Το δικό μου διαδίκτυο και η μαγεία του...

Θέλω εδώ και πολύ καιρό να γράψω για την μαγεία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης- έτσι όπως τα αντιλαμβάνομαι εγώ από όταν ξεκίνησα αυτό το blog. Από όταν με πολύ πάθος και λίγο φόβο ανοίχτηκα τόσο  σε κόσμο που δεν γνώριζα προσωπικά, για θέματα πολύ προσωπικά. 

Καλώς ή κακώς το διαδίκτυο έχει μπει οριστικά στην ζωή μας και το θέμα πλέον για μένα δεν είναι αν θα συμμετάσχεις σε αυτό, αλλά με ποιο τρόπο θα συμμετάσχεις. Πόσο θα το αφήνεις να σε επηρεάζει, πόσο να σε ορίζει και πόσο χρόνο θα διαθέτεις για αυτό. 

Όχι, δεν θα ασχοληθώ με τις παγίδες τους και όλο αυτόν τον αρνητισμό, όχι μόνο διότι έχουν ειπωθεί ήδη, αλλά κυρίως διότι στις δικές μας ηλικίες είναι καθαρά στο χέρι μας να το χειριστούμε όλο αυτό. Μα κυρίως επειδή πιστεύω πραγματικά στα θετικά του αρκεί να μπαίνει μέσα στα ρεαλιστικά του πλαίσια. 

Στην αρχή όλη αυτή η μαγεία δεν φαίνεται. Όπου και αν συστήνεσαι, είτε σε bloggers είτε απλά στον αναγνώστη, όλοι σε παρατηρούν και αρχίζουν να παρακολουθούν το στυλ σου, τον τρόπο σκέψης σου, την συνέπεια σου στην επαφή μαζί τους. Εάν όλα αυτά τους αγγίζουν ή απλά τους ευχαριστούν, τότε αρχίζει η αλληλεπίδραση. 

Και εκεί αρχίζει η μαγεία. 

Για μένα η αρχή έγινε με άλλες bloggers. Μέσω των blog τους και των δικών τους καταθέσεων ψυχής, εμπειριών, ιδεών, γνώρισα υπέροχες μανούλες με τις οποίες μοιραζόμασταν τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες σκέψεις, την ίδια τρέλα για κατασκευές, δημιουργία μοναδικών στιγμών από το τίποτα, την ίδια τρέλα για καταγραφή κάθε στιγμής της ζωής μας φωτογραφικά και τόσα μα τόσα ακόμη...

Αυτά τα κοινά ενδιαφέροντα  έγιναν προσωπικές επαφές μέσω μηνυμάτων, τηλεφωνημάτων, αν ζούσα πιο κοντά τους, θα είχαν σίγουρα υπάρξει και κατά πρόσωπο συναντήσεις. 'Εχουν υπάρξει φορές που έχω λάβει περισσότερο ενδιαφέρον για μια προσωπική κρίση από τις διαδικτυακές μου φιλίες παρά τις "πραγματικές". (σε εισαγωγικά διότι για μένα πραγματικά είναι και τα δυο είδη φιλίας, απλά εννοώ τις κατά πρόσωπο φιλίες μου). Έχω λάβει υπέροχες εκπλήξεις και δωράκια, από bloggers που με γνωρίζουν μόνο μέσω του διαδικτύου, έτσι απλά γιατί διάβασαν κάτι που έγραψα, ή είδαν κάτι που τις έκανε να με θυμηθούν. Έχω λάβει βοήθεια για να ξεπεράσω κάποιο τεχνικό πρόβλημα στο blog, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα στερώντας από μια κουρασμένη μανούλα τον τόσο πολύτιμο ύπνο, απλά επειδή υπάρχει αυτή η αλληλεγγύη  και κατανόηση. Στην τελική έχω λάβει άμεση απάντηση από 15 άτομα των οποίων την κρίση εμπιστεύομαι για το πως φαίνονται καλύτερα τα  μπισκότα με ζαχαρόπαστα που φτιάχνω, την στιγμή ακριβώς που τα φτιάχνω! (μεγάλο θέμα για μια blogger, μην γελάτε σας βλέπω!).  Και όλα αυτά τα έχω κάνει και εγώ με την σειρά μου, νιώθοντας μεγάλη χαρά και ικανοποίηση. Δεν χρειάζεται να σας ονοματίσω όλες, νομίζω ξέρετε πολύ καλά ποιες είστε... 

Μετά, λόγω της ιστορίας μας,  ξεκίνησε αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο από όλα μιας και πρόκειται για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, όπου το μόνο βέβαιο είναι πως πρέπει να έχεις κερδίσει την εμπιστοσύνη αυτού που σε ακολουθεί για να σε προσεγγίσει. Ξεκίνησα να λαμβάνω μηνύματα και email από μανούλες αγγέλων. Κάθε ένα από αυτά , καρφί και φιλί ταυτόχρονα στην καρδιά μου. Καρφί διότι πόνεσα για κάθε μια από αυτές τις απώλειες ξεχωριστά, φιλί διότι εκτίμησα βαθιά κάθε μικρή ή μεγάλη εξομολόγηση. Χωρίς καμία επίσημη γνώση επί του θέματος, μόνο με την δική μου εμπειρία να μου βαραίνει την πλάτη, προσπάθησα να χειριστώ κάθε περίπτωση όσο πιο σωστά μπορούσα, πολλές φορές εις βάρος της δικής μου ψυχολογίας. Θέλω να πιστεύω πως τα έχω καταφέρει. Και κρίνοντας από την αγάπη που μου δείχνουν διαρκώς οι μανούλες μου από τον δικό μας κύκλο αγάπης, η μαγεία είναι η πιο απτή και η πιο συγκινητική. 

Έπειτα ήρθε ο περιστασιακός ή καθημερινός επισκέπτης- αυτός χωρίς  δικό του blog και χωρίς κάποια δυσάρεστη εμπειρία να μας συνδέει- ο οποίος όμως χρειάστηκε λίγο παραπάνω χρόνο να εμπιστευτεί και να ανοιχτεί. Τώρα πια έχω τακτικούς ακολούθους, τόσο της σελίδας όσο και του blog  που όχι μόνο θα σχολιάσουν δημόσια, μα θα μου στείλουν και προσωπικό μήνυμα, λέγοντας μου και αυτοί με την σειρά τους μικρές στιγμές της καθημερινότητας τους, δείχνοντας μου μέχρι και φωτογραφίες των παιδιών τους- κίνηση που για μένα σημαίνει εμπιστοσύνη και με τιμά περισσότερο από κάθε άλλο συναίσθημα απέναντι μου. 

Τέλος υπάρχουν και οι δικοί σου άνθρωποι, αυτοί που ξέρεις πως κάποιες φορές γνωρίζουν μέχρι και το ύφος που είχες την ώρα που έγραφες κάτι- και η αλήθεια είναι πως χαμογελώ λίγο πιο πλατιά όταν βλέπω ένα οικείο όνομα κάτω από ένα ποστ μου...

Στην αρχή θυμάμαι να παλεύω να αυξήσω τις προβολές του blog, να κοιτάω τα στατιστικά και να επιχειρώ να αυξήσω και τους ακολούθους στην fb σελίδα μου. Έβαζα πολλές εικόνες με quotes ή σχετικές με την μητρότητα οι οποίες διαπίστωσα πως προσελκύουν μεγάλο κοινό και περίμενα με πολύ χαρά κάθε κοινοποίηση από άλλες μεγάλες σελίδες. Όλα αυτά φυσικά είναι απολύτως φυσιολογικά και ένας τρόπος για να υπάρξει μια σχετική απήχηση που αργά και σταθερά θα φέρει κόσμο στην σελίδα σου που τον αφορούν όσα έχεις να πεις. 

Όταν ωστόσο ξεπέρασα τους 1000 ακολούθους άρχισα να διαπιστώνω, πως όλα αυτά τα νούμερα δεν έχουν  και τόση αξία αν δεν είναι πραγματικά. Τι εννοώ; Δεν έχει τόση σημασία αν δεν είναι ενεργοί ακόλουθοι που έχουν κάτι να πουν και οι ίδιοι, ή έχεις μια κάποια ανταπόκριση πως αυτό που μοιράζεσαι,  τους αγγίζει. Είναι όμως ένα απαραίτητο βήμα για να έρθεις πιο εύκολα, πιο κοντά και σε άλλους ανθρώπους που ακόμα δεν σε έχουν ανακαλύψει. 

Αυτή την εποχή με παρά 100, 5000 ακολούθους στην σελίδα στο fb, και περίπου 10000 προβολές το μήνα στο blog, αυτό που έχω να πω είναι πως όλα αυτά τα νούμερα είναι ουτοπικά, σχεδόν άχρηστα εφόσον δεν "εμπορεύομαι" κάτι και πως εμένα με αγγίζουν αυτοί οι 2, 5, 10, 40 άνθρωποι των οποίων τα ονόματα βλέπω κάτω από τα ποστ μου, είτε σε μορφή like, είτε σε σχόλιο. Με αγγίζουν αυτοί οι άνθρωποι που στα πιο προσωπικά μου κείμενα, σε αυτά που καταθέτω ένα κομμάτι της ψυχής μου, μοιράζονται με την σειρά τους μια δική τους σκέψη, μου προσφέρουν λίγα λόγια κατανόησης πάντα με σεβασμό, μου κάνουν την τιμή να δώσουν λίγη και από την δική τους την ψυχή, λίγο από τον πολύτιμο χρόνο τους  σε μένα. 

Θυμάμαι, δεν ήταν ούτε ένα μήνα ανοιχτό το blog όταν στα απειροελάχιστα σχόλια που είχα τότε κάτω από τις αναρτήσεις μου, έλαβα ένα τρομερά αγενές, ανήθικο και προκλητικό σχόλιο και μάλιστα στην πιο "ευαίσθητη" μου ανάρτηση. Το σχόλιο ήταν φυσικά ανώνυμο και έγραφε επί λέξη: "Με αηδιάζεις". Σοκαρίστηκα τόσο πολύ, στεναχωρήθηκα τόσο πολύ, σκεφτόμουν- ποιος μπορεί να γράφει κάτι τέτοιο κάτω από μια τέτοια κατάθεση ψυχής; Ήμουν να σκάσω και μάλιστα ένα βήμα πριν πατήσω delete στο blog. Φυσικά το σχόλιο το διέγραψα και δεν απάντησα ποτέ- αλλά το συζήτησα με τον Παναγιώτη ο οποίος μου είπε πως όταν επιλέγεις να εκτεθείς, επιλέγεις να εκτεθείς σε όλα. Και στα καλά και στα κακά. Και πως σίγουρα δεν άξιζε να σταματήσω κάτι που με ευχαριστεί τόσο πολύ για ένα τόσο φανερά κακεντρεχές σχόλιο που απλά ήθελε να προκαλέσει. 

Ευτυχώς- για μένα, για σας δεν ξέρω(!)- το blog δεν το διέγραψα. Αντίθετα το έκανα κάθε μέρα όλο και πιο δικό μου. Και πήρα τόση πολύ θετική ενέργεια, αγάπη και μαγεία που ποτέ δεν περίμενα και με συγκινεί βαθιά. Αλήθεια βαθιά- όσο γλυκανάλατο και αν σας ακούγεται αυτό. 

Πολλές φορές εύχομαι να είχα αγαπήσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πιο νωρίς, τότε που υπήρξα κλινήρης για 15 συνολικά μήνες της ζωής μου και πάλευα με σκέψεις, αγωνίες, εφιάλτες, τότε που πάλευα με τον ίδιο μου τον εαυτό. Πόση συντροφιά θα είχα εκείνες τις απελπιστικές ώρες που βυθιζόμουν στα σκοτάδια, πόσες γυναίκες θα είχα βρει με παρόμοιες εμπειρίες που θα μου έδιναν συμπαράσταση, δύναμη, ελπίδα; 

Σαν άνθρωπος λοιπόν που άργησε πολύ να εκτιμήσει όλο αυτό το καινούργιο δεδομένο στην ζωή μας, σαν άνθρωπος που προέρχεται από μια γενιά που είδε για πρώτη φορά υπολογιστή στο τέλος της εφηβείας, σας βεβαιώνω πως- αν φροντίζετε να "φιλτράρετε" όσα διαβάζετε, να αγνοείτε επιδεικτικά αγενείς και προκλητικές προσεγγίσεις και να μην φοβάστε να επικοινωνήστε μέσω αυτού του μέσου- μόνο θετικά έχει να προσφέρει στην ζωή σας όλη αυτή η κοινωνική δικτύωση. 

Όπως όμως σε κάθε τομέα της ζωής μας, έτσι και σε αυτόν, για να βρεις την μαγεία πρέπει να την ψάξεις... Και εγώ σίγουρα ψάχνω κάθε μικρό σημάδι μαγείας κάθε λεπτό και στιγμή... Εσύ;