτελούν αυτό ακριβώς το παρεάκι εδώ μέσα. Και σας ευχαριστώ για αυτό. 

Σας ευχαριστώ που ανέχεστε τα ατελείωτα κείμενα μου, τις εμμονές μου με την ίδια θεματολογία, τις δύσκολες περιόδους της ζωής μου που σας κάνω μόνο να κλαίτε - σας ευχαριστώ για όλα.

Η φωτογραφία που επιλέγω για αυτή την ανάρτηση δεν είναι τυχαία. Μου θυμίζει υπέροχες στιγμές με το παιδί μου- που είναι και η πρωταρχική έμπνευση για αυτό το μπλογκοσπιτάκι- αλλά και υπέροχες αναμνήσεις με το Κιτσάκι μου που μου λείπει ΠΆΝΤΑ μα αυτές τις μέρες που έχω ανάγκη το κανακεμά της- ένα τι περισσότερο. Η φωτογραφία αυτή μου θυμίζει να χορεύω ΑΣΤΑΜΆΤΗΤΑ με το πεντάχρονο γιο μου στην αγκαλιά, (για χάρη της και μόνο) και την Αφροδίτη να είναι πιο όμορφη από ποτέ και το χαμόγελο της το πλατύ να φωτίζει τον κόσμο όλο... 

Πόσο απρόβλεπτη και μυστήρια είναι η ζωή. Δεν παύει να με εκπλήσσει. Για αυτό και εγώ θα συνεχίσω να γράφω ακόμα και τις μέρες αυτές που αντιδρούν σε αυτά που γράφω δέκα άτομα όλα και όλα - τα μισά εκ των οποίων η μάνα μου και φίλοι. (Και να ξέρετε, αυτές οι αναρτήσεις με τις λίγες αντιδράσεις είναι πάντα και οι πιο αγαπημένες μου). Θα γράφω και τις μέρες που οι αναρτήσεις ξεφεύγουν από τα δεδομένα μου και φτάνουν στις χιλιάδες αντιδράσεις - όπου πλέον νιώθω άβολα λίγο. (Και αλήθεια λέω). Θα συνεχίσω να γράφω γιατί πολύ απλά δεν έχω άλλο τρόπο. Το να γράφω είναι όπως η αναπνοή μου. Τόσο φυσικό. 

Δώδεκα χρόνια λοιπόν από όταν γέμισε η αγκαλιά μου μετά τη γέννα αντί να μείνει άδεια, δώδεκα χρόνια από όταν γεννήθηκα ξανά, δώδεκα χρόνια από όταν γνώρισα εκ νέου τη Γιάννα μέσα από τη νέα βελτιωμένη έκδοση μου - μέσα από τα μάτια του ΠΟΛΥΤΙΜΟΥ θαύματος μου. Ιούλιο έγινα για τρίτη φορά μάνα, Γενάρη πάτησα για πρώτη φορά το κουμπί δημοσίευση σε τούτη εδώ τη διαδικτυακή γωνιτσα. 

Σας ευχαριστώ που κάποιοι είστε εδώ ΚΑΙ τα δώδεκα αυτά χρόνια.