Φωτογράφισε το! Ο δικός μου Σεπτέμβρης!

Η γλυκύτατη, θεότρελη και πολύ αγαπημένη μου Μάρθα από το Martha is blogging μας προ(σ)κάλεσε με την αλλαγή του χρόνου, να αρχίζουμε να.. φωτογραφίζουμε... 

Για 365 μέρες, κάθε μέρα να φωτογραφίζουμε κάτι- οτιδήποτε από την καθημερινότητα μας. Η ομάδα δημιουργήθηκε και ιδού ο δικός μου Σεπτέμβρης. 


Νεράκι κανείς;  ‪#‎κάτσαμε_να_ξαποστάσουμε‬ 
‪#‎τι_παιδί_είσαι_εσύ‬‪#‎φωτογράφισετο‬ ‪#‎νέος_μηνας_ξεκινά‬

Επιχείρηση γράφω το όνομα μου... Ξάπλα στο πάτωμα φυσικά, πως αλλιώς; Το ξέρω πως για σας είναι μια μουντζούρα, εγώ όμως βλέπω πεντακάθαρα την προσπάθεια του να γράψει "Μιμη" Βλέπω και το Μ και το Η. . Και πόσο περήφανος ήταν όταν μου το έδωσε...‪#‎αντε_σύντομα_και_ολόκληρο_το_όνομα‬ ‪#‎αμ_τι‬‪#‎ξεκινάμε_homeschooling_λέμε‬ ‪#‎φωτογραφισετο‬

 Κάποια μανούλα δεν θα νανουρίσει απόψε το μωρό της.. Κάποιο μωρό δεν νιώσει απόψε την ζεστασιά της αγκαλιάς της μανούλας του... Το‪#‎φωτογράφισετο‬ μπορεί να περιμένει..‪#‎προς_τιμήν_όλων_των_αγγελουδιών‬

 Ένα μαύρο μπαλόνι, δεμένο εκεί στο στέγαστρο της παιδικής χαράς. Ξεχασμένο προφανώς από την προηγούμενη...
Δεν ξέρω πως και γιατί βρέθηκε εκεί. Μα για μένα ήταν ένας οιωνός. Ένα σημάδι πένθους... Μα και ένα σημάδι λαχτάρας για ελευθερία έτσι όπως το έβλεπα να "χορεύει¨πέρα δώθε υπακούοντας στον άνεμο... Ήθελα να το λύσω και να το αφήσω να πετάξει ψηλά στον ουρανό... Μα μετά σκέφτηκα να το αφήσω. Να το βρει και ο επόμενος και αν ήταν ένας οιωνός να μετέφερε τις σκέψεις μου και σε αυτόν..
Για όλα τα αγγελούδια αυτού του κόσμου που έφυγαν πολύ νωρίς.... και που πέταξαν ψηλά, πολύ ψηλά...#φωτογράφισετο #Alyan_and_Galip_Kurdi

Κάποιο μαιμουδάκι δεν έλεγε να ξυπνήσει από την μεσημεριανή του siesta... ‪#‎φωτογράφισετο‬ ‪#‎θέλαμε_και_πανηγύρια‬

Προσπαθώντας να κρατήσω ένα μαιμουδάκι απασχολημένο στο αυτοκίνητο για να μην αποκοιμηθεί... ‪#‎φωτογράφισετο‬‪#‎βαρύ_του_έπεσε_αυτό_το_Σαββατοκύριακο‬ ‪#‎αρρωστήσαμε‬..

"Μαμά, μαμά, κοίτα!! Άφα!! (άλφα!) Τώρα μόνο εγώ το βλέπω ή το βλέπετε και εσείς;;; ‪#‎φωτογράφισετο‬ ‪#‎και_ξάπλα_εμ_τι‬; ‪#‎κουκουβά‬‪#‎πεθαίνω_μωρέ‬

Είμαι σαν τα σαλιγκάρια... Με την πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη κάνω την εμφάνιση μου... ‪#‎φωτογράφισετο‬ ‪#‎115_μέρες_μόνο_για_τον_νέο_χρόνο‬‪#‎δεν_ξέρω_τι_λέτε_εσείς_εγώ_λέω_καλό_φθινόπωρο‬!

Δεν έχω καλύτερο από αυτόν τον πρώτο ζεστό φθινοπωρινό καφέ την ώρα που ο ουρανός γεμίζει με σύννεφα... ‪#‎φωτογράφισετο‬‪#‎είμαι_παιδί_του_χειμώνα_τι_να_πω‬ ‪#‎perfect_time_to_do_my_todo_list‬!

Πραγματικά δεν έχω καλύτερο από έναν μεγαλοπρεπή φθινοπωρινό ουρανό που "αυτοσχεδιάζει"....#φωτογράφισετο #why_I_love_autumn

Αρχίσαμε πάλι με τα χώματα... (παλιά μου τέχνη κόσκινο...)‪#‎φωτογράφισετο‬ ‪#‎couz_quality_time‬ ‪#‎grandma_time‬

Το μαιμούδι χόρτασε σήμερα ταρζανιές και παιχνίδι αφού η μέρα του περιλάμβανε και πάρτι γενεθλίων σε παιδότοπο αλλά και ένα απρόσμενο playdate- από αυτά που δύσκολα κανονίζονται μα όταν το καταφέρνεις είναι σκέτη απόλαυση! (ακόμα και αν όπως είπε και η Αρετή, μισές κουβέντες λέμε πάντα)! Μια Κυριακή που αξιοποιήθηκε στο έπακρον...‪#‎φωτογράφισετο‬‪#‎πως_μαυρίζει_μια_μάνα_μα_φυσικά_στους_ανοιχτούς_παιδότοπους‬!!

Σήμερα ξεκινήσαμε και εμείς το δικό μας παιχνιδοσχολείο- σπίτι μας! Η   μανούλα πελάγωσε λίγο παρά την οργάνωση- το μαιμουδάκι ξετρελάθηκε! Θα οργανωθούμε ακόμη καλύτερα και θα σκίσουμε! ‪#‎φωτογράφισετο‬‪#‎homeschooling‬

Τι εννοείτε γιατί κοιμούνται τα playmobil με τα πόδια τους προς τα πάνω;;; Πως θα έπρεπε να κοιμούνται δηλαδή;;; Αααα, εμείς έτσι τα κοιμίζουμε... από πάντα... Και αν ζητήσεις από το μαιμουδάκι να σου δείξει πως κοιμούνται, θα πέσει ανάσκελα στο χαλί και θα σηκώσει μεμιάς τα πόδια του στον αέρα... ‪#‎δεν_ξέρω_γιατί_ειλικρινά‬‪#‎μαιμουδάκι_είναι_αυτό_ότι_θέλει_κάνει‬‪#‎είναι_και_άρρωστος_σήμερα_δεν_χαλάμε_χατήρι‬ ‪#‎φωτογράφισετο‬

Αυτή είναι η δική μας η νονά... Τι και αν ξεκινήσαμε homeschooling... Ήταν αδιανόητο να μην πάρει δώρο στο μαιμουδάκι της την πρώτη του τσάντα... Ο Δημήτρης έχει ξετρελαθεί και την έχει ήδη γεμίσει με πράγματα που θέλει να μεταφέρει στο παιχνιδοσχολείο του... (παζλ κυρίως και μερικά ζωάκια!!) ‪#‎φωτογράφισετο‬ ‪#‎sis_kind_of_love‬

Όταν το μαιμουδάκι σου θέλει να κάθονται πάνω στον πύργο του ένας ελέφαντας και μια καμηλοπάρδαλη... εσύ δεν έχεις κανέναν λόγο να το αμφισβητήσεις... Σίγουρα κάτι παραπάνω ξέρει... ‪#‎φωτογράφισετο‬‪#‎pretend_whatever_play‬

Δοκιμάζουμε τα χειροποίητα κρουτόν του παππού... Μα μας πιάνουν και ντροπές... #φωτογράφισετο#μαιμουδάκι_πονηρό_φατσάκι

Η   πρώτη μας, (μου), απόπειρα να πάμε σινεμά με το μαιμουδάκι, μας βρήκε να θέλει επειγόντως να πάμε σπίτι από τα πρώτα λεπτά, να δωροδοκώ με πουράκια σοκολάτας για να τον ψήσω, να καταλήγω να πίνω τον καφέ μου στην καφετέρια του σινεμά βλέποντας σε μια οθόνη τα προσεχώς- που δεν θα δω- και το μαιμουδάκι να καταβροχθίζει τα πουράκια πριν προλάβω να πω "Τα μυαλά που κουβαλάς"....!! #φωτογράφισετο#είναι_μικρούλης_μωρε #τα_κλαίω_τα_λεφτά_μουουου#πότε_θα_ξαναπάω_σινεμά_η_δόλια_η_μάνααααααα

Πλένουμε δοντάκια, φοράμε πυτζαμάκια, και μπρος για την ονειροχώρα...‪#‎φωτογράφισετο‬ ‪#‎ποιοτικός_χρόνος_της_μαμάς_με_το_καφεδάκι_της‬‪#‎γιουπίιιι‬

Σήμερα η μέρα είχε να κάνει με κάστρα φτιαγμένα στο σαλόνι και πολλά πολλά πολλά παραμύθια... ‪#‎φωτογράφισετο‬‪#‎σαν_τις_πρώτες_καταιγίδες_του_φθινοπώρου_δεν_έχει‬

Τα καθιερωμένα μας ναζάκια πριν τον ύπνο... ‪#‎φωτογράφισετο‬

Η   σκεπή σε ένα από τα ομορφότερα εκκλησάκια της περιοχής μας κατέρρευσε και είναι τώρα υπό κατασκευή... Ακόμα και έτσι, αποπνέει μια ομορφιά και μια γαλήνη...Το μαιμουδάκι το διαισθάνθηκε αυτό και έκατσε και ξαποστάσει... ‪#‎φωτογράφισετο‬‪#‎μαζι_με_το_φτέρνισμα_που_ακολουθεί‬ ‪#‎το_σουσάμι_φταίει‬

Η  μέρα 265 από τις 365... Μόλις 100 μέρες για την αλλαγή του χρόνου... Δύσκολη μέρα για μένα που κατέληξε όμως με ένα αχνό φως ελπίδας... Καθώς πότιζα τα μπαλκόνια, πρόσεξα για πρώτη φορά, πως η μανταρινιά μου έχει γεμίσει... Μικρά τοσοδούλικα μανταρινάκια, που μόνο ελπίδα μπορούν να δώσουν και αυτά με την σειρά τους... Η φύση πάντα κάνει κύκλο και ξαναγεννά... Έτσι ήταν και έτσι θα είναι... ‪#‎φωτογράφισετο‬

Όταν μια κοριτσομάνα αντιμετωπίζει πρόβλημα με τον καιρό και την μπουγάδα... Απλώνει την μπεμπέ μπουγάδα με στυλ στα δέντρα στο μπαλκόνι... ‪#‎φωτογράφισετο‬ ‪#‎η_αθάνατη_αδελφή_μου‬

Σαν τον φθινοπωρινό ουρανό, δεν έχει....#φωτογράφισετο

Το παλιό μου ποδήλατο έχει γίνει διακοσμητικό στοιχείο στον κήπο του πατρικού μου... Το καλάθι του φιλοξενεί ένα φυτό και το θρυλικό νο.9 έχει πια σχεδόν κρυφτεί... #φωτογραφισετο #βουτιαστοχρονοντουλαπο

Γνωστό ως lovespoon στην Ουαλία, συνηθιζόταν να δίνεται από τον επίδοξο "εραστή " στην γυναίκα που είχε ερωτευτεί και με την οποία ήθελε να παντρευτεί. Εμένα μου το έκανε δώρο η κολλητουλα μου στα 20 μου με την ευχή να μου φέρει τον έρωτα της ζωής μου... Τον ίδιο χρόνο μπήκε στην ζωή μου, μετά δυο χρόνια το καταλάβαμε και εμείς... Το βρήκα σε μια "ανασκαφή " στο παιδικό μου δωμάτιο. Ήρθε η ώρα να βρει την θέση που του αρμόζει in our lovenest... ‪#‎φωτογραφισετο‬ ‪#‎ourkindoflove‬‪#‎bffemykellou‬

Πάνω που είπα θα ξεκινήσω πλέξιμο, βρήκα αυτό στο παιδικό μου δωμάτιο και μου κόπηκαν τα φτερά... ‪#‎φωτογράφισετο‬‪#‎που_πας_βρε_Καραμήτροοοοο‬

Νυστάξαμε, νυστάξαμε... ‪#‎φωτογράφισετο‬ ‪#‎λίγη_ξεκούραση_και_για_μένα‬

Και κάπως έτσι τελείωσε και ο Σεπτέμβρης. Ομολογώ πως, παράλληλα με όλες τις φωτογραφικές  "προκλήσεις" που ξεκινώ, το #φωτογράφισετο έχει αρχίζει να με κουράζει μιας και απαιτεί να είσαι καθημερινά συντονισμένος, παράλληλα όμως χαζεύοντας τον κάθε μήνα χωριστά, καταλαβαίνω και την γοητεία του... 

Πάμε δυναμικά για τον Οκτώβρη... (και μόλις διαπίστωσα πως στις μισές φωτογραφίες έχω το παλιό όνομα του μπλογκ, ενώ στις υπόλοιπες το καινούργιο...) 

Όταν υπήρξα μια φορά και εγώ παιδί....

Από όταν άρχισα να ζω μόνη μου, μια φορά τον χρόνο"ξεσκαρτάρω" όλα μου τα πράγματα. Και εννοώ όλα. Ρούχα, παπούτσια, κουζινικά, παιχνίδια τώρα πια του μαιμουδιού, διάφορα μικρά αντικείμενα που συσσωρεύονται μέρα με την μέρα. 

Ζυγίζω την χρησιμότητα τους, την συναισθηματική τους αξία, την πιθανή αξιοποίηση τους από άλλα άτομα και τα ξεχωρίζω, σε αυτά που θα καταλήξουν στα σκουπίδια, σε αυτά που θα χαρισθούν και σε αυτά που θα παραμείνουν σπίτι μας- τουλάχιστον για τον επόμενο χρόνο. 

Δεν ήμουν πάντα έτσι. Σαν παιδί φύλαγα κυριολεκτικά τα πάντα. Έχω λοιπόν μετακομίσει από το πατρικό μου 10 χρόνια τώρα και ακόμα "ξεσκαρτάρω" το δωμάτιο μου. Κάθε φορά και μια ακόμα έκπληξη. 

Πριν λίγες μέρες έγραψα για την μαγεία να ζει ένα παιχνίδι δυο φορές, μέσα από το παιδί σου. Σήμερα η ανάρτηση αυτή θα είναι προσωπική, για μια μαμά που υπήρξε και αυτή κάποτε παιδί. Ένα παιδί με μάλλον πολλές ανησυχίες και ενδιαφέροντα, κάποιες ξεχωριστές, κάποιες αιώνιες και κάποιες απλά ανόητες... 

Το σίγουρο είναι ένα: Πάντα ήμουν ψυχαναγκαστική, τρομερά οργανωτική και τελειομανής απλά δεν το γνώριζα. Πάντα παθιαζόμουν με κάτι πολύ για ένα χρονικό διάστημα και περνούσα με ευκολία στο επόμενο. Με τα χρόνια κάποια "πάθη" έμειναν σταθερά, άλλα απλά τα αναπολώ τώρα και χαμογελώ για αυτό το μικρό και ανόητο κορίτσι που ήμουν κάποτε... 

Την συλλογή από τα μπρελόκ μου την θυμάμαι έντονα- θυμάμαι όπου πηγαίναμε διακοπές να θέλω να πάρω οπωσδήποτε ένα μπρελόκ. Θυμάμαι να τα κρεμάω όλα μαζί από την βερμούδα μου και να ακούγεται ένα 'γλινγκ- γλινγκ" με κάθε βήμα μου. Στη πορεία, η συλλογή μου ξέφυγε αρκετά από τα όρια του να μπορεί να κρεμαστεί στα ρούχα μου, έτσι χωρίστηκε και διακοσμούσε την σχολική μου τσάντα, τα κλειδιά μου, το δωμάτιο μου και πάντα την αμφίεση μου! Έχω ακόμα έρωτα με τα μπρελόκ, μα προσπαθώ να το κατευνάζω αφού το θεωρώ πια χάσιμο χώρου- αφού δυσκολεύομαι να τα πετάξω-  και χρημάτων. Πάντα όμως θα βρω δικαιολογία να κρεμάσω ένα μπρελόκ σε ένα κλειδί ακόμα και αν αυτό ανοίγει απλά την πόρτα του μπάνιου... 

Τον επόμενο ψυχαναγκασμό μου είχα καταφέρει να τον αποβάλω από την μνήμη μου, μα όταν άνοιξα το κουτάκι των forever friends να δω τι κρύβει μέσα, βγήκε με φόρα και σχεδόν με χαστούκισε! Μια περίοδο είχα την ακατανίκητη ανάγκη να φτάνω τα μολύβια μου, όσο πιο κοντά γινόταν. Και όταν πια δεν μπορούσα να τα ξύσω παραπάνω, τους δημιουργούσα την τελευταία υπέροχη μυτερή τους μύτη και τα αποθήκευα... Έχω και άλλα, μα δεν είχα το κουράγιο να τα τοποθετήσω για την φωτογραφία... 

Βρήκα και κάποια πολύ αγαπημένα μου αντικείμενα. Όπως τα πρώτα μου ηλεκτρονικά παιχνίδια, το αγαπημένο μου ρολόι τοίχου, (δυστυχώς δεν δουλεύει πια, μα και έτσι θα το κρεμάσω στο δωμάτιο του μαιμουδιού), τα τόσο ρομαντικά καθρεφτάκια τσέπης, ένα από τα αγαπημένα μου ρολόγια swatch, τα πρώτα μου γυαλιά ηλίου αλλά και τα "δήθεν" γυαλιά μυωπίας που αναγκάστηκε να μου πάρει ο πατέρας μου για να γλυτώσει την γκρίνια, αφού πάντα ήθελα να φορέσω γυαλιά, αλλά μυωπία δεν είχα. Μια επιθυμία που έχω ακόμη και σήμερα, (δεν ξέρω γιατί...), με αποτέλεσμα να πηγαίνω τακτικά στον οφθαλμίατρο και παρότι πράγματι δεν βλέπω πολύ καλά μακριά, ποτέ δεν έχει θεωρήσει το πρόβλημα τόσο ώστε να μου "γράψει" γυαλιά. Έχω αλλάξει μέχρι και οφθαλμίατρο πεπεισμένη πως δεν ήξερε τι της γίνεται- μα καταλαβαίνετε... Απλά δεν χρειάζομαι γυαλιά! (που θα πάει...) 

Στο βυσσινί ηλεκτρονικό είχα αφήσει μέσα τις μπαταρίες και δυστυχώς έχει χαλάσει. Μα σε αυτό με τον Ποπάυ, δεν τις είχα και ανυπομονώ να βάλω για να δω αν δουλεύει. Το όλο θέμα ήταν πάνω σε μια αποβάθρα στο λιμάνι όπου η Όλιβ είχε απαχθεί και δεθεί από τον Μπρούτο (;)  και ο Ποπάυ έπρεπε να τον χτυπάει μέχρι να τον ρίξει στην θάλασσα. Αν χτυπούσε συνεχόμενα χωρίς να τις "φάει", έπεφτε μια κονσέρβα σπανάκι που του έδινε και άλλη δύναμη. Το παιχνίδι ήταν ανάποδα, και αντικατοπτριζόταν στον καθρέφτη για να το βλέπεις.... (δεν είναι μοναδικό;;;) 

Νομίζω πως η επόμενη φωτογραφία δεν χρειάζεται λόγια... Ήδη κοσμεί την τωρινή μου κουζίνα... (λατρεύω όλες τις μινιατούρες...)

Άλλη μια συνήθεια μου, σίγουρα από τις πιο ανόητες, ήταν να φτιάχνω συνέχεια καραβάκια με ότι χαρτί έβρισκα μπροστά μου. Μια περίοδο το έκανα με τα χαρτάκια από τις τσίχλες, και στόχος μου ήταν να φτιάξω βαρκούλα με το μισό αυτό περιτύλιγμα, και μάλιστα τα είχα καταφέρει και έχω και φωτογραφία για να το αποδεικνύει! (τι, δεν είναι επίτευγμα αυτό;;;) Ανάμεσα σε άλλα λοιπόν, βρήκα και ένα πλαστικό πορτοφολάκι γεμάτο μικρές βαρκούλες και ένα παπούτσι κούκλας.. (τι πιο φυσιολογικό;;) 

Ξέρω πως μετά από αυτή την ανάρτηση, μάλλον θα με συμπαθείτε λίγο λιγότερο, μα τι να κάνω;; Σας το έχω πει- είμαι βαθιά ελαττωματικό άτομο...αγαπώ όμως κάθε πλευρά του εαυτού μου διότι κάθε μια χωριστά με οδήγησε στην Γιάννα που είμαι σήμερα...  

Θα με συγχωρήσετε;;; 

Μα αν δεν ανοίξεις το μυαλό.....

Σήμερα είχα σκοπό να ανεβάσω μια χαρούμενη και ανάλαφρη ανάρτηση, αρκετά προσωπική, με τους θησαυρούς που βρήκα χθες στο παιδικό μου δωμάτιο, μα να που κάτι συνέβη και μου χάλασε όλη αυτή την χαρούμενη και ανάλαφρη διάθεση που είχα... 

Όταν έγινα μητέρα, αμέσως έγινα και μέλος και σε ένα σωρό ομάδες, μαμαδοομάδες αν θέλετε πείτε τες, έτσι για να νιώθω πως δεν είμαι η μόνη με τόσες ανησυχίες, να έχω μια παρέα στα τρελά ξενύχτια του θηλασμού και της μητρότητας. 

Πολύ σύντομα όμως κατάλαβα πως στις περισσότερες, περίμεναν κάτω από κάθε σχόλιο, ερώτηση, ή πιθανή ανησυχία κάθε μητέρας, ένα σωρό "κοράκια", έτοιμα να κατακρίνουν, να ειρωνευτούν, να εξευτελίσουν. Αντί λοιπόν να λαμβάνω στήριξη, αγχωνόμουν ακόμα περισσότερο. Επιπλέον, μετά από πολλές ερωτήσεις στον παιδίατρο μου ακόμα και για απλά θέματα διατροφής, συνειδητοποίησα πως η παραπληροφόρηση μέσα σε αυτές τις ομάδες, είναι σχεδόν σοκαριστική. Δεν χρειαζόμουν παραπάνω λόγους για να αποχωρήσω από όλες σχεδόν μεμιάς και να παραμείνω σε 2 μόνο στις οποίες δεν είχα παρατηρήσει τέτοια κρούσματα, και όποτε αυτά μπορεί να συνέβαιναν, το φρόντιζαν άμεσα οι διαχειριστές. 

Ταυτόχρονα είχα γίνει μέλος σε μια ομάδα ιατρικού ας πούμε ενδιαφέροντος. Για ενημέρωση και μόνο σχετικά με ένα πολύ συγκεκριμένο θέμα. Ποτέ δεν συμμετείχα ενεργά, μέχρι σήμερα που θεώρησα πως ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου αλλά και την προσωπική μου άποψη στην σχετική ερώτηση μιας μητέρας- εφόσον πρόκειται για ένα ζήτημα που θεωρώ πολύ σημαντικό. Αμέσως φυσικά βρέθηκαν τα άτομα που διαφωνούσαν και φρόντισαν να είναι αγενείς, ειρωνικοί, κακόβουλοι, αντί απλώς να εκθέσουν και αυτοί την εμπειρία τους και την άποψη τους και να αποχωρήσουν όπως ακριβώς έκανα και εγώ. (αλλά και τόσοι άλλοι, να τα λέμε και αυτά) 

Δεν κοίταξα φυσικά όλα τα σχόλια. Είμαι σίγουρη πως υπήρξαν και άλλα "θύματα" που τόλμησαν να εκφράσουν μια αντίθετη άποψη από όλων αυτών των ανθρώπων που έχουν πάντα δίκιο και θα χύσουν αίμα προκειμένου να σε πείσουν. Μένω σε αυτά που απευθύνθηκαν σε μένα. 

Ένα από τα πράγματα που στοιχειώνει αυτή την χώρα είναι αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό. Η ανικανότητα μας να δεχθούμε το διαφορετικό, η ανικανότητα μας να ακούμε, η ανικανότητα μας να ανοίξουμε τόσο- μα τόσο δα- το κεφαλάκι μας και να δώσουμε χώρο για μια ακόμα πιθανή άποψη, εκδοχή πέρα από την δική μας, η ανικανότητα μας να είμαστε ευγενείς και να μην ορμάμε σαν θηρία για να υπερασπιστούμε τις απόψεις μας με καυστικότητα, υπεροψία και τρομερή αγένεια. 

Η ανικανότητα μας να δεχθούμε πως υπάρχουν παραπάνω από μια απόψεις και πως δεν είναι ανάγκη να είναι μόνο η μια σωστή... 

Και φυσικά δεν θέλω καν να αναφερθώ σε όλες αυτές τις ανούσιες διαμάχες μεταξύ των μανάδων, για τις οποίες τόσο συχνά έχω μιλήσει, σε όλη αυτή την αναίτια εμπάθεια, όταν όλες είμαστε ενωμένες- ενωμένες με αυτή την απέραντη και ανιδιοτελή αγάπη που νιώθουμε για τα παιδιά μας. Πως μπορείτε να επιτρέπετε σε ένα τόσο μεγαλειώδες συναίσθημα, το οποίο κρύβει την χάρη του Κυρίου, να χωράει κριτική, κακία, αμφισβήτηση; Πως; 

Σε εσένα λοιπόν που δραματοποιήσες αμέσως μια καθαρά προσωπική άποψη, επιτέθηκες σε προσωπικό επίπεδο, χωρίς όμως να με γνωρίζεις προσωπικά και χωρίς να αντιλαμβάνεσαι πως πίσω από το όνομα στο οποίο επιτίθεσαι κρύβεται απλά μια μαμά που θέλει το καλύτερο για το παιδί της όσο και εσύ... Σε εσένα που μάλλον είναι τακτική σου να δυσκολεύεσαι να αποδεχθείς πως υπάρχει καλή πρόθεση σε αυτό τον κόσμο και όχι μόνο συμφέροντα και απώτεροι σκοποί, έχω απλά να σου πω, πως εσύ χάνεις... Διότι φοράς παρωπίδες και με αυτές δεν βλέπεις τίποτα καινούργιο, τίποτα συναρπαστικό. Δεν μαθαίνεις απολύτως τίποτα καινούργιο. 

Σε σένα λέω, πως αν δεν ανοίξεις λίγο το μυαλό σου και την καρδιά σου, θα συνεχίσεις απλά να βουλιάζεις μέσα σε μια μοναξιά που μόνη σου θα έχεις δημιουργήσει. Και ειλικρινά το απεύχομαι. 

(λυπάμαι για αυτή την ανάρτηση, στο φάσμα όμως των συναισθημάτων υπάρχει και η απογοήτευση και εγώ σήμερα απογοητεύτηκα...)