Μανούλα που πονάς άκου τι έχω να σου πω....

Το έχω ξαναπεί, θα το ξαναπώ και δεν θα πάψω να το λέω....

Ναι. Είμαι περήφανη μαμά 2 αγγέλων στον ουρανό. 

Μαμά δεν είναι μόνο αυτή που μεγαλώνει το παιδάκι της...

Μαμά είναι και αυτή που έμεινε έγκυος και έχασε το παιδάκι της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Δεν έχει σημασία σε ποιο στάδιο. Μαμά είναι και αυτή που έχασε το μωράκι της αφού το γέννησε. Είτε νωρίτερα, είτε αργότερα. Μαμά για μένα είναι η κάθε γυναίκα που παλεύει με νύχια και με δόντια να αποκτήσει ένα παιδάκι- με τον οποιοδήποτε τρόπο- και δυσκολεύεται πολύ να τα καταφέρει. 

Αν μου επιτρέπετε, αυτή η μαμά είναι παραδόξως, λίγο παραπάνω μαμά από τις άλλες.... Λίγο διαφορετική μαμά από τις άλλες.... 

Διότι την απέραντη χαρά του θετικού τεστ εγκυμοσύνης την διαδέχθηκε απέραντη θλίψη. Διότι ενώ περίμενε να κρατήσει ένα μωρό στην αγκαλιά της, γύρισε σπίτι με άδεια χέρια και ακόμα πιο άδεια ψυχή. Διότι έχει λαχταρίσει ένα μωρό όσο τίποτε άλλο και δέχεται να μπει σε άκρως επώδυνες διαδικασίες, σωματικά και ψυχικά, για να τα καταφέρει. 

Αυτές είναι περιπτώσεις που κάθε μια ξεχωριστά απαιτούν ιδιαίτερο χειρισμό και αντιμετώπιση. Τόσο από την ίδια την μανούλα, όσο και από τον σύντροφο της, την οικογένεια της, τους γιατρούς που την παρακολουθούν,  όσο και από τον κοινωνικό της περίγυρο. 

Δεν είμαι ψυχολόγος, ούτε αρμόδια να μιλήσω για όλες αυτές τις περιπτώσεις. Είμαι όμως μια μανούλα που έχει πονέσει πολύ. Που έχει χάσει δυο αγγελούδια, σε δυο διαφορετικές εγκυμοσύνες, και οι δυο σε προχωρημένο στάδιο.

Είμαι μια μανούλα που ξέρει πολύ καλά τι θα πει να μην κρατάς το μωράκι που κουβαλούσες μέσα σου για τόσους μήνες, αγκαλιά. Είμαι μια μανούλα που βρέθηκε στην θέση να πρέπει να θάψει το μωράκι της.  Είμαι μια μανούλα που γέννησε νεκρό το ένα της μωράκι και μια μανούλα που παρά τα απανωτά ηρεμιστικά προσευχόταν ατελείωτα για 8 ώρες να ζήσει το δεύτερο μωράκι της μέχρι που την ενημέρωσε ο άντρας της ότι το χάσανε και αυτό. Είμαι μια μανούλα που γύρισε σε ένα άδειο σπίτι, με άδεια ψυχή και την βαλίτσα του μαιευτηρίου γεμάτη αφόρετα βρεφικά ρουχαλάκια. 

Αν είσαι λοιπόν και εσύ μια τέτοια μανούλα άκου τι έχω να σου πω. 

Καταρχάς, δεν θα είναι εύκολο. Θα είναι πάρα πολύ δύσκολο να το αντιμετωπίσεις. Όμως αν παλέψεις και δεν χάσεις την πίστη σου θα τα καταφέρεις. 

Για αρχή αποδέξου το. Αποδέξου την απώλεια σου και την θλίψη σου. Κλάψε όσο θες, όσο χρειάζεσαι και μην ακούς κανέναν να σου λέει το αντίθετο. Αν θες να θυμώσεις, θύμωσε. Φώναξε και ζήτα εξηγήσεις. Απαίτησε να δεις το μωρό σου. Να το κρατήσεις στην αγκαλιά σου, να το νιώσεις, να το μυρίσεις και να το φιλήσεις. Να διαπιστώσεις καλύτερα για ποιο λόγο πενθείς. Ακόμα και αν δεν νιώθεις δυνατή να το κάνεις, θα βρεις τη δύναμη. Θα στη "στείλει ο όποιος αρμόδιος". Πίστεψε με. Δεν θα το μετανιώσεις. 

Βγάλε το μωρό σου φωτογραφία. Πολλές φωτογραφίες. Στο εξωτερικό υπάρχει ολόκληρο κίνημα σχετικά με αυτό, μην σοκάρεσαι. Από πικρή προσωπική εμπειρία σε διαβεβαιώ πως αυτές οι φωτογραφίες θα είναι ότι πολυτιμότερο έχεις. Μην διστάζεις. Η περιγεννετική παθοανατομολόγος που έκανε νεκροψία και στα δυο μου αγγελούδια στην Αθήνα μου αποκάλυψε πως άπειρες φορές την επισκέπτονταν μετά από χρόνια μανούλες- ακόμα και αφού είχαν αποκτήσει παιδιά- ζητώντας της να δουν φωτογραφία από τα δικά τους αγγελούδια. 

Γεγονός που μας οδηγεί στο επόμενο. Ακόμα και αν είναι προφανή τα αίτια θανάτου, ζήτησε να το δει ειδικός. Θα σε καθυστερήσει, θα παρατείνει την αγωνία και τον πόνο σου, μα είναι κάτι που πρέπει να γίνει για να είσαι απολύτως σίγουρη τι συνέβη ώστε να το αντιμετωπίσεις. Έπειτα κανόνισε την ταφή του. Μην αφήσεις το νοσοκομείο να το "τακτοποιήσει". Όσο δύσκολο και αν είναι, είναι το σωστό και θα έχεις για πάντα ένα σημείο αναφοράς του πένθους σου αλλά και ένα σημείο συνάντησης με το αγγελούδι σου.

Μην αφήνεις τον άντρα σου εκτός. Πενθεί και αυτός και ίσως να του είναι πιο δύσκολο να το διαχειριστεί ακόμα και από εσένα. Μην υποτιμάς τον πόνο του. Ναι- δεν είναι ίδιος με τον δικό σου,  μα είναι εκεί και είναι αληθινός. Μιλήστε, ανοιχτά και χωρίς φόβο. Ότι σκέφτεσαι πες το. Εξέφρασε τα συναισθήματα σου, τις φοβίες σου, τις αγωνίες σου, όλα. Ζήτα του χρόνο, ζήτα του να κάνει υπομονή γιατί θα χρειαστεί λίγος χρόνος να το ξεπεράσεις. Ζήτα του να σεβαστεί τις αποφάσεις σου σχετικά με το μωρό ακόμα και αν δεν τις καταλαβαίνει. Αγκαλιαστείτε, κοιμηθείτε πρόσωπο με πρόσωπο σφιχταγκαλιασμένοι, μην αφήσετε την απώλεια σας να σας απομακρύνει. 

Μην χάσεις την πίστη σου. Αντίθετα ψάξε απεγνωσμένα να την βρεις. Αυτή θα σε φέρει πιο κοντά στο αγγελούδι σου, αυτή θα σου δώσει δύναμη να το αντιμετωπίσεις.  Προσευχήσου για το μωράκι σου καθημερινά. Και να θυμάσαι. Μετά την δική σου αγκαλιά η καλύτερη δυνατή αγκαλιά που θα μπορούσες να το εμπιστευθείς είναι της Παναγίας- μητέρας όλων μας. Το μωρό σου είναι στα καλύτερα χέρια, είναι καλά να είσαι βέβαιη για αυτό,  σε γνωρίζει ήδη και θα σε περιμένει όταν έρθει η ώρα. Οι δρόμοι σας ΘΑ συναντηθούν ξανά. 

Για το τέλος σου άφησα το πιο σημαντικό. ΜΗΝ νιώθεις τύψεις ή ενοχές. ΔΕΝ φταις. ΚΑΝΕΙΣ δεν φταίει. Έτσι ήταν να γίνει και έτσι έγινε. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις, το ξέρω. Να σου πω κάτι; Δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις. Αν δυσκολεύεσαι να το διαχειριστείς ζήτα επαγγελματική βοήθεια. Να θυμάσαι όμως - δεν φταις στο υπόσχομαι - το παίρνω πάνω μου εγώ ναι; 

Να ζητήσω τώρα μερικά πράγματα από τον κοινωνικό περίγυρο εκ μέρους όλων αυτών των μαμάδων που έχουν βιώσει μια τέτοια απώλεια; Από την πιο στενή οικογένεια μέχρι και τους απλούς γνωστούς; 

- Μην μου λες πως δεν πειράζει. Μην μου λες πως είμαι νέα και θα κάνω άλλα παιδιά. Μην μου μιλάς λες και δεν έγινε τίποτα- λες και δεν ήμουν έγκυος. Αν δεν ξέρεις τι ακριβώς να πεις, ένα "Λυπάμαι πολύ για την απώλεια σου" είναι ότι αρκετό. Αλλιώς μην μιλάς καθόλου. 

-Δώσε μου χώρο και χρόνο αλλά μην εξαφανισθείς. Η αλήθεια είναι πως πονάω τόσο πολύ που δεν ξέρω τι θέλω. Θέλω και χρόνο και δεν θέλω. Θέλω χώρο μα θέλω και την παρουσία σου. Προσπάθησε να είσαι εκεί για μένα. Διακριτικά και όμορφα. Κάνε και εσύ λίγο υπομονή με τον τρόπο που το διαχειρίζομαι. 

-Μην πάρεις την πρωτοβουλία να "ξεφορτωθείς" οτιδήποτε μωρουδιακό από το σπίτι μου. Δεν θα ξεχάσω αυτό που έγινε μόνο και μόνο επειδή δεν θα δω τι κούνια, ή δεν θα μυρίσω τα ρουχαλάκια. Άσε αυτή την διαδικασία να την κάνω αν και όποτε επιθυμώ εγώ και με τον τρόπο που επιθυμώ εγώ. 

-Ρώτα με για το μωρό μου. Ήταν όμορφο; Σε ποιον έμοιαζε; Θέλω να μιλήσω για αυτό, πίστεψε με. Θέλω να μιλάω μόνο για αυτό στην αρχή. Θέλω να μοιραστώ αυτά που είδα. Αν έχω φωτογραφία, ζήτα μου μια και για σένα. Υπήρξε έστω και για λίγο μέλος της οικογένειας μας. Και θα είναι για πάντα. Με τιμά αν νιώθεις και εσύ το ίδιο. 

-Όταν με το καλό αποκτήσω παιδάκια που θα κρατήσω στην αγκαλιά μου, μην ξεχνάς το αγγελούδι μου. Εγώ δεν το ξεχνώ. Το μετράω και αυτό σαν παιδί μου. Αν με πάρεις ένα τηλέφωνο την ημέρα των γενεθλίων του και την ημέρα που έφυγε από κοντά μου, θα το εκτιμήσω απεριόριστα. Επειδή δεν το έζησα πολύ, δεν σημαίνει πως δεν νιώθω όπως οποιαδήποτε μανούλα που θα έχανε το παιδί της. 

-Κατάλαβε με αν δεν είμαι το ίδιο άτομο που ήμουν και αγάπησε τον καινούργιο εαυτό μου. Άλλαξα- και εσύ το ίδιο θα έκανες. 

Μανούλα που πονάς αγάπησε και εσύ αυτόν τον νέο σου εαυτό. Αποδέξου τη δοκιμασία που σου έτυχε και κάνε ότι μπορείς για να την δουλέψεις με θετικό τρόπο. Είναι το λιγότερο που οφείλεις να κάνεις, τόσο για τον εαυτό σου, όσο και για το αγγελούδι σου στον ουρανό. Θα έχεις για πάντα μια πληγή, μα με τον καιρό, θα πάψει να αιμορραγεί. Θα είναι όμως πάντα εκεί. Αυτό είναι το κόστος για να έχεις πρεσβευτή άγγελο στον ουρανό. 

Μανούλα που πονάς κάνε μου και μια τελευταία χάρη.  Κάνε μου αυτή τη χάρη για σένα, για μένα, για όλα τα αγγελούδια στον ουρανό. Κοιτάξου στον καθρέφτη και πες "Είμαι περήφανη μαμά ενός αγγέλου στον ουρανό". Πες το δυνατά. Και αμέσως η καρδιά σου θα πλημμυρίσει ζεστασιά. Εντάξει; 

Και μην ξεχνάς.... 

Πάντα μα πάντα μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο. 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

-

"Φρέσκια" παραλαβή από τον Θεό στην οικογένεια μας...

Από τότε που ενηλικιώθηκα δεν είχα ζήσει γέννα στο στενό μου οικογενειακό περιβάλλον. 

Η αδελφή μου δεν έχει κάνει ακόμη παιδιά και τα πρώτα μου ξαδέλφια που έχουν κάνει οικογένεια ζουν μακρυά μας. (αυτά παθαίνεις όταν οι γονείς σου κατάγονται από Κρήτη και Μάνη, συναντιούνται και ερωτεύονται Αθήνα, μεταναστεύουν Νότιο Αφρική και καταλήγουν Πάτρα!) 

Οπότε η σημερινή ημέρα που γέννησε η αδελφή του άντρα μου είναι πολύ σημαντική για μένα. Όχι μόνο επειδή είμαι φρέσκια μανούλα και επειδή είναι ζεστή ακόμα για μένα η εμπειρία αλλά και επειδή έχω τη τύχη την οικογένεια του Παναγιώτη να την νιώθω δική μου οικογένεια. Μπορεί να μην είναι ακριβώς το ίδιο όπως να γεννούσε η δική μου αδελφή- μου αρέσει να είμαι ειλικρινής- όμως είναι πολύ πολύ σημαντικό. 

Σήμερα λοιπόν συγκινήθηκα και χάρηκα βαθιά. 

Είδα στα μάτια των πεθερικών της κουνιάδας μου, που γίνονται για πρώτη φορά παππούς και γιαγιά, τη λαχτάρα και την αγωνία πριν γεννήσουν και την απόλυτη ανακούφιση και ευτυχία όταν τους ανακοίνωσαν πως πήγαν όλα καλά και έχουν ένα υγιέστατο αγοράκι. 

Είδα στα μάτια της "ψημένης" πεθεράς μου- για την οποία είναι το πέμπτο εγγόνι- τα ίδια ακριβώς συναισθήματα και μια ακόμη παραπάνω αγωνία που μόνο μια μάνα για τη κόρη της που γεννάει μπορεί να καταλάβει. 

Είδα τα μάτια όλων βουρκωμένα. Ένιωσα μια αύρα απίστευτη που μόνο η έλευση μιας νέας ζωής μπορεί να προκαλέσει. 

Και ένιωσα απίστευτη ευγνωμοσύνη. 

Επειδή από τα 430.000 παιδιά που γεννιούνται την ημέρα, το ένα είναι δικό μας. 

Επειδή έχω τη τύχη να "μπω" σε μια οικογένεια που είναι απίστευτα δεμένη, όπως και η δική μου. 

Επειδή απλά χάρηκα από τα βάθη της καρδιάς μου. 

Να μας ζήσει λοιπόν το αγγελουδάκι μας. Να είναι πάντα γερό, ευλογημένο και καλότυχο. 

Μόνο αυτά χρειάζεται.  Όλα τα άλλα τα έχει. 

Τυχερό αγόρι μου εσύ! 

Η εγκυμοσύνη, το σώμα μου, οι αλλαγές και η ανυπόφορη δίαιτα!

Κάνω δίαιτα εδώ και ενάμιση μήνα και έχω χάσει τρία κιλά. 

Και νιώθω καλά και δεν νιώθω. Και έχω όρεξη να συνεχίσω και δεν έχω. Αν με ρωτούσατε, ναι τα θεωρώ λίγα. Τα θεωρώ όμως και πολλά. Διότι και έχω ξεφύγει μερικές φορές  και δεν γυμνάζομαι (ακόμα) και δεν είμαι και πιτσιρίκα πλέον- πως να το κάνουμε.  Αλλιώς χάνεις κιλά στα 20 σου, αλλιώς στα 30 σου! 

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο τα κιλά. Είναι τα κιλά σε συνδυασμό με όλες τις αλλαγές που υπέστη το σώμα σου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η χαλάρωση του δέρματος, οι ραγάδες, οι αλλαγές ακόμα και στο στήθος σου μετά το θηλασμό, η κούραση που νιώθεις διαρκώς, η ουλή της καισαρικής ή και τα πιθανά ράμματα από φυσιολογικό τοκετό. Η δυσκοιλιότητα και οι αλλαγές στο κύκλο περιόδου σου. Υπάρχει ένα εύλογο διάστημα (σχεδόν ένα χρόνο λένε οι γιατροί) που το σώμα προσπαθεί να επανέλθει στη προ- εγκυμοσύνης εποχή. 

Είναι δύσκολο όμως για μια μανούλα όχι μόνο να περιμένει αλλά και να δεχτεί όλες αυτές τις αλλαγές. 

Για αυτό προσπαθούμε απεγνωσμένα να χάσουμε τα κιλά μας το συντομότερο δυνατόν, να ξαναμπούμε στα παλιά μας ρούχα, να βγούμε από το σπίτι περιποιημένες και προσεγμένες όπως παλιά.  Να προσπαθήσουμε να κάνουμε μια συζήτηση με τον άντρα μας ή τη κολλητή μας που να μην αφορά πάνες, βρεφικά γάλατα, χρώμα και υφή κοπράνων! (ναι- ναι από τα βασικότερα θέματα συζήτησης!)

Θέλουμε να κοιμηθούμε τουλάχιστον 5 ώρες συνεχόμενα και χωρίς το αυτί τεντωμένο, θέλουμε να μουλιάσουμε στη μπανιέρα αντί να κάνουμε ένα βιαστικό ντουζ έχοντας διαρκώς την αίσθηση ότι ακούμε ένα μωρό να κλαίει, θέλουμε να μην επικρατεί το απόλυτο χάος στο σπίτι μας, βασικά θέλουμε πίσω τη ζωή που ξέραμε και είχαμε συνηθίσει. 

Ποτέ όμως δεν θα είμαστε όπως παλιά- και το εννοώ αυτό με τη καλή την έννοια. Οι ραγάδες θα ξεθωριάσουν αλλά δεν θα φύγουν και η ουλή- για όσες από εμάς έχουμε κάνει καισαρική, θα είναι πάντα εκεί, απλά με τον καιρό θα γλυκάνει η όψη της. Τα κιλά πιθανώς να τα χάσουμε αλλά δεν θα  επανέλθει το σώμα μας παρά  μόνο με πολύ και επίμονη προσπάθεια. Θα μιλάμε πιθανότατα για πολλά χρόνια ακόμα μόνο για τα κατορθώματα και τις μύξες των παιδιών μας και ελάχιστα θα μας αφορούν οι πολιτικές συζητήσεις  και οι καινούργιες τάσεις στη μόδα. Πότε δεν θα ξανακοιμηθούμε ανέμελα και στο σπίτι θα συνεχίσει να επικρατεί ένα χάος. 

Ο ένας χρόνος που λένε οι γιατροί είναι μια σαχλαμάρα και μισή. Άπαξ και γίνεις μητέρα, τίποτα πλέον δεν είναι όπως παλιά. Η γυναίκα που ήσουν έχει ξαναγεννηθεί και τώρα είναι μητέρα- γυναίκα. Πρώτα μητέρα και μετά γυναίκα. 

Και αυτό είναι υπέροχο και μοναδικό. 

Οι ραγάδες είναι εκεί- περήφανο απόκτημα για κάθε μέρα που ανέπνευσε και μεγάλωσε μέσα στο ίδιο σου το σώμα το παιδί σου. Η ουλή μια υπέροχη υπενθύμιση για τη στιγμή που ακούμπησαν στο στήθος σου την ίδια σου τη ζωή. Τα κατορθώματα τους μας κάνουν να χαμογελάμε ακόμα και όταν νιώθουμε πως θα πέσουμε κάτω από τη κούραση και η υγεία τους αυτό που μας αφορά πάνω από όλα- ακόμα και από τη ίδια μας τη ζωή. Μπορεί να μην ξανακοιμηθούμε ξέγνοιαστα και με τις ώρες, όμως η αίσθηση να κουρνιάζει το μικράκι σου μέσα στην αγκαλιά σου είναι απλά ανεκτίμητη. Το χάος που επικρατεί στο σπίτι είναι πολύχρωμο και  επιτέλους φώτισε τη μουντή ζωή μας και μας υπενθύμισε τι είναι σημαντικό και τι όχι. 

Εντάξει μπορεί να ταλαιπωρηθώ περισσότερο από όσο έχω συνηθίσει για να χάσω τα κιλά μου και συνειδητοποιώ πως το σώμα μου δεν θα είναι πότε ξανά το ίδιο. Όμως κάθε φορά, μα κάθε φορά, που κοιτάω το μωράκι μας, η καρδιά μου πλημμυρίζει από χαρά και περηφάνια. Κάθε φορά αδυνατώ να πιστέψω πως μου δόθηκε μια τόσο μεγάλη ευλογία. Κάθε φορά αναρωτιέμαι πόσο παραπάνω θα αγαπήσω αυτή τη ψυχούλα. Και κάθε φορά που το κοιτάω ξεχνάω όλη μου τη κούραση και γεμίζω τόση ενέργεια που θέλω τώρα αμέσως και άλλο ένα, και άλλο, και άλλο. Για να πολλαπλασιαστούν το χάος, η κούραση, οι ραγάδες  αλλά και η αγάπη και η ευτυχία στη ζωή μας. 
https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Και όμως.... τον έχουμε επιτέλους στην αγκαλιά μας....

Και όμως.... τον έχουμε επιτέλους στην αγκαλιά μας.... φρέσκο φρέσκο από τον Θεό... Φύγαμε δύο και γυρίσαμε τρεις...

Και ξαφνικά το σπίτι γέμισε, ομόρφυνε, γέμισε ευλογία... 

Τα συναισθήματα είναι τόσο μα τόσο έντονα που το μόνο που θέλω να κάνω είναι να κλαίω από ευτυχία.... Και το μωράκι μας είναι τόσο ήσυχο και καλόβολο λες και θέλει να μας ξεκουράσει από όλες τις δυσκολίες του παρελθόντος.... 

Και ο αντράκος μου όπως πάντα ακόμα μια φορά αποδεικνύει πώς είναι ο βράχος της ζωής μου, αυτός που με κρατάει πάντα όρθια να μην πέσω, αυτός που είναι πάντα εκεί.

Έφτασε αυτή η ευλογημένη ώρα....

Έφτασε επιτέλους αυτή η ευλογημένη ώρα.

 Η ώρα που θα κρατήσω στην αγκαλιά μου αυτή την ψυχούλα που μεγαλώνει στωικά μέσα μου επί 37 εβδομάδες και που μου δίνει τόση χαρά με τις ζωηρές κινήσεις ζωής, τον αθεράπευτο λόξιγκα, (τουλάχιστον 3 φορές τη μέρα!) και με τα απίστευτα τεντώματα του τώρα στο τέλος που μου θυμίζουν εκπληκτικά τον πατέρα του! 

Έφτασε αυτή η ευλογημένη ώρα που θα χαρίσω επιτέλους στον αντρούλη μου, τον άνθρωπό μου, τη ζωή μου ολόκληρη, αυτό που λαχταράει τόσα χρόνια. Δοξάζω την Παναγία που μου χάρισε τόσο απλόχερα μια τόσο εύκολη και χαρούμενη εγκυμοσύνη. 

Πρώτα  ο Θεός θα επιστρέψουμε τρεις......

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Η πρώτη στιγμή που αντικρίζει μια μητέρα το παιδί της, η πρώτη στιγμή που το παίρνει αγκαλιά είναι μια στιγμή μοναδική. Μια στιγμή που δεν ξεχάσει ποτέ. Ακόμα και αν ξεχάσει πότε άρχισε να μπουσουλάει ή ποιο ήταν το αγαπημένο του νανούρισμα, το συναίσθημα που ένιωσε εκείνη τη στιγμή δεν θα το ξεχάσει ΠΟΤΕ. Ο χρόνος απλά σταματάει και συνειδητοποιείς πως η καρδιά σου πλέον θα κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για ΠΑΝΤΑ. 


https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Έγινα- επιτέλους- μάνα!

Νομίζω πως ήθελα να γίνω μαμά από... πάντα σχεδόν. 

Αφού ξεπέρασα τον σκόπελο "Θέλω να γίνω αστροναύτης", όπου μήνες έψηνα τον δόλιο πατέρα μου να με στείλει σε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που διοργάνωνε τότε η NASA για παιδιά και αφού κατάλαβα ότι δεν ήμουν και το πρώτο μυαλό,  συνειδητοποίησα πως στην πραγματικότητα το μόνο που ήθελα ήταν να γνωρίσω τον απόλυτο έρωτα και να κάνω μαζί του μια υπέροχη οικογένεια με πολλά, πολλά, πολλά παιδιά.... (Φοβερό εεεε;;;)

Και με αυτό το όνειρο μεγάλωσα, με αυτό το όνειρο τρεφόμουν τις νύχτες μέχρι που στα 22 μου, τον γνώρισα. (Τον απόλυτο έρωτα ντε!) Και ήταν όπως ακριβώς ονειρευόμουν και κάτι παραπάνω. Ήταν όμως και τρία χρόνια μικρότερος μου οπότε το όνειρο να έχω ήδη το πρώτο μου παιδί στα 24, μιας και είμαι λίιιιγο του προγράμματος,  μάλλον έπρεπε να μεταφερθεί για λίιιγο αργότερα. 

Και έτσι και έγινε. Ζήσαμε τον απόλυτο έρωτα μας για 7 χρόνια πριν πάρει το άλλο μου εγώ την απόφαση να με αποκαταστήσει! Και ήταν και πάλι όπως το ονειρευόμουν και κάτι παραπάνω. Μέχρι να μείνω έγκυος για πρώτη φορά. Τότε άρχισε ο δικός μας Γολγοθάς το δικό μας φουρτουνιασμένο ταξίδι προς την Ιθάκη μας. Πέρασαν 4 χρόνια με 3 εγκυμοσύνες, οι πρώτες δυο μέχρι 7 και 8 μηνών αντίστοιχα, με δυο αγγελούδια στον ουρανό, η τρίτη τελειόμηνη  και με ένα μεγάλο θαύμα στην αγκαλιά μας. 

Σε αυτά τα τέσσερα χρόνια, ονειρευτήκαμε, πονέσαμε, κλάψαμε, δεθήκαμε, ξαναονειρευτήκαμε, ξαναπονέσαμε, ξανακλάψαμε, δεθήκαμε ακόμα περισσότερο μέχρι να έρθει επιτέλους η στιγμή που- μιλώντας πλέον για μένα- ζω την αρχή του ονείρου μου. Έγινα- επιτέλους- μάνα!