Γράμμα στον Άγιο Βασίλη. (2019)

Το γράμμα στον Άγιο Βασίλη είναι ΠΆΝΤΑ μια δραστηριότητα του advent calendar μας. (δείτε το φετινό χειροποίητο επιτραπέζιο μας Santapoly- the advent calendar edition εδώ) Μάλιστα είναι μια από τις πρώτες δραστηριότητες έτσι ώστε να το στείλουμε εγκαίρως και να έχει ο Άγιος Βασίλης τον απαραίτητο χρόνο να κάνει ότι καλύτερο μπορεί για το δώρο μας!!! 

Συνήθως ανάβουμε το τζάκι και φτιάχνω ένα πολύ πλούσιο πρωινό και γενικά τεμπελιάζουμε όλη μέρα με ταινίες και επιτραπέζια, κάνοντας αυτή την ημέρα ακόμα πιο ξεχωριστή. Άρα πρέπει να είναι Σαββατοκύριακο. Φέτος λοιπόν, για αυτό ακριβώς τον λόγο, ήταν και η πρώτη δραστηριότητα που μας έτυχε. Δυστυχώς, λόγω απρόσμενων οικογενειακών συνθηκών, δεν καταφέραμε να κάνουμε τίποτα από αυτά- αυτό όμως δεν με απέτρεψε από το να φτιάξω ένα ξεχωριστό πρωινό ακόμα και αν αναγκαστήκαμε να συμπτύξουμε την δραστηριότητα σε μόλις δύο ώρες περιθώριο. 

Για το πως παίζουμε  καθημερινά την Santapoly και για την αντίδραση του μαιμουδιού θα ακολουθήσει άλλη ανάρτηση. Αναλυτική! Αφού ξεκινήσαμε λοιπόν την παρτίδα μας και φανερώθηκε η ανάλογη εντολή, όσο το μικράκι μου έγραφε το γράμμα του στον Άγιο Βασίλη, εγώ ετοίμαζα το αγαπημένο του πρωινό. Κέικ δηλαδή, τηγανίτες, μπουγάτσα και φυσικά σοκολατούχο γάλα! (αν δεν το ρίξεις έξω πως να καταλάβεις ότι έρχονται Χριστούγεννα;;!) 

Το μικράκι μου φέτος έγραψε μόνο του το γράμμα και ζητάει από τον Άγιο Βασίλη ένα έλκηθρο για τα χιόνια (!) και υγεία για όλο τον κόσμο. Μέχρι τώρα ο Άγιος δεν μας έχει χαλάσει χατήρι, ελπίζουμε λοιπόν να συμβεί το ίδιο και φέτος. 

Γενικώς έχω παρατηρήσει πως πάντα ζητάει ένα δώρο το οποίο δεν έχει δει στην αγορά ποτέ. Είναι μια τακτική που κρατάει, η οποία ομολογώ πως με εντυπωσιάζει και με πείθει ακόμα περισσότερο για το πόσο βαθιά πιστεύει το μικράκι μου! Επίσης, συνήθως στολίζει το γράμμα του με whashi tape- εξου και η κόλλα χαρτιού που του έχω βάλει μαζί με τις άλλες εκπλήξεις για να γράψει το γράμμα του- φέτος όμως επέλεξε να χρησιμοποιήσει το έτοιμο- μάλλον επειδή βιαζόμασταν πολύ δυστυχώς- και στόλισε με τις ταινίες και μερικές ζωγραφιές την κόλλα να την στείλει μαζί για δώρο. Πάντα ζωγραφίζοντας το δώρο που ζητάει! 

Σύντομα, πολύ σύντομα,  θα υπάρξει μια εντολή που θα μας προτρέπει να στείλουμε το γράμμα μας στον Άγιο Βασίλη! Εσείς; Γράψατε το γράμμα σας; Και τι ζητάτε φέτος από τον Άγιο; 

Ένα κουτσοδόντικο ξωτικό... (5 δοντάκια μείον!)

Την περασμένη εβδομάδα έπεσε και το πρώτο πάνω μας δοντάκι! Έχουμε, (σας συγκλονίζει ο πληθυντικός της μάνας;; χιχιχι),  ήδη χάσει τέσσερα κάτω δοντάκια, (δες εδώ),  μα το πάνω το περιμέναμε με μεγάλη αγωνία η αλήθεια είναι! 

Κουνιόταν εδώ και αρκετό καιρό και τις προάλλες έτσι όπως χοροπήδησε πάνω στο κρεβάτι μας το μαιμούδι- τσουπ! Πετάχτηκε το δόντι πάνω στο πάπλωμα! Είχαμε λίγη παραπάνω αιμορραγία από όση είχαμε συνηθίσει με τα άλλα και τρομάξαμε λίγο, μα η μαμά ήταν οργανωμένη με τα κατάλληλα για να το ξεπεράσουμε πολύ γρήγορα! (από την στιγμή που αρχίζουν τα δοντάκια να κουνιούνται προμηθευόμαστε αποστειρωμένες ατομικές γάζες ώστε να βάλουμε στο κενό και να ζητήσουμε από το μικράκι μας να δαγκώσει μέχρι να σταματήσει η αιμορραγία και μετά έχουμε παγωτό στην κατάψυξη για να φάει ώστε να μουδιάσει η περιοχή και να μην το ενοχλεί τόσο- στην αρχή μπορεί να πονάει λίγο . αυτός και ο λόγος του παγωτού) 

Εμάς δεν μας επισκέπτεται η νεράιδα των δοντιών- βλέπετε η μαμά μου δεν πίστευε σε αυτήν με αποτέλεσμα να μην πιστεύω ούτε εγώ και να μην μας επισκέπτεται, γιατί σίγουρα γνωρίζετε πως πρέπει να πιστεύεις στην μαγεία για να γίνει ;-) - και ούτε θέλει ο Δημήτρης Γεράσιμος να τα πετάμε στα κεραμίδια όπως έκανα εγώ οπότε το φυλάξαμε και αυτό μαζί με τα άλλα στο οικογενειακό scrap book μας- για το οποίο επιφυλάσσομαι να γράψω κάποια στιγμή! 

Τιμούμε όμως πολύ την ημέρα που πέφτει κάποιο δοντάκι με μια ξεχωριστή βόλτα- διότι είναι μεγάλο ορόσημο και μια ακόμα απόδειξη πόσο γρήγορα μεγαλώνει το αγόρι μας! Έχουμε λοιπόν ένα σαφώς κουτσοδόντικο ξωτικό στο σπίτι μας αυτές τις μέρες και εγώ το μόνο που εύχομαι- ξανά- είναι να μην χαθεί αυτό το όμορφο και ξεχωριστό κενό που έχει το αγόρι μου στα δυο μπροστινά του δοντάκια... 

"Κουρούνα πάρε το δόντι του και δως του σιδερένιο, να ροκανάει τα μύγδαλα, να τρώει τα παξιμάδια"

Santapoly- (η δική μας advent calendar edition 2019)

Το ομολογώ. Για το φετινό advent calendar δεν είχα ΚΑΘΌΛΟΥ έμπνευση. Το σχολίασα μια μέρα λοιπόν σε ένα ποστ μου και μια γλυκιά διαδικτυακή φίλη είχε την καλοσύνη να μου στείλει προσωπικό μήνυμα με διάφορες ιδέες. Ότι και να μου έλεγε όμως, είτε το είχα ξαναδεί, είτε απλά δεν μου άρεσε. Παρόλα αυτά, η γλυκιά μου Κυριακή συνέχιζε ακάθεκτη. Μέχρι που κάποια στιγμή γράφει: "Ίσως κάποιο επιτραπέζιο;" 

Ντιιιν, ντιιν, ντιιν!!! Σας μιλάω ειλικρινά, άναψαν λαμπάκια στον εγκέφαλο μου! Τόσα που νομίζω πως έκαψα εκείνο το βράδυ μερικές αντιστάσεις! (χεχε) Και ενώ είχα αρχίσει να φαντάζομαι τεράστια ταμπλό με τρισδιάστατα χριστουγεννιάτικα δέντρα, ξαφνικά κάνω συνειρμό πως το αγαπημένο επιτραπέζιο του Δημήτρη Γεράσιμου είναι η Monopoly! Και πως έχουμε όλες τις πιθανές editions. Γιατί να μην έχουμε και την advent calendar edition;;; 

Κάπως έτσι λοιπόν, με κάμποσα αναμμένα αλλά και καμένα λαμπάκια στον εγκέφαλο μου, σας παρουσιάζω το φετινό μας advent calendar edition, την Santapoly! 

Με ταλαιπώρησε. Δεν θα πω ψέμματα. Οπότε, αν βρείτε- και θα βρείτε- ατέλειες σε σχεδιασμό ή στους κανόνες και άλλα διαδικαστικά- απλά προσπεράστε τα! Διότι υπολογίζω πως το αποτέλεσμα θα ξετρελάνει το μαιμούδι!  

Δεν έχω και πολλά να μοιραστώ στο πως το έφτιαξα. Βρήκα απλά ένα χοντρό αλλά εύκαμπτο χαρτόνι για ταμπλό, ένα κουτί για να βάλω μέσα όλα τα απαραίτητα, και κανσόν κόκκινα και πράσινα για να φτιάξω τις εντολές. Εξτρά χρειάστηκα σοκολατένια νομίσματα, (μπορείτε όμως να χρησιμοποιήσετε και κουφετάκια- σούπερ ιδέα της Κυριακής και πάλι), ένα πιόνι στην δική μας περίπτωση, (οι κανόνες έπονται), ζάρια, (βρήκα στο Tiger Hellas), και "τίτλους ιδιοκτησίας". Δεν έβρισκα τίποτε που να με ικανοποιεί στο εμπόριο, έτσι αποφάσισα να φτιάξω τους δικούς μου με σιλικόνη χρωματιστή. Είχα ήδη κάνει την βλακεία με τα τρισδιάστατα Χριστουγεννιάτικα δέντρα όταν σκέφτηκα την επίπεδη λύση του χρυσού δέντρου μα σε μικρότερη κλίμακα- είχα όμως χρησιμοποιήσει μεγάλη ποσότητα σιλικόνης και λυπήθηκα να τα πετάξω. Πιστεύω στα παιδικά μάτια δεν θα έχουν ατέλειες! Αυτά. Τα υπόλοιπα τα σχεδίασα και τα ζωγράφισα στο χέρι. Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι... 

Για να καταλήξουν έτσι.. 

Το κουτί απέξω είναι απλό με μια μόνο κεντρική ζωγραφιά.

Ανοίγοντας το, χωρίζεται σε μέρη όπου έχουμε: 

Το ταμπλό διπλωμένο 

Τα σοκολατένια νομίσματα μέσα σε ένα σακούλι 

Τους τίτλους ιδιοκτησίας

Το πιόνι και τα ζάρια

  
Τις εντολές 

Και φυσικά τους κανόνες

Εμείς θα παίξουμε την παρτίδα με ένα άτομο, όμως γίνεται και με δυο αδέλφια απλώς θα χρειαστείτε διπλές εντολές και παρόμοια δώρα γιατί δεν γνωρίζετε ποιος θα πέσει πρώτος σε εντολή. Εμάς τα δώρα και οι δραστηριότητες του advent κρύβονται σε μορφή εντολής και θα σας τα δείχνουμε καθημερινά τον Δεκέμβριο. Φανταστείτε όμως κάπως έτσι: 

Αντί για φυλακή υπάρχει χρόνος παραμονής στο δωμάτιο περιτυλίγματος δώρων, και αντί για δωρεάν στάθμευση- δωρεάν ζεστή σοκολάτα. 

Και οι τίτλοι ιδιοκτησίας μας οι εξής: 

Ταχυδρομείο, Σοκονομισματοπωλείο, Κινηματογράφος Χριστουγεννιάτικων ταινιών, Αποθήκη ειδών αμπαλάζ.

Σχολείο ξωτικών, Λούνα Παρκ Ξωτικών, Στάβλος ταράνδων, Εργοστάσιο μαγικής αστερόσκονης. 

Εργοστάσιο ζαχαρωτών, Εργοστάσιο σοκολάτας, Παγοδρόμιο, Συνεργείο έλκυθρων. 

Σταθμός Polar Express, Εργοστάσιο παιχνιδιών, Μαγική Χιονόμπαλα, και το Γραφείο του Άγιου Βασίλη! 

Ανυπομονώ να φτάσει η πρώτη Δεκέμβρη για να αρχίσει το μικράκι μου την παρτίδα του! Ελπίζω να του αρέσει. Άλλωστε για έναν Δημήτρη Γεράσιμο γίνονται όλα, σωστά; 

Ο πιο γαλήνιος ύπνος μου...

Τους πιο γαλήνιους ύπνους μου σαν μητέρα τους έχω κάνει εντελώς αποκαμωμένη και άυπνη, ανάμεσα σε εξαντλητικά ξυπνήματα ανά δίωρο για χρόνια- με το παιδί μου όμως στην αγκαλιά μου. 

Αυτό συνέβη από την πρώτη κιόλας στιγμή που ακούμπησαν το πλάσμα αυτό στο στήθος μου. Και δεν έχει σταματήσει έκτοτε. Τα βράδια που εγκαταλείπει το κρεβάτι του και έρχεται και κουρνιάζει στην αγκαλιά μου είναι ακόμα- 6 χρόνια μετά- τα πιο γαλήνια βράδια μου. Και ας πιάνεται το χέρι μου. Και ας στριμώχνομαι στο χείλος του κρεβατιού. Έχω αυτή την επαφή με το παιδί μου. Μπορώ να το μυρίσω. Να ακούω την ανάσα του. Να νιώθω την ζεστασιά του δέρματος του. Το μυαλό αδειάζει, η καρδιά γαληνεύει και αποκοιμιέμαι ξεχειλίζοντας ευλογία και ευγνωμοσύνη. 

Έτσι είναι. Όταν ήταν μωρό υπήρξε ένα διάστημα, σχεδόν 9 μηνών, όπου επειδή φοβόμουν μην τον πλακώσουμε στον ύπνο μας,  κοιμόμουν καθιστή στο κρεβάτι με τον Δημήτρη Γεράσιμο κουλουριασμένο στο στήθος μου. Τα χέρια κλειδωμένα σε αγκαλιά. Πάντα να αναρωτιέμαι πως δεν αφήνονται τόσο βαθιά που κοιμάμαι- μα 6 χρόνια μετά ξέρω. Πόσο βαθιά να κοιμηθείς όταν γίνεις μάνα; Αφού όλη σου η έγνοια είναι εκεί. Λαγοκοιμάται η μάνα. Τα χέρια ήταν αυτό ακριβώς. Κλειδωμένα. 

Μεγαλώνει όμως το μικράκι μου. Και μεγαλώνει όμορφα και σωστά. Ανεξαρτητοποιείται, απόλυτα, όσο και αν οι επιλογές- της συνκοίμησης, της μη άρνησης αγκαλιάς και του σεβασμού στις ανάγκες και το πρόγραμμα του- ανησυχούσαν πολλούς πως θα τρέχει πίσω από την φούστα μου. Η αναζήτηση της αγκαλιάς μου είναι όλο και πιο σπάνια πια- τόσο που πληγώνομαι λίγο το ομολογώ. Και ας ξέρω πως έτσι πρέπει να είναι. Δεν χόρτασα όμως που να πάρει. Και ας τα παράτησα όλα για να ρουφήξω κάθε δευτερόλεπτο, δεν χόρτασα. 

Χορταίνεις ποτέ το παιδί σου; Αναρωτιέμαι. Αν είχα αγκαλιάσει και τα άλλα μου παιδιά, θα είχα χορτάσει; Δεν θα το μάθω ποτέ υποθέτω. Αυτά σκεφτόμουν χθες το βράδυ όταν ήρθε, ψιθύρισε " Μανούλα" και σχεδόν πήρε το χέρι μου σε αγκαλιά γύρω του. Και εγώ εκεί- να μην αναπνέω σχεδόν- μην και τον ενοχλήσω και αλλάξει στάση, να προσπαθώ να γεμίσω μυρωδιές και αισθήσεις, πριν γυρίσει πλευρό και αναζητήσει και πάλι τον χώρο του.... 

Σπάστε την σιωπή μαζί μου...

5 χρόνια τώρα μιλάω για την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. 5 χρόνια τώρα προσπαθώ μέσα από αυτή την ταπεινή διαδικτυακή γωνίτσα να ενημερώσω και να ευαισθητοποίησω. 5 χρόνια τώρα στέκομαι σε προσωπικό επίπεδο δίπλα σε μητέρες που έζησαν και αυτές με την σειρά τους το αδιανόητο, με την ελπίδα να καταλάβουν πως δεν είναι μόνες. 5 χρόνια τώρα σπάω την σιωπή με την ελπίδα να εμπνεύσω να κάνουν το ίδιο οι πενθούντες γονείς, διότι διαφορετικά δεν θα πάψει να είναι ταμπού. 

Ο λόγος που το κάνω αυτό είναι επειδή 9 χρόνια πριν, όταν γέννησα νεκρή την πρωτότοκη κόρη μου, σιώπησα. Ένιωσα άχρηστη. Ανίκανη. Ένιωσα ενοχές. Ντροπή. Ένιωσα ένα τίποτα. Και ενώ το μόνο που ήθελα, το μόνο που έπρεπε να είχα κάνει,  ήταν να ουρλιάξω, εγώ σιώπησα. Έκλαψα μόνο στην αγκαλιά του άντρα μου και μετά ξανά σιωπή. Ένιωθα τόση μοναξιά μέσα σε όλα αυτά τα συναισθήματα. Και πως να μην νιώσω; Κάνεις δεν μου έδειξε συμπόνια. Κανείς δεν με ρώτησε για το μωρό μου. Ήταν σαν να μην γέννησα ποτέ. Σαν να μην υπήρξα καν έγκυος. 

Όταν όμως έχασα και το δεύτερο μωρό μου, τον γιο μου, τότε ούρλιαξα. Απαίτησα να τον δω. Όχι ότι μου το επέτρεψαν - τραγικό - αλλά τουλάχιστον το απαίτησα. Απαίτησα να μου τον δώσουν για να τον θάψω. Και έκλαψα. Έκλαψα πικρά. Όταν δεν έκλαιγα, μιλούσα για αυτόν. Και ξαναέκλαιγα. Έζησα το πένθος μου διπλά, μαζί με αυτό της κόρης μου το οποίο είχα καταπνίξει. Έκανα στην ουσία το αυτονόητο. Το έζησα όσο και αν έφερνε τους άλλους σε αμηχανία, όσο και αν πάλι συμπεριφέρονταν λες και ποτέ δεν ήμουν έγκυος - το έζησα γιατί δεν είχα άλλη επιλογή. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, και εγώ πνιγόμουν. Αφού δεν υπήρχε κάνεις να με σώσει, υπερίσχυσε το ένστικτο μου. 

Και τα κατάφερα. 

Αναδύθηκα ξανά, αγκάλιασα τις πληγές μου - άλλωστε είναι οι μόνες που με συνδέουν με τα παιδιά μου- και αποφάσισα να μιλάω για αυτές με σκοπό όχι μόνο να βοηθήσω μα το κυριότερο για να κρατήσω την μνήμη τους ζωντανή. Να νιώσω πως έστω και αυτός ο άπειροελάχιστος επίγειος χρόνος τους θα κάνει την διαφορά και σε άλλες ζωές. Γιατί την δική μας την σημάδεψαν αμετάκλητα. Δεν υπάρχει αμφιβολία. 

Αυτό που πρέπει όμως να γίνει αντιληπτό, είναι πως δεν έχει σημασία αν ένα παιδί χάθηκε κατά την διάρκεια της κύησης ή αφού γεννήθηκε. Δεν έχει σημασία αν ήταν 10 μηνών, 2 χρόνων ή μερικών ωρών. Δεν έχει σημασία αν χάθηκε στο πρώτο τρίμηνο, στο δεύτερο ή στο τρίτο. Δεν έχει σημασία αν γεννήθηκε νεκρό ή πέθανε μετά. Αυτό που έχει σημασία είναι πως μια οικογένεια, δύο γονείς χάνουν το παιδί τους. Πολλές φορές χάνουν παραπάνω από ένα. Δεν έχει σημασία αν έχουν αλλά παιδιά ή δεν έχουν. Αυτό που έχει σημασία είναι πως έχασαν ένα παιδί. Ένα παιδί τους πέθανε. Ακόμα και αν έχουν αλλά παιδιά, κανένα δεν αναπληρώνει αυτό που χάθηκε. Ακόμα και αν αποκτήσουν και άλλα παιδιά, κανένα δεν αντικαθιστά αυτό που χάθηκε. Και ας μην ξεχνάμε πως δυστυχώς υπάρχει πάντα η πιθανότητα να μην αποκτήσουν ή να μην έχουν άλλα παιδιά ποτέ ξανά. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι ήδη γονείς. Είχαν ένα παιδί. Και αυτό πέθανε. Δεν έχει σημασία αν εσύ δεν το γνώρισες. Υπήρξε. 

 Δεν ξέρω γιατί υποτιμάται τόσο αυτή η απώλεια. Ειλικρινά. Θα δείξουμε συμπόνια όταν κάποιος χάσει ακόμα και τον πλήρης ημερών παππού του, μα δεν έχουμε λόγια παρηγοριάς για όταν μια μητέρα, ένας πατέρας χάνουν το παιδί τους. Δεν ξέρω. Δυστυχώς 9 χρόνια μετά λίγη πρόοδο εντοπίζω. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν έχει νόημα όλο αυτό. Αν έχει νόημα που μιλάω. Μα και πάλι δεν μπορώ να σιωπήσω. Γιατί το πένθος είναι πένθος. Δεν έχει σημασία αν κάποιος πνίγηκε στα ρηχά και κάποιος στα βαθιά. Και οι δύο πνίγηκαν. Είναι και οι δυο νεκροί. Ας πάψουμε λοιπόν να συγκρίνουμε τον πόνο και ας νιώσουμε απλά. Ας αγκαλιάσουμε. Ας αφήσουμε την αγάπη να νικήσει. Γιατί ο πόνος είναι αγάπη. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη, βαθύτερη και ουσιαστικότερη αγάπη από αυτή του γονιού για το παιδί του. 

Ο Οκτώβρης είναι μήνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης σχετικά με την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. Η 15 Οκτωβρίου παγκόσμια ημέρα για τον ίδιο σκοπό. Σπάστε την σιωπή μαζί μου. 

12 συμβουλές για σένα μαμά, που διαβάζεις το πρωτάκι σου!!

Η αλήθεια είναι πως για κάποιο περίεργο λόγο, η πρώτη δημοτικού δεν με άγχωσε. Το νήπιο με δυσκόλεψε περισσότερο- εμένα- σαν προσαρμογή στο γεγονός πως το μικράκι μου θα έλειπε τόσες ώρες από το σπίτι.  Τα παιδιά- δεν υπάρχει αμφιβολία- είναι προσαρμοστικά όντα και αν εμείς κοιτάμε μέσα από τα δικά τους μάτια και όχι μέσα από τις δικές μας προσδοκίες, το κάθε παιδί θα δώσει το καλύτερο του εαυτό και αυτό για μένα αρκεί. 

Ίσως για αυτό δεν είχα και άγχος για το δημοτικό. Διότι ξέρω πως το μικράκι μου θα δώσει τον καλύτερο του εαυτό και πως εγώ είμαι εντάξει με αυτό. Γνωρίζω μέσω του homeschooling που κάναμε από 18 μηνών πως είναι παραπάνω από ικανός να μείνει συγκεντρωμένος για πολύ ώρα σε μια ασχολία- σημαντικό προσόν ενός μαθητή, πόσο μάλλον ενός μαθητή που κάνει τα πρώτα του βήματα σε αυτόν τον δρόμο εκπαίδευσης- και σίγουρα έχω μάθει πια καλά πως δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι για κάτι πριν το γνωρίσεις, πριν ζυγίσεις υπέρ, κατά, αδυναμίες και δυνατότητες. 

Το γεγονός πως "πέσαμε" σε μια κατ'αρχάς γλυκύτατη δασκάλα- σίγουρα δεν θα ήθελα μια στεγνή και αγέλαστη δασκάλα- αλλά και μια εξαιρετική, όπως αποδεικνύεται- εκπαιδευτικό, σίγουρα έκανε την όλη μετάβαση ακόμα πιο εύκολη. Ανυπομονούσα λοιπόν, χειρότερα από παιδί, για την πρώτη μας συνάντηση μαζί της με την ελπίδα να μας καθοδηγήσει και αυτή με την σειρά της στο πως θα "χειριστούμε" τα πρωτάκια μας. 

Όπως και έγινε. Οι πρώτες της συμβουλές σχετικά με το διάβασμα στο σπίτι με εντυπωσίασαν και μόλις τις εφάρμοσα με ενθουσίασε το θετικό τους αποτέλεσμα. Μετά λοιπόν από την μεγάλη ανταπόκριση που είχε ένα πρόσφατο σχετικό πόστ, (δείτε ποιο εδώ) συνεχίζω με την χρυσή δωδεκάδα των συμβουλών για ανώδυνο και γιατί όχι ευχάριστο  διάβασμα στο σπίτι! 

1. Γυρνώντας το παιδί στο σπίτι από το σχολείο του δίνουμε χρόνο να φάει φυσικά με την ησυχία του μα και να χαλαρώσει. Εάν το μικράκι μας αποφορτιστεί θα είναι πιο κεφάτο και σίγουρα πιο αποδοτικό την ώρα του διαβάσματος. 

2. Λίγο πριν φτάσει η ώρα που έχουμε αποφασίσει να διαβάσει- ανάλογα με το πρόγραμμα μας, μα σίγουρα όχι πολύ αργά- το προειδοποιούμε πως φτάνει η ώρα που θα πρέπει να κάτσουμε να διαβάσουμε. (εννοείται πως ένας πλήρης βραδινός ύπνος είναι απαραίτητος για το πρωτάκι μας. Κοιμόμαστε πάντα νωρίς λοιπόν!Εμείς μέχρι τις 8:30 το αργότερο βρισκόμαστε ήδη στην ονειροχώρα! Το πρωί ξυπνάει κεφάτος σχεδόν μόνος του από τις 7) 

3. Για το διάβασμα έχουμε ορίσει ένα καθαρό και χωρίς περισπασμούς χώρο. Αν δεν υπάρχει η δυνατότητα γραφείου, δεν είναι πρόβλημα, και το τραπέζι της κουζίνας μπορεί να λειτουργήσει μια χαρά αρκεί να επικρατεί ησυχία. Εννοείται πως ανοιχτές τηλεοράσεις, κινητά και τάμπλετ, όχι μόνο δεν οφελούν, μα παρενοχλούν κιόλας. (γενικότερα άλλωστε). Όταν υπάρχουν μικρότερα αδελφάκια μην απογοητεύεστε, αγοράστε βιβλία προγραφής και για αυτά και αφήστε τα να ξεσαλώσουν. Και σπουδαία θα νιώθουν ακολουθώντας τα βήματα του "πρωτακίου" και μπορεί να έχει και αποτέλεσμα! Εγώ έτσι κάνω όταν έχω την βρωμούσα στο σπίτι και τους αρέσει τόσο πολύ που μου ζητάνε να διαβάσουμε και άλλες ώρες με τα δικά μας βιβλία στο σπίτι!! 

4. Όταν λοιπόν φτάσει η ώρα του διαβάσματος ζητάμε από το μικράκι μας να πάει τουαλέτα, να πιει νερό ή να πάρει μαζί του το νεράκι, να ανοίξει την τσάντα του και να βγάλει ΜΟΝΟ ΤΟΥ όλα του τα βιβλία, τα τετράδια και τους φακέλους. Του ζητάμε να βρει τις ασκήσεις που του έχει αναθέσει η δασκάλα του για την επόμενη μέρα και να τις ετοιμάσει μέχρι να πάμε και εμείς στον χώρο διαβάσματος. (αυτή η κίνηση, όχι μόνο το βοηθάει να ανεξαρτητοποιηθεί και να αποκτήσει υπευθυνότητα, μα και να θυμηθεί χαζεύοντας όλα τα βιβλία και τετράδια τι έκαναν την συγκεκριμένη ημέρα στο σχολείο και να προετοιμαστεί ψυχολογικά για το διάβασμα). 

5. Αφού το μικράκι μας κάνει αυτό το βήμα, πάμε και εμείς προκειμένου να το βοηθήσουμε- τώρα που δεν ξέρει ακόμα να διαβάζει- με τις εκφωνήσεις κάθε άσκησης.  Μόλις βεβαιωθούμε ότι κατάλαβε, απομακρυνόμαστε διακριτικά μέχρι να μας φωνάξει ότι ολοκλήρωσε την άσκηση. Αν δεν δέχεται- εμένα στην αρχή δεν ήθελε- βρίσκουμε δικαιολογίες τύπου "Συνέχισε λίγο αγάπη μου να φτιάξω έναν καφέ/να πάω τουαλέτα/ να κάνω μια δουλίτσα" ότι σας εξυπηρετεί. Επιστρέφετε ανά τακτά χρονικά διαστήματα επιβραβεύοντας την δουλίτσα που έκανε όσο εμείς λείπαμε. 

6. Πράγμα το οποίο μας πάει στην επόμενη πολύ σημαντική συμβουλή. Επιβραβεύουμε το παιδάκι μας για την ΠΡΟΣΠΆΘΕΙΑ, όχι για το αποτέλεσμα. Δεν ξέρετε πόση διαφορά κάνει στην ψυχολογία τους... 

7. Μια ακόμα πολύ σημαντική συμβουλή: ΔΕΝ διορθώνουμε ΠΟΤΈ λάθη και σίγουρα ΔΕΝ κάνουμε εμείς τις ασκήσεις για αυτά. Είμαι ΣΊΓΟΥΡΗ ότι σας το έχουν ζητήσει. (ο δικός μου τουλάχιστον 5 φορές ήδη, νομίζω πια το έχει πιάσει το νόημα ΔΕΝ πρόκειται να του κάνω άσκηση) Όσο το παιδί μας κάνει την άσκηση του,  αν εντοπίσουμε λάθος δεν το διακόπτουμε. Μόλις ολοκληρώσει, τότε του ζητάμε να κοιτάξει προσεκτικά την άσκηση του για να βεβαιωθεί αν είναι εντάξει. (εμένα σε αυτό το στάδιο συνήθως τα εντοπίζει τα λάθη του). Αν και πάλι δεν τα εντοπίσει τότε του επισημαίνουμε πως υπάρχουν κάποια/ο λάθη/ος και να ψάξει να τα βρει. Αν δεν τα βρει, έχει καλώς, δεν κάνουμε απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Δεν είναι δική μας δουλειά αυτή, για αυτό έχει δασκάλα. Το λάθος που θα το σημειώσει η δασκάλα θα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από το να το διορθώσουμε εμείς για αυτό. Με συνέπεια να δώσει περισσότερη προσοχή στο μέλλον! (πρόσφατα, ο Δημήτρης Γεράσιμος παρέλειψε μια ολόκληρη πρόταση στην ορθογραφία. Δεν το εντόπισε, πήγε το τετράδιο έτσι. Τον διόρθωσε η κυρία του, την έγραψε την επομένη μέρα, όλα καλά! Τώρα προσέχει εις διπλούν!) 

8. Μόλις το μικράκι μας ολοκληρώσει το διάβασμα του, μαζεύει το ίδιο το γραφείο του και ετοιμάζει την τσάντα του για την επόμενη μέρα. Εγώ πάντα του διαβάζω το πρόγραμμα της επόμενης μέρας μέχρι να το μάθει. Σχετικά με το πρόγραμμα η αγαπημένη blogger Angie Chroni το απεικόνισε και εικονικά  πράγμα που βοηθάει πολύ το πρωτάκι της, εγώ το ζωγράφισα στο χέρι μιας και επιμένω να μην έχω εκτυπωτή!

9. Μια ακόμα συμβουλή που με σόκαρε η αποτελεσματικότητα της είναι η εξής: Στην ορθογραφία, σε κάποιο γράμμα ή αριθμό που δυσκολεύει ίσως το μικράκι μας, ενώ ήμαστε όρθιοι το "αγκαλιάζουμε" από πίσω πιάνοντας σφιχτά το χεράκι του με το χέρι μας και το καθοδηγούμε εμείς σε μια ή δύο λέξεις ή γράμματα. Φαίνεται κάτι απλό ίσως και ανούσιο μα δεν είναι! Κάθε φορά που το κάνω του Δημήτρη Γεράσιμου, εκείνα τα γράμματα του είναι σαφώς καλύτερα! 

10. Ήμαστε αυστηροί στην σωστή του σώματος. Η πλάτη να ακουμπάει την πλάτη της καρέκλας και το βιβλίο γραφής του να είναι κάθετα μπροστά του για να έχουμε την σωστότερη δυνατή στάση σώματος και γραφής. 

11. Μια ακόμα ιδέα που μας έδωσε η δασκάλα μας είναι αυτή του ξυπνητηριού. Πάνω κάτω γνωρίζουμε πόση ώρα χρειάζεται το παιδάκι μας για να ολοκληρώσει τις εργασίες του. Βάζουμε λίιγο παραπάνω από αυτό που νομίζουμε σε ένα ξυπνητήρι και το προτρέπουμε να τελειώσει πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι! Εμάς μας βοήθησε πολύ αφού είναι αρκετά ανταγωνιστικός και πάντα θέλει να τελειώσει πολύ πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι του!! (είναι και ένας εξτρά τρόπος να αρχίσουμε να διαβάζουμε και την ώρα- με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!) 

12. Τέλος το πιο σημαντικό από όλα! ΔΕΝ αγχωνόμαστε. ΔΕΝ μας νοιάζει τι κάνουν τα άλλα τα παιδιά. (το κάθε ένα είναι μοναδικό). ΔΕΝ ρωτάμε τι κάνουν άλλες δασκάλες ή σχολεία. Κάθε δασκάλα έχει δικό της σύστημα. Δεν σημαίνει πως αν διαφέρει δεν είναι αποτελεσματικό. Και φυσικά εννοείται πως ΔΕΝ πιέζουμε και ΔΕΝ αγχώνουμε το παιδί. Εμάς η δασκάλα μας, μας διαβεβαίωσε πως ΟΛΑ τα παιδιά μέχρι το τέλος του χρόνου θα ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν. Κάποια ξέρουν ήδη, κάποια θα ξέρουν μέχρι τα Χριστούγεννα, κάποια αργότερα. Όπως και να έχει θα μάθουν. Και έτσι είναι,  το πιστεύω. Στόχος μας να ΑΓΑΠΗΣΟΥΝ το σχολείο και το διάβασμα και να κατανοήσουν την ελευθερία και την γνώση που θα τους προσφέρει η νέα τους πραγματικότητα! 

Αυτά προς το παρόν! Έχω και άλλες υπέροχες συμβουλές για περαιτέρω βοήθεια σε μαθηματικές έννοιες,  στην ανάγνωση και στην ορθογραφία! Μείνετε λοιπόν συντονισμένοι! Μανούλες με πρωτάκια λοιπόν και όχι μόνο! 

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ!!!