Χθες ήμουν τόσο χάλια που δεν μπορούσα να διαβάσω ούτε ένα παραμύθι του Δημήτρη Γεράσιμου πριν κοιμηθεί. Πρώτη φορά γινόταν αυτό. Του εξήγησα γιατί δεν μπορώ και τον ρώτησα αν τον πειράζει.
-"Όχι μαμά, δεν πειράζει" μου είπε. Ξαπλώσαμε παρέα και κοιμηθήκαμε αγκαλιά από τις 9:00.
Σήμερα λίγο πριν ξεκινήσουμε την "προετοιμασία" για ύπνο, τον ρώτησα αν θα διαλέξει αυτός παραμύθια ή εγώ. Και ενώ περίμενα να μου απαντήσει σχετικά, ακούω:
"Μπορείς;Σήμερα, διαβάσεις, μπορείς;"
Σοκάρομαι και του απαντώ πως ναι, μπορώ. Είμαι πολύ καλύτερα. Συνεχίζει:
- Είσαι καλύτερα σήμερα; Όντως;
- Ναι, καρδούλα μου σε ευχαριστώ πολύ που ρωτάς.
- Κεφάλι σου;
- Ναι, μωρό μου, μου πέρασε.
- Κοιλιά σου;
-Και αυτή καρδούλα μου.
- Γόνατα σου; (αχ αυτά τα γόνατα μου...)
- Όχι καρδούλα μου, τα γόνατα μου πάντα πονάνε μα αυτός δεν είναι λόγος να μην σου διαβάσω παραμύθια, σωστά; Μου χαμογελάει και μου λέει να διαλέξω εγώ παραμύθια. "Πολλάαααααα" συμπληρώνει και τρέχει να πέσει πάνω μου με φόρα για να μου χαρίσει μια από αυτές τις μοναδικές αγκαλιές γύρω από τα πόδια σου, από αυτές που μόνο αυτά τα μικρούλικα ανθρωπάκια μπορούν να σου χαρίσουν...
Και έμεινα σοκαρισμένη, με ένα κόμπο στον λαιμό, να σκέφτομαι... Τι; Τι να πρωτοσκεφτώ; Το πόσο συνεργάσιμος ήταν χθες το βράδυ μόλις διαπίστωσε πως πράγματι δεν ήμουν καλά; Πως αφού τον πήγα στο κρεβάτι του γύρω στις 3:30 την νύχτα, ξύπνησε στις έξι και ήρθε κλαίγοντας στην αγκαλιά μου λέγοντας μου "Είμαι καλά τώρα, είμαι καλά, ΤΩΡΑ είμαι καλά" και δεν μπορούσε να μου πει τι είχε δει στον ύπνο του; Πως παρόλο που ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό το οποίο συζητήσαμε μόνο το προηγούμενο βράδυ, ο ίδιος το είχε στο μυαλό του και θυμόταν κάθε τι που του είπα με αποτέλεσμα να με ρωτήσει όλα όσα με ρώτησε; Μιλάμε για ένα πλασματάκι δύομιση χρονών που δεν μιλάει καλά, καλά ακόμη. Και όμως έχει πλήρη συναίσθηση των συναισθημάτων γύρω του και των καταστάσεων.
Και ρωτάω: Πως μπορώ να μην αγχώνομαι και να αμφισβητώ διαρκώς τον εαυτό μου για τα όσα του προσφέρω- κυρίως σε συναισθηματικό επίπεδο. Πως να μην αλλάξω σχεδόν ριζικά όταν γνωρίζω πολύ καλά πως αυτό το πλάσμα παρακολουθεί κάθε μου κίνηση, κάθε μου κουβέντα και μορφασμό- ακόμα και αυτά που δεν συνειδητοποιώ καν η ίδια. Πως να μην σκεφτώ διπλά και τριπλά τα όσα θα πω μπροστά του, ή τα όσα θα πράξω;
Τώρα είναι η ευκαιρία μου. Τώρα . Αυτή την στιγμή. Αυτά τα λιγοστά χρόνια που είμαι το επίκεντρο του κόσμου του όλου. Τώρα οφείλω να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό. Και αν αυτός δεν υφίσταται να τον δημιουργήσω από την αρχή. Τώρα οφείλω να είμαι εδώ- μπροστά του, δίπλα του, πίσω του, με κάθε κύτταρο της ύπαρξης μου. Τώρα ζωγραφίζονται τα πρώτα χρώματα στον καμβά του και οφείλω να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να είναι πολύχρωμα, γεμάτα αγάπη, σεβασμό και αυτοπεποίθεση.
Μπορεί να με βρίσκετε υπερβολική, ίσως και λίγο γραφική. Μα ειλικρινά δεν με νοιάζει. Το παιδί αυτό ακολούθησε μετά από δυο γέννες που βάφτηκαν με θλίψη. Πριν την δική του ζωή προηγήθηκε θάνατος. Και όπως είπα στην γλυκιά μου Ηρώ, αυτά τα παιδιά- όσο και αν τα θελήσαμε με τόση, Χριστέ μου πόση λαχτάρα, όσο και αν προσπαθούσαμε να μην αγωνιούμε και να είμαστε θετικές και αισιόδοξες- σφραγίστηκαν με πολύ πόνο και θλίψη. (ή τους έγινε ένα "εμβόλιο" όπως λέει χαρακτηριστικά η Αλεξία σε αυτό το κείμενο της που αγάπησα πολύ).
Άρα για μένα, αυτή η ευθύνη των πρώιμων εμπειριών του, αυτών που θα τον διαμορφώσουν και ας μην τον γνωρίζει ποτέ διότι θα πάψει να έχει την μνήμη τους, είναι εξαιρετικά μεγάλη. Ιδίως όταν καθημερινά διαπιστώνω πόσο μα πόσο προσοχή μας δίνουν...
-"Όχι μαμά, δεν πειράζει" μου είπε. Ξαπλώσαμε παρέα και κοιμηθήκαμε αγκαλιά από τις 9:00.
Σήμερα λίγο πριν ξεκινήσουμε την "προετοιμασία" για ύπνο, τον ρώτησα αν θα διαλέξει αυτός παραμύθια ή εγώ. Και ενώ περίμενα να μου απαντήσει σχετικά, ακούω:
"Μπορείς;Σήμερα, διαβάσεις, μπορείς;"
Σοκάρομαι και του απαντώ πως ναι, μπορώ. Είμαι πολύ καλύτερα. Συνεχίζει:
- Είσαι καλύτερα σήμερα; Όντως;
- Ναι, καρδούλα μου σε ευχαριστώ πολύ που ρωτάς.
- Κεφάλι σου;
- Ναι, μωρό μου, μου πέρασε.
- Κοιλιά σου;
-Και αυτή καρδούλα μου.
- Γόνατα σου; (αχ αυτά τα γόνατα μου...)
- Όχι καρδούλα μου, τα γόνατα μου πάντα πονάνε μα αυτός δεν είναι λόγος να μην σου διαβάσω παραμύθια, σωστά; Μου χαμογελάει και μου λέει να διαλέξω εγώ παραμύθια. "Πολλάαααααα" συμπληρώνει και τρέχει να πέσει πάνω μου με φόρα για να μου χαρίσει μια από αυτές τις μοναδικές αγκαλιές γύρω από τα πόδια σου, από αυτές που μόνο αυτά τα μικρούλικα ανθρωπάκια μπορούν να σου χαρίσουν...
Και έμεινα σοκαρισμένη, με ένα κόμπο στον λαιμό, να σκέφτομαι... Τι; Τι να πρωτοσκεφτώ; Το πόσο συνεργάσιμος ήταν χθες το βράδυ μόλις διαπίστωσε πως πράγματι δεν ήμουν καλά; Πως αφού τον πήγα στο κρεβάτι του γύρω στις 3:30 την νύχτα, ξύπνησε στις έξι και ήρθε κλαίγοντας στην αγκαλιά μου λέγοντας μου "Είμαι καλά τώρα, είμαι καλά, ΤΩΡΑ είμαι καλά" και δεν μπορούσε να μου πει τι είχε δει στον ύπνο του; Πως παρόλο που ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό το οποίο συζητήσαμε μόνο το προηγούμενο βράδυ, ο ίδιος το είχε στο μυαλό του και θυμόταν κάθε τι που του είπα με αποτέλεσμα να με ρωτήσει όλα όσα με ρώτησε; Μιλάμε για ένα πλασματάκι δύομιση χρονών που δεν μιλάει καλά, καλά ακόμη. Και όμως έχει πλήρη συναίσθηση των συναισθημάτων γύρω του και των καταστάσεων.
Και ρωτάω: Πως μπορώ να μην αγχώνομαι και να αμφισβητώ διαρκώς τον εαυτό μου για τα όσα του προσφέρω- κυρίως σε συναισθηματικό επίπεδο. Πως να μην αλλάξω σχεδόν ριζικά όταν γνωρίζω πολύ καλά πως αυτό το πλάσμα παρακολουθεί κάθε μου κίνηση, κάθε μου κουβέντα και μορφασμό- ακόμα και αυτά που δεν συνειδητοποιώ καν η ίδια. Πως να μην σκεφτώ διπλά και τριπλά τα όσα θα πω μπροστά του, ή τα όσα θα πράξω;
Τώρα είναι η ευκαιρία μου. Τώρα . Αυτή την στιγμή. Αυτά τα λιγοστά χρόνια που είμαι το επίκεντρο του κόσμου του όλου. Τώρα οφείλω να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό. Και αν αυτός δεν υφίσταται να τον δημιουργήσω από την αρχή. Τώρα οφείλω να είμαι εδώ- μπροστά του, δίπλα του, πίσω του, με κάθε κύτταρο της ύπαρξης μου. Τώρα ζωγραφίζονται τα πρώτα χρώματα στον καμβά του και οφείλω να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να είναι πολύχρωμα, γεμάτα αγάπη, σεβασμό και αυτοπεποίθεση.
Μπορεί να με βρίσκετε υπερβολική, ίσως και λίγο γραφική. Μα ειλικρινά δεν με νοιάζει. Το παιδί αυτό ακολούθησε μετά από δυο γέννες που βάφτηκαν με θλίψη. Πριν την δική του ζωή προηγήθηκε θάνατος. Και όπως είπα στην γλυκιά μου Ηρώ, αυτά τα παιδιά- όσο και αν τα θελήσαμε με τόση, Χριστέ μου πόση λαχτάρα, όσο και αν προσπαθούσαμε να μην αγωνιούμε και να είμαστε θετικές και αισιόδοξες- σφραγίστηκαν με πολύ πόνο και θλίψη. (ή τους έγινε ένα "εμβόλιο" όπως λέει χαρακτηριστικά η Αλεξία σε αυτό το κείμενο της που αγάπησα πολύ).
Άρα για μένα, αυτή η ευθύνη των πρώιμων εμπειριών του, αυτών που θα τον διαμορφώσουν και ας μην τον γνωρίζει ποτέ διότι θα πάψει να έχει την μνήμη τους, είναι εξαιρετικά μεγάλη. Ιδίως όταν καθημερινά διαπιστώνω πόσο μα πόσο προσοχή μας δίνουν...
