Όταν ο μπαμπάς μας απέκτησε το δικό του Little Black Book...

Για την Ελισάβετ σας μίλησα όταν μας δημιούργησε το πιο μαγικό και υπέροχο παραμύθι με ήρωα το δικό μας μαιμούδι- τον Δημήτρη Γεράσιμο μας.   Όπως σας το γράφω. Ο ήρωας σε αυτό το παραμύθι είναι το τετράχρονο θαύμα μας και αξίζει να ανατρέξετε στο ανάλογο κείμενο όχι μόνο για να πάρετε μια γεύση της μαγείας αλλά και για να διαβάσετε τι μοναδικά συναισθήματα συγκίνησης βίωσε το μικράκι μας "εξαιτίας" του. 

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε και εξακολουθεί να βρίσκεται στις πρώτες προτιμήσεις του μαιμουδιού, ενώ το τοποθετεί πάντα προσεκτικά στο ράφι με τα πιο αγαπημένα του παραμύθια. Και κάθε μα κάθε φορά συγκινείται- ιδίως στην αρχή της δικής του προσωπικής ιστορίας. Έκτοτε η Ελισάβετ έχει πασπαλίσει με αυτή την μαγεία πολλές παιδικές καρδιές- κάτι που ονειρευόταν πάντα όπως ομολογεί- με αποτέλεσμα το όνειρο της να πάρει μορφή με το όνομα Little black books. 

Σε μια από τις πάμπολλες κοινοποιήσεις της με χνουδωτούς φίλους που κολλούν τα μουτράκια τους στο παράθυρο του αυτοκινήτου για να θαυμάσουν το τοπίο, με άλογα από χαρτόνια που καλπάζουν στα λιβάδια του καναπέ, με στρουμπουλά συννεφάκια που βρέχουν πολύχρωμες σταγόνες, με ατρόμητους πειρατές που μπλέκουν στις πιο συναρπαστικές περιπέτειες σε χάρτινα καραβάκια και με μικρά λιονταράκια που παίζουν με ξεκούρδιστες κιθάρες, είδα και μια κοινοποίηση που μια γλυκιά μαμά ζήτησε της Ελισάβετ να γράψει και ένα παραμύθι για τον μπαμπά του μικρού της ήρωα! Και πόσο συγκινήθηκα! Εννοείται πως της έστειλα αμέσως μήνυμα ρωτώντας την αν μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι μαγικό και για τον δικό μας μπαμπά, με λίγη αύρα από την γουργουροαγάπη μας- ξέρετε αυτή που μετράει 15 χρόνια σχέσης,  8 χρόνια γάμου και μας απειλεί για 105!  Και τι λέτε πως μου απάντησε αυτό το αιθέριο πλάσμα; 

"Μα φυσικά! Μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε!" 

Και έτσι και έγινε. Ανήμερα των γενεθλίων του- εκτός από την πιο γλυκατζίδικη τούρτα που μπορείτε να φανταστείτε-  τον περίμενε και μια ακόμα έκπληξη. Το ολοδικό του παραμύθι. Τι και αν έγινε μόλις 35 χρονών; Ποτέ δεν είναι αργά να νιώσεις ήρωας... 

Όπως πάντα θα αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν... (και μην γελιέστε... Τίποτα δεν είναι τυχαία γραμμένο και ζωγραφισμένο σε κάθε σελίδα ενός Little Black Book....) 

Kαι δεν έχετε δει τίποτα... Ανάμεσα λοιπόν σε περιπετειώδεις θάλασσες, αγαπημένα τραγούδια, αστεράκια που μας ακολουθούν πάντα και μπόλικους καφέδες με άρωμα αλμύρας, απέκτησε ο μπαμπάς μας το δικό του παραμύθι. 

Το οποίο αγάπησε πολύ. Επειδή όμως το αγάπησε τρελά και αυτό το πονηρό μαιμούδι και ο μπαμπάς μας αγαπάει το μαιμούδι του πιο πολύ- (εμ πως αλλιώς γίνεσαι ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου;), τον άφησε να το φυλάει στο ράφι με τα αγαπημένα του παραμύθια- ξέρετε εκεί που υπάρχει άλλο ένα μικρό μαύρο βιβλιαράκι με το όνομα Δημήτρης Γεράσιμος στο εξώφυλλο και όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου να ξεπετάγονται από μέσα... 

Όσο για την Ελισάβετ; Ένα έχω να σας πω και το είπα και στην ίδια. Αγαπώ τόσο πολύ το χέρι της και την ματιά της ψυχής της στις ζωγραφιές της που τα συμφωνήσαμε. Έχω γράψει δυο παιδικά παραμύθια- μια αποκάλυψη που κάνω δημόσια πρώτη φορά. Εάν κανένας εκδοτικός οίκος δεν θελήσει να τα εκδώσει, θα μου τα εικονογραφήσει η Ελισάβετ και θα τα εκδώσουμε μόνες μας! Γιατί ο γιος μου τα λατρεύει και σίγουρα δεν θα μείνουν χωρίς χρώματα πλάι στα γράμματα που ενώθηκαν με τόση αγάπη! Και αν υπάρχει κάποιος άνθρωπος που να μπορεί να μπολιάσει- όπως λέει και η ίδια- με την ίδια αγάπη τις ζωγραφιές της είναι μόνο η γλυκιά Elisabeth Boo! 


(το κείμενο αυτό δεν είναι διαφημιστικό- δεν πληρώθηκα για αυτό με κανέναν τρόπο. Ειναι η προσωπική μου εκτίμηση για μια ταλαντούχα μαμά που φτιάχνει μοναδικά παραμύθια για το κάθε παιδάκι ή κάθε ενήλικα που δεν έπαψε ποτέ να είναι και λίγο παιδί) 

Ένα παραμύθι, όπου ήρωας είναι ο.. Δημήτρης Γεράσιμος...

Την Ελισάβετ την "γνώρισα" μόλις πριν ένα μήνα όταν η γλυκιά μου Μαρία, μας παρουσίασε σε αυτήν εδώ την ανάρτηση  το πιο υπέροχο δώρο για το σποράκι της... Ένα παραμύθι ειδικά γραμμένο για την μικρή της... 

Δεν έχασα καιρό. Την ακολούθησα αμέσως στον λογαριασμό της στο instagram- και της έστειλα μήνυμα. Ήθελα τόσο πολύ να φτιάξει και στο μαιμούδι μας ένα τέτοιο παραμύθι, μπορούσε; "Φυσικά", μου απάντησε και πέταξα από την χαρά μου. 

Η Ελισάβετ μου ζήτησε να της γράψω ένα mini "βιογραφικό" με διάφορες σημαντικές λεπτομέρειες για την ζωή του, μαζί με μερικές φωτογραφίες του - και το έκανα με χαρά. Και απλά περίμενα με αγωνία... 

Από τις  κοινοποιήσεις της σχετικά με το βιβλίο, άρχισα να καταλαβαίνω πως η γλυκιά μου αυτή μανούλα, είχε καταλάβει πολλά περισσότερα για εμάς από όσα της είχα γράψει. Είχε διαβάσει ανάρτησεις- υποψιάζομαι πολλές- στο blog και είχε δει πράγματα και λεπτομέρειες που ποτέ δεν περίμενα... 

Η αγωνία είχε αρχίσει να γίνεται συγκίνηση... 

Όταν έλαβα επιτέλους στα χέρια μου το πακέτο, ενώ ήθελα να το ξεσκίσω σαν μικρό παιδί- το άνοιξα με προσοχή λες και έκρυβε τον πιο πολύτιμο θησαυρό. Και αντίκρισα ένα τόσο δα μικρό βιβλίο, με μαύρο εξώφυλλο και το όνομα του μαιμουδιού μου γραμμένο χρυσό... 

Μόλις το άνοιξα όμως κατάλαβα πόσο τεράστιο ήταν... Όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου ξεχύθηκαν από μέσα και ακόμα περισσότερα... Κάτσαμε αμέσως αγκαλιά με το μικράκι μου και άρχισα να διαβάζω... Και η φωνή γινόταν κόμπος και χαμογελούσα πλατιά, παλεύοντας να μην καταλάβει τίποτα ο Δημήτρης Γεράσιμος- ο οποίος είχε πραγματικά μείνει εκστασιασμένος να κοιτάει ένα παραμύθι όπου ο ήρωας έχει το όνομα του, τις συνήθειες του, λέει τα λογάκια τα δικά του, κάθεται όπως αυτός, έχει μέχρι και την δική του μοναδική στραβή φύτρα στο πίσω μέρος του λαιμού του- ένας ήρωας ο οποίος ήταν αυτός ο ίδιος... 

Θα αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν....

(Ο Δημήτρης Γεράσιμος από την στιγμή που άρχισε να κάθεται στα γόνατα του, κάθεται ακριβώς έτσι... Εδώ φαίνεται και η στραβή μας φυτρούλα... Για το δε κείμενο που είναι από τον λατρεμένο μου Ρίτσο- απλά δεν έχω λόγια...) 

Και είναι μόλις οι  μισές... Τις λατρέψαμε όλες- μια προς μια... Όσο για τον μικρό ήρωα; Από την στιγμή που το πήρε στα χέρια του, το έχει πάντα λίγο πιο δίπλα του. Αν δεν το χαζεύει, το έχει αγκαλιά του, αν δεν το έχει αγκαλιά του, το έχει κάπου κοντά του- ακόμα και όταν ανεβαίνει στο πειρατικό του καράβι ή το άλογο του- το ξεφυλλίζει και λέει από μνήμης την κάθε σελίδα του... 

Το βλέπεις το χαμόγελο του;; 

Και μέσα σε όλο αυτό το υπέροχο βιβλίο και το πιο όμορφα γραμμένο "Όταν γεννήθηκα ξανά..." 

Η δουλειά της Ελισάβετ είναι εξαιρετική. Το πολύτιμο βιβλίο μας είναι ζωγραφισμένο στο χέρι... Ο Παναγιώτης έπρεπε να το κοιτάξει ξανά για να το καταλάβει, να το νιώσει με τα δάχτυλα του και του πήρε μερικά λεπτά μέχρι να βεβαιωθεί, τόσο υπέροχο είναι. Μα αν κάτι με άγγιξε εμένα, είναι που η γλυκιά αυτή ύπαρξη "μπήκε μέσα στην ζωή μας" με τόσο σεβασμό, πήρε τα πιο ξεχωριστά και όμορφα κομμάτια της και τα έκανε εικόνες και όμορφα λόγια... 

Με το βιβλίο αυτό έγινε και κάτι πρωτόγνωρο για το μαιμούδι που με συγκίνησε βαθιά. Η Ελισάβετ έχει μια μικρή αδελφή που είναι εξίσου ταλαντούχα με την ίδια. Στο σημείο του παραμυθιού όπου μιλάει για το πως αυτό το αγόρι που μπήκε στην ζωή μας και της έδωσε χρώμα είναι ο Δημήτρης Γεράσιμος, η αδελφή της Ελισάβετ είχε την καλοσύνη να φτιάξει μια- υπέροχη- προσωπογραφία- του μικρού. Όλες λοιπόν τις φορές που διαβάσαμε το βιβλιαράκι μας, (και είναι πολλές), ο Δημήτρης Γεράσιμος από την στιγμή που αρχίζει η αφήγηση της γέννησης του χαμογελάει με το πιο λαμπερό χαμόγελο... 

Χθες το βράδυ όμως όταν φτάσαμε στην προσωπογραφία του, βούρκωσε. Τον ρώτησα αν θέλει να σταματήσω και τι έγινε. Μου απάντησε πως δεν θέλει να σταματήσω και πως δεν ξέρει τι έγινε. Τον ρώτησα αν κλαίει επειδή είναι στεναχωρημένος και μου είπε όχι, κλαίει γιατί είναι χαρούμενος... Τα έχασα για λίγο και τότε αναρωτήθηκα: 

"Κλαις επειδή συγκινήθηκες; Δηλαδή, σου αρέσει τόσο το παραμύθι που κλαις;" 
"Γίνεται αυτό;" μου αποκρίθηκε. 
"Φυσικά και γίνεται καρδιά μου", απάντησα. Πολλές φορές μπορείς να κλάψεις από χαρά. Όπως η μαμά όταν σε γέννησε.. Έκλαιγε με αναφιλητά από ευτυχία..." 

Με αγκάλιασε σφιχτά και μου ζήτησε να συνεχίσω να διαβάζω... 

Με αυτό λοιπόν, το μοναδικό βιβλίο μας, το μικράκι μου ένιωσε για πρώτη φορά το συναίσθημα της συγκίνησης... Και για αυτό και μόνο είναι  πολύτιμο... 

Σε ευχαριστούμε Ελισάβετ... (και Ελένη και Λουκά και Θόδωρε που πασπαλίζετε και εσείς με τόση αγάπη κάθε βιβλίο της μαμάς...) 

(το κείμενο αυτό δεν είναι διαφημιστικό- δεν πληρώθηκα για αυτό με κανέναν τρόπο. Ειναι η προσωπική μου εκτίμηση για μια ταλαντούχα μαμά που φτιάχνει μοναδικά παραμύθια για το κάθε παιδάκι)