Όταν είσαι μαμά χωρίς παιδί...

Σήμερα επέστρεψα για μια ακόμη φορά στην κλινική που πέρασα τους δυόμιση δυσκολότερους μήνες της ζωής μου. Στην κλινική που γέννησα τον δικό μου μικρό Πρίγκηπα. Στην κλινική που άκουσα τις φράσεις " Να σου ζήσει ο γιος" και "Ο γιος σου πέθανε" την ίδια ημέρα. 

Δεν είναι η πρώτη φορά. Έχω ξαναπάει, για ευχάριστα μόνο γεγονότα, έκτοτε, όπως και σήμερα. Νομίζω πως πάντα θα σφίγγεται λίγο η καρδιά μου, όσα χρόνια και αν περάσουν. Πάντα ανυπομονώ να δω τα "κορίτσια" , (μαίες και νοσηλεύτριες) και πάντα στεναχωριέμαι αν δεν πετύχω κάποια. Mε γεμίζουν αγάπη και θετική ενέργεια ακριβώς όπως τότε... 

Μιλήσαμε και σήμερα. Για τότε. Για αυτούς τους μήνες. Για τον Χριστουγεννιάτικο στολισμό του δωματίου που τις είχε ενθουσιάσει. Για τις άλλες γυναίκες που πάλευαν ταυτόχρονα με μένα για τα αυτονόητα. Για αυτόν τον πεισματάρη γιατρό μου που αγαπάει βαθιά μα δεν το δείχνει. 

Και η φωνή έσπασε και πάλι. Αυτές το έζησαν. Θυμούνται. Ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να έρχεται μια νέα ζωή στον κόσμο και να χάνεται. Ξέρουν τι σημαίνει να έχει χαθεί μια ζωή πριν καν έρθει να συμπληρώσει το παζλ της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Ξέρουν τι σημαίνει να είσαι μαμά χωρίς παιδί. 

Και έρχεται σήμερα ένα ποστ από μια μανούλα στον δικό μας κύκλο αγάπης, να αγγίξει ένα τεράστιο θέμα στην νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. 

Η αγαπημένη μου μανούλα γράφει: 

"Δεν την τάισα,δεν την έντυσα,δεν την έκανα μπάνιο..τίποτα..δεν πρόλαβα να τις διαβάσω τα παραμυθάκια της..δεν την έκανα καλά,δεν μπόρεσα..Δεν μπόρεσα..
Τι μάνα με κάνει αυτό;"

Για όλους εσάς λοιπόν που δεν το έχετε ζήσει, και ποτέ να μην το ζήσει καμία μανούλα ξανά, έχουμε την εξής ευαίσθητη ψυχολογία. 

Αυτή η Μάνα- γιατί Μάνα είναι με Μ κεφαλαίο- θες ψυχολογικά, θες ορμονικά, θες απλά εγκεφαλικά, είχε προετοιμαστεί να γίνει μητέρα. Είχε προετοιμαστεί να γεννήσει ένα μωρό, να το νανουρίσει, να το κρατήσει αγκαλιά, να το κάνει μπάνιο, να το πάει βόλτα, να το φροντίσει και να κάνει ότι κάνει κάθε μητέρα με το μωρό της. Είχε όνειρα και ελπίδες, είχε οραματιστεί την ζωή της με ένα ακόμα άτομο στο πλευρό της, για πάντα. 

Ξαφνικά όλα αυτά καταρρέουν. Και καταρρέουν εντυπωσιακά, με αφάνταστο πόνο, αφάνταστο θυμό, με τόσα πολλά γιατί που ποτέ δεν θα βρουν απαντήσεις. Και μαζί με αυτά έρχονται και οι ενοχές. Γιατί σαν Μάνα, μοναδικός της σκοπός ήταν να προστατέψει αυτό το παιδί. Να το προστατέψει από κάθε κακό ακόμα και αν της στοίχιζε την ίδια της την ζωή. 

Και να που ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια της, χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα για να το σώσει. Να που μένει πίσω, αυτή ζει και το μωρό της όχι. 

Και πρέπει να συνεχίσει την ζωή της. Πρέπει να κοιτάει μια άδεια κούνια στο δωμάτιο και να μυρίζει ρουχαλάκια που ποτέ δεν πότισαν με την μυρωδιά του μωρού της. Πρέπει να πηγαίνει στις υποχρεώσεις της με ένα σώμα που μαρτυρά εγκυμοσύνη, μα κανένα μωρό να το επιβεβαιώνει. Πρέπει να απαντά σε ερωτήσεις και μετά να αντιμετωπίζει την αμηχανία που προκαλούν οι απαντήσεις της. Πρέπει να ξεχάσει τα όνειρα που έκανε για αυτό το μωρό, γιατί δεν πρόλαβαν καν να αρχίσουν. Πρέπει να αντιμετωπίσει το γεγονός πως ενώ είναι μάνα, γέννησε- γέννησε ένα υπέροχο μωράκι- δεν κάνει τίποτα από αυτά που θα έκανε. Και αρχίζουν να παλεύουν μέσα της οι δυο της εαυτοί. Η Μάνα- γιατί είναι- και η γυναίκα που νομίζει πως δεν είναι μάνα, αφού δεν ξαγρυπνάει από κλάματα μωρού, μα από τα δικά της. Πρέπει  να ανέχεται το γεγονός πως κάθε τι που της λένε επιβεβαιώνει αυτή ακριβώς της την φοβία. 

Πως δεν είναι Μάνα- θα γίνει. 

Μα είναι. Είναι τόσο πολύ Μάνα. Όποτε σας παρακαλώ. Σε μια μητέρα που θρηνεί τον χαμό του μωρού της, μην πείτε τα εξής: 

-Δεν πειράζει, θα κάνεις άλλο. (δεν θέλει άλλο, θέλει αυτό. Και αφού θρηνήσει, θέλει και άλλο. Δεν το αντικαθιστά. Δεν θέλει. Το ότι δεν το γνώρισες δεν σημαίνει πως δεν είναι και αυτό παιδί της). 

-Δεν πειράζει , έχεις και άλλο. (Από πότε η ύπαρξη ενός παιδιού ήδη στην ζωή ενός γονιού αφαιρεί την σπουδαιότητα ενός αλλά και πολλών άλλων παιδιών;) 

- Μην ανησυχείς, θα πάνε όλα καλά και θα γίνεις μανούλα. (Είναι ήδη μανούλα, γέννησε, σεβάσου το). 

-Όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις. (Είναι ήδη μάνα. Ναι δεν αλλάζει πάνες, ούτε ξενυχτά, όμως διάλεξε βαφτιστικά ρούχα για να θάψει το παιδί της, εσύ πότε θα καταλάβεις;) 

Βασικά είναι πολύ απλό. Για μια γυναίκα, το να δώσει ζωή θεωρείται αυτονόητο, προσόν, ευλογία. Για κάθε γυναίκα που παλεύει να καταφέρει ότι άλλες γυναίκες καταφέρνουν με τεράστια ευκολία, είτε λόγω υπογονιμότητας, είτε λόγω νεογνικής απώλειας, είτε λόγω προβλημάτων υγείας, το θέμα παιδί είναι τρομερά ευαίσθητο ζήτημα που προκαλεί πολύ πολύ πόνο διότι σε καθημερινή βάση παλεύουν με την ψυχολογία της ανικανότητας ως γυναίκας να εκπληρώσουν έναν από τους σημαντικότερους ρόλους τους- ίσως αυτόν που τις καθορίζει περισσότερο από όλους. Πολλές γυναίκες αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προβλήματα σιωπηλά, χωρίς να τα μοιράζονται, χωρίς να εκφράζονται, χωρίς να προσπαθούν να δείξουν την σωστή αντιμετώπιση απέναντι σε  αυτό που ζουν. Όποτε, σας παρακαλώ, θα μιλήσω εγώ για αυτές. Απλά προσπαθήστε να τις ακούσετε. Και αν δεν έχουν κάτι να πουν, απλά δείξτε πως λυπάστε βαθιά για την απώλεια τους. 

Γιατί είναι απώλεια. Και μάλιστα από τις πιο δύσκολες που μπορεί να χρειαστεί να αντιμετωπίσει μια.... Μάνα. 

Και ναι. Οι λέξεις κόβουν σαν ξυράφι. Ματώνουν και πονάνε. Ας προσέχουμε όλοι πως τις χρησιμοποιούμε. 

 

Το δικό μου διαδίκτυο και η μαγεία του...

Θέλω εδώ και πολύ καιρό να γράψω για την μαγεία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης- έτσι όπως τα αντιλαμβάνομαι εγώ από όταν ξεκίνησα αυτό το blog. Από όταν με πολύ πάθος και λίγο φόβο ανοίχτηκα τόσο  σε κόσμο που δεν γνώριζα προσωπικά, για θέματα πολύ προσωπικά. 

Καλώς ή κακώς το διαδίκτυο έχει μπει οριστικά στην ζωή μας και το θέμα πλέον για μένα δεν είναι αν θα συμμετάσχεις σε αυτό, αλλά με ποιο τρόπο θα συμμετάσχεις. Πόσο θα το αφήνεις να σε επηρεάζει, πόσο να σε ορίζει και πόσο χρόνο θα διαθέτεις για αυτό. 

Όχι, δεν θα ασχοληθώ με τις παγίδες τους και όλο αυτόν τον αρνητισμό, όχι μόνο διότι έχουν ειπωθεί ήδη, αλλά κυρίως διότι στις δικές μας ηλικίες είναι καθαρά στο χέρι μας να το χειριστούμε όλο αυτό. Μα κυρίως επειδή πιστεύω πραγματικά στα θετικά του αρκεί να μπαίνει μέσα στα ρεαλιστικά του πλαίσια. 

Στην αρχή όλη αυτή η μαγεία δεν φαίνεται. Όπου και αν συστήνεσαι, είτε σε bloggers είτε απλά στον αναγνώστη, όλοι σε παρατηρούν και αρχίζουν να παρακολουθούν το στυλ σου, τον τρόπο σκέψης σου, την συνέπεια σου στην επαφή μαζί τους. Εάν όλα αυτά τους αγγίζουν ή απλά τους ευχαριστούν, τότε αρχίζει η αλληλεπίδραση. 

Και εκεί αρχίζει η μαγεία. 

Για μένα η αρχή έγινε με άλλες bloggers. Μέσω των blog τους και των δικών τους καταθέσεων ψυχής, εμπειριών, ιδεών, γνώρισα υπέροχες μανούλες με τις οποίες μοιραζόμασταν τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες σκέψεις, την ίδια τρέλα για κατασκευές, δημιουργία μοναδικών στιγμών από το τίποτα, την ίδια τρέλα για καταγραφή κάθε στιγμής της ζωής μας φωτογραφικά και τόσα μα τόσα ακόμη...

Αυτά τα κοινά ενδιαφέροντα  έγιναν προσωπικές επαφές μέσω μηνυμάτων, τηλεφωνημάτων, αν ζούσα πιο κοντά τους, θα είχαν σίγουρα υπάρξει και κατά πρόσωπο συναντήσεις. 'Εχουν υπάρξει φορές που έχω λάβει περισσότερο ενδιαφέρον για μια προσωπική κρίση από τις διαδικτυακές μου φιλίες παρά τις "πραγματικές". (σε εισαγωγικά διότι για μένα πραγματικά είναι και τα δυο είδη φιλίας, απλά εννοώ τις κατά πρόσωπο φιλίες μου). Έχω λάβει υπέροχες εκπλήξεις και δωράκια, από bloggers που με γνωρίζουν μόνο μέσω του διαδικτύου, έτσι απλά γιατί διάβασαν κάτι που έγραψα, ή είδαν κάτι που τις έκανε να με θυμηθούν. Έχω λάβει βοήθεια για να ξεπεράσω κάποιο τεχνικό πρόβλημα στο blog, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα στερώντας από μια κουρασμένη μανούλα τον τόσο πολύτιμο ύπνο, απλά επειδή υπάρχει αυτή η αλληλεγγύη  και κατανόηση. Στην τελική έχω λάβει άμεση απάντηση από 15 άτομα των οποίων την κρίση εμπιστεύομαι για το πως φαίνονται καλύτερα τα  μπισκότα με ζαχαρόπαστα που φτιάχνω, την στιγμή ακριβώς που τα φτιάχνω! (μεγάλο θέμα για μια blogger, μην γελάτε σας βλέπω!).  Και όλα αυτά τα έχω κάνει και εγώ με την σειρά μου, νιώθοντας μεγάλη χαρά και ικανοποίηση. Δεν χρειάζεται να σας ονοματίσω όλες, νομίζω ξέρετε πολύ καλά ποιες είστε... 

Μετά, λόγω της ιστορίας μας,  ξεκίνησε αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο από όλα μιας και πρόκειται για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, όπου το μόνο βέβαιο είναι πως πρέπει να έχεις κερδίσει την εμπιστοσύνη αυτού που σε ακολουθεί για να σε προσεγγίσει. Ξεκίνησα να λαμβάνω μηνύματα και email από μανούλες αγγέλων. Κάθε ένα από αυτά , καρφί και φιλί ταυτόχρονα στην καρδιά μου. Καρφί διότι πόνεσα για κάθε μια από αυτές τις απώλειες ξεχωριστά, φιλί διότι εκτίμησα βαθιά κάθε μικρή ή μεγάλη εξομολόγηση. Χωρίς καμία επίσημη γνώση επί του θέματος, μόνο με την δική μου εμπειρία να μου βαραίνει την πλάτη, προσπάθησα να χειριστώ κάθε περίπτωση όσο πιο σωστά μπορούσα, πολλές φορές εις βάρος της δικής μου ψυχολογίας. Θέλω να πιστεύω πως τα έχω καταφέρει. Και κρίνοντας από την αγάπη που μου δείχνουν διαρκώς οι μανούλες μου από τον δικό μας κύκλο αγάπης, η μαγεία είναι η πιο απτή και η πιο συγκινητική. 

Έπειτα ήρθε ο περιστασιακός ή καθημερινός επισκέπτης- αυτός χωρίς  δικό του blog και χωρίς κάποια δυσάρεστη εμπειρία να μας συνδέει- ο οποίος όμως χρειάστηκε λίγο παραπάνω χρόνο να εμπιστευτεί και να ανοιχτεί. Τώρα πια έχω τακτικούς ακολούθους, τόσο της σελίδας όσο και του blog  που όχι μόνο θα σχολιάσουν δημόσια, μα θα μου στείλουν και προσωπικό μήνυμα, λέγοντας μου και αυτοί με την σειρά τους μικρές στιγμές της καθημερινότητας τους, δείχνοντας μου μέχρι και φωτογραφίες των παιδιών τους- κίνηση που για μένα σημαίνει εμπιστοσύνη και με τιμά περισσότερο από κάθε άλλο συναίσθημα απέναντι μου. 

Τέλος υπάρχουν και οι δικοί σου άνθρωποι, αυτοί που ξέρεις πως κάποιες φορές γνωρίζουν μέχρι και το ύφος που είχες την ώρα που έγραφες κάτι- και η αλήθεια είναι πως χαμογελώ λίγο πιο πλατιά όταν βλέπω ένα οικείο όνομα κάτω από ένα ποστ μου...

Στην αρχή θυμάμαι να παλεύω να αυξήσω τις προβολές του blog, να κοιτάω τα στατιστικά και να επιχειρώ να αυξήσω και τους ακολούθους στην fb σελίδα μου. Έβαζα πολλές εικόνες με quotes ή σχετικές με την μητρότητα οι οποίες διαπίστωσα πως προσελκύουν μεγάλο κοινό και περίμενα με πολύ χαρά κάθε κοινοποίηση από άλλες μεγάλες σελίδες. Όλα αυτά φυσικά είναι απολύτως φυσιολογικά και ένας τρόπος για να υπάρξει μια σχετική απήχηση που αργά και σταθερά θα φέρει κόσμο στην σελίδα σου που τον αφορούν όσα έχεις να πεις. 

Όταν ωστόσο ξεπέρασα τους 1000 ακολούθους άρχισα να διαπιστώνω, πως όλα αυτά τα νούμερα δεν έχουν  και τόση αξία αν δεν είναι πραγματικά. Τι εννοώ; Δεν έχει τόση σημασία αν δεν είναι ενεργοί ακόλουθοι που έχουν κάτι να πουν και οι ίδιοι, ή έχεις μια κάποια ανταπόκριση πως αυτό που μοιράζεσαι,  τους αγγίζει. Είναι όμως ένα απαραίτητο βήμα για να έρθεις πιο εύκολα, πιο κοντά και σε άλλους ανθρώπους που ακόμα δεν σε έχουν ανακαλύψει. 

Αυτή την εποχή με παρά 100, 5000 ακολούθους στην σελίδα στο fb, και περίπου 10000 προβολές το μήνα στο blog, αυτό που έχω να πω είναι πως όλα αυτά τα νούμερα είναι ουτοπικά, σχεδόν άχρηστα εφόσον δεν "εμπορεύομαι" κάτι και πως εμένα με αγγίζουν αυτοί οι 2, 5, 10, 40 άνθρωποι των οποίων τα ονόματα βλέπω κάτω από τα ποστ μου, είτε σε μορφή like, είτε σε σχόλιο. Με αγγίζουν αυτοί οι άνθρωποι που στα πιο προσωπικά μου κείμενα, σε αυτά που καταθέτω ένα κομμάτι της ψυχής μου, μοιράζονται με την σειρά τους μια δική τους σκέψη, μου προσφέρουν λίγα λόγια κατανόησης πάντα με σεβασμό, μου κάνουν την τιμή να δώσουν λίγη και από την δική τους την ψυχή, λίγο από τον πολύτιμο χρόνο τους  σε μένα. 

Θυμάμαι, δεν ήταν ούτε ένα μήνα ανοιχτό το blog όταν στα απειροελάχιστα σχόλια που είχα τότε κάτω από τις αναρτήσεις μου, έλαβα ένα τρομερά αγενές, ανήθικο και προκλητικό σχόλιο και μάλιστα στην πιο "ευαίσθητη" μου ανάρτηση. Το σχόλιο ήταν φυσικά ανώνυμο και έγραφε επί λέξη: "Με αηδιάζεις". Σοκαρίστηκα τόσο πολύ, στεναχωρήθηκα τόσο πολύ, σκεφτόμουν- ποιος μπορεί να γράφει κάτι τέτοιο κάτω από μια τέτοια κατάθεση ψυχής; Ήμουν να σκάσω και μάλιστα ένα βήμα πριν πατήσω delete στο blog. Φυσικά το σχόλιο το διέγραψα και δεν απάντησα ποτέ- αλλά το συζήτησα με τον Παναγιώτη ο οποίος μου είπε πως όταν επιλέγεις να εκτεθείς, επιλέγεις να εκτεθείς σε όλα. Και στα καλά και στα κακά. Και πως σίγουρα δεν άξιζε να σταματήσω κάτι που με ευχαριστεί τόσο πολύ για ένα τόσο φανερά κακεντρεχές σχόλιο που απλά ήθελε να προκαλέσει. 

Ευτυχώς- για μένα, για σας δεν ξέρω(!)- το blog δεν το διέγραψα. Αντίθετα το έκανα κάθε μέρα όλο και πιο δικό μου. Και πήρα τόση πολύ θετική ενέργεια, αγάπη και μαγεία που ποτέ δεν περίμενα και με συγκινεί βαθιά. Αλήθεια βαθιά- όσο γλυκανάλατο και αν σας ακούγεται αυτό. 

Πολλές φορές εύχομαι να είχα αγαπήσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πιο νωρίς, τότε που υπήρξα κλινήρης για 15 συνολικά μήνες της ζωής μου και πάλευα με σκέψεις, αγωνίες, εφιάλτες, τότε που πάλευα με τον ίδιο μου τον εαυτό. Πόση συντροφιά θα είχα εκείνες τις απελπιστικές ώρες που βυθιζόμουν στα σκοτάδια, πόσες γυναίκες θα είχα βρει με παρόμοιες εμπειρίες που θα μου έδιναν συμπαράσταση, δύναμη, ελπίδα; 

Σαν άνθρωπος λοιπόν που άργησε πολύ να εκτιμήσει όλο αυτό το καινούργιο δεδομένο στην ζωή μας, σαν άνθρωπος που προέρχεται από μια γενιά που είδε για πρώτη φορά υπολογιστή στο τέλος της εφηβείας, σας βεβαιώνω πως- αν φροντίζετε να "φιλτράρετε" όσα διαβάζετε, να αγνοείτε επιδεικτικά αγενείς και προκλητικές προσεγγίσεις και να μην φοβάστε να επικοινωνήστε μέσω αυτού του μέσου- μόνο θετικά έχει να προσφέρει στην ζωή σας όλη αυτή η κοινωνική δικτύωση. 

Όπως όμως σε κάθε τομέα της ζωής μας, έτσι και σε αυτόν, για να βρεις την μαγεία πρέπει να την ψάξεις... Και εγώ σίγουρα ψάχνω κάθε μικρό σημάδι μαγείας κάθε λεπτό και στιγμή... Εσύ;

Monkey talk- ή αλλιώς τι ακούει μια μάνα από ένα μαιμούδι 33 μηνών...

Ο Δημήτρης πλένει τα δόντια του. Τον πειράζω και τον γαργαλάω. "Άσε με μαμά!" λέει ξανά και ξανά. Δεν σταματώ όμως και ξαφνικά ακούω: 
-"Άσε με ΓΙΆΝΝΑ!"

 ‪#‎αυταειναι‬ ‪#‎άρχισανταοργανα‬


Μια Κυριακή αποφασίζω να του δώσω για πρωινό ένα πλούσιο ποτήρι γάλα με γεύση φράουλα που του αρέσει και ένα Cake Pop της μαμάς που τρελαίνεται. Έτσι για να αποκτήσει η ημέρα μια πιο ξεχωριστή αύρα. Είναι ξετρελαμένος, δεν μπορεί να το πιστέψει. Με κοιτάει όλο έρωτα και λέει: 
-Καλή μαμά είσαι.... 

‬ ‪#‎χαμηλάτακριτηριατου‬‪#‎νταξει‬ ‪#‎τοχω‬ ‪#‎κυριακατικαπρωινα‬

Του έχω πάρει σχεδόν τα πάντα. Παιδική ομπρέλα όχι. Έχουμε πάει στην παρέλαση και ούτε που ξέρω πόσα παιδάκια είδε με τις δικές τους ομπρέλες. Ήθελε μου είπε, μόλις βρούμε θα σου πάρω, του είπα. Εντάξει, μου είπε. Το βράδυ τον κρατούσα αγκαλιά κοιμισμένο και ξαφνικά μισοανοιγει τα μάτια του και λέει: 
-"Βρήκα μαμά. Βρήκα! Παιδική ομπρέλα ντατση, βρήκα" 

‪#‎παιδακιμου‬‪#‎ονειρεύεται‬ ‪#‎δεκαομπρελεςθασουπαρω‬ ‪#‎αγοριμου‬ 

Μια μέρα ήμουν πολύ άρρωστη και  από την ώρα που σηκώθηκα μέχρι και αργά το μεσημέρι είχα ίλιγγο. Ο Παναγιώτης δεν ξύπνησε με την πρώτη και δεν κατάφερα μετά να σηκωθώ ξανά από το σαλόνι που καθόμασταν με τον Δημήτρη. Του ζητούσα να πάει να ξυπνήσει τον μπαμπά αλλά δεν ήθελε να με αφήσει.
"Σε προσέχω" μου έλεγε.
Όλο το πρωί απασχολήθηκε μόνος του δίπλα μου χωρίς να ζητήσει τίποτα. Και όταν καμιά φορά ήθελε να φέρει κάτι από το δωμάτιο του ή την κουζίνα μου έλεγε: 

" Δεν αργώ καθόλου. Ξανάρθω μαμά μου"...

‪

#‎κατισωστοεχουμεκανεισιγουρα‬ ‪#‎αυτόθαπειαγαπη‬ ‪#‎ourkindoflove‬ ‪#‎myboy‬

Μια μέρα ξυπνάω και βρήκα τον Δημήτρη να έχει ανοίξει την Καινή Διαθήκη πάνω στην κοιλιά μου και να μουρμουρίζει....

-Διαβάζω μαμά... (αφού δεν είπε "Σε διαβάζω μαμά, πάλι καλά!) 

 ‪#‎τέλεια‬ ‪#‎Ματιευχαριστοξυπνημα‬‪‬ ‪#‎αΕνταξει‬ #‎φυσιολογικαπραγματα‬

Παίζουμε ένα πρωί στο δωμάτιο του. Γελάει, τσιρίζει, γενικά δείχνει να περνάει την μέρα της ζωής του. Ξαφνικά, εμφανίζεται στην πόρτα του ο Παναγιώτης  που ξύπνησε. Τρέχει προς το μέρος μου, με αρπάζει από το χέρι και φωνάζει: 

-Σήκω μαμά! Φύγε! Στις δουλειές σου πήγαινε τώρα!!! 

#ΑυτόΉταν #IAmHisSecondChoice #ΆκουΣτιςΔουλειέςΣου

Έχει ένα παιχνίδι με διάφορα ξύλα, βίδες και παξιμάδια με τα οποία μπορείς να φτιάξεις διάφορες κατασκευές. Ένα βράδυ επιμένει να του φτιάξω και βάζω πείσμα να τα καταφέρω- όχι τίποτε άλλο μα για να κοκορευτώ στον Παναγιώτη! Μου ζήτησε να του φτιάξω την τραμπάλα. Βασανίστηκα κοντά μια ώρα και αφού τα κατάφερα τελικά, του την δίνω όλο χαρά λέγοντας του πως τα κατάφερα! Την παίρνει με χαρά, μου λέει όλο περηφάνια "Μπράβο μαμά!" και αφού την περιεργάζεται για 25 δεύτερα , σοβαρεύει, μου δίνει την τραμπάλα και λέει όλο ύφος: 

-Άλλο τώρα. Αυτό, το βαρέθηκα. 

#ΝαΣεΠιάσωΑπόΤοΑυτίΝαΣουΠωΕγω #ΤηνΒαρέθηκε #ΠόσοΠαραπάνωΝαΠαίξειςΜεΜιαΤραμπάλα;

Είναι άρρωστος με ωτίτιδα και παίρνει αντιβίωση για πρώτη φορά. Έχει ήδη πιει τις δυο πρώτες δόσεις και έρχεται η ώρα και για την τρίτη. Ξινίζει το μουτράκι του μόλις του την δίνω και μου λέει πως δεν είναι ωραία. 

-Το ξέρω καρδούλα μου, του λέω, τα φάρμακα συνήθως δεν έχουν ωραία γεύση. 

-Ναι. Το κατάλαβα, μου λέει.

#ΨυχήΜου

Έχουμε συμφωνήσει ένα βράδυ να του διαβάσω τέσσερα παραμύθια. Επειδή όμως τον βλέπω που έχει αρχίσει να νυστάζει μα οι ιστορίες τον ξαγρυπνούν, παίρνω στα μουλωχτά το ένα παραμύθι και το κρύβω στον καναπέ. Μόλις του διαβάζω τα τρία ψάχνει το άλλο. 

-Δεν έχει άλλο καρδούλα μου, τόσα διαλέξαμε, του λέω. 

Με κοιτάει καλά καλά, σηκώνει το φρύδι και μου λέει:

-Και άλλο είχαμεεεε... Το έκρυψες.... 

#ΠωςΝαΚρυφτείςΑποΤαΠαιδιά #ΈτσιΚαιΑλλιώςΤαΞέρουνΟλα

Ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ αδυναμία στον πατέρα του. Δεν είναι μόνο που του λείπει πολύ μιας και κάνει δύο δουλειές και τον βλέπουμε λίγο. (και στις δυο δουλεύει και Σαββατοκύριακα). Πιο πολύ είναι που τις ώρες που ο Παναγιώτης είναι σπίτι θα θυσιάσει κάθε άλλο και θα παίξει μαζί του ακούραστα. Μόνιμο άγχος λοιπόν του μικρού είναι πότε θα φύγει ο μπαμπάς και μέχρι να φύγει, δεν ξεκολλάει από πάνω του για να μην χάσει λεπτό μαζί του. Είχα προσέξει πως όσο κόντευε η ώρα που θα έφευγε για την δουλειά , τόσο πιο ιδιότροπος και γκρινιάρης γινόταν. Μια μέρα λοιπόν μόλις έφυγε ο Παναγιώτης έκανε τα γνωστά του νάζια, καθόταν δηλαδή σε μια γωνία κλαψούριζε και μονολογούσε πως τώρα θύμωσε και του λείπει ο μπαμπάς του. Τον αφήνω πάντα να ξεσπάει θυμίζοντας του πως ο μπαμπάς πρέπει να δουλέψει και να σκέφτεται πως όσο είναι μαζί μας, μας δείχνει όλη του την αγάπη. Εκείνη την ημέρα αφού ξέσπασε ήρθε και έκατσε δίπλα μου και είπε: 

-Τώρα ηρέμησα. Έφυγε, ντάξει πάει, Τώρα ηρέμησα. 

Και κουλουριάζεται δίπλα μου και συμπληρώνει:

-Εσύ μαμά μου, μην φύγεις ποτέ, ναι; 

#MyHeartJustSkippedABeat #ΕλάτεΜαζέψτεΜε

Οι αναρτήσεις αυτές είναι εμπνευσμένες πρωταρχικά από την υπέροχη Ασπασία και τους ξεκαρδιστικούς δεκάλογους της κόρης της Δάειρας, αλλά και από την αγαπημένη μου Γεωργία και τις πραγματικά μοναδικές ατάκες του γιου της Παύλου.  Κορίτσια σας ευχαριστώ για την έμπνευση! 

Το πρώτο μας egg hunting! (κυνήγι αυγών)

Το egg hunting το είχα δει μια φορά σαν παιδί σε κάποια αμερικάνικη ταινία και έκτοτε, το ξέχασα. Πρόκειται για ένα έθιμο, όπου το Πάσχα οι γονείς κρύβουν αυγά είτε στο σπίτι, είτε στον κήπο και τα παιδιά καλούνται να τα ανακαλύψουν προκείμενου να γεμίσουν τα καλάθια τους. 

Ανάλογα με την ηλικία των παιδιών, υπάρχουν πολλά όμορφα πράγματα που μπορείς να κάνεις, όπως βραβεία σε όποιον βρει τα περισσότερα, ή κυνήγι αυγών μέσω γρίφων. Γενικά οι ιδέες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο είναι άπειρες, αρκεί να googlαρει κανείς τις σωστές λέξεις! 

Αυτό το έθιμο λοιπόν, το θυμήθηκα όταν αποφάσισε να το διοργανώσει πέρσι η φίλη μου η Κέλλη μαζί με τις μαμάδες από το σχολείο της μεγάλης της κόρης. Είχαμε την τιμή να είμαστε καλεσμένοι και περάσαμε τόσο όμορφα που φεύγοντας δήλωσα στην φιλενάδα μου πως του χρόνου μάλλον θα το κάνω και εγώ. (η οποία φυσικά με έβρισε που δεν αφήνω κάτι αποκλειστικά δικό της!-δικό σου το στόλισμα του δέντρου Κέλλου, οκ;!) 

Πλάκα στην πλάκα, σκέφτηκα μήπως έχει δίκιο και το έβγαλα από το μυαλό μου. Ωστόσο, εντελώς ξαφνικά για τα δικά μου δεδομένα, αποφάσισα τελικά να το κάνω για να δώσω χαρά στο μαιμουδάκι που ανυπομονούσε οικτρά για το πάρτι γενεθλίων του το καλοκαίρι. Σκέφτηκα, γιατί όχι, κάθε ευκαιρία είναι μια αφορμή για πάρτι! 

Και κάπως έτσι διοργάνωσα το πρώτο μου egg hunting- πολύ νωρίτερα το ξέρω- μα τη τελευταία Κυριακή πριν το Πάσχα την είχε κλείσει η πρωτοπόρος και φυσικά δεν θα τολμούσα να το κάνω την ίδια μέρα, ενώ η προτελευταία ήταν μια ανάσα από την τελική ημερομηνία τοκετού της κουνιάδας μου και φυσικά δεν γινόταν διαφορετικά. 

Αρχικά στείλαμε την πρόσκληση μας ηλεκτρονικά, της οποίας το αυγό, το σχεδίασε ο Δημήτρης Γεράσιμος μόνος του! (η χαρά του απερίγραπτη, κάθε μέρα μου έλεγε τα ονόματα όλων των φίλων του που έχουμε καλέσει!)

Επειδή τα παιδιά είναι μικρά μεν, μα με κάποια πιο μεγαλύτερα σε ηλικία, είδα μια υπέροχη ιδέα στο pinterst όπου σε κάθε παιδί αντιστοιχούσε ένα χρώμα. Αυτό απέτρεπε από το να πάρουν όλα τα αυγά τα μεγαλύτερα παιδιά. 

Στην πράξη βέβαια δυσκολεύτηκα αρκετά, αφού δεν έβρισκα εννιά διαφορετικά χρώματα σε αυγά. Οπότε έπαιξα με το λαχανί και πράσινο σκούρο, ροζ και φούξια, μπλε και γαλάζιο. Δύσκολες διαφορές για της ηλικίες της πλειοψηφίας, μα δεν τρελαθήκαμε κιόλας, αρκεί να ήταν μέσα στο φάσμα του χρώματος που ψάχναμε. 


Οπότε, φτάνοντας σπίτι, τους καλεσμένους τους καλωσορίζαμε κάπως έτσι...

Κάθε παιδάκι που ερχόταν φορούσε το δικό του χρώμα στο χέρι, (σκέφτηκα ότι αυτό θα τα βοηθούσε περισσότερο), και όσα αρνήθηκαν, τα φόρεσαν οι μαμάδες, κάποιες δε πολύ εμπνευσμένα! (ή μάλλον κάποια, μην κρυβόμαστε μια είναι η έμπνευση, μετά από εμένα φυσικά χιχι, το άλλο ψαράκι της παρέας!) 

Δυστυχώς είχαμε και δυο "απώλειες" και έτσι η φούξια και κίτρινη κορδέλα δεν φορέθηκαν ποτέ, (στην ουσία ξέρω πως η Κέλλη προσπάθησε να μπουκοτάρει το egg hunting μου!), μα τα καλαθάκια τους τα γεμίσαμε και θα τους τα στείλουμε δωράκι! Έμεινε επίσης και ο πρώτος γρίφος, ο οποίος αφορούσε την ξαδέλφη του μαιμουδιού που είναι πολύ μεγαλύτερη σε ηλικία. Για να μην βαρεθεί σκέφτηκα να τις φτιάξω πέντε γρίφους οι οποίοι θα την οδηγούσαν σε ένα έτοιμο καλαθάκι γεμάτο λιχουδιές.! Η Έλενα μας όμως δεν ήρθε, οπότε τον ρόλο της έπαιξε η κουμπάρα μου- το καλαθάκι βέβαια θα σταλεί και αυτό στην αρχική παραλήπτρια!

Ήμουν πολύ άρρωστη όλες τις μέρες πριν αλλά και ανήμερα, οπότε δεν έδωσα και τον καλύτερο μου εαυτό στον μπουφέ, όμως νομίζω πως κανείς δεν δίνει τόση σημασία στις λεπτομέρειες. Είχαμε την δική μας σπιτική λεμονάδα, τοστάκια, νηστίσιμα cupacakes από την απίθανη συνταγή της Γεωργίας εδώ, αυγά βραστά tagged- με το όνομα κάθε παιδιού πάνω- απίθανες λιχουδίτσες από τον φούρνο της γειτονιάς και φυσικά τα πεντανόστιμα pancakes της Ελπίδας, τα οποία έκανα σε σχήμα αυγών πασχαλινών και ξετρελάθηκα! (στα οποία μπορούσαν να βάλουν πραλίνα ή μέλι, οπότε και ξετρελάθηκαν και οι υπόλοιποι!)

Για διακόσμηση του backround κρέμασα ζωγραφιές ανάλογες του θέματος και μερικά διακοσμητικά που ήδη είχα, με σκοπό να τις ζωγραφίσουν τα παιδιά και να τις ξανακρεμάσω ζωγραφισμένες! (ιδέα που είχα πάρει από απίθανο πάρτι της Ασπασίας εδώ) Ενώ όλα τα καλαθάκια ήταν έτοιμα, το ίδιο και τα αυγά για να τα κρύψω λίγο πριν το κυνήγι! 

Τα καλάθια δε ήταν μια πολύ αστεία παρωδία, αφού έγινε το εξής που μοιράστηκα στο instagram και ήταν πραγματικά γελοίο... 

Η αποκορύφωση δε της παρωδίας, ήταν πως εν τέλει η κορδέλα λυνόταν στα πλαινά που την είχα δέσει, ώσπου στο τέλος αναγκαστήκαμε όλοι να τα κρατάμε όπως ακριβώς είχαν σχεδιαστεί να τα κρατάς και με την Αρετή να μου λέει "Η σιλικόνη στο κέντρο σε μάρανε, χάθηκε να βάλεις λίγη και στα πλαινά!" (ζηλεύεις, κακούργα, ζηλεύεις!!!) 

Να και οι υπέροχες κρυψώνες μας!

Τα καλαθάκια μοιράστηκαν, οι μπαμπάδες αναχώρησαν να πιουν το καφεδάκι τους παραθαλάσσια με την ησυχία τους, (και εμείς με την δική μας!), και  ξεκινήσαμε την κάθοδο προς τον κήπο, με πρωτοστάτη τον οικοδεσπότη φυσικά! 

Φτάσαμε, οι οδηγίες δόθηκαν- με πολύ πολύ δυσκολία από μια σχεδόν άφωνη μαμά- (λόγω βήχα), και κάπως έτσι ξεκινήσαμε να κυνηγάμε...αυγά!! 

Η κουμπάρα δεν έλυσε τους γρίφους, αφού έβρισκε τυχαία η απατεώνισσα τα χαρτάκια, έπρεπε όμως να λύσει τον τελευταίο για να βρει το καλάθι! Με πολύυυυ βοήθεια- τα κατάφερε!! (γιατί ήταν και πανέξυπνοι οι γρίφοι, εμ τι;;!!) Μετά είχαμε χαρούμενα παιδάκια να δείχνουν τα καλαθάκια τους, μα για μένα το πιο σημαντικό που άξιζε όλη την κούραση ήταν αυτό το συγκεκριμένο παιδάκι τέρμα δεξιά που ένιωσε πολύ ξεχωριστά σε αυτό το άκρως παιχνιδιάρικο πάρτι!

Και τίποτα άλλο δεν θέλει μια μαμά για να νιώσει και η ίδια, εξίσου ξεχωριστά... 

Μην νομίζετε πως το πάρτι τελείωσε εδώ... όχι. Ανεβήκαμε πάλι πάνω και αυτή την φορά ζωγραφίσαμε αυγά... 

Και μετά ζωγραφίσαμε και χεράκια! Γιατί έχουμε πει, βρώμικα παιδάκια, ευτυχισμένα παιδάκια... Παρασύρθηκαν και οι μανούλες και λερώθηκαν και αυτές! (μερικές πιο πολύ από τα παιδάκια!) 

Μετά καθαρίσαμε, βάλαμε όλα τα αυγά να στεγνώσουν, (και τώρα πρέπει να τους τα μοιράσω, ελπίζω να θυμούνται οι μανούλες τα έργα τέχνης των παιδιών!), και παίξαμε με πλαστελίνες. Ε, μετά κουραστήκαμε και θέλαμε απλά να αράξουμε στο αυτοκίνητο ή στο αεροπλάνο,  να χοροπηδήσουμε στο τραμπολίνο ή απλά να κοιμηθούμε στην αγκαλιά της μαμάς!

Με πολύ οικονομικό badget λοιπόν, αφού δεν αγόρασα κανένα διακοσμητικό και κινήθηκα με όσα είχα, και με μερικές απλά αγορές για χειροτεχνίες και τα αυγά φυσικά, περάσαμε μια πολύ όμορφη και ξεχωριστή ημέρα. Τόσο, που ευχηθήκαμε όλοι και του χρόνου να είμαστε καλά να το ξανακάνουμε. 

Για ένα τέτοιο μουτράκι; Εννοείται πως θα το ξαναέκανα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Και σας προτείνω να το κάνετε και εσείς, αν δεν το κάνετε ήδη! Είναι μια υπέροχη δραστηριότητα για παιδιά!

Α! Και μανούλες! Σύντομα θα λάβετε και τις inbox φωτογραφίες σας! (Εσύ Κέλλη τίποτα, χεχεχε!! ;-) )