Τι είναι αυτό στη θέα ενός κοιμισμένου παιδιού που κάνει ακόμα και τον πιο σκληροπυρηνικό άνθρωπο να λιώνει;
Κάθε φορά που χαζεύω το νινάκι μου ενώ κοιμάται αναρωτιέμαι... Γιατί είναι πιο πιθανόν να γεμίσουν τα μάτια μας με δάκρυα εκείνη τη στιγμή της ημέρας από οποιαδήποτε άλλη; Είναι το απόλυτα γαληνεμένο τους πρόσωπο; Μήπως είναι η στάση του σώματος τους; Μήπως απλά είναι η ώρα της μέρας που χαλαρώνουμε και έχουμε το χρόνο να πάρουμε μια ανάσα και να καμαρώσουμε το δημιούργημα μας;
Ειλικρινά δεν γνωρίζω. Είναι όμως από τις αγαπημένες μου και πολύ ιδιαίτερες στιγμές μου. Λατρεύω να βλέπω τα μικροσκοπικά του χεράκια τεντωμένα πάνω από το κεφαλάκι του με ορθάνοιχτες τις παλάμες... (από τη πρώτη στιγμή που γεννήθηκε ποτέ δεν κοιμήθηκε με τα χέρια του γροθιά...η υπεύθυνη θηλασμού είχε εντυπωσιαστεί και μου είχε πει πως αυτό δείχνει πως από τη κύηση ακόμη ένιωσε απίστευτη ασφάλεια- εξού και ο τρόπος που κοιμόταν- υπερβολή ή όχι- όσοι έχετε διαβάσει πόσα περάσαμε για να αποκτήσουμε αυτό το παιδί θα με δικαιολογήσετε που αγαπώ αυτή την εκδοχή και την πιστεύω), τα ποδαράκια του συνήθως λυγισμένα σε στάση "βατράχου" και να ακούω τους αναστεναγμούς ευχαρίστησης που βγάζει κατά διαστήματα... Κοιμάται τόσο ήσυχος και ακίνητος που καμιά φορά σηκώνομαι και ελέγχω την αναπνοή του.., ποια μανούλα δεν το έχει κάνει αυτό έστω και μια φορά στη ζωή της;; Όπως και να έχει, κάθε φορά που βλέπω το μωράκι μου να κοιμάται χάνω και ένα χτύπο της καρδιάς μου...
Ίσως η παρουσία του Θεού να είναι πιο έντονη τότε... Ίσως αγγελούδια να φυλάνε τον ύπνο του... Ίσως κάτι τέτοιο να δικαιολογεί όλη αυτή τη μαγεία που εκπέμπει ένα παιδί που κοιμάται...
https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas
Σήμερα κλείνουμε 8 μήνες που είμαστε μαζί. Γίνεσαι 8 μηνών. Έχεις "μηνογενέθλια"! Ας κάνουμε τη καθιερωμένη μας αναδρομή να δούμε πόσο μας τρέλανες και αυτό το μήνα....
Είσαι 8200 και 71 πόντους.
Έφαγες για πρώτη φορά αυγό και αρνί. Σου άρεσαν πολύ και τα δυο. Πλέον τρελαίνεσαι για τα φρούτα και ανυπομονείς να τα φας! Μια μέρα που είχαμε πάει βόλτα είπα να πάρω μαζί μου ένα δείγμα που είχα έτοιμης φρουτόκρεμας για να μην κουβαλάω το θέρμος αλλά εσύ είχες άλλη άποψη... Με το ζόρι έφαγες λίγο από την ακρούλα στο κουτάλι και μετά σφράγισες πεισματικά το στόμα σου. Δεν σε αδικώ, δεν είχε ωραία γεύση. Σου υπόσχομαι πως δεν θα το ξανακάνω. Ξεκίνησες να πίνεις και χυμό πορτοκάλι. Στην αρχή ξινίζεις τα μουτράκια σου, μετά όμως δεν σταματάς με τίποτα! Εξακολουθείς να πίνεις το νερό και την πορτοκαλάδα σου από το κουτάλι. Το ποτηράκι σου, ούτε να το δεις! Το γάλα εξακολουθεί να είναι το αγαπημένο σου γεύμα με διαφορά.
Ξεμύτισε το πρώτο σου δοντάκι!! Το κάτω αριστερά και δείχνει να βγαίνει στραβό!! Τώρα όποτε βάζεις παιχνίδια στο στόμα σου ακούγεται και "τακα" "τάκα" από το δόντι! Είναι πολύ αστείο!!
Γυρίζεις σαν σβούρα, από ανάσκελα μπρούμυτα και τούμπαλιν όλη την ώρα!! Δεν μπορείς να μπουσουλίσεις ακόμη, οπότε γυρίζεις γύρω από τον εαυτό σου όπως εγώ όταν οδηγώ αυτοκινητάκι στο λούνα παρκ!! Μπουσουλάς ωστόσο προς τα πίσω!! Κάθεσαι μόνος σου για μερικά λεπτά πριν πέσεις με τα μούτρα στο πάτωμα! Σου αρέσει να παίζεις με τα πάντα! Τα πάντα όμως!
Εκτός πλέον από τη πιπίλα σου, χρειάζεσαι και ένα πανάκι που να μυρίζει γαλατίλα στα χέρια σου για να κοιμηθείς.
Εξακολουθείς να θες το χρόνο σου με τους τρίτους.
Το μπάνιο σου αρέσει πλέον τόσο πολύ που κλαις για κάμποση ώρα μόλις σε βγάλουμε. Γενικά έχεις αρχίσει να δείχνεις τη δυσαρέσκεια σου όταν δεν σου κάνουμε το χατίρι, κλαίγοντας γοερά και χτυπώντας τα πόδια σου όλο νεύρα! Αντιδράς πλέον στο τόνο της φωνής μας. Χαμογελάς στα γλυκόλογα όλο νάζι, σουφρώνεις τα φρύδια σου στον απότομο τόνο φωνής και αν σου φωνάξουμε βάζεις τα κλάματα!
Τα αγαπημένα σου τραγούδια είναι "Ο ποντικός" και το "Comeback" (αν είναι δυνατόν!)
Τρελαίνεσαι για σαπουνόφουσκες.
Μας τραβάς τα μαλλιά, μας δαγκώνεις το πηγούνι, κάνεις φυσαλίδες διαρκώς με το σάλιο σου, (το νερό αλλά και με το φαγητό!!), χτυπάς τη πιπίλα σου στα κάγκελα στης κούνιας και "ξύνεις" με τα νυχάκια σου ΟΛΕΣ τις επιφάνειες! Κάνεις ότι κοιμάσαι πάνω μας ώστε να απολαύσεις την αγκαλιά και μόλις πάμε να σε αφήσουμε κάτω αρχίζεις τα γελάκια! Βασικά νομίζω πως έχεις αρχίσει να μας δουλεύεις ψιλό γαζί.
Κοιμάσαι ακόμα στο δωμάτιο μας και τα μεσημέρια οπωσδήποτε στο κρεβάτι μας αγκαλιά. Δεν έχω ιδέα πως να κάνω τη μετάβαση στο δικό σου δωμάτιο.
Λες μπα μπα, μα μα, πα πα, μαμ, μιαμ, αμ, και δειλά δειλά για για. Κουνάς τα χείλια σου διαρκώς ακόμα και άηχα.
Γελάς πλέον με τα πάντα, ακόμα και τα πιο κουλά! Σε πιάνει όμως αμέσως λόξιγκας- καημένο μου!
Το ωράριο του ύπνου σου έχει αποτρελαθεί. Κοιμάσαι πολύ λιγότερες ώρες με αποτέλεσμα να με έχεις ξεθεώσει! Μισή ώρα το πρωί, δυο ώρες το μεσημέρι, μισή το απόγευμα και το βράδυ στην καλύτερη των περιπτώσεων 6 ώρες.
Αναρωτιόμαστε... πως αντέχαμε τη ζωή μας πριν από σένα;; Να σε χαιρόμαστε φατσόνι μας, να δούμε τι μας επιφυλάσσεις για αυτό το μήνα...
https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas
Χθες γιόρτασα τα πρώτα μου γενέθλια ως μανούλα.... Τα τριακοστά τέταρτα μου ως άνθρωπος (!), τα πρώτα μου όμως ως μανούλα.
Και ήταν τα πιο γλυκά γενέθλια. Το νινάκι μου έτυχε να ξυπνήσει λίγο πριν σβήσω τα κεράκια στη τούρτα, (έχει τρεις μέρες τώρα που έχει πολύ άστατο ύπνο- μάλλον σκάει και άλλο δοντάκι!) και είχα την ευτυχία να παρακολουθήσω το έκπληκτο μουτράκι του να κοιτάει όλο δέος τα κεράκια, να γουρλώνει τα ματάκια του και να σκάει και γελάκια χαράς... Τι παραπάνω να ζητήσω;
Μμμμμ... τίποτα- εκτός από τη ευχή που έκανα πριν σβήσω τα κεράκια μου... (και τα 34 γιατί ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ τα θέλω ΟΛΑ πάνω στη τούρτα- χρόνο με το χρόνο μας παίρνει όλο και περισσότερη ώρα να τα ανάψουμε- όμως δεν το βάζω κάτω!!) ...Να είναι καλά η οικογένεια μου και του χρόνου να έχω και άλλο ένα νινάκι στην κοιλίτσα... Όχι δεν φοβάμαι να την πω την ευχή μου- αντίθετα. Θέλω όσοι διαβάζετε αυτό το κείμενο να πάρετε ένα δευτερόλεπτο και να το ευχηθείτε και εσείς για μένα. Διότι πιστεύω πολύ στη δύναμη των ευχών των άλλων ανθρώπων... πως νομίζετε πως απέκτησα το νινάκι που κρατάμε τώρα σαν πολύτιμο θησαυρό στα χέρια μας;;
Χρόνια μου πολλά λοιπόν, να ζήσω!!
Το ημερολόγιο μιας μαμάς
Ήμουνα που ήμουνα τελειομανής και εντελώς control freak, ήρθε και η μητρότητα να με αποτελειώσει...Είχα δουλέψει τόσο πολύ αυτόν τον ρόλο στο κεφάλι μου τόσα χρόνια που τώρα που τον βιώνω, (όπως άλλωστε γίνεται πάντα και σε όλες τις καταστάσεις), έρχεται και η στιγμή να με κρίνω σε αυτό ακριβώς τον ρόλο....
Υπάρχουν λοιπόν οι μέρες που νιώθω ότι τα κάνω όλα σωστά. Και φυσικά και οι μέρες που νιώθω ότι τα κάνω όλα λάθος. Και συνήθως έχω σαν αναφορά τα ίδια ακριβώς γεγονότα. Η οπτική αλλάζει.
Είμαι θεά. Θήλασα 7 -ολόκληρους- μήνες αποκλειστικά . Όπου και να πάω παίρνω το μωράκι μου κοντά. Το "φοράω" πάνω μου διαρκώς για να ενισχύσω την αυτοπεποίθηση του. 7,5 μήνες τώρα δεν το έχω αφήσει υπό την φύλαξη κανενός άλλου. Ακόμα και στη δουλειά μου- όσο και να με κουράζει- έκανα τα κουμάντα μου και το παίρνω μαζί μου καθημερινά. Το έχω σε πρόγραμμα. Παίζω μαζί του όσο πιο συχνά μπορώ. Και το σπίτι μου είναι σε μια αξιοπρεπή κατάσταση. Αυτή είναι μια καλή μέρα.
Είμαι άθλια. Θήλασα 7 - μόνο- μήνες αποκλειστικά. Όπου και να πάω το κουβαλάω και αυτό το έρμο κοντά. Το "φοράω" πάνω μου διαρκώς- για να ενισχύσω την εξάρτηση του από εμένα. 7,5 μήνες τώρα δεν έχω αξιωθεί να εμπιστευτώ άνθρωπο να μου το φυλάξει. Ακόμα και στη δουλειά μου- το ξεβολεύω το μωράκι μου καθημερινά. Μήπως να μην το είχα σε πρόγραμμα; Παίζω όντως μαζί του όσο πιο συχνά μπορώ; Το σπίτι μου είναι στα χάλια του. Αυτή είναι μια κακή μέρα.
Και αυτά είναι τα λιγότερα. Που να έρθουν αργότερα οι στιγμές των πιο σημαντικών αποφάσεων. (Θα αποτρελαθώ τελείως η δόλια η μάνα;) Ξέρω πως δεν είμαι η μόνη. Ξέρω πως όλες οι μανούλες επί γης ανησυχούν διαρκώς και για τα πάντα και πως μόνη τους έννοια είναι να είναι οι τέλειες μητέρες. Μπορούμε τελικά να είμαστε τέλειες; Μήπως μπορούμε να είμαστε απλά τέλειες για το δικό μας παιδί; Μπααα... χλωμό το βρίσκω... Το θεωρώ αδιανόητο να μπορούμε να τα κάνουμε όλα σωστά και όλα τέλεια. Μάλλον πρέπει απλά να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε. Τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω.
Διότι καθημερινά διαπιστώνω μια πικρή αλήθεια. Η τελειότητα είναι ουτοπική και αρκετά υπερεκτιμημένη. (ξεστόμισα στα αλήθεια τέτοιο πράγμα;;!) Για αρχή κανείς δεν είναι τέλειος. Και όσο και να προσπαθώ καθημερινά να ελέγξω καταστάσεις, (τόσα πέρασα- μυαλό δεν έβαλα), στην ουσία νομίζω ότι τις ελέγχω. Τίποτα δεν ελέγχω. Και όσο και να αγαπάω αυτό το πλασματάκι, όσα και να του προσφέρω και να κάνω για αυτό, θα έρθει η στιγμή που θα μου πει και την τελευταία πρώτη και η στιγμή που θα βάλει τη δική του οικογένεια πάνω από εμένα. Έτσι πρέπει και έτσι είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Ελπίζω μόνο μέχρι τότε να καταφέρω να έχω τη συνείδηση μου καθαρή και κάποια από αυτά που θα έχω επιλέξει για την ανατροφή του να τα θυμάται και ο ίδιος με ζεστασιά και να αποφασίσει να τα εφαρμόσει και αυτός στα δικά του παιδιά.
Στο μεταξύ θα προσπαθήσω απλά να χαλαρώνω, να ακολουθώ το ένστικτο μου και να απολαμβάνω τις στιγμές... Ίσως αυτό ακριβώς είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω.
Άντε, παραλήρησα και απόψε...
Είμαστε στη φάση "ανακαλύπτω το κόσμο". Και ειλικρινά είναι μια φάση μοναδική, ξεχωριστή, διαφορετική. Το ξέρω ότι θα "ανακαλύπτει το κόσμο" για πολλά χρόνια ακόμη, (βασικά θα τον ανακαλύπτει όλη του τη ζωή και αυτό είναι το σωστό- δεν παύουμε ποτέ να μαθαίνουμε), τώρα όμως τον ανακαλύπτει με ένα τρόπο πρωτόγνωρο, σχεδόν μυσταγωγικό.
Όλα τον εξιτάρουν. Γουρλώνει τα μάτια, κουνάει τα χεράκια και ξεφυσάει πλημμυρισμένος από ευτυχία. Σουφρώνει όμως και τα φρύδια, ξινίζει τα μουτράκια και μπήγει τα κλάματα όταν το άγνωστο ξεπερνάει τον ενθουσιασμό.
Όλα είναι μαγικά στα μάτια του. Το φωτιστικό στο σαλόνι, το κουβερλί στον καναπέ, το φερμουάρ της μπλούζας του μπαμπά, τα φύλλα στα δέντρα, τα μαλλιά της μαμάς, τα βραχιόλια της γιαγιάς, τα σχέδια στο σεντόνι του, η αντανάκλαση μας στο καθρέφτη, τα κουμπιά στο πουκάμισο του παππού, η θάλασσα, ο ουρανός, η κούπα του καφέ. Τα ίδια του τα χέρια!
Θέλει να δοκιμάζει γεύσεις. Διαφορετικά φρούτα και φαγητά, τα παιχνίδια περνάνε πρώτα από τεστ γεύσης, τα ρούχα και τα μάγουλα μας, τη σαπουνάδα στο μπάνιο του! Ουσιαστικά δεν τολμάς να φέρεις κάτι κοντά στο στόμα του, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα το γλείψει!!
Η υφή των πραγμάτων είναι ακόμα κάτι που τον συγκλονίζει. Το χεράκι του μονίμως τεντωμένο, ψάχνει για κάτι νέο να αγγίξει, να νιώσει, να περιεργαστεί. Πέντε δαχτυλάκια ψαχουλεύουν διαρκώς τα πάντα. Το χαλί, τη φρουτόκρεμα, (ναι, αν τον αφήσεις θα χώσει όλο το χέρι μέσα με ενθουσιασμό!), τα πρόσωπα μας, τη σταγόνα αυτή του νερού πάνω στο καρεκλάκι του φαγητού του που μόνο αυτός βλέπει...
Οι ήχοι. Η βρύση που τρέχει, εγώ να του τραγουδάω, το πλυντήριο ρούχων, ο ήχος του κλείστρου της φωτογραφικής μηχανής, το ίδιο του το γέλιο και τα μπαμπαλίσματα του.
Όλα προκαλούν αυθόρμητες εκρήξεις χαράς και γέλιου.
Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τη καρδιά μου να σπαρταράει. Ο ενθουσιασμός του. Η απόλαυση και η ευτυχία σε μια σταγόνα νερό. Η ενέργεια και η δύναμη του να γυρίζει από μπρούμυτα ανάσκελα και τούμπαλιν, για μια ώρα διαρκώς. Το γεγονός πως ενώ νυστάζει και είναι γκρινιάρης αρνείται πεισματικά να κοιμηθεί μόνο και μόνο επειδή είμαστε βόλτα και δεν θέλει να χάσει ούτε ένα ερέθισμα, ούτε ένα φύλλο, ούτε μια μυρωδιά.
Θα ευχόμουν μέσα από τη καρδιά μου να μην χάσει αυτό τον ενθουσιασμό. Ξέρω όμως ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Θα παλέψω όμως σκληρά να διατηρήσω τα χρόνια της "αθωότητας" όσο περισσότερο μπορώ. Και να ενθουσιάζομαι και εγώ- πάλι από την αρχή- μαζί του για τα μικροπράγματα. Γιατί κάπως έτσι ξεκίνησα και εγώ και όλοι μας. Και αν η ζωή τα φέρνει έτσι ώστε να ξεχνάμε τι αξίζει πραγματικά- τότε όταν τελικά έρχεται ένα παιδί στη ζωή μας- έρχεται και η ώρα να ξαναγίνουμε και εμείς παιδιά. Και να μεγαλώσουμε ξανά μαζί τους. Γιατί αν εμείς νιώθουμε ότι έχουμε χιλιάδες πράγματα να μάθουμε στα παιδιά μας, νομίζω ότι τα παιδιά μας έχουν να μας μάθουν περισσότερα και ίσως και πιο σημαντικά.
Δεν φανταζόμουν ποτέ, μα ποτέ, πως μεγαλώνοντας ένα νινάκι θα αντιμετώπιζα τόσες δυσκολίες σε συνάρτηση με τον κοινωνικό μου περίγυρο. Ίσως επειδή εγώ πάντα υπήρξα διακριτική και πολύ σεβαστική προς τα μωρά που γνώριζα αλλά και πολύ ενημερωμένη όσον αφορά τις αντιδράσεις ενός μωρού ανά μήνα και εν συνέχεια ανά χρόνο, πίστευα πως όλοι έτσι είναι. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Φυσικά όλα ξεκινάνε με τις επισκέψεις στο μαιευτήριο. Υπάρχουν πάντα, μα πάντα, αυτοί που απλά δεν καταλαβαίνουν πως καλό είναι να μην φιλάμε ένα νεογέννητο, ούτε να καθόμαστε σε απόσταση αναπνοής από το κεφαλάκι του και φυσικά πως αυτού του είδους οι επισκέψεις καλό θα είναι να είναι σύντομες μιας και υπάρχει και μια εξαντλημένη δόλια μάνα που παλεύει να μάθει να φροντίζει το μωρό της, να κοιμηθεί όταν κοιμάται και αυτό και να θηλάζει ελεύθερα και όποτε θέλει χωρίς να υποχρεούται να δουν το στήθος της όλες οι πιθανές θειάδες! Ούτε υπάρχει περίπτωση να ξυπνάω το νεογέννητο κατ' απαίτηση μόνο και μόνο για να δουν τα μάτια του και σε ποιον μοιάζει- έλεος δηλαδή.
Με πολλές άλλες τέτοιες μοναδικές στιγμές ενδιάμεσα- που κάθε μανούλα είμαι σίγουρη έχει ζήσει- φτάνουμε πλέον στον 7ο με 8ο μήνα. Σε αυτό το διάστημα το παιδί αρχίζει να γίνεται καχύποπτο απέναντι σε πρόσωπα που δεν αναγνωρίζει, βιώνει το άγχος του αποχωρισμού από τους γονείς του και το μόνο που θέλει είναι λίγο χρόνο να συνηθίσει το νέο πρόσωπο που βλέπει απέναντι του και εφόσον το σεβαστεί κάποιος αυτό και ασχοληθεί μαζί του διακριτικά και όχι πιεστικά, το ίδιο το παιδί θα απλώσει τα χεράκια του να τον προσεγγίσει. Πρόκειται για απλές γενικές γνώσεις- δεν ζητάμε να γνωρίζει κανείς πυρηνική φυσική. Συνεπώς, το να παίρνει κάποιος το παιδί από την αγκαλιά μου με το έτσι θέλω και ενώ αυτό αρχίζει και σπαράζει στο κλάμα να επιμένει να το κρατάει και να το απομακρύνει και ηθελημένα από τα πρόσωπα που αυτό γνωρίζει, (ξέρετε ε; την μαμά και τον μπαμπά- αυτοί που έχουν τον πρώτο λόγο;;) μόνο και μόνο για να περάσει το δικό του και για να αποδείξει ότι μπορεί να το ηρεμήσει ή ότι δεν παθαίνει δα και τίποτα και να μου το επιστρέφει μελανιασμένο από το κλάμα 5 λεπτά μετά.... ε ναι συγχωρέστε με μα θύμωσα. Μιλάμε για απλή κοινή λογική.
Όπως σέβομαι εγώ τα παιδιά των άλλων, έτσι απαιτώ να σέβονται και το δικό μου και τις επιθυμίες και ανάγκες- όχι μόνο τις δικές του- αλλά και τις δικές μας για το πως επιθυμούμε να το μεγαλώσουμε. Και είναι πραγματικά κρίμα να αποφεύγεις επαφές για αυτό το λόγο ή ακόμα και να ξεκόβεις άτομα από τη ζωή σου. Και ιδίως όταν μιλάμε για δυο γονείς που πέρασαν από τη κόλαση για να κρατούν το μωρό τους στην αγκαλιά τους, ε δείξτε λίιιιγη παραπάνω κατανόηση- ευχαριστούμε.
https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas
Κάνω δίαιτα εδώ και ενάμιση μήνα και έχω χάσει τρία κιλά.
Και νιώθω καλά και δεν νιώθω. Και έχω όρεξη να συνεχίσω και δεν έχω. Αν με ρωτούσατε, ναι τα θεωρώ λίγα. Τα θεωρώ όμως και πολλά. Διότι και έχω ξεφύγει μερικές φορές και δεν γυμνάζομαι (ακόμα) και δεν είμαι και πιτσιρίκα πλέον- πως να το κάνουμε. Αλλιώς χάνεις κιλά στα 20 σου, αλλιώς στα 30 σου!
Το θέμα όμως δεν είναι μόνο τα κιλά. Είναι τα κιλά σε συνδυασμό με όλες τις αλλαγές που υπέστη το σώμα σου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η χαλάρωση του δέρματος, οι ραγάδες, οι αλλαγές ακόμα και στο στήθος σου μετά το θηλασμό, η κούραση που νιώθεις διαρκώς, η ουλή της καισαρικής ή και τα πιθανά ράμματα από φυσιολογικό τοκετό. Η δυσκοιλιότητα και οι αλλαγές στο κύκλο περιόδου σου. Υπάρχει ένα εύλογο διάστημα (σχεδόν ένα χρόνο λένε οι γιατροί) που το σώμα προσπαθεί να επανέλθει στη προ- εγκυμοσύνης εποχή.
Είναι δύσκολο όμως για μια μανούλα όχι μόνο να περιμένει αλλά και να δεχτεί όλες αυτές τις αλλαγές.
Για αυτό προσπαθούμε απεγνωσμένα να χάσουμε τα κιλά μας το συντομότερο δυνατόν, να ξαναμπούμε στα παλιά μας ρούχα, να βγούμε από το σπίτι περιποιημένες και προσεγμένες όπως παλιά. Να προσπαθήσουμε να κάνουμε μια συζήτηση με τον άντρα μας ή τη κολλητή μας που να μην αφορά πάνες, βρεφικά γάλατα, χρώμα και υφή κοπράνων! (ναι- ναι από τα βασικότερα θέματα συζήτησης!)
Θέλουμε να κοιμηθούμε τουλάχιστον 5 ώρες συνεχόμενα και χωρίς το αυτί τεντωμένο, θέλουμε να μουλιάσουμε στη μπανιέρα αντί να κάνουμε ένα βιαστικό ντουζ έχοντας διαρκώς την αίσθηση ότι ακούμε ένα μωρό να κλαίει, θέλουμε να μην επικρατεί το απόλυτο χάος στο σπίτι μας, βασικά θέλουμε πίσω τη ζωή που ξέραμε και είχαμε συνηθίσει.
Ποτέ όμως δεν θα είμαστε όπως παλιά- και το εννοώ αυτό με τη καλή την έννοια. Οι ραγάδες θα ξεθωριάσουν αλλά δεν θα φύγουν και η ουλή- για όσες από εμάς έχουμε κάνει καισαρική, θα είναι πάντα εκεί, απλά με τον καιρό θα γλυκάνει η όψη της. Τα κιλά πιθανώς να τα χάσουμε αλλά δεν θα επανέλθει το σώμα μας παρά μόνο με πολύ και επίμονη προσπάθεια. Θα μιλάμε πιθανότατα για πολλά χρόνια ακόμα μόνο για τα κατορθώματα και τις μύξες των παιδιών μας και ελάχιστα θα μας αφορούν οι πολιτικές συζητήσεις και οι καινούργιες τάσεις στη μόδα. Πότε δεν θα ξανακοιμηθούμε ανέμελα και στο σπίτι θα συνεχίσει να επικρατεί ένα χάος.
Ο ένας χρόνος που λένε οι γιατροί είναι μια σαχλαμάρα και μισή. Άπαξ και γίνεις μητέρα, τίποτα πλέον δεν είναι όπως παλιά. Η γυναίκα που ήσουν έχει ξαναγεννηθεί και τώρα είναι μητέρα- γυναίκα. Πρώτα μητέρα και μετά γυναίκα.
Και αυτό είναι υπέροχο και μοναδικό.
Οι ραγάδες είναι εκεί- περήφανο απόκτημα για κάθε μέρα που ανέπνευσε και μεγάλωσε μέσα στο ίδιο σου το σώμα το παιδί σου. Η ουλή μια υπέροχη υπενθύμιση για τη στιγμή που ακούμπησαν στο στήθος σου την ίδια σου τη ζωή. Τα κατορθώματα τους μας κάνουν να χαμογελάμε ακόμα και όταν νιώθουμε πως θα πέσουμε κάτω από τη κούραση και η υγεία τους αυτό που μας αφορά πάνω από όλα- ακόμα και από τη ίδια μας τη ζωή. Μπορεί να μην ξανακοιμηθούμε ξέγνοιαστα και με τις ώρες, όμως η αίσθηση να κουρνιάζει το μικράκι σου μέσα στην αγκαλιά σου είναι απλά ανεκτίμητη. Το χάος που επικρατεί στο σπίτι είναι πολύχρωμο και επιτέλους φώτισε τη μουντή ζωή μας και μας υπενθύμισε τι είναι σημαντικό και τι όχι.
Εντάξει μπορεί να ταλαιπωρηθώ περισσότερο από όσο έχω συνηθίσει για να χάσω τα κιλά μου και συνειδητοποιώ πως το σώμα μου δεν θα είναι πότε ξανά το ίδιο. Όμως κάθε φορά, μα κάθε φορά, που κοιτάω το μωράκι μας, η καρδιά μου πλημμυρίζει από χαρά και περηφάνια. Κάθε φορά αδυνατώ να πιστέψω πως μου δόθηκε μια τόσο μεγάλη ευλογία. Κάθε φορά αναρωτιέμαι πόσο παραπάνω θα αγαπήσω αυτή τη ψυχούλα. Και κάθε φορά που το κοιτάω ξεχνάω όλη μου τη κούραση και γεμίζω τόση ενέργεια που θέλω τώρα αμέσως και άλλο ένα, και άλλο, και άλλο. Για να πολλαπλασιαστούν το χάος, η κούραση, οι ραγάδες αλλά και η αγάπη και η ευτυχία στη ζωή μας. https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas
