Οδηγώντας μέχρι τη Θεσσαλονίκη

 Πλέον, είμαι περισσότερα χρόνια με τον Παναγιώτη, από αυτά που ήμουν μόνη μου... #ΚιΟμως Πράγμα που σημαίνει πως, παρότι εργάζεται πολλές ώρες και είμαι ως επί το πλείστον, μόνη μου, ταυτόχρονα βασίζομαι σε αυτόν για πολλά πράγματα. 

Ένα από αυτά είναι οι διακοπές. Διακοπές εντελώς μόνη μου με το παιδί, πρώτη φορά επιχείρησα. Δεν το έκανα ελαφρά τη καρδία, διότι όλες οι μανάδες μπορούμε να αντιληφθούμε όχι μόνο τις πρακτικές δυσκολίες - ιδίως με μικρότερα παιδιά - αλλά και πιθανές δυσκολίες που μπορεί να προκύψουν. (Πχ να με πιάσει ένας ίλιγγος ενώ είμαστε 6 ώρες μακρυά από το σπίτι μας, χωρίς άλλον ενήλικα μαζί και έχοντας επιλέξει να οδηγήσω μέχρι εκεί). 

Επίσης, δεν είχα οδηγήσει ποτέ τόσες ώρες. Είχα κάνει αυθημερόν ταξίδια μόνη με το παιδί μέχρι δυόμισι ώρες δρόμο - όχι παραπάνω. 

Συνεπώς, το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, ήταν μια τεράστια πρόκληση για μένα, μιας και θα έπρεπε να οδηγήσω πεντέμισι ώρες - σε ιδανικές συνθήκες. Το συζητήσαμε με τον Παναγιώτη, ήταν όπως πάντα πολύ υποστηρικτικός και καθησυχαστικός, και έτσι πήραμε την απόφαση να το τολμήσω. 

Τελικά, το πήγαινε αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολο, λόγω έργων και κίνησης στο δρόμο - όπου κατέληξα να οδηγώ 7 ώρες περίπου Στην Εγνατία δε, πραγματικά δεν έχει που να σταματήσεις για ένα δίωρο στο νερό. (Χωρίς κίνηση αυτό). Δεν καταλαβαίνω με τι σκεπτικό φτιάχθηκε ένα τέτοιο έργο, καλύπτοντας μια τέτοια απόσταση, το 80% αυτής με τούνελ, χωρίς ούτε ένα χώρο για μια στάθμευση έκτακτης ανάγκης. (Ελλάδα Αγάπη Μου...)

Το εφηβάκι ήταν πολύ συνεργάσιμο, όπως πάντα άλλωστε, από μωρό παιδί και ΕΥΤΥΧΏΣ η παραμυοτονία που έχω, δεν με "ενόχλησε" παρά μόνο προς το τέλος του ταξιδιού - όχι με κράμπες, ΕΥΤΥΧΩΣ- αλλά με σουβλιές στο πόδι, που ναι μεν πονούσαν αλλά τουλάχιστον δεν επηρέαζαν την οδήγηση μου. 

Φτάσαμε λοιπόν, παρκάραμε και μετά είχαμε ένα τριήμερο μόνο τα δύο μας. Και ήταν ΜΟΝΑΔΙΚΑ. 

Να ξέρετε, τα παιδιά, έχουν άλλη δυναμική με κάθε γονιό χωριστά και άλλη ΚΑΙ με τους δύο. Το πιστεύω αυτό, ότι είναι καθολική αλήθεια. Είχε φοβερό ενδιαφέρον λοιπόν για μας, να ζήσουμε αυτή τη δυναμική και σε ένα ταξίδι. Διότι στην καθημερινότητα μας τη ζούμε συχνά - όμως διαφέρει σε πιο χαλαρές συνθήκες χωρίς τη ρουτίνα μας. Ανακαλύψαμε και οι δύο άλλες πλευρές μας και δεθήκαμε ακόμα περισσότερο και με ένα τρόπο πολύ διαφορετικό. 

Αυτό που άκουσα πολύ από τον κύκλο μου είναι απορία ή ακόμα και θαυμασμό που τόλμησα ένα τέτοιο ταξίδι μόνη. Δεν ξέρω σε κάθε περίπτωση αν οφειλόταν σε έλλειψη εμπιστοσύνης στο άτομο μου, ή έλλειψη πίστης στον εαυτό τους για ένα τέτοιο εγχείρημα - εγώ όμως είχα πάντα την ανάγκη να μπορώ να είμαι αυτάρκης - (εξού και η θέληση μου να μαθαίνω και να κάνω ακόμα και δουλειές θεωρητικά αντρικές, όπως μαστορεματα πάντως τύπου), - και διαπιστώνω πως όσο μεγαλώνω, τόσο μεγαλύτερη γίνεται αυτή η ανάγκη. 

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν ένιωσα ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ το ίδιο το παιδί να νιώσει ίσως ανασφάλεια ή φόβο που συνοδευόταν μόνο από μένα, και αυτό ήταν σίγουρα απελευθερωτικό συναίσθημα. 

Σε όσους λοιπόν μπορεί νομίζουν ότι είμαι ατρόμητη, δυνατή ή δεν ξέρω τι, έχω να πω το εξής: ΔΕΝ είμαι ατρόμητη, ούτε δυνατή. Αντίθετα, ΦΟΒΑΜΑΙ και τη σκιά μου και κάνω ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΑ τα χειρότερα και πιο απίθανα σενάρια με το μυαλό μου. Έχω μάθει όμως να το χειρίζομαι και να μην αφήνω αυτές τις ανασφάλειες να με ορίζουν. Έχω μάθει να, αγνοώ αν θες, τις παράλογες φωνές στο κεφάλι μου, να επικεντρώνομαι στο ΤΩΡΑ και να ξεχωρίζω τον φόβο από το ένστικτο. (Ναι έχει διαφορά - το ένστικτο δεν θα σε αφήσει λεπτό, δεν θα σε αφήσει ούτε να κοιμηθείς). Ίσως για αυτό, αυτό το ταξίδι - που μπορεί σε άλλους να είναι κάτι φυσιολογικό - εμένα να μου φάνηκε σαν μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ κατάκτηση. 

Όσο για τις μέρες που πέρασαμε εκεί;;; Για μένα ήταν πολύ σημαντική εμπειρία και ξεχωριστή ανάμνηση. Από αυτές τις αξέχαστες που σε διαμορφώνουν. Core memory ,που λέμε και εδώ μέσα. Εύχομαι, να ήταν το ίδιο και για τον έφηβο. Λίγα ακόμα τα χρόνια που θα θέλει να ταξιδεύει μαζί μας- σκοπεύω να εκμεταλλευτώ κάθε πιθανή ευκαιρία... 

(Στο μεταξύ, ΞΕΡΩ πως κάποια ψυχή εκεί πάνω είναι ΠΟΛΥ περήφανη για μένα. Το Κιτσάκι μου, ήταν πάντα αυτόνομη καρδιά και ένιωσα πως την είχα στο πλευρό μου , πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το ταξίδι. ΑΛΗΘΕΙΑ. Γιατί αν κάποιος ΗΞΕΡΕ πόσο φοβική είμαι κάτω από αυτό το δυναμικό προσωπείο που βγάζω προς τα έξω, ήταν και ΕΙΝΑΙ η Αφροδίτη....)

#otangennithikaxana #τοblog