Core βόρειες αναμνήσεις

 Ίσως ακουστεί αστείο, μα το μυαλό μου και η καρδιά μου είναι ακόμα στη Θεσσαλονίκη - σε αυτό το ξεχωριστό τριήμερο με το εφηβάκι μου. Αλήθεια. Πάνω από δέκα μέρες πάνε, που έχουμε επιστρέψει, ΤΟΣΟ ξεχωριστές είναι αυτές οι στιγμές. 

Δύο αναμνήσεις όμως, τις ξεχωρίζω ένα ΤΙ παραπάνω... 

Μια από αυτές αφορά στο πρώτο μας πρωινό ξύπνημα. Σε αντίθεση με το σπίτι και τη ρουτίνα μας, που ξυπνάω πάντα, τουλάχιστον, δύο ώρες πριν από τον Δημήτρη Γεράσιμο, στην Θεσσαλονίκη ξυπνήσαμε ταυτόχρονα σχεδόν. Με είδε λοιπόν, να σηκώνομαι αναμαλλιασμένη και πρησμένη από τον ύπνο για να πάω στο μπάνιο. Μόλις βγήκα μου είπε: "Έχεις πλάκα όταν ξυπνάς μαμά. Δεν νομίζω ότι σε έχω ξαναδεί έτσι!" Συμπληρώνοντας: "Είσαι γλυκειά". Και το ξέρω πως ακούγεται χαζό και ανούσιο, όμως για μένα τουλάχιστον αυτή η στιγμή ήταν μια στιγμή σύνδεσης με τον γιο μου πολύ ιδιαίτερη... 

Η άλλη, αφορά στην τελευταία μας βραδινή έξοδο πριν την ημέρα της επιστροφής. Παρότι είχαμε πράγματα ακόμα να κάνουμε, το εφηβάκι είχε δει ένα θερινό σινεμά, κυριολεκτικά 2 λεπτά από το σπίτι που μέναμε, και ήθελε να πάμε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ το τελευταίο βράδυ που είχε την ταινία Coco. (Είναι από τις αγαπημένες μας). Σε γενικές γραμμές, εμείς δεν αγαπάμε ιδιαιτέρως τα θερινά σινεμά, οπότε με σόκαρε λίγο η επιμονή του να πάμε και για να είμαι ειλικρινής, δεν ανυπομονούσα...

Κι όμως... 

Αυτό το, τόσο προσεγμένο σε κάθε μικρή και μεγάλη λεπτομέρεια, θερινό σινεμά στη Θεσσαλονίκη, αποκατέστησε την αγάπη μας στα θερινά σινεμά γενικότερα. Όλη η ομορφιά του, όπως και όλη εκείνη η βραδιά με το εφηβάκι μου, ήταν απλά ΜΑΓΙΚΗ. Ένιωσα σαν να ήμουν σε άλλη εποχή και άλλη χώρα. Θυμήθηκα συναισθήματα, βαθιά ξεχασμένα. Μια αγαπημένη ταινία του 2017 σε ένα θερινό σινεμά, έγινε μια #core ανάμνηση και για τους δύο μας αυτή τη φορά...Δεν μπορώ να εξηγήσω τι και πώς- δεν υπάρχουν πάντα λέξεις για τα πάντα- όμως πραγματικά δεν ήθελα να τελειώσει εκείνη η βραδιά- ΤΟΣΟ όμορφα περάσαμε. 

Ανυπομονώ να επιστρέψουμε και σε άλλη περίσταση...