Νομίζω κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για να είναι γονείς. Έχουν μια έμφυτη ικανότητα να το κάνουν σωστά. Ή τουλάχιστον όσο πιο σωστά γίνεται- είναι άλλωστε ο πιο απαιτητικός ρόλος που θα κληθεί κανείς να πράξει στην ζωή του.
Ο Παναγιώτης, ο πατέρας του Δημήτρη Γεράσιμου, είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Την στιγμή που εγώ διαβάζω σαν τρελή, μετράω κάθε σκέψη και κάθε λέξη μου, ψάχνω κάθε μέρα όλους τους τρόπους που μπορώ να φανταστώ για να είμαι όσο το δυνατόν καλύτερη μητέρα για το παιδί μου, ο Παναγιώτης το κάνει τέλεια σχεδόν, αβίαστα, χωρίς να σκέφτεται -ακολουθώντας μόνο την καρδιά του.
8 χρόνια τώρα τον παρακολουθώ να είναι πατέρας σε όλα τα παιδιά του. Ακόμα και σε αυτά που δεν έχει στην αγκαλιά του. Τον παρακολουθώ και μένω με κομμένη την ανάσα, ευχόμενη να έχει πάντα αυτή την σοφία που έχει, την υπομονή, την διάθεση μα πιο πολύ την αφόρητη αγάπη που πάση θυσία θέλει να δώσει.
4 χρόνια τώρα τον παρακολουθώ να χτίζει μια σχέση με τον γιο του μοναδική, από αυτές που θα θωρακίσουν αυτό το αγόρι με τα πιο πολύτιμα όπλα στην ζωή του. Σεβασμό, αγάπη και ελευθερία.
Ο Παναγιώτης δεν είναι ένας συνηθισμένος πατέρας. Δεν βάζει την δουλειά πάνω από το παιδί του. Δεν τον νοιάζει να μην ξεκουραστεί προκειμένου να παίξει μαζί του. Δεν θα του πει πως "οι άντρες δεν κλαίνε". Δεν θα τον αναγκάσει να παίξει με συγκεκριμένα παιχνίδια. Δεν θα του στερήσει αγκαλιά για να "μην μαθαίνει σε αυτή". Δεν θα του πει "δεν μπορείς άσε εμένα". Δεν θα πει "Δεν ξέρω ας ρωτήσουμε την μητέρα σου"
Γιατί ξέρει. Τον μεγαλώνουμε μαζί. Παρέα. Ενωμένοι σαν μια γροθιά.
Ο Παναγιώτης είναι ο δικός μας μοναδικός πατέρας. Παρότι εργάζεται σαν τρελός αν προκύψει κάτι σοβαρό που αφορά το παιδί θα κινήσει γη και ουρανό για να είναι εκεί. Μετά την δουλειά θα χάσει δυο ώρες ύπνου μα θα κερδίσει δύο ώρες αναμνήσεων με το παιδί του. Αν κλάψει θα τον πάρει αγκαλιά και θα τον παρηγορήσει. Αν θέλει να παίξει με τα κουζινικά θα παίξει μαζί του με τα κουζινικά. Αν θέλει αγκαλιά θα τον πάρει αμέσως. Θα του πει "Είμαι σίγουρος ότι μπορείς για προσπάθησε να σε δω"
Ο Παναγιώτης του λέει "σ'αγαπώ" σε κάθε ευκαιρία, ζητάει συγνώμη αβίαστα αν χρειαστεί και του λέει συνέχεια πόσο περήφανο τον κάνει. Του μιλάει σαν ίσο προς ίσο, δεν τον υποτιμάει, δεν απαιτεί σεβασμό μα για δες... με όλα αυτά που κάνει τον έχει δεδομένο -στο λέω εγώ.
Στο λέω γιατί εγώ ξέρω πόσο τον λατρεύει. Πόσο πολύ του λείπει όταν εργάζεται. Πόσο αόρατη γίνομαι όταν έχει την επιλογή ανάμεσα στους δυο μας. Πόσο ανυπομονεί να του πει κάθε τι. Πόσο ανησυχεί να είναι καλά, να μην στεναχωριέται και να μην κουράζεται. Πόση σιγουριά νιώθει μόνο και μόνο από την παρουσία του.
Όσο για μένα; Μόνο ευλογία μπορώ να νιώσω. Ευλογία και ευγνωμοσύνη. Γιατί εκτός του ότι είναι από την φύση του ένας υπέροχος πατέρας, ταυτόχρονα συμμερίζεται τις δικές μου παράνοιες, ακούει, θέλει να μαθαίνει και αυτός όσα εγώ σαν τρελή ψάχνω και διαβάζω, είμαστε όντως ενωμένοι σαν μια γροθιά, σεβόμενοι πάντα ο ένας τις επιθυμίες του άλλου ακόμα και αν δεν τις κατανοούμε πάντα απόλυτα.
Τι παραπάνω να ζητήσω; (τίποτα απολύτως πραγματικά).
Προσπαθώ να γράψω. Να βρω τις λέξεις. Να τις ξεθάψω πάλι από αυτό το ντουλαπάκι που τόσο καλά τις κρύβω όταν θέλω λίγο να με προστατέψω. Να με κανακέψω. Να "ξεχάσω" για λίγο τα όσα έζησα.
Δυστυχώς μιλάω για την νεογνική απώλεια. Αυτή που σου παγώνει το αίμα και σου σταματάει το μυαλό. Ο λόγος που αυτή την περίοδο θέλω λίγο να με προστατέψω είναι επειδή τόσα χρόνια αποφασίσαμε να ξαναμπούμε στην διαδικασία μιας πιθανής εγκυμοσύνης και όλων των ρίσκων που γνωρίζουμε πολύ καλά πως κρύβει. Και λέω αποφασίσαμε διότι παρά το γεγονός πως ήρθε το ουράνιο τόξο στην ζωή μας, αυτό δεν σημαίνει πως δεν τρέμουμε για όσα ξέρουμε πολύ καλά πως μπορεί να συμβούν. Ταυτόχρονα, μετά το περιστατικό με τον παρολίγον πνιγμό του αγοριού μας- του πλάσματος αυτού που τόσο ματώσαμε για να αποκτήσουμε- είδα και πάλι τον θάνατο κατάματα και πάγωσε και πάλι το αίμα μου. Σταμάτησε το μυαλό μου. Προσπαθώ λοιπόν με νύχια και με δόντια να με προστατέψω από αυτά τα φαντάσματα που με καταδιώκουν και παίζουν με το μυαλό μου και την καρδιά μου.
Να όμως που ο πόνος είναι πάντα εδώ, οι απώλειες συνεχίζουν να συμβαίνουν και ο ουρανός όλο και γίνεται πιο φωτεινός από αστέρια. Και δεν μπορώ να το αγνοήσω. Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια. Δεν μπορώ γιατί ξέρω καλύτερα. Ξέρω σε τι μαύρα σκοτάδια έχουν βουλιάξει οι μανούλες αυτές- οι τόσο "φρέσκες" αυτές μανούλες αγγέλων που τόσο αναπάντεχα και σκληρά έχασαν τα μωρά τους. Ξέρω πόσο σημαντικό είναι να φανεί ένα χέρι και να σε τραβήξει έξω.
Πόσα ακόμα αγγελούδια.... Δεν τολμώ να μετρήσω. Πόσος πόνος.... Δεν γίνεται να τον υπολογίσω. Πόσες αιτίες... Δεν θέλω να τις απαριθμήσω γιατί δεν θα ήσασταν ήσυχοι ποτέ ξανά.
Και ένα και μόνο τεράστιο γιατί... Γιατί να δίνει -ρώτησε μια μανούλα -αφού έχει σκοπό να πάρει πίσω;;;
Δεν ξέρω να σας πω. Η απάντηση είναι τόσο προσωπική για τον καθέναν- μα αργεί πολύ να έρθει. Και πρέπει να έχεις ανοιχτή την καρδιά σου για να την ακούσεις, πρέπει να πιστέψεις, πρέπει να αποδεχθείς πως είμαστε δικά Του παιδιά, πως τίποτα δεν μας ανήκει πέρα από την ψυχή μας. Και αυτή είναι που πρέπει να φροντίσουμε όσο τίποτε άλλο.
Προσωπικά Τον ευχαριστώ που μου έδωσε τρία παιδιά και ας πήρε τα δυο πίσω. Άργησα να Τον ευχαριστήσω, μα τώρα πια το νιώθω ειλικρινά. Τον ευχαριστώ διότι με δίδαξε τι σημαίνει η απόλυτη αγάπη, η απόλυτη παραδοχή. Με δίδαξε την ουσία, να είμαι ευτυχισμένη απλά που ξυπνάω κάθε πρωί.
Γιατί η ζωή είναι το μεγαλύτερο δώρο όλων, το έχω πει πολλές φορές. Τίποτα δεν τελειώνει με τον θάνατο. Αντίθετα, τότε γεννιόμαστε πραγματικά και αιώνια. Άλλωστε η ελπίδα είναι αυτή που πεθαίνει τελευταία. Στο μεταξύ υπομονή, επιμονή, πείσμα και πίστη...
Αυτό μόνο. Και μια τεράστια αγκαλιά σε σας. Ξέρετε ποιες είστε. Και την προσευχή μου να γαληνέψει η ψυχή σας. Τίποτα άλλο.
Πολλές φορές έχω πει πως η πρόσκληση σε ένα event- όποιο και αν είναι αυτό- είναι πολύ σημαντική και δίνει πολλές φορές το "vibe" του. Για μας η πρόσκληση για τα πάρτι γενεθλίων του μαιμουδιού είναι η μισή χαρά σχεδόν- πόσο μάλλον τώρα πια που συμμετέχει και ο ίδιος ενεργά ενώ ταυτόχρονα χαίρεται αφάνταστα να τις μοιράζει στους καλεσμένους μας.
Το ότι φέτος το πάρτι μας θα είναι πολύ prive και αποκλειστικά με την οικογένεια, δεν μας απέτρεψε από το να δώσουμε ιδιαίτερη βάση στις προσκλήσεις μας. Το να χρησιμοποιώ αντικείμενα ως βάση τους, ξεκίνησε από την περσινή μας άκρως καλοκαιρινή πρόσκληση , την οποία είχα εμπνευστεί από την βάφτιση της Τσιχλόφουσκας όπου η αδελφή μου μαζί με τις προσκλήσεις έδινε και ένα υπέροχο βαζάκι με γλυκό βύσσινο.
Εφόσον λοιπόν το θέμα του πάρτι μας φέτος είναι γενικότερα οι αγώνες αυτοκινήτων που τόσο αγαπάμε και ειδικότερα ο λατρεμένος μας Κεραυνός McQueen, η έμπνευση ήρθε ακαριαία. Τι καλύτερο για πρόσκληση από έναν κώνο;;
Και κάπως έτσι προσκαλούμε φέτος την οικογένεια μας στα τέταρτα γενέθλια μας...
Παρότι η ιδέα ήρθε πολύ εύκολα, η υλοποίηση της με δυσκόλεψε. Και αυτό διότι για μεγάλο διάστημα επέμενα να θέλω η άσπρη ταινία- (τους αγόρασα σκέτους)- να είναι όπως ακριβώς στους κώνους της τροχαίας πράγμα αδύνατον να καταφέρεις. Είναι αδύνατον να κολλήσεις σωστά και σε ευθεία ταινία σε κωνικό ή στρογγυλό σχήμα. Δοκίμασα κάθε πιθανό τρόπο μέχρι που απελπίστηκα, έκανα τρεις τυχαίες γραμμές το οποίο παραδόξως μας άρεσε πολύ οπτικά, όταν δε έγραψα και το κείμενο, πραγματικά ενθουσιάστηκα με το αποτέλεσμα.
Το κείμενο που γράψαμε το εξής: "Ολοκλήρωσα τον τέταρτο γύρο της ζωής μου πιο γρήγορα και από τον Κεραυνό! Ελάτε να το γιορτάσουμε βάζοντας μπροστά τις μηχανές σε έναν φιλικό αγώνα την Κυριακή 9 Ιουλίου και ώρα 10:30 στη συνήθη πίστα. Δημήτρης Γεράσιμος"
Τι λέτε; Μπορεί να στηθεί άραγε αγώνας μέσα σε μια σοφίτα; Θα δείξει... Στο μεταξύ εμείς προθερμαίνουμε τις μηχανές...
(Τους κώνους τους πήρα από το γνωστό παιχνιδάδικο ανά τετράδες των 2 ευρώ, χρησιμοποίησα λευκή μονωτική ταινία και έγραψα με ανεξίτηλο μαύρο μαρκαδόρο! Τόσο απλό μα τόσο εντυπωσιακό!)
Αυτή την ανάρτηση σας την "χρωστάω" από τον Μάιο, (εξου και το μακρυμάνικο μπλουζάκι που φοράει το μαιμούδι), όμως με όσα έγιναν δεν κατάφερα να την ανεβάσω. Την μοιράζομαι έστω και καθυστερημένα μαζί σας, αφού σας έχω υποσχεθεί πως για τα πολύ αγαπημένα μας βιβλία θα κάνουμε πιο λεπτομερείς παρουσιάσεις. (Όλη η υπόλοιπη βιβλιοθήκη μας φωτογραφικά, μα και μια μικρή μας αξιολόγηση στο ομώνυμο άλμπουμ μας στην fb σελίδα μας. )
Πρόκειται για το "Για φαντάσου" της Γιολάντα Τσορώνη- Γεωργιάδη των αγαπημένων εκδόσεων Σαββάλας- από μια μεγάλη σειρά τίτλων της ίδιας συγγραφέως καθεμία από τις οποίες προάγουν την συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο με κέρδισε καθαρά η εικονογράφηση αρχικά, μα όταν διάβασα και το κείμενο ερωτεύτηκα. Εντυπωσιάστηκα από το πόσο το αγάπησε ο Δημήτρης Γεράσιμος αφού πράγματι τον έβαλε στο σκεπτικό να αναρωτηθεί πως θα ήταν τα πράγματα αν ήταν φτιαγμένος... αλλιώς... Τι θα γινόταν αν ήταν από λουλουδάκια;;; Ή από γούνα; Αν ήταν φτιαγμένος από σίδερο; Ή γλειφιτζούρια; Ή από σαπουνάδα που είναι και το αγαπημένο του; Τι θα γινόταν άραγε;
Το βιβλίο το έχουμε από τον Νοέμβριο και ακόμα είναι από τα αγαπημένα που θα ζητήσει να διαβάσουμε ξανά και ξανά. Για αυτό το απαγγέλλει πια άλλωστε ολόκληρο από μνήμης.
Λατρεύει να φτάνει στο τέλος του βιβλίου, όπου με πολύ πρωτότυπο τρόπο μας βοηθάει η συγγραφέας να δείξουμε στο παιδί πως αυτός είναι που είναι φτιαγμένος από κόκαλα και δέρμα... Και πόσο υπέροχο είναι να είναι κανείς απλά αυτό που είναι!
Στο τέλος αυτού του βιβλίου- μα και κάθε βιβλίου αυτής της σειράς- έχει βοηθητικές κατευθύνσεις για τον γονέα σχετικά με το πόσο μπορεί να αξιοποιήσει στο έπακρον το κάθε βιβλίο και το θέμα που αυτό πραγματεύεται.
Πρόσφατα καταφέραμε να προσθέσουμε στην συλλογή μας και το "Ένα λαίμαργο ουράνιο τόξο" το οποίο αγαπήσαμε τολμώ να πω εξίσου πολύ. Ανυπομονώ πραγματικά να προσθέσουμε και άλλα αυτής της σειράς στην συλλογή μας- ήδη έχω δυο συγκεκριμένα στο μυαλό μου. Τα δυο αυτά σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα.
Στην προσπάθεια του μικρού μας να ξεπεράσει το πρόσφατο τραυματικό γεγονός με το "μάθημα κολύμβησης" και ιδίως μετά το πρόσφατο πρώτο μπάνιο μας για φέτος στην θάλασσα κατά το οποίο οι οδυνηρές αναμνήσεις τον κατέκλυσαν αποτρέποντας τον από το να βουτήξει καν τα πόδια του- μου είχε ζητήσει να του πάρω μια βαρκούλα για να είναι αυτός μέσα όσο εμείς κάνουμε το μπάνιο μας.
Από την στιγμή που έτσι ένιωθε ασφάλεια να μπει ξανά στο νερό, δεν είχα καμία άλλη επιλογή από το να βρω ότι ακριβώς μου ζητούσε. Ενθουσιασμένος ακόμα μια φορά, περίμενε με ανυπομονησία να πάμε. Πόσο απογοητεύτηκε όταν ο καιρός χάλασε ακριβώς την μέρα που θα πηγαίναμε αλλά και την επόμενη- ράγισε η καρδιά μου με την λαχτάρα του να ξεπεράσει ότι έγινε μα και με την λαχτάρα του να απολαύσει ξανά την θάλασσα που απλά λατρεύει από τόσο δα μωράκι...
Σήμερα λοιπόν πήγαμε για το δεύτερο μπάνιο μας. Και αυτή η βαρκούλα δεν άγγιξε ποτέ την θάλασσα. Διότι το μικρό μου το αγόρι- το γενναίο αυτό και ξεχωριστό αγόρι- το μικρό μα τόσο μεγάλο αυτό μαιμούδι που αχνοφαίνεται να τρέχει όλο ανυπομονησία προς την θάλασσα, όπως βρήκε την δύναμη να σκεφτεί μια λύση για να μας ακολουθήσει μέσα στα νερά, έτσι και σήμερα βρήκε το θάρρος- εντελώς μόνος του- να βουτήξει μέχρι τους μηρούς σχεδόν και να μην χορταίνει να τρέχει μπρος πίσω, πίσω μπρος- οριοθετώντας μόνος τα όρια που ήθελε.
Και κάπου εκεί και εγώ, να βγάζω βιαστικά αυτή την φωτογραφία, πριν τρέξω με περισσότερη λαχτάρα και από αυτόν- να τον καμαρώνω που είναι τόσο δυνατός και πεισματάρης- να κρύβω τις κομμένες μου ανάσες με κάθε στραβοπάτημα του, να χαμογελάω σαν να μην τρέμει κάθε φυλλοκάρδι της ψυχής μου, να εύχομαι να μην φαίνεται στο βλέμμα μου η βαθιά κρυμμένη θλίψη, που το αγόρι μου αναγκάστηκε να ζήσει κάτι τόσο έντονο, τόσο αρνητικό ,τόσο μικρός...
Και η καρδιά μου να κοντεύει να σπάσει... Από ευτυχία. Και ευλογία. Και αυτή την έγνοια του γονιού που δεν φεύγει ποτέ. Δεν καταλαγιάζει με τα χρόνια αλλά εντείνεται... Μαζί της όμως και η ευτυχία. Και η ευλογία.
Μαιμούδι μου... Κάθε καλοκαίρι- από το πρώτο κιόλας που γεννήθηκες- σου υπόσχομαι πως αυτό θα είναι το πιο ξεχωριστό καλοκαίρι της ζωής μας... Το ίδιο σου υποσχέθηκα και φέτος.
Και ξέρεις πια νομίζω καλά. Υποσχέσεις δεν αθετώ...
Από το περσινό κιόλας πάρτι μας, είχα αποφασίσει πως φέτος δεν θα κάναμε ένα, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που τα κάναμε ως τώρα. Οι λόγοι πολλοί, σε μερικούς αναφέρθηκα στην τότε ανάρτηση.
Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως δεν θα το γιορτάσουμε. Απλά θα το γιορτάσουμε αυστηρά οικογενειακώς. Και λίγο... αλλιώς. Αυτό επίσης δεν σημαίνει πως δεν θα φτιάξω το κατιτίς μου. Εννοείται πως θα το φτιάξω γιατί είναι στην φύση μου να ψάχνομαι και να μην ησυχάζω.
Αφού λοιπόν περάσαμε από μια φάση που ο Δημήτρης Γεράσιμος ήθελε το θέμα του πάρτι του να είναι όλα τα προηγούμενα μαζί γιατί δεν τα θυμάται, συν λίγο mickey, συν λίγη Κ. Γιώτα από το μάθημα μουσικής έκφρασης, συν λίγο σάντουιτς του γίγαντα, (αγαπημένο παραμύθι του Τριβιζά), συν μπόλικο McQueen- έφυγαν όλα τα υπόλοιπα και έμεινε μόνο ο McQueen.
Όνειρο ζω μην με ξυπνάτε!
Μην το πάρετε στραβά. Αγάπησα και εγώ αυτόν τον ήρωα που ξεκινάει με τόσο ύφος στην πρώτη ταινία για να γίνει ο καλύτερος χαρακτήρας στην πορεία. Αγάπησα και την μοναδική αφέλεια του Μπάρμπα, την αυστηρότητα του Dc Hudson, την ιταλική προφορά του Γκιούντο, την σιωπή του Λουίτζι, την χαλαρότητα του Φίλμορ και την αυτοπεποίθηση του Ραμόν. Δεν με εξιτάρουν όμως καθόλου τα πάρτι που για να στηρίξεις το θέμα πρέπει απλά να γεμίσεις τον τόπο με εκτυπώσιμα της ταινίας και ασορτί πιάτα, ποτήρια και χαρτοπετσέτες. Στην πορεία όμως άνοιξα το μυαλό μου και μου ήρθε η έμπνευση. Την οποία θα μοιραστώ μαζί σας αργότερα.
Προς το παρόν θα μοιραστώ μαζί σας την ιδέα μου για ένα από τα δωράκια που θα μοιράσουμε στα ξαδέλφια μας.
Πάρτι είπαμε δεν θα γίνει σωστά; Τουλάχιστον όχι ένα από τα συνηθισμένα. Άρα καπέλα πάρτι δεν θα χρειαζόμασταν που φτιάχνω κάθε χρόνο. Μα και χωρίς ένα καπέλο ξεχωριστό γίνεται; Δεν γίνεται!
Άρα...η λύση ήταν μια. Τζόκεϊ καπέλα ζωγραφισμένα στο χέρι με το λογότυπο του McQueen.. Τον κεραυνό δηλαδή με τον αριθμό 95. Και τα φτιάξαμε μόνοι μας!
Χωρίς καν κάποιο εκτυπώσιμο από το διαδίκτυο, μόνο κοιτώντας την νταλίκα του Mac στο πλάι, (λειτουργώ καλύτερα με το μάτι), ζωγράφισα αρχικά πάνω στα καπέλα με μολύβι. Στην συνέχεια έκανα το περίγραμμα μαύρο, έπειτα το κίτρινο του κεραυνού και το κόκκινο του αριθμού. Τα δυο τελευταία χρειάστηκαν πολλά χέρια για να δείξουν πάνω στο κόκκινο ύφασμα. (σχεδόν εφτά περίπου). Έπειτα έκανα με την μύτη ενός λεπτού πινέλου από την ανάποδη, τις μπιλίτσες που δίνουν την ψευδαίσθηση σκιάς μέσα στον κεραυνό και τέλος "φινίρισα" με ειδικό ασημί χρώμα που δίνει όγκο- είναι σαν στυλό η συσκευασία και απλά ακολουθήσεις με την μύτη τις γραμμές που θες. Χρώματα χρησιμοποίησα ακρυλικά.
Για να ξεχωρίζει ο εορτάζοντας, το δικό του καπέλο έχει έναν μεγάλο κεραυνό και τον έχει μπροστά, ενώ τα ξαδέλφια μας έχουν έναν μικρότερο στο πλάι. Στην άλλη μεριά, κάθε καπέλο γράφει το όνομα του κάθε παιδιού.
Θα πως ψέμματα αν πω ότι δεν ταλαιπωρήθηκα, πιο πολύ λόγω του ότι έπρεπε η κάθε κίνηση από αυτές που ανέφερα παραπάνω να στεγνώνει καλά και μετά να συνεχίζω. Επειδή δε ξεκίνησα να τα κάνω μόλις βγήκαμε από το νοσοκομείο για να καθαρίζω το μυαλό μου- μα ταυτόχρονα υπέφερα από μια ψύξη- αδυνατούσα να κάτσω πολύ με συνέπεια να καθυστερήσω αρκετά μια δουλειά που κάτω από άλλες συνθήκες θα είχα τελειώσει σε δυο μέρες. Με ταλαιπώρησε επίσης το πέντε πολύ- δεν ξέρω γιατί- και η ανικανότητα μου να κρατήσω σταθερό το χέρι όταν ζωγράφιζα το ασημένιο περίγραμμα.
Ωστόσο το αποτέλεσμα με αποζημίωσε. Μην γελιέστε, είναι ΓΕΜΑΤΑ ατέλειες- φωτογραφήθηκαν πολύ πιο εντυπωσιακά από όσο τα βλέπω εγώ από κοντά- όμως φτιάχτηκαν με πολύ αγάπη και το μαιμούδι μου από το μαύρο κιόλας περίγραμμα είχε αρχίσει τα "ΟΥΑΟΥ!", συνεχίστηκαν καθ' όλη την διάρκεια και ολοκληρώθηκαν πανηγυρικά σήμερα που είδε και τις υπέροχες αυτές φωτογραφίες!
Τα καπελάκια θα μοιραστούν από την αρχή όταν βρεθούμε να σβήσουμε τα κεράκια.... Άλλωστε θα διεξαχθεί αγώνας... Να μην είναι οι μικροί ήρωες ντυμένοι με τα κατάλληλα αξεσουάρ;
(Θέλω και από εδώ να πως πόσο μεγάλη ψυχή είναι αυτό το εξαιρετικά ταλαντούχο κορίτσι με τις μοναδικές της δημιουργίες, η γλυκιά μου Ματίνα, που μόλις της έστειλα μήνυμα ρωτώντας την να προτιμήσω ασημένιο ή λευκό περίγραμμα, δεν μου απάντησε απλώς μα μου έστειλε όσες συμβουλές μπορούσε να σκεφτεί προκειμένου να με βοηθήσει. Με συγκίνησε και το εκτίμησα αφάνταστα, πραγματικά).
33 μέρες για τα τέταρτα μας γενέθλια και ανυπομονούμε τρελά!
Ομολογώ, πως όταν αποκτήσαμε τον Δημήτρη Γεράσιμο παρότι γνώριζα πολύ καλά πόσο απαραίτητο είναι το κάθισμα του αυτοκινήτου από την πρώτη κιόλας μέρα που θα επέστρεφε από το μαιευτήριο- δεν γνώριζα καθόλου πως σύμφωνα με τα νέα δεδομένα ασφαλείας ένα παιδί πρέπει να κάθεται σε rare facing κάθισμα αυτοκινήτου, (να κοιτάει δηλαδή προς το πίσω μέρος του αυτοκινήτου), μέχρι την ηλικία των τεσσάρων .
Το έμαθα από τον παιδίατρο μας όταν ο μικρός κόντευε 12 μηνών και τον ρώτησα αν μπορώ πλέον να γυρίσω το κάθισμα μπροστά. Με ενημέρωσε σχετικά, το έψαξα αμέσως, και διαπίστωσα πως πράγματι είχε απόλυτο δίκιο. Ήταν λοιπόν πλέον για μας δεδομένο- το παιδί θα καθόταν ανάποδα μέχρι τεσσάρων ετών.
Παρότι το κάθισμα που είχαμε αγοράσει ήταν από τα καλύτερα, δεν πληρούσε αυτές τις προδιαγραφές έτσι χωρίς δεύτερη σκέψη πήγαμε και αγοράσαμε ένα που θα τον κάλυπτε μέχρι τώρα και το οποίο τελικά ήταν και iso fix - ακόμα καλύτερη επιλογή αν το αυτοκίνητο σας δέχεται iso fix. (και αυτό διότι στο 70% των περιπτώσεων το κάθισμα τοποθετείται λάθος. Και ένα εσφαλμένα τοποθετημένο κάθισμα είναι επικίνδυνο. Κίνδυνος που μηδενίζεται με το σύστημα isofix που είναι εύκολο στην χρήση).
Αυτό το κείμενο δεν θα είναι για να σας πείσω για τα αδιαμφισβήτητα οφέλη να κάθεται το παιδί ανάποδα, τουλάχιστον μέχρι τα δύο έτη- ιδανικά μέχρι τα 4 έτη. Για αυτό θα σας παραθέσω στο τέλος πολλά ενδιαφέροντα link από άλλα blogs.
Αυτό το κείμενο είναι για να σας πείσω πως είναι απόλυτα εφικτό με το σωστό κάθισμα να κάθεται ένα παιδί ανάποδα μέχρι τα 4 έτη χωρίς αυτό να δυσφορήσει καθόλου και πως ναι, όχι μόνο μπορείτε να το καταφέρετε- αλλά μάλλον επιβάλετε να το καταφέρετε- δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες. Και θα επιχειρήσω να το κάνω με την προσωπική μας εμπειρία.
Καταρχάς είναι αυτό που γνωρίζει από την πρώτη στιγμή της ζωής του- άρα και το φυσιολογικό. Όχι δεν ζαλίζεται. Όχι δεν βαριέται. Όχι δεν χάνει τίποτα από όσα θα έβλεπε, αντίθετα βλέπει περισσότερα αφού έχει "θέα" και από το πίσω παρμπρίζ αλλά και από τον καθρέφτη που έχει μπροστά του, (για να τον βλέπεις και να σε βλέπει) , αφού σε αυτόν καθρεφτίζεται μεγάλος μέρος και του μπροστινού παρμπρίζ. Δεν φαντάζεστε πόσες φορές μου τονίζει πως το φανάρι είναι πράσινο ή κόκκινο. Έχουμε ένα πυροσβεστικό πίσω μας; Θα το δει. Ένα ίδιο αυτοκίνητο με της νονάς μας δίπλα μας; Θα το δει. Ένα περιπολικό μπροστά μας; Θα το δει! Έβγαλε ο κινηματογράφος αφίσα με μια νέα παιδική ταινία; Θα την δει! Στα ταξίδια μας δεν παραπονιέται ποτέ, (άλλωστε τα καθίσματα "ξαπλώνουν" με μια μικρή κλίση για ακόμα περισσότερη άνεση) ενώ τις φορές που θέλει να κάτσω μαζί του πίσω βλεπόμαστε τέλεια, (αφού εγώ κοιτάω μπροστά και αυτός πίσω), και οι γκριμάτσες δίνουν και παίρνουν! Εάν διαλέξετε κάθισμα που να γυρνάει στο πλάι ώστε να μπαίνει πιο εύκολα το παιδί αποτελεί μεγάλο συν-τον τελευταίο χρόνο ανεβαίνει εντελώς μόνος- και το ίδιο εύκολα ξαναγυρίζει ανάποδα όπως απαιτείται. Αν το κάθισμα δεν γυρίζει στο πλάι και πάλι μπορεί να κάτσει μόνος αν μπει από την αντίθετη πόρτα και πατήσει πάνω στα καθίσματα του αυτοκινήτου. Ωστόσο τα περισσότερα καθίσματα που είναι φτιαγμένα να κάθονται μέχρι τεσσάρων ετών ανάποδα- έχουν την επιλογή να γυρνούν στο πλάι. Τέλος αυτό που ακούω αυτά τα τέσσερα χρόνια περισσότερο από όλα- τα πόδια! Που βάζει τα πόδια. Μα εκεί που οφείλει να τα βάλει! Ποτέ μα ποτέ δεν παραπονέθηκε πως πιάστηκαν τα πόδια του. Χωράνε μια χαρά λυγισμένα και στα μεγάλα ταξίδια βγάζαμε παπουτσάκια και καθόταν ακόμα πιο άνετα.
Όχι ότι τίποτε από αυτά είναι πιο σημαντικό από το γεγονός πως τα παιδιά μέχρι τεσσάρων ετών είναι τέσσερις φορές πιο ασφαλή σε πιθανό τροχαίο αν κάθονται ανάποδα. Τόσο απλό.
Φτάσαμε λοιπόν στο σήμερα, ένα μήνα πριν τα τέταρτα γενέθλια του, με ένα παιδί 15 περίπου κιλά και ένα μέτρο ύψος να βολεύεται τόσο καλά που το σκέφτηκε πολύ όταν του είπαμε πως πια έχει μεγαλώσει και μπορούμε να γυρίσουμε το κάθισμα να κοιτάει προς τα μπροστά. Και πόσο σπουδαίος ένιωσε που μεγάλωσε τόσο ώστε να κάθεται όπως ο μπαμπάς και η μαμά...
Πριν σας παραθέσω όλα αυτά τα αξιόλογα άρθρα που βρήκα να θυμάστε.... Κανένα κάθισμα αυτοκινήτου δεν είναι πολύ ακριβό όταν μιλάμε για την ζωή του παιδιού σας. Και αν δεν θεωρείτε καν το κάθισμα σημαντικό ίσως πρέπει να διαβάσετε εδώ... και εδώ.
Επίσης:
