Let your success be what shakes the ground

 Με ρωτάνε κάποιες φορές, κοντινοί μου άνθρωποι, πως διαχειρίζομαι το να εκθέτω κομμάτια της ζωής μου σε μια δημόσια πλατφόρμα. Πως δεν φοβάμαι τη "γλωσσοφαγιά" ή πχ. την κριτική. 

Θα σας πω. 

46 χρόνια που βρίσκομαι σε αυτή τη γη και 13 που βρίσκομαι σε αυτή την πλατφόρμα, η οποιαδήποτε "γλωσσοφαγιά" ή κριτική έχει έρθει από ανθρώπους που γνωρίζω δια ζώσης. (Όχι ανθρώπου ΔΙΚΟΥΣ μου, ανθρώπους που ΓΝΩΡΙΖΩ όμως δια ζώσης). 

Αυτή είναι η αλήθεια.

Ο άγνωστος που έχει επιλέξει να σε ακολουθεί σε μια δημόσια πλατφόρμα, συνήθως ταυτίζεται με τις τοποθετήσεις σου, εμπνέεται και δεν έχει διάθεση να κρίνει. Την μεγαλύτερη στήριξη όσον αφορά αυτή εδώ τη διαδικτυακή γωνίτσα την έχω πάρει από ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΆΓΝΩΣΤΟΥΣ και τους δέκα ανθρώπους που κλείνει ο κοινωνικός μου κύκλος. Το ίδιο συμβαίνει να ξέρετε και στον κόσμο των επιχειρήσεων. Η μεγαλύτερη στήριξη ΔΕΝ έρχεται από τους γνωστούς σου. Το διαδίκτυο επίσης έχει ένα θετικό. Τον τυχαίο που περνάει από τη σελίδα σου και αφήνει τη χολή του, μπορείς να τον μπλοκάρεις! (Ω ναι.). Το ίδιο και τον γνωστό που παρακολουθεί σαν ντεντέκτιβ τα πάντα αλλά δεν αλληλεπιδρά ποτέ. Αυτό - δυστυχώς - δεν μπορείς να το κάνεις, εύκολα, στην πραγματική ζωή. 🥴😂

Επίσης έχω άλλη μια φιλοσοφία/πίστη αν θες. Έχω τον σταυρό στα στήθια, έχω τον Χριστό βοήθεια. Στο μυαλό μου λοιπόν, "γλωσσοφαγιές" και "ματιάσματα" δεν με αγγίζουν. Και οι κριτικές έχουν επίδραση πάνω μου μόνο από ανθρώπους που ΕΚΤΙΜΩ. Όλες οι υπόλοιπες περνάνε απαρατήρητες. 

Τέλος, όση ανάγκη επιβεβαίωσης και αν έχει ένα άτομο που αναρτά δημόσια, (γιατί έχει), άλλη τόση αυτοπεποίθηση έχει ΑΚΡΙΒΏΣ επειδή επιλέγει να αναρτά δημόσια. Για αυτόν τον λόγο δεν θα επιλέξω ΠΟΤΕ να κρύβω τον αριθμό των αντιδράσεων, όπως βλέπω να γίνεται ακόμα και σε προσωπικούς λογαριασμούς, (τι καινούργια φάση αυτή δηλαδή;;;;), διότι εγώ ΑΓΑΠΩ ΕΞΙΣΟΥ τις δέκα αντιδράσεις σε μια ανάρτηση μου, όσο και τις 100 και τις 3.000. Μην σου πω ότι αγαπώ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ τις μόλις 10, και το έχω ξαναγράψει, διότι είναι αυτοί οι δέκα που ανταποκρίθηκαν σε ένα αγαπημένο μοίρασμα που η πλειοψηφία προσπέρασε. (Και υπάρχουν πολλαααα τέτοια μοιράσματα!). 

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν προστατεύω κομμάτια της ζωής μου από τη δημόσια έκθεση. Αντίθετα, προστατεύω τα κομμάτια που έχω επιλέξει σε μόνιμη βάση ή αυτά που επιλέγω περιστασιακά - ΦΑΝΑΤΙΚΑ. Σε αντίθεση με ο'τι φαίνεται, εδώ μέσα υπάρχει ένα ΜΙΚΡΟ κομμάτι της πραγματικότητας μας- αυτό που ΕΠΙΛΕΓΩ να μοιραστώ. Το ίδιο συμβαίνει όμως και στη ζωή μου. Παρότι άνθρωπος πολύ επικοινωνιακός και ομιλητικός, ΔΕΝ μοιράζομαι τα πάντα. Υπάρχουν πτυχές της ζωής μου ή της προσωπικότητας μου που δεν γνωρίζει ούτε ο ίδιος μου άντρας. Και το ξέρει. Εκτός από την Αφροδίτη. Η Αφροδίτη ήταν ο μόνος άνθρωπος που με γνώριζε σε "όλο μου το μεγαλείο"... (Σε 34 μέρες κλείνουμε 2 χρόνια χωριστά. ΔΥΟ...). 

Που θέλω να καταλήξω σε αυτό το μοίρασμα που ξεκίνησε αξημέρωτα; 

Σε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους αυτούς - γνωστούς και αγνώστους - που με έχουν στηρίξει σε αυτή τη "διαδικτυακή" πραγματικότητα. Το εκτιμώ αφάνταστα. Είστε το παρεάκι μου και η ψυχοθεραπεία μου. Στην πραγματική ζωή, τα ευχαριστώ μου τα λέω πρόσωπο με πρόσωπο ή σε προσωπικό επίπεδο. Ξέρετε ποιοι είστε. (Άλλωστε δεν ξεπερνάτε τα δάχτυλα των χεριών μου). 

Καλημέρα με ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ και το εξής #mood....

"Don't tell your dreams

Don't, don't, don't, don't

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet, don't make a sound

Let your success be what shakes the ground

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet, don't make a sound

Let your success be what shakes the ground

Haven't earned a million yet, but I'm aiming for the sky

One day I'll fill a stadium watch the crowd multiply

Talking about my hard work now they're watching every move

This next step is just a warm up, got a lot more to prove

Secure my position, now my partners are impressed

Used to stress at the starting line now I'm chasing nothing less

Work smart, not hard that's how the maximum is made

Got local currency for now but the dollar's on the way

I cannot forgive betrayal, that's the line I won't erase

I don't need the fame, just the power and the place

Competitors chase numbers, ready? Said go start the race

I'm running too but with patience, keeping steady pace

Got a mentor by my side, that's the way it's meant to be

Against the crowd, we stand out heavy, they can clearly see

Focused on results never begging for attention

Built our foundation in the streets with pure intention

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet don't make a sound

Let your success be what shakes the ground

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet don't make a sound

Let your success be what shakes the ground"

https://vm.tiktok.com/ZN8JR2SJK/

#otangennithikaxana #τοblog

One last lap- The end of an era.

 THE END OF AN ERA. 

Αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ είπε αυτό το αγόρι, όταν ξεκινήσαμε σήμερα να πάμε στην τελευταία του προπόνηση κολύμβησης. Και το είπε με ΠΟΛΥ θλίψη. Κοιταχτήκαμε, κουνήσαμε συγκαταβατικά το κεφάλι και μετά σιωπή... 

Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να παλεύει κυριολεκτικά μόνος. Να δίνει ψυχή σε αυτό το άθλημα που τόσο αγάπησε, μα η ψυχή που έδινε να μην φτάνει. Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να ψάχνει απεγνωσμένα τρόπους να βρει την άκρη - να ξανανιώσει όλα αυτά που τον έκαναν να αγαπήσει το κολύμπι εξαρχής. Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να μην διαβάλει ούτε τον χαρακτήρα του, ούτε την ακεραιότητα του για χάρη ενός αθλήματος. 

Και είμαι τόσο περήφανη. Γιατί αυτό το 13χρονο αγόρι, αποχαιρέτησε απόψε ένα κεφάλαιο της ζωής του με απόλυτη αξιοπρέπεια. Αποφάσισε, πως δεν θέλει την πραγματικότητα της αγωνιστικής κολύμβησης. Δεν τον εκφράζουν όσα συνεπάγονται από αυτή. Αυτόν τον τελευταίο χρόνο, με αυτούς τους δαίμονες πάλευε. Μα κόντεψε να μισήσει το ίδιο το κολύμπι σε αυτή την πάλη και για να μην γίνει αυτό, πάρθηκε η μεγάλη απόφαση. 

Κολύμπι τέλος. 

Εφτά χρόνια ατελείωτων διαδρομών, στροφών και εκκινήσεων έφτασαν στο τέλος. Εφτά χρόνια προσπάθειας, εμπειριών, προσωπικών κατακτήσεων, απίστευτης κούρασης, καλών αλλά και κακών στιγμών. 

Μένουμε στις καλές στιγμές. Αυτό κάνουμε εμείς. Αυτό προσπαθώ να του διδάξω. Δεν αφήνουμε την οποιαδήποτε πικρία, να σπιλώσει όλες τις όμορφες στιγμές, όλα τα μικρά και μεγάλα μαθήματα που πήρε αυτά τα χρόνια. Εφτά χρόνια τώρα, το κολύμπι έγινε η δεύτερη φύση του και το κολυμβητήριο το δεύτερο σπίτι του. Τον διαμόρφωσε στον άνθρωπο που είναι σήμερα και αυτό δεν αλλάζει. Τον διαμόρφωσαν όλες οι στιγμές, και οι καλές και οι κακές. 

Αυτό το αγόρι λοιπόν αποχωρεί με περισσότερη αξιοπρέπεια από εμένα. Εγώ δυσκολεύομαι ακόμα. Αποχωρεί με το κεφάλι ψηλά και έχοντας ήδη μπει στο επόμενο αθλητικό κεφάλαιο της ζωής του. Ένα κεφάλαιο έκπληξη, γιατί έτσι είναι αυτό το αγόρι. Γεμάτο εκπλήξεις. 

ΕΜΕΙΣ λοιπόν, είμαστε ευγνώμονες για όλα τα διδάγματα. Για όλες τις μικρές/μεγάλες στιγμές. Για όλες τις διαφορετικές προσωπικότητες, για όλες τις ματαιώσεις, για όλες τις φιλίες αλλά και αντιπάθειες που δημιουργήθηκαν. (Είπαμε εδώ λέμε μόνο αλήθειες - ακόμα και όταν επιλέγουμε να μην τις πούμε ολόκληρες). Ευγνώμονες για όσα και όσους γνωρίσαμε. Μα κυρίως ευγνώμονες για τον πρωταγωνιστή όλου αυτού... 

Το ίδιο το ΝΕΡΟ. Ακούγεται χαζό; Δεν είναι. 

Αυτό το αγόρι γεννήθηκε με μια έμφυτη λατρεία για το νερό. Μια κάκιστη εμπειρία δευτερεύοντος πνιγμού τον έκανε να το τρέμει. Και όμως. Τόσο ο ίδιος, όσο και το νερό βρήκαν τον τρόπο όχι μόνο να αγαπηθούν ξανά, μα σχεδόν να γίνουν ένα. Πρόκειται για καρμική σχέση. Μια σχέση στοιχείου με άνθρωπο που μόνο τεράστια οφέλη μας έδωσε. 

Οπότε..

 Όπως είπα και στο μικρό/μεγάλο αυτόν κολυμβητή.... Κάθε αρχή και δύσκολη, κάθε τέλος και θλιβερό, το ενδιάμεσο είναι που μετράει. 

3, 2, 1 Ωωωωωπ. 

One last lap.

Αυτό το ξεχείλωμα

Υπάρχουν στιγμές που μου λείπει το μωρό μου. Μου λείπει εκείνο το μελαχρινό, ναι- κι όμως- γεννήθηκε με σκούρα καστανά μαλλιά, μωρό που χωρούσε να κουρνιάσει στο στήθος μου. Μου λείπει η αίσθηση του πάνω μου, οι μυρωδιές, όλες οι πρωτιές, το γεγονός πως ήμουν το κέντρο του κόσμου του. Μου λείπουν τα μπαμπαλίσματα, τα πρώτα αβέβαια βήματα, το μπουσούλισμα σε ταχύτητες φωτός, τα βραδινά μπανάκια και ο μαραθώνιος διαβάσματος παραμυθιών. 

Παρότι είχα την ευλογία να μην χάσω λεπτό από το μεγάλωμα αυτού του αγοριού, παρότι ρούφηξα κάθε στιγμή και με το παραπάνω, παρότι έχω καταγράψει κάθε μικρή και μεγάλη λεπτομέρεια...και πάλι...δεν χόρτασα.

 ΟΜΩΣ. 

 Πόσο απολαμβάνω και αυτό το μεγάλωμα. Το ξεμούδιασμα και το άνοιγμα των φτερών. Το δοκίμασμα των ορίων. Τη γλώσσα που κόκαλα δεν έχει, μα κόκαλα τσακίζει. Το παραπατημα ανάμεσα στην παιδικότητα και την εφηβεία. Τα ερωτήματα, τις φιλοσοφίες και την αναζήτηση της ταυτότητας. Τις σπάνιες και αγαρμπες αγκαλιές. Τα ακόμα πιο σπάνια κουρνιασματα κοντά μου- πάντα με μια μικρή απόσταση - μην παίρνουν και τα μυαλά μου αέρα. 

Ρουφάω λοιπόν ακόμα κάθε στιγμή. Καταγράφω κάθε μικρή ή μεγάλη λεπτομέρεια. Μπας και κάποια στιγμή χορτάσω... Μα νομίζω έμαθα πια. Δεν χορταίνεται αυτή η αγάπη. Αυτή η αγάπη όλο και μεγαλώνει μέχρι που λέω - δεν μπορεί θα σπάσει αυτή η καρδιά. Κι όμως. Αντέχει. Και ξεχειλώνει. Και απλά συνεχίζει να ΑΓΑΠΑΕΙ.

#ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτιγμεςΜας2026 #myrainbowbaby #mymiracleboy

Μια άβολη αλήθεια.

 Εδώ λέμε αλήθειες μόνο, σωστά; Και οι αλήθειες είναι άβολες, αμήχανες, ενίοτε πληγώνουν. 

Πάντα όμως αφυπνίζουν. 

Στα 13 χρόνια που σπάω τη σιωπή για τη νεογνική απώλεια, ακούω μητέρες που δυσκολεύονται με το χειμώνα στο μνήμα και ο'τι αυτό συνεπάγεται. (Αν ξέρεις, δυστυχώς ξέρεις).

Όχι εγώ. 

Εγώ δυσκολεύομαι, ΠΟΛΥ όμως, με το καλοκαίρι. Με τη ΖΕΣΤΗ. 

Και ΞΕΡΩ, το ξέρω πως το μωρό μου δεν είναι εκεί μέσα. Όχι στα αλήθεια. Στην αρχή όμως τουλάχιστον, ένα μέρος του ήταν. Και οι συνειρμοί κάτω από τον καυτό ήλιο, ήταν παρανοϊκοί.

Αυτό λοιπόν το σοκ, αυτή η πληγή, δεν φεύγει όσα χρόνια και αν περάσουν. Φέτος λοιπόν έπιασαν νωρίς οι ζέστες. Και εγώ είχα να πατήσω στο νεκροταφείο από το Πάσχα. Τη λαμπάδα που του παίρνει κάθε χρονιά η αδελφή μου, δεν είχα ΑΞΙΩΘΕΙ να πάω να την ανάψω. 

Δεν με πήγαιναν τα βήματα. Τι να κάνω; Κατάφερα να πάω χθες. Ή μάλλον δεν το κατάφερα. Με πίεσα. Γιατί το βάρος πλέον στο στήθος, που δεν του είχα ανάψει ακόμα τη λαμπάδα του, ήταν ασήκωτο. 

Έκατσα τόσο, όσο. Όσο χρειάζεται για να ανάψεις το καντήλι, το λιβάνι και να ποτίσεις. Καιγόμουν ολόκληρη. Μέσα, έξω. 

Δεν αντέχεται το νεκροταφείο το καλοκαίρι. Το χειμώνα, δεν ξέρω, σαν να βρίσκω μια παρηγοριά κάτω από τον ήλιο, μέσα στην ησυχία του. Το καλοκαίρι όμως... 

Το καλοκαίρι επιστρέφουν, ουρλιάζοντας, όλες οι πληγές λες και είναι νωπές, όπως τότε. Το πρώτο καλοκαίρι... 

Και εσύ ακόμα νομίζεις πως το πένθος περνάει. Ξεχνιέται. Όχι. Το πένθος ζει ΜΟΝΙΜΑ μέσα μας. Πότε κοιμάται, ποτέ λαγοκοιμάται και πότε ξυπνάει με μια σχετική γαλήνη. 

Υπάρχουν όμως και οι φορές που ξυπνάει ταραγμένο από τον χειρότερο εφιάλτη. Και εσύ πρέπει απλά να παίρνεις ανάσες, να σκουπίζεις τον ιδρώτα σου, να σου υπενθυμίζεις ότι ναι. Δεν ήταν όνειρο. Όμως τώρα έχει περάσει. Και να ελπίζεις να αποκοιμηθεί ξανά για καιρό... 

Δεν έχει άλλη λύση. 

Σπίθας - αυτό το ψυχάκι.

 Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι από τους δρόμους της Αμαλιάδας, δεν ήξερε ούτε πως να πιει νερό από το μπωλ. Πνιγόταν. Προτιμούσε να γλύφει τα λιμνάζοντα νερά στο μπαλκόνι μου από τα ποτίσματα. Όταν το κατάλαβα, του βάζαμε λίγο νερό στο μπωλ, το οποίο ανανεώναμε τακτικά και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι, δεν ήξερε τι σημαίνει παιχνίδι. Δεν ήξερε να κυνηγάει μπάλες ή να μασουλάει πράγματα. Του πήραμε λοιπόν ένα ειδικό φυσικό ξύλο για μάσημα του το δώσαμε, τον επιβράβευσαμε όταν ασχολιόταν και απλά κάναμε υπομονή.

 Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι, δεν καταλάβαινε τι είναι το κρεβατάκι. Αποκοιμιόταν καθιστός, πάνω στην παλάμη σου ενώ τον χαϊδευες. Του πήραμε λοιπόν κρεβατάκια για κάθε χώρο του σπιτιού που καθόμαστε και εμείς, του δείξαμε ότι είναι δικά του, συνεχίσαμε να τον χαϊδεύουμε για όσο το είχε ανάγκη και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι, δεν ήξερε τι πάει να πει βόλτα με λουρί. Και τον τρόμαζε κάθε μικρός ήχος στον δρόμο. Τον πήραμε λοιπόν παντού μαζί μας, τον καθησύχασαμε, του δείξαμε ότι είμαστε εμείς εκεί να τον προστατεύσουμε και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν τον μαζέψαμε από τους δρόμους, φοβόταν αρκετά τους ενήλικες - ιδίως τους άντρες - και ακολούθησε αποκλειστικά τον γιο μου στο αυτοκίνητο. Αλλιώς δεν ξέρω αν θα είχαμε καταφέρει να τον πάρουμε. Του γνωρίσαμε λοιπόν κόσμο, άντρες, γυναίκες και παιδιά που είχαν μόνο χάδια να δώσουν και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν το μαζέψαμε, το βλέμμα του ήταν μονίμως λυπημένο και φοβισμένο. Έτρεμε όταν τον βγάζαμε βόλτα από το σπίτι λες και φοβόταν ότι θα τον παρατήσουμε. Και όταν γυρίζαμε ξανά μαζί, η ουρίτσα κουνιόταν αργά και διστακτικά. 

Μας είπαν ότι ήταν εγκατάλειψη. Μας είπαν ότι τον λένε Σπίθα. Και παρότι ανακαλύψαμε πως δεν είναι και τόσο Σπίθας αφού έχει μόνο ένα εγκεφαλικό κύτταρο, (,το οποίο όμως προς υπεράσπιση του δουλεύει πολύ σκληρά), σίγουρα λατρέψαμε τη σπίθα που βλέπαμε να τρεμοπαίζει όλο ελπίδα στα αθώα αυτά ματάκια. 

Ένα χρόνο λοιπόν μετά γελάνε μέχρι και τα μουστάκια του. Ένα χρόνο μετά, έμαθε να παίζει σαν σκυλί - αν και δεν έχει καταστρέψει κανένα παιχνίδι του. Λες και δεν είναι σίγουρος αν θα βρει ξανά άλλα. Ένα χρόνο μετά, δέχεται την προστασία μας, μα ταυτόχρονα έχει αναπτύξει ισχυρό ένστικτο να προστατεύει και αυτός εμάς. Ένα χρόνο μετά έχει μάθει εντολές, όρια και κανόνες. 

Ταυτόχρονα, ένα χρόνο μετά, ακόμα μπορεί να ταραχτεί από μια απότομη κίνηση ή έναν απότομο θόρυβο. Ένα χρόνο μετά ακόμα κουλουριάζεται αν του φωνάξεις λίγο πιο απότομα ή αν τον "μαλώσεις"...

Δεν μπορώ καν να φανταστώ τι πρόλαβε να ζήσει αυτό το πλάσμα στα δύο αυτά χρόνια ζωής πριν τον βρούμε. Νιώθω πως είναι ήδη "old soul", (γέρικη ψυχή), λες και σε αυτά τα δύο χρόνια έζησε δέκα ζωές. 

Για αυτό και τώρα ξεκουράζεται. Το απολαμβάνει. Μαζί του και εμείς. Γιατί ξέρεις τι γίνεται; Είναι αλήθεια αυτό που λένε. Μαζεύεις ένα σκυλί από το δρόμο για να το σώσεις. Και τελικά καταλήγει να σώζει αυτό εσένα. 

Δεν μας αξίζουν αυτές οι ψυχές. Αυτές οι ψυχές ξέρουν να εκτιμούν και να αγαπάνε βαθιά, όσο πόνο και προδοσία και αν έχουν ζήσει. Αυτές οι ψυχές δεν ξέρουν τι θα πει εκδίκηση, συμφέρον ή προσδοκίες. Το μόνο που ζητάνε είναι μια αξιοπρεπή ζωή. Βόλτα, φαγητό και αγάπη. Τίποτα άλλο. 

Και δίνουν πίσω τα δεκαπλάσια. 

365 μέρες λοιπόν αγάπης, εκτίμησης και σεβασμού στις ανάγκες του καθενός. Και από τις δύο πλευρές. Και συνεχίζουμε μέχρι να μην έχουν χώρο πια οι άσχημες μνήμες στο μυαλό και στην καρδιά. 

Τσαγανό ή παρορμητισμός;

 Ήρθε τις προάλλες μια φίλη σπίτι για κρασάκι.

 Φίλη παιδική και αδελφική, από αυτές που βρισκόμαστε μια φορά το χρόνο, καθόμαστε μαζί σχεδόν 6 ώρες, ξεκινάμε εκεί που το αφήσαμε και πάλι δεν προλαβαίνουμε να τα πούμε όλα. 

Πάνω στην κουβέντα, άρχισε να μου λέει ποια ήταν η Γιάννα, όπως τη θυμάται,  των εφηβικών μας χρόνων και ποια είμαι τώρα στα 46 πλέον. Ότι βλέπει ακριβώς την ίδια Γιάννα, σε μια καλύτερη ακόμα εκδοχή. Μου έλεγε πόσο τσαγανο είχα πάντα, (ανεξέλεγκτο παρορμητισμό θα το πω εγώ, ένας overthinker ΔΕΝ έχει τσαγανό για αυτό και αναγκάζεται και υπέρ σκέφτεται τα πάντα για να προστατεύσει τον εαυτό του ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ), πόσο δεν φοβόμουν τίποτα, (φοβόμουν μέχρι και τη σκιά μου) και πόσο δυνατή ήμουν από τότε. (Ήμουν και είμαι μαλακή σαν βούτυρο - προσωπικά δεν νιώθω καθόλου δυνατή). 

Με έβαλε σε σκέψεις. Κατέληξα πως το χαρακτηριστικό που μπορεί να τροφοδοτήσει ίσως όλες αυτές τις εκδοχές που βλέπουν οι άλλοι σε μένα είναι το ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΟ πείσμα μου και η ικανότητα μου να καμουφλάρω τις αδυναμίες μου ή να ελίσσομαι μέσα από αυτές. Διότι η αλήθεια είναι ότι αν κάτι είναι πολύ σημαντικό για μένα είναι να ΜΗΝ ΜΕ ΛΥΠΟΥΝΤΑΙ. Όπως μισώ και την ΑΥΤΟΛΥΠΗΣΗ. (Ναι, υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που μονίμως λυπούνται τον ίδιο τους τον εαυτό). 

ΟΧΙ. ΔΕΝ σκύβω το κεφάλι για κανένα λόγο. Δεν με  φοβίζει να γονατίσω, ΜΟΝΟ όμως για να βρω τη δύναμη να ΞΑΝΑΣΗΚΩΘΩ. Και, ΝΑΙ. Θέλω να είμαι ικανή για τα πάντα. Δεν θέλω να πρέπει να ζητώ βοήθεια. (Λάθος εν μέρει, ΤΟ ΞΕΡΩ). Την περίοδο που ήμουν κλινήρης με τα μωρά μου και εξαρτόμουν από άλλους για τα πάντα ήταν από τις χειρότερες περιόδους της ζωής μου. Για αυτό έχω και ΤΟΣΗ ενσυναίσθηση όταν, λόγω προβλημάτων υγείας που ΔΕΝ  αντιμετωπίζονται, υπάρχουν άνθρωποι που πάντα έχουν ανάγκη μια βοήθεια. 

ΝΑΙ. Θεωρώ ότι, παρότι δεν είναι όλα στο χέρι μας- το ΠΩΣ θα τα αντιμετωπίσουμε ΕΙΝΑΙ στο χέρι μας. Η φίλη μου, λέει πως αυτό είναι χάρισμα και δεν το έχουν όλοι οι άνθρωποι. Δεν γεννιούνται όλοι με αυτή την ικανότητα. Εγώ πιστεύω ακράδαντα ότι καλλιεργείται. ΔΕΝ είναι χάρισμα γιατί σας λέω,  στο βάθος είμαι ακόμα εκείνο το μικρό καχεκτικό κοριτσάκι που έβλεπε παντού δράκους και φαντάσματα και ήθελε πάντα φώτα αναμμένα γιατί μισούσε το σκοτάδι και συνοδεία από το χεράκι για να πάει οπουδήποτε φοβόταν. (Ακόμα και στην τουαλέτα αργά τη νύχτα). 

Η ζωή όμως με έριξε στα πραγματικά σκοτάδια, αυτά της ψυχής, και τότε είπα ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. Θα γίνω αυτόφωτη, ώστε να μην χρειάζεται να μου κρατά κανείς το χέρι μέχρι να ανάψει το φως, επειδή είμαι ανίκανη να κάνω το επόμενο βήμα σε σκοτάδι. 

Για αυτό λοιπόν, παρά τα τόσα παθολογικά προβλήματα που έχω που δυσκολεύουν αρκετά τη ζωή μου - εγώ ΕΠΙΜΕΝΩ να με ωθώ στα άκρα γιατί ΑΡΝΟΥΜΑΙ να με κουμαντάρουν αυτά. 

Όπως σε μια συναυλία που πήγα τις προάλλες. Στην πραγματικότητα έχω αγοραφοβία, δεν μπορώ να χοροπηδήξω από χαρά και είμαι φοβερά επιρρεπής σε ιλίγγους - γεγονός που μια συναυλία μπορεί να τροφοδοτήσει ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ. Ωστόσο, πήγα και μάλιστα έκατσα μπροστά στη σκηνή, μαζί με όλο τον κόσμο να χορεύει γύρω μου. Εγώ δεν σήκωσα τα πόδια μου από το έδαφος, πρόσεχα αφάνταστα πως θα κοιτάξω και πόσο έντονα θα κουνηθώ - όπως μπορώ να κινηθώ - ΑΛΛΑ την απόλαυσα με την ψυχή μου. ΔΕΝ τη στερήθηκα. Και η αίσθηση κατακτήσης που μου άφησε στο τέλος, με τροφοδότησε με ενέργεια να αντιμετωπίσω άλλα τόσα. 

Πολλές φορές, μου λείπει η έφηβη Γιάννα - διότι νιώθω ότι είχε λίγο παραπάνω τσαγανό από όσο έχει τώρα. Τώρα η Γιάννα είναι μάνα και επειδή έχει ζήσει και το ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, τρέμει ακόμα περισσότερο γιατί η καρδιά της,  περπατάει πια έξω από το σώμα της - ΠΛΗΡΩΣ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΗ- σε κάθε πιθανό κίνδυνο. 

ΠΑΝΤΑ όμως θα χαμογελώ με τσαμπουκά και θράσος, θα χορεύω έστω και άργαμπα και θα ωθώ τον εαυτό μου στα δικά του προσωπικά άκρα. Ακόμα και αν αυτό είναι το να κάνω μια πιο έντονη κίνηση από αυτές με τις οποίες νιώθω ασφάλεια. 

Οι μεγαλύτερες κατακτήσεις είναι άλλωστε οι αθόρυβες. Ή αυτές που σε άλλους φαντάζουν μικρές. Μην αφήνετε ΚΑΝΕΝΑΝ να μικραίνει τις προσπάθειες σας. Γιγαντώστε τες ΤΟΣΟ, εσείς οι ίδιοι, ώστε ακόμα και αν επιχειρήσουν να σας τις μικρύνουν, να είναι και ΠΑΛΙ  μεγάλες. 

Και αφήστε τους να αναρωτιούνται, πως τα καταφέρνετε. 

16 χρόνων ψυχάκι...

 Κοιτάζοντας τις σημερινές μου αναμνήσεις στο Facebook, είδα ένα σχόλιο που μου είχε γράψει μια μανούλα κάτω από την ανάρτηση για την επέτειο γέννας και θανάτου της κόρης μου, του πρώτου μου παιδιού, που έλεγε πως δεν θα ξεχάσει ποτέ το δικό της μωρό ακόμα και αν φτάσει να ξεχάσει το ίδιο της το όνομα. 

Κρύβει ΜΕΓΑΛΗ αλήθεια αυτή η δήλωση.

 Θυμήθηκα κάποτε, σε μια συζήτηση με μια παρέα, ένας ενήλικος γιος - με τη δική του πλέον οικογένεια- μου είχε διηγηθεί τις τελευταίες  στιγμές με την μητέρα του πριν πεθάνει. Η μητέρα του είχε χάσει ένα μωρό ανάμεσα σε όλα τα παιδιά της και ήταν πολλά. Δεν θυμάμαι πόσα, θυμάμαι όμως πως ήταν πάνω από δύο. Δεν μιλούσε σχεδόν ποτέ για την απώλεια της, τα παιδιά της γνώριζαν, μα δεν ήξεραν πόσο βαθιά ήταν αυτή η πληγή. Δεν τα είχε αφήσει να καταλάβουν... Στις τελευταίες αυτές λοιπόν στιγμές πριν η ψυχή αποχωριστεί το θνητό της σώμα, η γυναίκα αυτή ζητούσε να δει μέσα στην παραζάλη της το παιδί της. "Μα όλα εδώ είμαστε" της έλεγαν τα παιδιά της. Μέχρι που κλαίγοντας σχεδόν είπε: Το άλλο μου παιδί θέλω να δω. Το μωρό μου. Που είναι το μωρό μου;".

 Και τότε κατάλαβαν. Κατάλαβαν πως αναφερόταν στο παιδί που ποτέ δεν κράτησε στην αγκαλιά της, στο παιδί που ποτέ δεν μεγάλωσε, στο παιδί που τα πατουσάκια του δεν έμαθαν ποτέ να περπατάνε... 

Σε αυτή την επέτειο λοιπόν, των 16 πλέον χρόνων που με έναν πολύ βίαιο και επίπονο τοκετό γέννησα νεκρή την κόρη μου, δεν μπορώ παρά να νιώσω αυτά τα λόγια, αυτό το συναίσθημα ΑΠΟΛΥΤΑ. Μια μάνα δεν ξεχνά ΠΟΤΕ, ακόμα και αν ξεχάσει ο κόσμος ΟΛΟΣ. 

Γιατί η μάνα λαχτάρησε. Προσευχήθηκε. Μοιράστηκε το σώμα της. Πόνεσε. Κοίλοπονεσε. Γέννησε. Και εν τέλει έδωσε ένα κομμάτι της καρδιάς της για πάντα σε αυτό το ψυχάκι που έμαθε να πετάει πριν μάθει να περπατάει. 

Σε αυτή την επέτειο, αποχαιρετώ και μια άλλη μάνα, μια μάνα που επίσης αναγκάστηκε να αποχωριστεί το δικό της μωρό και που ποτέ δεν γέμισε τελικά η αγκαλιά της. Σήμερα αποχαιρετώ την αδελφή του πατέρα μου, την αγαπημένη μου θεία που η ζωή μας έδειξε γιατί της είχα τελικά, τόση αδυναμία, από πάντα. Γιατί μας ένωσε - έστω και ετεροχρονισμένα- ένας κοινός πόνος.

 Η θεία μου έκλαψε για όλα τα μωρά που έχασα σαν να ήταν δικά της, γιατί ήταν και δικά της. Είναι αυτή η αόρατη κλωστή - που τόσα χρόνια λέω - πως μας δένει όλες τις μανουλες αγγέλων. Εύχομαι, τώρα που θα διαβεί αυτές τις πύλες που τόσο είχε λαχταρήσει χρόνια τώρα, να πάρει στην αγκαλιά της- πρώτα απ' όλα το δικό της μωρό και μετά όλα τα μωρά μας- όλα αυτά τα ψυχάκια που έχουμε χάσει, και να τα κανακέψει με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο... Μαζί και το κοριτσάκι μου. Το ΤΟΣΟ αδικημένο από όλα μου τα παιδιά...

 Θεία μου, εύχομαι να καθαρίσει η Παναγία και τον δικό ΣΟΥ το δρόμο. Το έχεις ευχηθεί ΤΟΣΕΣ φορές στον κόσμο όλο, που σίγουρα το αξίζεις.

 Ψυχακι μου, εύχομαι να κάθεσαι εκ δεξιών της Παναγίτσας. Εσύ και τα αδέλφια σου. Γιατί εγώ δεν θα το αξίζω όταν έρθει η ώρα.