Σπάμε τη σιωπή.

 Η απώλεια των μωρών μου με σκλήρυνε μα με μαλάκωσε ταυτόχρονα. Δεν ξέρω να το θέσω καλύτερα. 

Είναι ΒΙΑΙΟ, πολύ, να πηγαίνεις να δώσεις ζωή μα να παίρνεις θάνατο. Είναι ΒΙΑΙΟ, πολύ, να έχει ετοιμαστεί η καρδιά σου να διοχετεύσει όλη αυτή την αγάπη - και αν είσαι μάνα ΞΕΡΕΙΣ για ΤΙ ΜΕΓΕΘΟΣ αγάπης μιλάμε - και να μην έχεις πού να τη διοχετεύσεις. Είναι ΒΙΑΙΟ, πολύ, να πονάς και κανείς να μην ξέρει πως να σε βοηθήσει με αποτέλεσμα να καταπνίγεις συναισθήματα ΕΣΥ για να μην φέρεις τους ΑΛΛΟΥΣ σε δυσκολη θέση. 

Μέσα λοιπόν σε όλον αυτόν τον πόνο, την αβεβαιότητα, τις ενοχές - (ναι, ναι τις ενοχές και πολλές φορές μάλιστα οι ενοχές προκαλούνται από συγγενικά άτομα)- το φόβο, το ΣΑΣΤΙΣΜΑ, (ποια μάνα μπορεί να διανοηθεί όταν μείνει έγκυος πως δεν θα κρατήσει ποτέ αγκαλιά το παιδί της;), τις απορίες, τις πιθανές κρίσεις ανάμεσα στο ζευγάρι και μέσα σε όλα τα "γιατί", κάθε μάνα έρχεται αντιμετώπη με μια και μόνο αλήθεια...

Πώς μπορώ να επιβιώσω τώρα από αυτό; 

Θέλει χρόνο η συνειδητοποίηση πως δεν μπορείς να ελέγξεις τι θα σου συμβεί, μα πως μπορείς να ελέγξεις πώς θα σταθείς απέναντι σε ο'τι σου συνέβη. Και όταν η συνειδητοποίηση έρθει, τότε θέλει και άλλο χρόνο να βρεις την συναισθηματική ωριμότητα και την ψυχική ηρεμία για να τα καταφέρεις. 

Και εκεί έρχεται η σκληρότητα μαζί με την ευαισθησία. Είναι αυτό που λένε "Εύθραυστη σαν γυαλί, μα όταν σπάσει κόβει". Αν το έχεις ζήσει, καταλαβαίνεις ΑΚΡΙΒΩΣ τι εννοώ. 

Γιατί οκ τα κατάφερες. Το αντιμετώπισες. Έμαθες να ζεις με αξιοπρέπεια, ΜΑΖΙ με τις απώλειες σου. Έλα όμως που το πένθος μιας απώλειας είναι σαν τη θάλασσα. Και η θάλασσα φτιάχνεται με κύματα. Και τα κύματα είναι απρόβλεπτα. Εκεί που είναι λάδι και επιπλέεις με ευκολία στα νερά, την ίδια στιγμή φουρτουνιάζει και σε πνίγουν πελώρια κύματα. Και ξέρεις, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να επιβληθείς στο ένστικτο σου που σε προτρέπει να παλέψεις με τα κύματα, όταν είναι μαθηματικά βέβαιο πως μόνο εάν αφεθείς σε αυτά, θα καταφέρεις τελικά να επιπλεύσεις... 

Και φτάνουμε στο δια ταύτα... Πώς μπορείς να το κάνεις αυτό; Ειλικρινά δεν ξέρω... Σαν μάνα που το έζησε τέσσερις φορές και σαν διαχειρίστρια μιας ανάλογης ομάδας εδώ και 13 χρόνια όπου έχω ακούσει χιλιάδες ιστορίες γυναικών, μπορώ να σου πω τα εξής: 

 Ένας συνεπής μηχανισμός στήριξης γύρω σου βοηθά. Να μιλάς για τα όσα φοβάσαι, βοηθά. Να ΜΗΝ καταπνίγεις τα συναισθήματα σου, βοηθά. Να σε προστατεύεις από ανθρώπους και καταστάσεις που σε αγχώνουν ή σε στεναχωρούν, σχεδόν ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ. Να ζητήσεις επαγγελματική βοήθεια αν νιώθεις ότι δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις μόνη - ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ βοηθά. (Με πολύ ψάξιμο ωστόσο για το ΣΩΣΤΟ άτομο, δεν έχουν όλοι οι ψυχολόγοι ειδίκευση στο περιγεννετικό πένθος). Να "αγκαλιάσετε" με το σύντροφό σου, ο ένας τον άλλον, όχι απλά βοηθά - είναι το Α και το Ω της επούλωσης. Να ακούς το ένστικτο σου, βασικό. Το 99% των φορών, το μητρικό ένστικτο είναι αλάνθαστο... Και τέλος... 

ΣΠΑΣΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ. Είναι ΛΥΤΡΩΤΙΚΟ. Πίστεψε με. 

Έχουν περάσει, από τις δικές μου απώλειες, 16, 15 και 9 χρόνια. Στα ενδιάμεσα απέκτησα το ουράνιο τόξο μου. Τον χιλιάκριβο μου. Δεν είναι όλες οι μανουλες εξίσου τυχερές. Κάποιες έμειναν με άδεια αγκαλιά. 16 χρόνια από την κόρη μου, 15 από το αστεράκι μου και τον γιο μου και 9 χρόνια από το άλλο μου αστεράκι. Και ειλικρινά είναι μέρες που μοιάζει να έγιναν όλα μόλις χθες. Έχω μιλήσει και γράψει για αυτά ΑΠΕΙΡΕΣ φορές. Λέω, δεν μπορεί, δεν υπάρχουν άλλες λέξεις, κι όμως πάντα υπάρχουν... Διότι, κάποιες απώλειες δεν ξεπερνιούνται ποτέ. Ούτε συνηθίζονται. Απλώς μαθαίνεις να ζεις με αυτές και ίσως πότε πότε να τις αγαπάς και λίγο. 

Η νεογνική απώλεια και η απώλεια κύησης είναι πληγές αληθινές και βαθιές. Θέλουν φροντίδα και χρόνο επούλωσης. Σπάμε τη σιωπή μας ώστε να ΑΦΥΠΝΊΣΟΥΜΕ. 

Ζητάμε τα αυτονόητα. 

Επαρκή ενημέρωση για αντιμετώπιση περιστατικών θνησιγένειας αλλά και αποβολών, ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ από το ιατρικό προσωπικό. Και έπειτα από τον κοινωνικό περίγυρο, τον επαγγελματικό αλλά και την οικογένεια. Αν δεν ξέρουμε τι να πούμε, ένα "Λυπάμαι πολύ" είναι υπεραρκετό. Αν δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, απλώς είμαστε παρόντες. Ή δίνουμε τον απαιτούμενο χρόνο.  Αναγνωρίζουμε την απώλεια, τον πόνο, την ύπαρξη του νέου μέλους της οικογένειας- ακόμα και αν δεν το γνωρίσαμε ποτέ. 

Οκτώβριος. Μήνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. 

Εσύ; Θα σπάσεις τη σιωπή σου; 

Και εσύ; Θα μας ακούσεις;