Μεγαλοκοπέλα ετών 46

 Κάπως έτσι μοιάζουν τα 46, χωρίς φίλτρα, χωρίς βελτιώσεις, χωρίς καν μακιγιάζ. Με μόνο σύμμαχο τον ήλιο και τη ψυχή που φαίνεται στο βλέμμα. 

Και είμαι οκ με αυτό. Πάντα ήμουν. Δεν έχουν όλοι το προνόμιο να μεγαλώνουν. Να γερνάνε. (Ναι να γερνάνε). Προνόμιο είναι. Και είμαι ευγνώμων για αυτό. Άλλωστε η ηλικία είναι μόνο ένα νούμερο σωστά; 

Κάποιες φορές νιώθω 46 χρόνων, άλλες 26. Άλλες νιώθω 76 και άλλες απλά αναρωτιέμαι πότε έγινα ενήλικας με τα όλα του, αφού το παιδί που κρύβεται μέσα μου, ακόμα ζει και βασιλεύει. Έτσα ν'αυτα. 

Στα γενέθλια μου κάνω πάντα πράγματα που με ευχαριστούν. Με νταντεύω αν θες, γιατί δεν το κάνω πότε άλλοτε. Είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου βλέπεις, οπότε αυτή τη μια φορά το χρόνο θέλω να κάνω του κεφαλιού μου και να με έχω στα ώπα ώπα. Επίσης είμαι άνθρωπος που αγαπά πολύ τη μοναχικότητα και φέτος περισσότερο από ποτέ, είχα ανάγκη να περάσω χρόνο με την Γιάννα. Ναι καλέ. Εμένα. Αποκλειστικά. Εγωιστικό ; Δεν πειράζει. Χρειάζεται και αυτό. Μια γυναίκα σπάνια βάζει τον εαυτό της σε προτεραιότητα. Εγώ το κάνω. Έστω και μια φορά το χρόνο. 

Κανόνισα λοιπόν όλα όσα ήθελα να κάνω και απλά τα έκανα. Τόσο απλά, τόσο ουσιαστικά. Δεν έχει σημασία τι και πως. Σημασία έχει ότι σήμερα έδωσα χρόνο και χώρο στο παιδί αυτό που επιμένει να κολυμπάει, επιμένει να μένει στην επιφάνεια - όσα κύματα και όσες φουρτούνες και αν αντιμετωπίζει. Κάποια στιγμή η θάλασσα πάντα ηρεμεί. Και τότε παίρνω τις ανάσες μου, μαζεύω τις δυνάμεις μου και συνεχίζω. 

Χρόνια μου πολλά λοιπόν. Θα κλείσω με τους εξής στίχους που μόνο τυχαίοι δεν είναι και αυτοί σήμερα. Αυτή τη μέρα που γέμισε με τόση ΑΓΆΠΗ ΜΟΝΟ αξημέρωτα κιόλας...

"Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε

τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους

παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε

ονόματα και βλέμματα και δρόμους

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

που θυμάσαι και θυμάμαι

τίποτα δε χάθηκε ακόμα

όσο ζούμε και πονάμε

χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

μόνο τρόπο να κοιτάνε

Κι αν άλλάξαν οι φίλοι μας λιγάκι

αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας

χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι

αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

που θυμάσαι και θυμάμαι

τίποτα δε χάθηκε ακόμα

όσο ζούμε και πονάμε

χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

μόνο τρόπο να κοιτάνε"

Ένα κόκκινο μπαλόνι 15 χρόνια μετά....

 Ένα κόκκινο μπαλόνι στον συννεφιασμένο ουρανό και εγώ να σκέφτομαι πως γίνεται να μοιάζει ακόμα σαν χθες κάτι που έγινε πριν 15 χρόνια... 

15 χρόνια πριν, στις 15 Φλεβάρη και ώρα περίπου 2 τα ξημερώματα, γέννησα ένα πανέμορφο και πανύψηλο αγόρι που έζησε μόλις 10 ώρες. Αυτές τις δέκα ώρες, πραγματικά πίστεψα ότι τα καταφέραμε. Ότι οι οχτώ, σχεδόν ασήκωτοι και ατελείωτοι μήνες, είχαν τουλάχιστον αίσιο τέλος.... Μα, όχι. 

Σαν αυτό το κόκκινο μπαλόνι που σήμερα εξαφανίστηκε τόσο γρήγορα από τα μάτια μας, έτσι και αυτό το μελαχρινό, ξεχωριστό αγόρι έμαθε να πετάει πριν μάθει να περπατάει... Και πριν προλάβουμε καν να "συστηθούμε", πριν μάθουμε να ζούμε μαζί του, έπρεπε να μάθουμε να ζούμε χώρια του... 

Δεν έχει λογική το νεογνικό πένθος. Και πίστεψέ με πονάει. Πονάει ΠΟΛΥ. 

15 χρόνια. Σαν χθες. Κάθε ανάμνηση ΠΟΛΥΤΙΜΗ. Τις προάλλες, η μητέρα μου μοιράστηκε μαζί μου μια δική της αλήθεια για το μωρό, που με συγκίνησε πολύ. Έγινε και δική μου αλήθεια. Μόνη παρηγοριά, να ζει η μνήμη του. Σημαντική θέση στην καρδιά μου, όσοι συμβάλουν στην ενίσχυση αυτής της μνήμης. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Καμιά θέση στην καρδιά μου όσοι κάνουν το αντίθετο ή όσοι υποτιμούν την απώλεια μου.

Έχασα ένα μωρό. Ενα μελλοντικό παιδί, έφηβο, ενήλικα. Έχασα αγκαλιές, γέλια, κλάματα, νανουρίσματα, τσακωμούς. Έχασα ένα κομμάτι της καρδιάς μου. Αυτό που σήμερα πέταξε στον ουρανό με την ελπίδα να φτάσει μια ψυχή που δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία και η τιμή να γνωρίσω... 

15 χρόνια που ένα κομμάτι μου λείπει και θα λείπει για πάντα. Όσες καρδιές - μπαλόνια και να αφήσω στον ουρανό, μένω μόνο με την ελπίδα. Και με αυτό το κενό...

12 χρόνια "Όταν γεννήθηκα ξανά"

 Το "Όταν γεννήθηκα ξανά" έχει γενέθλια σήμερα. Και γίνεται 12. 

Δώδεκα χρόνια ατελείωτης και ενίοτε παρανοϊκης πάρλας, μας έφτασαν από τους βία 100 ακολούθους, (δεν είχα, ούτε έχω, και μεγάλο κοινωνικό κύκλο να βοηθήσει, χαχα), στους σχεδόν 16.000- χωρίς προωθήσεις, χωρίς διαγωνισμούς, χωρίς διαφημίσεις και παραπλανητικούς τίτλους, (και είναι οκ όλα αυτά, εγώ δεν επιλέγω να μπω σε αυτή τη διαδικασία), παρά μόνο με τα μοιράσματα ψυχής, τους προβληματισμούς της καθημερινότητας και με τις ιδιορρυθμίες της δικής μας ταπεινής και ταυτόχρονα ξεχωριστής, για εμάς, ζωής. Και φυσικά με αυτές τις ατέλειωτες προτάσεις μου, με άπειρα κόμματα και άλλες τόσες παρενθέσεις, μέχρι να φτάσω στο δια ταύτα - πραγματικά σας θαυμάζω που καταφέρνετε και βγάζετε άκρη με τα κατεβατά μου τόσα χρόνια. 

Το έχω ξαναπεί μα θα το ξαναπώ και για τους πιο φρέσκους στην παρέα. Το διαδικτυακό αυτό παρεάκι, υπήρξε το αποκούμπι μου και η έμπνευση μου στο πιο απαιτητικό κεφάλαιο της ζωής μου- αυτό της μητρότητας. "It takes a village to raise a kid" λέει μια αφρικανική παροιμία και κρύβει τόση αλήθεια. Στην απομονωμένη όμως αυτή εποχή που ζούμε, στην γεμάτη επίκριση και ΜΗ ενσυναίσθηση, το να βρεις ΙΔΊΩΣ εδώ μέσα μια μερίδα ανθρώπων που δεν έχουν σκοπό ούτε να τρολάρουν, ούτε να κρίνουν, ούτε απλά να πετάξουν τη χολή τους άνευ λόγου και αιτίας - είναι ΤΟΣΟ σημαντικό. Και είμαι πραγματικά ΕΥΓΝΏΜΩΝ για την ΠΟΙΟΤΗΤΑ και την ΕΥΓΕΝΙΚΉ κράση των ανθρώπων που αποτελούν αυτό ακριβώς το παρεάκι εδώ μέσα. Και σας ευχαριστώ για αυτό. 

Σας ευχαριστώ που ανέχεστε τα ατελείωτα κείμενα μου, τις εμμονές μου με την ίδια θεματολογία, τις δύσκολες περιόδους της ζωής μου που σας κάνω μόνο να κλαίτε - σας ευχαριστώ για όλα.

Η φωτογραφία που επιλέγω για αυτή την ανάρτηση δεν είναι τυχαία. Μου θυμίζει υπέροχες στιγμές με το παιδί μου- που είναι και η πρωταρχική έμπνευση για αυτό το μπλογκοσπιτάκι- αλλά και υπέροχες αναμνήσεις με το Κιτσάκι μου που μου λείπει ΠΆΝΤΑ μα αυτές τις μέρες που έχω ανάγκη το κανακεμά της- ένα τι περισσότερο. Η φωτογραφία αυτή μου θυμίζει να χορεύω ΑΣΤΑΜΆΤΗΤΑ με το πεντάχρονο γιο μου στην αγκαλιά, (για χάρη της και μόνο) και την Αφροδίτη να είναι πιο όμορφη από ποτέ και το χαμόγελο της το πλατύ να φωτίζει τον κόσμο όλο... 

Πόσο απρόβλεπτη και μυστήρια είναι η ζωή. Δεν παύει να με εκπλήσσει. Για αυτό και εγώ θα συνεχίσω να γράφω ακόμα και τις μέρες αυτές που αντιδρούν σε αυτά που γράφω δέκα άτομα όλα και όλα - τα μισά εκ των οποίων η μάνα μου και φίλοι. (Και να ξέρετε, αυτές οι αναρτήσεις με τις λίγες αντιδράσεις είναι πάντα και οι πιο αγαπημένες μου). Θα γράφω και τις μέρες που οι αναρτήσεις ξεφεύγουν από τα δεδομένα μου και φτάνουν στις χιλιάδες αντιδράσεις - όπου πλέον νιώθω άβολα λίγο. (Και αλήθεια λέω). Θα συνεχίσω να γράφω γιατί πολύ απλά δεν έχω άλλο τρόπο. Το να γράφω είναι όπως η αναπνοή μου. Τόσο φυσικό. 

Δώδεκα χρόνια λοιπόν από όταν γέμισε η αγκαλιά μου μετά τη γέννα αντί να μείνει άδεια, δώδεκα χρόνια από όταν γεννήθηκα ξανά, δώδεκα χρόνια από όταν γνώρισα εκ νέου τη Γιάννα μέσα από τη νέα βελτιωμένη έκδοση μου - μέσα από τα μάτια του ΠΟΛΥΤΙΜΟΥ θαύματος μου. Ιούλιο έγινα για τρίτη φορά μάνα, Γενάρη πάτησα για πρώτη φορά το κουμπί δημοσίευση σε τούτη εδώ τη διαδικτυακή γωνιτσα. 

Σας ευχαριστώ που κάποιοι είστε εδώ ΚΑΙ τα δώδεκα αυτά χρόνια. 

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη. (2025)

 Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήξερα αν θα γράψει φέτος γράμμα ο Δημήτρης Γεράσιμος. Έγραψε όμως, και πόσο χαίρομαι για αυτό. Χρειαζόμαστε άφθονη μαγεία σε αυτή τη ζωή - όση περισσότερη τόσο το καλύτερο. 

Όπως και να έχει, το γράμμα στον Άγιο Βασίλη είναι ΠΑΝΤΑ δραστηριότητα που κρύβει το ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης του Δεκεμβρίου - μιας και είναι παράδοση πλέον να είναι η μέρα αυτή μια γιορτή από μόνη της. 

Είμαστε πάντα και οι τρεις μας, ανάβουμε το τζάκι, οι λιχουδιές είναι άφθονες, το ίδιο και τα ζεστά ροφήματα και με πολύ σκέψη και συζήτηση - αποφασίζει το μαϊμούδι τι θα ζητήσει από τον Άγιο. Αφού το ολοκληρώσουμε βλέπουμε ΠΆΝΤΑ το Polar Express, ανοίγοντας και επίσημα πλέον την εορταστική περίοδο! Έπειτα όλη την υπόλοιπη ημέρα λιώνουμε κυριολεκτικά μπροστά από το τζάκι με επιτραπέζια, διάβασμα και αγαπημένες σειρές... 

Την επόμενη ημέρα, πάμε μια βόλτα από το κεντρικό ταχυδρομείο της πόλης ώστε να το στείλουμε στα ειδικά κόκκινα κουτιά, (έτσι ο Άγιος Βασίλης θα μας απαντήσει κιόλας - μην αμελήσετε όμως να γράψετε τα στοιχεία σας στο φάκελο), ώστε να έχει ο Άγιος αρκετό χρόνο να οργανώσει τις λίστες του! 

Μεγαλώνει το μικράκι μου, μα αυτό δεν σημαίνει και ότι πρέπει να σιγάσει εντελώς το παιδί αυτό που είναι ακόμα. (Και εύχομαι και να μην το σιγάσει ποτέ!).

Εσείς; Στείλατε το γράμμα σας στον Άγιο Βασίλη;;;; 

(Ο λόγος που βλέπετε λεκέδες από καφέ στα γράμματα μας είναι επειδή έριξα εγώ καφέ κατά λάθος πάνω τους. Στεναχωρέθηκα ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ, όμως όπως πάντα το μικράκι μου δεν δημιούργησε κανένα απολύτως θέμα. Αντίθετα, μου είπε πως δεν πειράζει, να μην ανησυχώ και πως ίσως είναι και καλύτερα έτσι γιατί μοιάζουν με τις χειροποίητες προκλήσεις που είχαμε φτιάξει στο Χάρι Πότερ, πάρτι μας... Με συγκίνησε τόσο πολύ η αντίδραση του σε αυτή την αναποδιά... Και του το είπα κιόλας και τον ευχαρίστησα που το δέχτηκε με τόσο όμορφο τρόπο. ) 

Νεογνική Απώλεια - ένα πένθος ασήκωτο.

 Θύμωσα πάλι. Θύμωσα πολύ. Χθες έλαβα μια αναφορά, από μέλος της ομάδας της Νεογνικής Απώλειας, για ένα ποστ μιας μητέρας που είχε το ΑΠΑΡΆΜΙΛΛΟ θάρρος να μοιραστεί μαζί μας την φωτογραφία του θανόντος μωρού της. 

Ναι. Με απλά λόγια, μια φωτογραφία του μωρού της η οποία τραβήχτηκε αφού αυτό είχε πεθάνει. Και εγώ ΜΌΝΟ τέτοιες φωτογραφίες έχω του μωρού μου. ΑΦΟΥ πέθανε. Ναι. Δεν είναι απαραίτητα εύκολο θέαμα στα μάτια. Θέλετε να σας πω γιατί δεν είναι εύκολο; Διότι πολύ απλά ο θάνατος ΠΟΤΕ δεν είναι εύκολος. Ο θάνατος είναι αμείλικτος, ωμός και άχαρος. Αφήνει τα σημάδια του στο τρωτό σώμα μας. Είναι σοκαριστικό όπως και να έχει, πόσο μάλλον αν αυτά τα σημάδια είναι σε μια εικόνα που έχουμε όλοι συνδυάσει με την ΖΩΗ. Με την ΕΝΑΡΞΗ της ζωής. Όχι το τέλος αυτής. Με ένα ΜΩΡΟ. 

ΌΧΙ. Αυτή η μητέρα, όπως και οι δεκάδες μητέρες που το έχουν τολμήσει, ΔΕΝ αποσκοπεί ούτε στην συμπόνοια σας, ούτε στις διαδικτυακές αντιδράσεις συμπόνοιας και αγάπης, ούτε φυσικά να σας χαλάσει στιγμιαία το ανούσιο σκρολάρισμα. Η ΜΗΤΕΡΑ αυτή έχει απλά την ΑΝΑΓΚΗ να ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕΙ το παιδί της, το παιδί αυτό που έχασε πριν προλάβει καν πολλές φορές να το κρατήσει στην αγκαλιά της. 

Και όπως έγραψα και χθες στην ομάδα, αν κάποιος ενοχλείται από την εικόνα ενός παιδιού που έχει καταλήξει, τότε δεν έχει καμία θέση σε μια ομάδα που αφορά στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση σχετικά με την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. 

15 χρόνια βιώνω το βάρος του πένθους της απώλειας των μωρών μου, 12 χρόνια γράφω και σπάω τη σιωπή μου για αυτό. Το βάρος είναι ΑΣΗΚΩΤΟ. Και όμως όλες οι μητέρες που το έχουν βιώσει, (1 στις 4 γυναίκες βιώνει κάποια μορφή απώλειας), το σηκώνουν. Το σηκώνουν με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και ΣΕΒΑΣΜΟ στην ζωή γενικότερα, στις ζωές που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν της απώλειας  και στην ζωή αυτή που δεν πρόλαβε καν να αρχίσει. Ή στην ζωή που διεκόπη τόσο πρόωρα και βίαια. 

Αν λοιπόν αυτή η μητέρα θέλει να μιλάει για τα μωρά, (παιδιά), που έχει χάσει, αν θέλει να μοιράζεται "δύσκολες" φωτογραφίες με αυτά, έχει ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ. 

Προσωπικά τις θαυμάζω όλες και καθεμία ξεχωριστά, διότι εγώ δεν έχω ΤΟΛΜΗΣΕΙ να μοιραστώ ακόμα αυτές φωτογραφίες. Δεν έχω τολμήσει , επειδή δεν έχω την ψυχική δύναμη να αντιμετωπίσω τις οποίες αντιδράσεις σε αυτές. Μου είναι αυτές οι φωτογραφίες ΤΟΣΟ ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ, ΤΟΣΟ ΙΕΡΕΣ, που δεν ΑΝΤΕΧΩ να μην είναι πολύτιμες και ιερές και για όλους τους άλλους. Και επειδή ΞΕΡΩ ότι υπάρχουν αυτοί που θα αποτρέψουν το βλέμμα, έστω και με καλή διάθεση, γιατί είπαμε - ο θάνατος ΔΕΝ είναι εύκολος - απλά ΔΕΝ μπορώ. 

ΘΑΥΜΑΖΩ λοιπόν τις μητέρες που βρίσκουν το ψυχικό σθένος να σπάσουν τη σιωπή με τρόπο τόσο ώμο και σοκαριστικό όσο ο τρόπος με τον οποίο έσπασε η καρδιά τους σε χίλια κομμάτια. 

Γιατί το πένθος δεν είναι παρά ΑΓΑΠΗ. Σκέψου λοιπόν την αγάπη μιας μάνας για το παιδί της. Είναι άπειρη σωστά; Τόση που μπορεί και να πονάει η καρδιά της από την τόση αγάπη. Τώρα πάρε αυτή την αγάπη και μετέτρεψε την σε πένθος.... 

Ασήκωτο, ναι; 

Ο Οκτώβριος είναι μήνας Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης σχετικά με την Νεογνική Απώλεια και Απώλεια Κύησης. Η 15η Οκτωβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης σχετικά με την Νεογνική Απώλεια και Απώλεια Κύησης. Σπάσε τη σιωπή μαζί μου. Αφουγκράσου. Μοιράσου την αλήθεια μιας μητέρας που πενθεί.

Η απώλεια αυτής της αίσθησης...

 Έτσι ήταν οι Κυριακές μας. 

Χαλαρές. Με τη μυρωδιά από τις τριανταφυλλιές -γιατί όπως μύριζαν οι τριανταφυλλιές στον κήπο της γιαγιάς μου, δεν έχω μυρίσει ξανά - και το θραψάλισμα των κλιματόξυλων που καίγονταν στον ξυλόφουρνο. Σκόρπιες κουβέντες ή και μεγάλες συζητήσεις - τίποτα δεν ήταν απαραίτητο - η αυλή της γιαγιάς ήταν το δεύτερο σπίτι μας, καταφύγιο από τη ρουτίνα μας. Θα σωπαίναμε με την ίδια άνεση που θα μιλούσαμε. Θα βοηθούσαμε με την ίδια άνεση που θα τεμπελιάζαμε. 

Η γιαγιά πάντα σε κίνηση - σπάνια τη θυμάμαι να κάθεται. Όλο με κάτι καταπιανόταν. Λάτρευα όταν καθάριζε φασολάκια, μπάμιες, αγκινάρες ή πατάτες στην αυλή, διότι τότε καθόταν και είχα την ευκαιρία να μιλήσουμε. Έλεγα, έλεγα εγώ ατελείωτες ασυναρτησίες - άκουγε η γιαγιούλα. Λίγες κουβέντες ανταπαντούσε, μα τις θυμάμαι σχεδόν όλες. Όταν ήταν σε κίνηση, εγώ ξωπίσω. Ήμουν η ουρά της. Κυριολεκτικά. Ό,τι έκανε παρατηρούσα. Ότι απορία είχα, ρωτούσα. Ότι έλεγε, το κατέγραφα σαν την πιο πολύτιμη συμβουλή. 

Το τραπέζι, με τόσα άτομα μαζεμένα, στρωνόταν στο πι και φι. Η γιαγιά να δίνει οδηγίες από την κουζίνα. Η αναμονή να δώσει την "άδεια" ο παππούς να ξεκινήσουμε - ιδανικά μόνο αν είχε έρθει και η γιαγιά να κάτσει. Οι ξαδέλφες μου και εγώ να ξεκλέβουμε μπουκιές πριν την "άδεια" του και να κρυφογελάμε. Και μετά, πάντα να τη συγχαίρει για το υπέροχο φαγητό που μας είχε φτιάξει.

Έτσι ήταν οι Κυριακές μας. 

Και όταν μεγάλωσα πια και ήμουν και εγώ ενήλικας πλάι της- οι συζητήσεις μας ακόμα πιο βαθιές, ακόμα πιο ουσιαστικές, οι λέξεις της ακόμα οι πιο πολύτιμες συμβουλές. Πόσο μου λείπει αυτή η αίσθηση. Η ασφάλεια. Πόσο μου λείπει η αυλή, το σπίτι. Να ακουμπάω στον μαρμάρινο νεροχύτη πλαγιαστά, να μυρίζω το χειροποίητο σαπούνι από αλυσίβα και να κοιτάζω τη γιαγιά μου να κάνει δουλειές. Από το να πλένει μαρούλια, μέχρι τα πιάτα - δεν είχε σημασία τι έκανε - για μένα ήταν μαγική και ό,τι έκανε μαγευτικό. Τα χέρια της, ένιωθα, μπορούσαν να κάνουν τα πάντα. 

Ξέρεις... Σαν ενήλικας καμία φορά δυσανασχετώ με ιστορίες γονέων που υποχρεώνουν να δοθεί το όνομα τους στα παιδιά των παιδιών τους. Μα...δεν ξέρω. Εγώ πολύ χαίρομαι που έχω το όνομα της γιαγιάς μου- χωρίς καν να απαιτήθηκε. Γιατί πιστεύω ότι παίρνεις στοιχεία από το άτομο του οποίου το όνομα πήρες. Αλήθεια το πιστεύω. Και η γιαγιά μου είχε μόνο καλά στοιχεία να δώσει. 

Μου λείπει τόσο πολύ. Αυτό είναι οι σχέσεις. Οι άνθρωποι μας. Η αίσθηση που αφήνουν πίσω τους. Δεν θα πάψω να το λέω. Εγώ έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου για να είμαι #ΑγαπηΜονο σαν τη γιαγιούλα. Το δουλεύω όμως. 

Γιατί η πραγματική κληρονομιά της είναι μόνο αυτή. 

Έξι χρόνια πλέον χωρίς εσένα. Μετράμε ακόμα. Είσαι ακόμα και για πάντα ΕΔΩ. 

Ένα προαύλιο δημοτικού σχολείου.

 Πάει και αυτό. Ένας χρόνος το νηπιαγωγείο και έξι το δημοτικό. Ένα μόνο βλεφάρισμα. 

Θυμάμαι στα πρώτα και "άγουρα " διαβάσματα της πρώτης δημοτικού, είχα γυρίσει και είχα πει του Παναγιώτη: "Δεν κάνει δουλειά ο καφές. Βάλε ένα ποτάκι γιατί θα αποτρελαθώ". Μέχρι που μαζί με το παιδί μου, με δίδαξαν και εμένα οι δασκάλες πως να μην είμαι από "πάνω" του αλλά κάπου εκεί διακριτικά γύρω του. Και έτσι, δεν χρειάστηκε να καταλήξω αλκοολική! 😉🤪 

Θυμάμαι κάθε κρυφοκοίταγμα μέσα από τα κάγκελα, κάθε καρδιοχτύπι την πρώτη μέρα του Αγιασμού, κάθε συναίσθημα υπερηφάνειας σε κάθε γιορτή και σε κάθε συνάντηση με τις δασκάλες. Υπερηφάνεια, όχι για τις αποδόσεις του παιδιού, όχι. (Που ένιωθα). Αλλά για το πως στεκόταν το παιδί μου ως προσωπικότητα κατά την διάρκεια όλων αυτών, πως εκτιμούσαν όλοι τον χαρακτήρα του και πόση αγάπη και ενότητα ένιωθα. 

Τα παιδιά μας, πέρασαν από πανδημίες, καραντίνες, ασύγχρονες διδασκαλίες και μαθήματα μέσω διαδικτύου. Τα παιδιά μας, ενώ ξεκίνησαν ενωμένα και τα 25, για δύο χρόνια χωρίστηκαν. Και ενώ οι γονείς ίσως χαρήκαμε τότε με την ελπίδα να "αποδίδουν" καλύτερα εφόσον ήταν λιγότερα ανά τμήμα, αυτά καθόλου δεν χάρηκαν... Και φτάσαμε στην έκτη πλέον δημοτικού και στο αναμνηστικό βίντεο, όπου στην ερώτηση "Ποιά είναι η καλύτερη σου ανάμνηση από το δημοτικό", η πλειοψηφία να απαντά: "Όταν ενωθήκαμε ξανά στην Τετάρτη Δημοτικού"... 🥹☺️ 

Και κατάλαβα. 

Κατάλαβα ακόμα μια φορά ΠΟΣΟ (πιο) σημαντική είναι η δυναμική μιας τάξης από οτιδήποτε άλλο. Πόσο σημαντικό είναι εκπαιδευτικός και γονιός να είναι ΕΝΑ. Να υπάρχει συνεργασία και αλληλοσεβασμός. Συνεπής επικοινωνία. Και φυσικά ΠΟΣΟ σημαντικό έργο μπορεί να προσφέρει ένας ΚΑΛΟΣ παιδαγωγός στην εξέλιξη των παιδιών μας. (Και το αντίστροφο βέβαια. Εμείς δόξα τον Θεό, υπήρξαμε ΠΟΛΥ τυχεροί). 

Σε εκείνη λοιπόν, την πρώτη ανάρτηση του νηπιαγωγείου, είχα ευχηθεί να ήμουν ένα τετραγωνάκι από το κουτσό στο προαύλιο του σχολείου ώστε να κλέβω στιγμές από αυτή την καινούργια καθημερινότητα του παιδιού μου. Μου πήρε εφτά χρόνια, 26 υπέροχα παιδιά και πέντε υπέροχες δασκάλες ώστε να καταλάβω πως δεν ήταν ποτέ αυτός ο σκοπός. Οι στιγμές αυτές είναι αποκλειστικά δικές τους, κανένας δεν πρέπει να τις "κλέψει" και πως είναι αυτές ακριβώς οι στιγμές μακρυά από το σπίτι που διαμορφώνουν ένα μεγάλο κομμάτι της προσωπικότητας που τόσο πολύ θαυμάζω τώρα. 

Του ζήτησα λοιπόν να βγάλουμε την ίδια φωτογραφία στο σαλιγκάρι του νηπιαγωγείου. Για αυτήν ακριβώς την ανάρτηση. Και μου είπε: υπάρχει ένα σαλιγκάρι και στο δημοτικό. ΕΚΕΙ να την βγάλουμε. Και είχε, ακόμα μια φορά, δίκιο ο μικρός μου σοφός. Αυτή την φορά δεν ήμουν ακριβώς από πάνω. Όχι. Ήμουν κάπου εκεί γύρω. Σε απόσταση. Όπως πρέπει και όπως μου έμαθαν. 

Με κουτσό λοιπόν στο ένα πόδι καλοσωρίσαμε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση μας. Με κουτσό στο ένα πόδι την αποχαιρετούμε. Γιατί το παν στη ζωή είναι η ισορροπία. Ισορροπία ανάμεσα σε όλα τα συναισθήματα, στο πρέπει και στο θέλω, στις φουρτούνες και στις νηνεμίες. 

Δεν νομίζω να βρούμε αντίστοιχο κουτσό στο γυμνάσιο μας. Αποφασίζουμε όμως να το αγαπήσουμε από τώρα κιόλας. (Γιατί η θετική αύρα δίνει θετικό στίγμα εξαρχής). Και ανυπομονούμε να δούμε τι έχει αυτό να μας διδάξει....