Όταν η τσιχλόφουσκα περπάτησε....

Είναι γεγονός, πως τόσο η Σουλτάνα όσο και εγώ, ψάχνουμε πάντα ευκαιρίες να γιορτάσουμε και να βάλουμε λίγη έξτρα μαγεία στην ζωή μας. Η Σουλτάνα ακόμα περισσότερο από εμένα, οπότε ήταν σίγουρο πως ακόμα και την περπατόπιτα της τσιχλόφουσκας θα την πασπάλιζε με μπόλικη μαγεία και νεραιδόσκονη! Ιδίως από την στιγμή που αφορά το κουκουτσάκι της και αυτό το τόσο σημαντικό ορόσημο στην ζωή της... 

Για το έθιμο της περπατόπιτας σας έχω ξαναμιλήσει, όταν περπάτησε το μαιμουδάκι μου και το γιορτάσαμε και εμείς όπως άρμοζε στην περίσταση. 

Σήμερα λοιπόν, μετά από πολλές αναποδιές, ήρθε επιτέλους η ώρα να "κάνουμε θέμα" και τα πρώτα βήματα της τσιχλόφουσκας, έστω και με ένα μήνα καθυστέρηση. 

Η αρχή είχε γίνει, όταν λάβαμε την υπέροχα πρωτότυπη πρόσκληση μας-( η οποία είναι όμως κλεμμένη ιδέα από το επικείμενο πάρτι μας- θα σας τα αποκαλύψω όλα αύριο! )- και όπως  λέει η Σουλτάνα, η ίδια η πρόσκληση σε προϊδεάζει για το πόσο καλά θα περάσεις όπου σε καλούν! Μπορεί να μην συμφωνώ απόλυτα, όμως σε πολλές περιπτώσεις, είναι αλήθεια! 

Από εκεί και πέρα, εφόσον μου ανέθεσε να φτιάξω τα γλυκά, είχε όλο το περιθώριο να ασχοληθεί με αυτό που αγαπάει περισσότερο. Την διακόσμηση, το στήσιμο και τα party favors... 

Τα παπουτσάκια αγκαλιάς είχαν την τιμητική τους και κρεμάστηκαν ψηλά, αφού δεν τα χρειαζόμαστε πια. Στην κεντρική είσοδο, στο ασανσέρ, στον μπουφέ... 

Τα γλυκά ήταν η ίδια η περπατόπιτα- στην οποία αποφάσισα πλέον πως ΔΕΝ μπορώ να "αχνίσω" πατουσάκια, τα κλασσικά μου cupcakes και τα μπισκοτάκια βουτύρου που φτιάχνω πάντα σε περιπτώσεις που θέλω να "παίξω" με ζαχαρόπαστα. 

Η μπουμπούκα μου, μας άνοιξε την πόρτα και περίμενε με αγωνία να δει, γιατί μαζευτήκαμε όλοι σήμερα προς τιμήν της... 

Και μετά από λίγο, θεία και τσιχλόφουσκα είχαμε αρχίσει να ανυπομονούμε λίγο... 

Όταν έφτασαν όλοι οι καλεσμένοι, απομακρύναμε την μπουμπού και τοποθετήσαμε τα παιχνίδια. Μου άρεσε πολύ που ο καλοπαντρεμένος, (ο γαμπρός μου ντε!), το σκέφτηκε πολύ ώστε να είναι ακριβοδίκαιος, (και να έχει μια ελπίδα να διαλέξει την μηχανή δρόμου που της είχε πάρει!!!!!!!!), και επέλεξε να τα βάλουμε σε μια ευθεία ώστε να έχει οπτική επαφή εξίσου με όλα! 

Το αστείο ήταν πως επικράτησαν κατά κύριο λόγω δυο επαγγέλματα.... Η δασκάλα και η τραγουδίστρια! (για μένα τραγουδιάρα, για την μαμά μου σοπράνο, για την νταντά της πρωτοκλασσάτη τραγουδίστρια, για τον θείο της σκυλού!!) Ο νονός  της και ο πατέρας της επέλεξαν την πυροσβεστική και τους αγώνες μηχανών αντίστοιχα. (Βρε Νίκο μανούλα μου, θες να την πεθάνεις την αδελφή μου;;;;) Όταν όμως την είδα με το λουλουδάτο φορεματάκι της που σήκωνε συνέχεια και μας φανέρωνε την φουφούλα της, άλλαξα γνώμη! Καλαθάκι έπρεπε να της είχα πάρει- λουλουδού θα γίνει το κορίτσι μας!!! 

Μας διέψευσε όλους πανηγυρικά διαλέγοντας την υδρόγειο που της είχε πάρει ο παππούς της με την ελπίδα να γίνει δασκάλα!!! (χεχεχε) Μετά κατευθύνθηκε προς το πιανάκι, που ήταν η "σοπράνο" εκδοχή της γιαγιάς της!! Δίνοντας ακόμα μια φορά την ευκαιρία στην μαμά της να μας τονίσει πόσο παρεξηγημένο είναι το κουκουτσάκι της!!! (ακούστηκαν και απειλές ότι θα γίνει τρανή και σπουδαία τραγουδίστρια και θα αναγκάζει εμένα να της ρίχνω τα λουλούδια, χεχεχε) 

Όταν το γλέντι τελείωσε, η περιχαρής μαμά μας μοίρασε υπέροχα, χειροποίητα "party favors" να μας ευχαριστήσει για την παρουσία μας. Ο φάκελος που είχε βάλει το δωράκι, για μένα ήταν δώρο από μόνος του. Με το αποτύπωμα του πατουσιού της τσιχλόφουσκας, σίγουρα θα βρει την θέση του μέσα στο σπιτάκι μας. 

Το δωράκι που έκρυβε μέσα ήταν ένα λιτό και όμορφο μπρελόκ που έφτιαξε μόνη της η Σουλτάνα... 

Και κάπως έτσι, με πολύ γέλιο, κουβέντα και παιχνίδι τα ξαδελφάκια, περάσαμε μια υπέροχη και ξεχωριστή Κυριακή. 

Τσιχλοφουσκάκι μου... εγώ θα σου ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου τα βήματα σου στην ζωή να είναι γερά μα και ονειροπαρμένα... Και μέχρι να μεγαλώσεις και να διαβάσεις αυτές τις αράδες, θα σου έχω ήδη δείξει τι ακριβώς εννοώ... 

Σε αγαπώ πολύ πολύ... (και μην μου κάνεις εμένα την δύσκολη. Αν η θεία λέει δεν τρώμε περπατώντας σε όλο το σπίτι, (μου), δεν τρώμε περπατώντας σε όλο το σπίτι!!) 

Η δική μας περπατόπιτα....

Το έθιμο της περπατόπιτας το είχα δει για πρώτη φορά στο blog της γλυκιάς Ολίβιας και παρόλο που τότε δεν ήμουν καν έγκυος στον Δημήτρη είχα πει πως όταν με το καλό αποκτήσουμε μωράκι και περπατήσει θα το κάνω! 

Ήρθε λοιπόν η ώρα που το μαιμουδάκι περπάτησε και αποφασίσαμε να καλέσουμε την στενή οικογένεια και να το τηρήσουμε όσο πιο πιστά γίνεται! Ζήτησα από τις αγαπημένες μου μαμαδοbloggers από Βόρεια Ελλάδα να μου δώσουν τα φώτα τους και η γλυκιά Βασιλική από το "Οι μικρές μου στιγμές"  ανταποκρίθηκε άμεσα με μια συνταγή που αποδείχθηκε άψογη! Και γευστικά και εμφανισιακά! (και ας ξέχασα να βάλω κανελλογαρύφαλλο!) 

Στην αρχή την είχα σκέτη διότι μου άρεσε πολύ το χρώμα της, μετά όμως έβαλα ζάχαρη άχνη μιας και επιχείρησα να κάνω το αποτύπωμα της πατούσας του Δημήτρη- φυσικά απέτυχα παταγωδώς!  Όμως είχα φτιάξει και cupcakes σοκολάτας που πέτυχαν πολύ, ενώ ενθουσιάστηκα με το αποτέλεσμα του μικρού banner και των διακοσμητικών των cupcakes με τα πατουσάκια, διότι παρόλο που αναγκάστηκα να τα φτιάξω τελευταία στιγμή, (μιας και είχε χαλάσει ο εκτυπωτής), και μάλιστα με απλό στυλό, τελικά μου άρεσαν πολύ αισθητικά και στα δικά μου μάτια έκαναν τη διαφορά.!

Φυσικά δεν τα έκανα όλα όπως τα γράφει η Ολίβια, όμως ήταν πολύ όμορφα και ξεχωριστά και το όλο θέμα μάλιστα με τα επαγγέλματα είχε πολύ πλάκα!! Τα παιχνίδια που τα αντιπροσώπευαν  άρχισαν να μαζεύονται και είχα φροντίσει να είναι όλα καινούργια ώστε να μην υπάρχει η πιθανότητα να πάει ο Δημήτρης προς κάτι ήδη γνώριμο!! 

Είχαμε τα πάντα! Τα επαγγέλματα που ήδη "τρέχουν" στην οικογένεια, επαγγέλματα "απωθημένα" αλλά και επαγγέλματα "διαίσθησης"... (μόνο της μαμάς...) 

Αφού κόψαμε τα κομμάτια και ήρθε ο καθένας να πάρει το δικό του- (δεν μου έκαναν το χατήρι να τρέξουν φυσικά!)- γεμίσαμε το τραπέζι με τα παιχνίδια ενώ τον απασχολούσαμε λίγο πιο πέρα και μόλις ήταν έτοιμο τον αμολήσαμε....

Όρμησε προς ένα κομπιουτεράκι που του είχε πάρει ο πατέρας μου το οποίο υποδήλωνε τον επιχειρηματία! (και ας του είχα βάλει και εγώ ολόκληρη ταμειακή μηχανή- δικό μου vintage παιχνίδι, χεχε!) Έπειτα διάλεξε τον γερανό του πατέρα του Παναγιώτη, μετά το λεωφορείο που είχε επιλέξει ο ίδιος ο Παναγιώτης και μετά άρχισε να φιλάει την εικόνα του Αγίου Δημητρίου που είχα βάλει εγώ.... Εννοείται πως στην πορεία τα κατέβασε όλα, εκτός από το πυροσβεστικό όχημα και τον πίνακα "διδασκαλίας" που του είχαν φέρει η νονά του,(και αδελφή μου) και ο γαμπρός μου!! (χιχι)

Όπως και να έχει, ήταν μια όμορφη συγκέντρωση με την οικογένεια και ο Δημήτρης το καταευχαριστήθηκε. Την υπόλοιπη ημέρα όπου πήγαινε, πήγαινε με το κομπιουτεράκι του "αγκαζέ", μιλάμε για μεγάλο έρωτα.... 

Φυσικά όλα αυτά είναι απλά έθιμα... Εμείς το μονό που θέλουμε να γίνει στην ζωή του είναι ευτυχισμένος... Ένας ευτυχισμένος και καλός άνθρωπος... Τίποτα άλλο... Όλα τα άλλα είναι στο δικό του χέρι... Η ζωή του του ανήκει...

Μαιμουδάκι μου, όχι απλά περπάτησες.... Έχεις ήδη φύγει αεράτος και δεν καταλαβαίνεις τίποτα.... Εμείς σου ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας όχι μόνο σιδερένια πατουσάκια, μα σταθερά πατουσάκια, που να πατάνε γερά στη γη. Ανάλαφρα πατουσάκια, που να σε ταξιδεύουν μακρυά και να πατάνε ελαφρά στα όνειρα σου.... Πατουσάκια αποφασισμένα που δεν θα λοξοδρομούν από τον στόχο τους.... Πατουσάκια γερά, που αν πέφτουν να ξανασηκώνονται ευθύς αμέσως... Και ο δρόμος που θα πατάς να είναι ομαλός, με λίγες στροφές και ακόμα πιο λίγες ανηφόρες.... 

Άντε και στα χοροπηδητά και τα τρεξίματα τώρα... Ντάτση;;;; (ντάτση!!)