Ένα κόκκινο μπαλόνι στον συννεφιασμένο ουρανό και εγώ να σκέφτομαι πως γίνεται να μοιάζει ακόμα σαν χθες κάτι που έγινε πριν 15 χρόνια...
15 χρόνια πριν, στις 15 Φλεβάρη και ώρα περίπου 2 τα ξημερώματα, γέννησα ένα πανέμορφο και πανύψηλο αγόρι που έζησε μόλις 10 ώρες. Αυτές τις δέκα ώρες, πραγματικά πίστεψα ότι τα καταφέραμε. Ότι οι οχτώ, σχεδόν ασήκωτοι και ατελείωτοι μήνες, είχαν τουλάχιστον αίσιο τέλος.... Μα, όχι.
Σαν αυτό το κόκκινο μπαλόνι που σήμερα εξαφανίστηκε τόσο γρήγορα από τα μάτια μας, έτσι και αυτό το μελαχρινό, ξεχωριστό αγόρι έμαθε να πετάει πριν μάθει να περπατάει... Και πριν προλάβουμε καν να "συστηθούμε", πριν μάθουμε να ζούμε μαζί του, έπρεπε να μάθουμε να ζούμε χώρια του...
Δεν έχει λογική το νεογνικό πένθος. Και πίστεψέ με πονάει. Πονάει ΠΟΛΥ.
15 χρόνια. Σαν χθες. Κάθε ανάμνηση ΠΟΛΥΤΙΜΗ. Τις προάλλες, η μητέρα μου μοιράστηκε μαζί μου μια δική της αλήθεια για το μωρό, που με συγκίνησε πολύ. Έγινε και δική μου αλήθεια. Μόνη παρηγοριά, να ζει η μνήμη του. Σημαντική θέση στην καρδιά μου, όσοι συμβάλουν στην ενίσχυση αυτής της μνήμης. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Καμιά θέση στην καρδιά μου όσοι κάνουν το αντίθετο ή όσοι υποτιμούν την απώλεια μου.
Έχασα ένα μωρό. Ενα μελλοντικό παιδί, έφηβο, ενήλικα. Έχασα αγκαλιές, γέλια, κλάματα, νανουρίσματα, τσακωμούς. Έχασα ένα κομμάτι της καρδιάς μου. Αυτό που σήμερα πέταξε στον ουρανό με την ελπίδα να φτάσει μια ψυχή που δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία και η τιμή να γνωρίσω...
15 χρόνια που ένα κομμάτι μου λείπει και θα λείπει για πάντα. Όσες καρδιές - μπαλόνια και να αφήσω στον ουρανό, μένω μόνο με την ελπίδα. Και με αυτό το κενό...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια σας είναι η κινητήριος δύναμη μου, Η αλληλεπίδραση που χρειάζεται κάθε blogger με τους αναγνώστες του. Θα χαρώ πολύ να σας δω εδώ κάτω...