Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2023

Εννιά χρόνια "Όταν γεννήθηκα ξανά"

 Αυτή είναι η φωτογραφία της πρώτης ανάρτησης που ανέβηκε σε τούτη εδώ τη διαδικτυακή γωνίτσα. Έγινα επιτέλους μάνα, διατυμπάνιζα. Και πόση αλήθεια και πόνο έκρυβε αυτό το "επιτέλους". 

Διαβάζω τώρα εκείνα τα πρώτα λόγια και νιώθω τόσο παράξενα και άβολα. Διότι βλέπω, σε εκείνο το κείμενο που έγραψα, μια λίγο "άτσαλη" προσπάθεια να δείξω όλα αυτά τα κομμάτια του μυαλού μου και της καρδιάς μου μέσα σε λίγες μόλις λέξεις. 

Η αλήθεια είναι ωστόσο πώς το πρώτο, πρώτο κείμενο- αυτό που με οδήγησε τελικά να δημιουργήσω και αυτό το blog- ήταν το κείμενο για το δικό μας Γολγοθά, το οποίο και είχα στείλει τότε στην Ολίβια Γραβιήλ και στο δικό της διαδικτυακό σπίτι. Με αυτή την κατάθεση ψυχής και αν νιώθω άβολα και παράξενα, μα δεν θα άλλαζα ούτε κόμμα. 

Βλέπετε, το θέμα είναι πως μαζί με τα παιδιά μας, μεγαλώνουμε και εμείς. Παλεύουμε και εμείς να σταθούμε στα πόδια μας, να επικοινωνήσουμε με τρόπο κατανοητό στους άλλους, να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, ωριμάζουμε ταυτόχρονα και παράλληλα με αυτά. 

Ναι. Δεν εγκρίνουμε πάντα όλες τις αποφάσεις που πήραμε, δεν κατανοούμε πια όλα όσα με σθένος κάποτε υποστηρίζαμε, όμως μέσα από όλα αυτά τα λάθη εξελισσόμαστε και οδηγούμαστε αργά και σταθερά στον άνθρωπο που- ίσως - έχουμε οραματιστεί.

Τούτη εδώ η γωνίτσα ζει όσα χρόνια ζει και το τρίτο μου παιδί, αυτό που με έκανε και μητέρα στην πράξη, αυτό που μου χάρισε την πιο χαοτική και υπέροχα μαγευτική πραγματικότητα. Εννιά μοναδικά χρόνια. 

Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί το κάνω, πολλά φορές ανησυχώ ότι το μοίρασμα είναι πλεονεκτικό, κάθε μα κάθε φορά όμως που ταξιδεύω προς τα πίσω, ανάμεσα σε χιλιάδες φωτογραφίες και εκατομμύρια λέξεις- ξέρω. Δεν έχω άλλη επιλογή. Το χέρι πάει μόνο του. Εγώ γεννηθεί να γράφω - δεν έχω άλλη ευχαρίστηση μεγαλύτερη από αυτή. 

Και πόσο χαίρομαι όταν σκέφτομαι ότι το παιδί μου, εάν και εφόσον το θελήσει, έχει ένα ημερολόγιο της ζωής που ζει μαζί μου, (μαζί μας- μα αυτή η κατάθεση ψυχής είναι πολύ προσωπική), και ότι θα έχει την ευκαιρία να κατανοήσει στο μέλλον, με τόσο διαφορετικό τρόπο από αυτόν με τον οποίο αντιλαμβάνεται τώρα,  τις στιγμές μας. 

Εννιά χρόνια μετά δεν θα έγραφα "Έγινα επιτέλους μάνα". Γιατί μάνα είχα γίνει από το 2010, όταν γέννησα νεκρή την κόρη μου, το πρώτο παιδί μου. Εννιά χρόνια μετά θα έγραφα "Επιτέλους, μάνα και στην πράξη". 

Εννιά Ιουλίου λοιπόν, εννιά χρόνια πριν, ξεκίνησε η μαγική καθημερινότητα μου ως μάνα. Είκοσι Γενάρη, λίγους μήνες μετά, ξεκίνησε η μαγική καθημερινότητα μου και ως blogger. Και δεν θα άλλαζα τίποτα. 

Συνεχίζουμε δυνατά.



Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2023

Ρόδας. Το μεταλλαγμένο κοκόνι μας.

 Ακολουθώ φιλοζωικές ομάδες και σωματεία πολύ πριν υιοθετήσουμε τον Ρόδα. Το κυριότερο που είχα εντοπίσει, όσον αφορά τις υιοθεσίες, ήταν ότι υπήρχε τρομερή διάθεση επίθεσης σε όσους τολμούσαν να ρωτήσουν πόσα κιλά θα φτάσει το εκάστοτε κουτάβι που δινόταν για υιοθεσία. "Τι σημασία έχουν τα κιλά;" "Αγάπη θέλουν μόνο" "Θα δωθεί μόνο ως ισότιμο μέλος της οικογένειας, μόνο για μέσα στο σπίτι". Και εντυπωσιάζομουν από όλη αυτή την "άγνοια"- είτε εκούσια, είτε ακούσια- διότι το πρώτο πράγμα που σίγουρα γνωρίζουν όλοι αυτοί που παλεύουν για αυτές τις ζωές είναι ότι δεν θέλουν αγάπη μόνο. Θέλουν τροφή, ιατρική περίθαλψη και αντικείμενα προς δική τους χρήση τα οποία κοστίζουν. Και όλα αυτά πάνε αναλογικά με το μέγεθος. Σε ένα μικρό σκυλάκι κοστίζουν λιγότερο. Σε ένα μεγάλο περισσότερο. 

Πέρα από το οικονομικό ωστόσο υπάρχει και το θέμα του χρόνου και της αφοσίωσης σε ένα πλάσμα που δεν είναι άνθρωπος - όσο και αν θέλουν κάποιοι να τα εξανθρωπίζουν- πράγμα που σημαίνει πως όχι. Από τη μικρότερη ως τη μεγαλύτερη ράτσα ένας σκύλος δεν παύει να έχει ανάγκη από άσκηση και από πνευματική και σωματική εκτόνωση. Η κάθε ράτσα έχει διαφορετικές απαιτήσεις και ανάγκες. Μιλάμε για κοινή λογική. Όχι δεν χρειάζονται μόνο αγάπη. 

Είμαι σίγουρη ότι όλα αυτά τα σκυλιά που λιώνουν μέσα σε κλουβιά σε όλα αυτά τα σωματεία που τόσο εκλεκτικά είναι στις υιοθεσίες τους, έχουν άπειρη αγάπη από τους εθελοντές. Αλλά για δες. Δεν φτάνει. Συνεπώς το να σε νοιάζει κυρίως να βάλω το σκύλο μέσα στο σπίτι μου και πάνω στο κρεβάτι μου θα έπρεπε να είναι το τελευταίο που σε απασχολεί. Θα έπρεπε καταρχάς να σε απασχολεί αν έχω και τον εξωτερικό χώρο που απαιτεί η κάθε ράτσα αλλά και το χρόνο και χρήμα για να ανταπεξέλθω. Και για να γίνει αυτό πρέπει να είσαι υπεύθυνος καταρχάς με το να επιτρέπεις σε κάποιον να θέλει μικρόσωμο σκυλί. Τι να κάνουμε δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για μεγαλόσωμα. Κατά δεύτερον, πρέπει να γνωρίζεις υπεύθυνα τι σκυλί δίνεις. Και να είσαι ειλικρινής σχετικά με αυτό. Όχι να λες θα γίνει μεσαίου μεγέθους με την ελπίδα ότι και 40 κιλά να φτάσει οι νέοι ιδιοκτήτες θα τα βγάλουν πέρα.

 Όσοι λοιπόν μας ακολουθείτε γνωρίζετε πώς στην αναζήτηση μας για υιοθεσία ενός μικρόσωμου κουταβιού, έγινε λάθος και αντί για κοκονι όπως μας είπαν, μας έδωσαν εν τέλει έναν ημίαιμο βελγικό ποιμενικό. (μαλινουα). Τους πρώτους πέντε μήνες, παρότι όλοι στον κύκλο μας, μας έλεγαν ότι αυτό ΔΕΝ  θα είναι μικρόσωμο σκυλί, εμείς εμπιστεύτηκαμε τους ανθρώπους και τον κτηνίατρο της φιλοζωικής και πιστεύαμε το αντίθετο. (Οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι δεν θα ξεπεράσει τα 12 κιλά).  Στους πέντε πλέον μήνες,  ο τωρινός μας κτηνίατρος μας έδωσε εν τέλει τη ράτσα του Ρόδα, (μαλινουα με ελληνικό ποιμενικό και λίγο Ακίτα). Αδαείς όπως ήμασταν από τέτοιες ράτσες και παρότι δεν είχαμε ούτε το χρόνο, ούτε τον χώρο για τέτοια ράτσα σκύλου, δώσαμε το 1000% των δυνάμεων μας για να του προσφέρουμε μια ιδανική ζωή. Κάναμε ΟΤΙ ακριβώς έπρεπε να κάνουμε κάτω από τις συνθήκες της ζωής μας. Του προσφέραμε τη βασική εκπαίδευση, τον στειρώσαμε όπως οφείλαμε, ήμασταν τυπικότατοι απέναντι στην ιατρική του περίθαλψη, τον βάλαμε μέσα στο σπίτι μας και κυρίως στην καρδιά μας, τσακώθηκαμε με τους μισούς γειτόνους για τα δικαιώματα που είχε και ο Ρόδας σε αυτή τη γειτονιά αλλά και τις υποχρεώσεις της γειτονιάς ως ιδιοκτήτες σκύλων, (μόνο με ένα γείτονα βγάλαμε άκρη και ειλικρινά τους ευχαριστώ για αυτό τόσο πολύ),  αγοράσαμε τα πάντα- όλα της καλύτερης ποιότητας γιατί τίποτα δεν επιβιώνει από τα σαγόνια του- και το κυριότερο ΣΚΙΣΤΗΚΑΜΕ να του προσφέρουμε την σωματική και πνευματική εκτόνωση που ΑΠΑΙΤΕΙ η ράτσα τους. 

Ήταν όμως αδύνατον. Ο Ρόδας ήταν δυστυχισμένος και είχε ήδη αρχίσει να έχει σημάδια αυτής.  Έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση και ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Χρειαζόταν μια καινούρια οικογένεια. Αρχίσαμε να ψάχνουμε μέσω διαδικτύου, έχοντας αποφασίσει ότι αν δεν βρισκόταν θα τον κρατούσαμε εμείς με κάθε δυνατό τρόπο. Φυσικά δεν ήταν εύκολο. Μιλάμε για 40 κιλά καθαρούς μύες, ένα εξαιρετικά δυνατό σκυλί με έντονη επιθετικότητα προς οποιονδήποτε άγνωστο, τρομερό ένστικτο προστασίας της οικογένειας του και με κακή κοινωνικοποίηση εκ μέρους μας. (Όχι δεν θα απολογηθώ για αυτό, ήταν τόσο δύσκολο να ανταπεξέλθουμε σε όλο αυτό που ήταν αναμενόμενο να γίνει και λάθος. Εδώ έγινε από αυτούς που είναι η δουλειά τους υποτίθεται.) 

Ενδιαφέρθηκαν πέντε άτομα όλα και όλα. Τα τρία τα απέρριψα κατευθείαν. Και καταλήξαμε στο ζευγάρι όπου και εν τέλει δόθηκε. Από τέλος Αυγούστου μέχρι και τέλος Δεκεμβρίου, σε συνεργασία με τον εκπαιδευτή μας, κάναμε εξοικείωση και εκπαίδευση με τη νέα του οικογένεια. Μια διαδικασία εξαιρετικά χρονοβόρα,  μα το κυριότερο απίστευτα ψυχοφθόρα για όλους. Παρόλα αυτά τα καταφέραμε. Ο Ρόδας έκλεισε είκοσι μέρες με τη νέα του οικογένεια, η οποία έχει άλλο ένα σκυλάκι- κοκόνι όλως τυχαίως- με το οποίο έχουν γίνει οι καλύτεροι φίλοι και άλλο ένα γειτονικό σκυλάκι με το οποίο έπιασαν επίσης φιλίες. Ζει στην εξοχή, σε ένα σπίτι μεγάλη αυλή, ενώ πηγαίνει καθημερινά δύο μεγάλες βόλτες και απολαμβάνει την αγάπη του Δ. και της Α. 

Εγώ, όλο αυτό το διάστημα σχεδόν αρρώστησα. Την πρώτη εβδομάδα έκλαιγα διαρκώς - και αν έχω περάσει άλλα και άλλα όμως μου στοίχισε πολύ ο αποχωρισμός από τον Ρόδα - σε σημείο που έφτασα να έχω ξανά συμπτώματα από την συριγγομυελία, ενώ πέταξα ξανά ατοπικη δερματίτιδα από το άγχος μου. Τώρα πλέον, βλέποντας πόσο καλά είναι ο Ρόδας, το έχω αποδεχθεί, ακόμα ωστόσο τον ψάχνω γυρνώντας σπίτι, ακόμα τον έχω έγνοια αν αργήσω, ακόμα ξεχνιέμαι και πάω να σταματήσω για την τροφή του και ένα ακόμα παιχνίδι έκπληξη. 

Αυτό που προσπαθώ να πω μέσω αυτής της ανάρτησης είναι το εξής: Καταρχάς λίγη κατανόηση και ελαστικότητα και πολύ περισσότερη υπευθυνότητα από τις φιλοζωικές. Μην αποφεύγετε να πείτε όλη την αλήθεια σε όσους ζητούν να υιοθετήσουν - αυτός είναι ο λόγος που έχετε τόσες επιστροφές γιατί δεν θα μπουν όλοι στη διαδικασία να κάνουν αυτό που έκανα εγώ. Είχα όλο το δικαίωμα να τον επιστρέψω και μάλιστα το επιχείρησα στους πέντε μήνες όμως δεν το δέχονταν προσπαθώντας να με πείσουν ότι θέλει μόνο αγάπη. Τι είχα Γιάννη, τι είχα πάντα. Τους άκουσα και να τα αποτελέσματα. Η φιλοζωική είναι μείον αυτό το κουτάβι που τους είχε απομείνει, εμείς όμως είμαστε μείον ένα κομμάτι της καρδιάς μας. Ναι. Ιδανικά όλα τα σκυλιά χρειάζονται όλα όσα έχω ήδη αναφέρει. Από το να σαπίζουν όμως μέσα σε ένα κλουβί, ας δωθούν και σε κάποιον που δεν το θέλει μέσα στο σπίτι του αλλά μόνο στο κήπο του. Καλύτερα θα ζήσει. 

Όσοι πάλι ψάχνετε να υιοθετήσετε σκυλάκι μην διστάζετε να επιλέξετε ενήλικο ώστε να γνωρίζετε ακριβώς τι παίρνετε και από άποψη ράτσας και από άποψη χαρακτήρα. Αν θέλετε οπωσδήποτε κουτάβι, ψάξτε το ΠΟΛΥ ΠΟΛΎ ΚΑΛΑ. Εσείς οι ίδιοι. Εάν έχετε μεγάλο κήπο και χρόνο, τα μεγάλα σκυλιά δεν συγκρίνονται για μένα με τα μικρά. Οι αγκαλιές τους είναι του ονείρου και η αίσθηση ασφάλειας που σας παρέχουν το λιγότερη συγκινητική. ΟΜΩΣ. Πρέπει να είναι και αυτά ευτυχισμένα. Το να είσαι παρατημένα μέσα σε μια αυλή δεν τα κάνει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ευτυχισμένα. Αν δεν έχετε το χρόνο ή τη διάθεση για τους μεγάλους περιπάτους που χρειάζονται και την αλληλεπίδραση μαζί σας κατά τη διάρκεια αυτών, καλύτερα μην κάνετε τον κόπο. Προτίμησε μικρότερα ή λιγότερο απαιτητικές ράτσες. 

Τον Ρόδα τον αγαπήσαμε με όλη μας την καρδιά. Μας χάρισε μοναδικές στιγμές και μας δίδαξε πολλά. Ευτυχώς μένει κοντά μας και δεν θα χαθούμε. Θέλω να ευχαριστήσω και εδώ παρότι ξέρω ότι δεν θέλει, μέσα από την καρδιά μου, τον Στέλιο. Τον εκπαιδευτή του Ρόδα, τον εκπαιδευτή το δικό ΜΑΣ. Ο Στέλιος είναι τόσο νέος μα τόσο ώριμος και τόσο ΥΠΕΡΟΧΟΣ  άνθρωπος. Νιώθουμε τυχεροί που τον γνωρίσαμε. Μας στάθηκε καλύτερα από φίλος και το εννοώ. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Ιδίως όλους αυτούς τους τελευταίους μήνες, κατά τη διάρκεια της εξοικείωσης με την καινούρια του οικογένεια, δεν δέχτηκε καμία απολύτως πληρωμή από εμάς ισχυριζόμενος πως δεν θέλει να βγάλει λεφτά από την απώλεια μας. Αντίθετα, άνοιξε την αγκαλιά του για να κλάψουμε σε αυτή και την καρδιά του για να μας στηρίξει σε κάθε μας άγχος, σε κάθε απορία. Ένα ευχαριστώ είναι ΤΟΣΟ λίγο.

 Θέλω να ευχαριστήσω και τη νέα οικογένεια του μεταλλαγμένου κοκονιου μας. Τον Δ. και την Α. και τη Ν. για την υπομονή και τη δουλειά που κάνανε ώστε να τους εμπιστεύτει ο Ρόδας κα αυτοί  να του προσφέρουν τη ζωή που του αξίζει και αυτός με τη σειρά του τις αγκαλιές που αξίζουν σε αυτούς. Θέλω να ευχαριστήσω ένα τι παραπάνω την Α. που όλες αυτές τις μέρες απαντάει ακούραστα σε όλα μου τα μηνύματα, όλες τις ανησυχίες μου, που μου στέλνει βίντεο του Ρόδα ώστε να τον βλέπω μέχρι να πάμε για επίσκεψη. 

Εννοείται πως δεν θα είχα καταφέρει τίποτα χωρίς την αδιάκοπη στήριξη του Παναγιώτη - ο οποίος από ένα σημείο και μετά, παρά τις δύο δουλειές που κάνει και παρά την κούραση-  είχε αναλάβει αποκλειστικά τη βόλτα του Ρόδα εφόσον εγώ φοβόμουν πλέον να βγάλω ένα τόσο μεγάλο και αντιδραστικό σκυλί σε μια γειτονιά που όλοι αφήνουν τα σκυλιά τους ελεύθερα και μόνα να βγουν τη βόλτα τους, χωρίς επίβλεψη καμιά. Και εννοείται τίποτα από αυτά δεν θα ήταν εφικτό, χωρίς τη κατανόηση και άπειρη ωριμότητα του μαϊμούδιου που πληγώθηκε περισσότερο από όλους με όλα όσα περάσαμε. Είμαι τόσο περήφανη που κατάλαβε και έβαλε τη ευτυχία του Ρόδα πάνω από τη δική του. 

Ρόδα μου, θα είσαι πάντα το μεταλλαγμένο κοκόνι μας. 





Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2022

Ο Δήσιμος επέστρεψε - 2022 edition.

 Τι έκπληξη ήταν και αυτή χθες. Επέστρεψε ο Δήσιμος. Το ολοδικό μας ξωτικό από τον Βόρειο Πόλο. Εκτάκτως. Άμα σας λέω... 

Τον βρήκαμε το πρωί μέσα στην μπανιέρα. Μέσα σε μια γεμάτη μπαλόνια μπανιέρα. Τον βρήκαμε με μαγιό, σκουφάκι και γυαλάκια κολύμβησης δίπλα στο καθιερωμένο γράμμα του και υπέροχες τσαχπινιές. Βρήκαμε μέχρι και καινούρια κουρτίνα στο μπάνιο και την παλιά πεταμένη μέσα στο πλυντήριο... (Δήσιμε θες να μου πεις κάτι;;;) 






Κόντεψα να πάθω καρδιά αξημέρωτα που μπήκα στο μπάνιο και τον βρήκα έτσι ξαφνικά μπροστά μου. Ο Δημήτρης Γεράσιμος δε, ξετρελάθηκε από τη χαρά του. Έκανε βουτιές μέσα στην μπανιέρα εκστασιασμένος που ήρθε ο αγαπημένος του φίλος! 


Και πώς να μην ξετρελαθεί; Αφού σύμφωνα με το γράμμα του Δήσιμου ήρθε εκτάκτως μετά την εξαιρετική εμφάνιση του μικρού κολυμβητή στο Χριστουγεννιάτικο Κύπελλο όπου και πήρε το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μέτρα πρόσθιο. 



Ο Δήσιμος λοιπόν, εκτός από τη ξεκαρδιστική εμφάνιση του, (μέχρι και μπουρνούζι πόντσο είχε φτιάξει χαλώντας μια πετσέτα μου...😡😂) και το όμορφο μπαλοναφρόλουτρο που είχε ετοιμάσει, είχε φέρει και μοναδικά δωράκια. Έφερε ένα μαγικό μπουρμπουλιθροαφρόλουτρο καθώς και τον αφρό για μοναδικό styling στα μαλλιά φτιαγμένο με τη δική του μυστική συνταγή. Έφερε σαπουνάκια, άλατα μπάνιου σε σχήμα σοκολάτας και μια μαγική σκόνη που δεν ξέρουμε ακόμα τι κάνει γιατί ο Δημήτρης Γεράσιμος διστάζει να τη ρίξει στο νερό... 😂

Λέτε να τον μεταφέρει μαγικά στον Βόρειο Πόλο;






 
Όλα αυτά μυρίζουν ΥΠΈΡΟΧΑ. Όπως μας ενημέρωσε έχουν άρωμα κόκκινα πον πον και ξύλινα κουμπιά. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς φτιάχνει τόσο μοναδικά πράγματα ο Δήσιμος - όμως έχω πάρει μυρωδιά πως τέτοιες ακριβώς μαγικές αλχημείες κάνει και η γλυκύτατη Κυριακή του Blossom Beauty. (Θα την βρείτε στο ινσταγραμ εδώ και στο facebook εδώ). 


Τέλος του έφερε και ο ίδιος ένα μοναδικό μετάλλιο και να σας πω τι πιστεύω; Πιστεύω ότι ο Δήσιμος είχε κανονίσει να έρθει ούτως ή άλλως μετά τους αγώνες - είτε κέρδιζε ο Δημήτρης Γεράσιμος είτε όχι. Έφερε επίσης δώρο από τη Χριστάσα - το ξωτικό της βρωμούσας - για τη μικρή μέχρι να έρθει και η ίδια. 



Σήμερα από την άλλη, ήταν εξαντλημένος από όλη αυτή τη δουλειά χθες, που έφτιαξε ένα ξεχωριστό αφρολουτρο και για τον ίδιο...  Μείνετε συντονισμένοι για τις επόμενες σκανταλιές του Δήσιμου. Η ανάρτηση θα ανανεώνεται! 



Ο Δήσιμος έμαθε ότι ο Δημήτρης Γεράσιμος τρώει μόνο μακαρόνια πριν τους αγώνες και μας έφερε ειδικά μακαρόνια από τον Βόρειο Πόλο... Στο σημείωμα του ρωτάει τον Δημήτρη αν κάνουν αυτά, μα σύμφωνα με τον μικρό μας κολυμβητή δεν κάνουν! "Αυτά είναι σκέτα ζάχαρη ΔΗΣΙΜΕ!!!!" του φώναξε μέσα στο αυτί!! Πιστεύω να άκουσε. Όχι τίποτε άλλο, ανησυχώ για τη στοματική του υγιεινή. 😁😉😂 #Δησιμος #Ξωτικο #ΤοΔικοΜας #ItsBegginingToLookALotLikeChristmas


Ούτε τα μούτρα του δεν τολμάει να μας δείξει ο άτιμος.... Έξαλλη είμαι ΕΞΑΛΛΗ! Από το παράθυρο απείλησα να τον πετάξω, έχε χάρη που μπήκε μπροστά ο Δημήτρης Γεράσιμος να τον σώσει από το μένος μου... Κάτι πήγε στραβά λέει. Κάτι πήγε πολύ πολύ στραβά λέει. Προσπάθησε να φτιάξει τα σωστά μακαρόνια λέει. Δήσιμε, το νου σου! Δεν θα τα πάμε ΚΑΘΟΛΟΥ καλά. (Όπως φαντάζεστε σήμερα θα φάμε κόκορα μακαρονάδα. Το αποφάσισε ο Δήσιμος.) 🥴😁😂😡😱 #Δησιμος #Ξωτικο #ΤοΔικοΜας #ItsBegginingToLookALotLikeChristmas





The floor is lava.... Αγαπημένο παιχνίδι του Δημήτρη Γεράσιμου. Νορμάλ πράγματα σήμερα ο #Δησιμος #Ξωτικο #ΤοΔικοΜας #ΦθηναΤηΓλυτωσα




"Κοίτα! Είναι η μαμά σου που περιμένει να φτιάξεις το δωμάτιο σου!" Αν εξαιρέσεις ότι ΤΟΛΜΗΣΕ να πάρει τα γυαλιά μου, κατά τα άλλα νομίζω ότι αυτό το ξωτικό σήμερα μίλησε στην καρδιά μου... Για του λόγου το αληθές, κοπιάστε στα stories μου και δείτε πόσο αυτοέλεγχο θέλει για να βγάλεις ένα υπεύθυνο και αυτάρκες άτομο στην κοινωνία. Όλα ξεκινάνε από το σπίτι... Περιμένω..που θα πάει. Θα το μαζέψει αυτό το δωμάτιο πριν λιώσουν και τα κόκαλα μου. #Δησιμος #Ξωτικο #ΤοΔικοΜας


Με κοψοχόλιασε αξημέρωτα ο Δήσιμος.... Μόλις είχα σηκωθεί και είχα αφήσει το μαϊμούδι κοιμισμένο δίπλα μου στο κρεβάτι. Πάω ανυποψίαστη να ανάψω τα φώτα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο και κόντεψα να μείνω νομίζοντας ότι το παιδί μου μεταφέρθηκε μαγικά στο σαλόνι! Δεν ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη. Ο Δημήτρης Γεράσιμος λέει ότι ήθελε να κάνουν αγκαλιές. Η βρωμούσα ότι ήθελε να νομίζουμε ότι το μαϊμούδι είχε σηκωθεί κρυφά για να δει παιδικά στο σαλόνι. Εγώ πάλι νομίζω ότι ζήλεψε το τέλειο εορταστικό outfit του Δημήτρη Γεράσιμου! Εσείς τι νομίζετε; 😂🥴 #Δησιμος #Ξωτικο #ΤοΔικοΜας




Σας έχουμε πει αλήθεια από πού βγαίνει το όνομα του ξωτικού μας; Τη δεύτερη χρονιά που μας επισκέφτηκε μας το αποκάλυψε. Το Δήσιμος βγαίνει από το όνομα του Δημήτρη Γεράσιμου. ΔΗμητρη- ΓεραΣΙΜΟ. Είναι μοναδικό και το αγαπάμε πολύ. Σε άλλα νέα, δεν ξέρουμε πώς την είδε σήμερα ο μικρός σκανταλιάρης , αλλά ένα θέμα με την τουαλέτα το έχει. Μάλλον θέλει να τονίσει ότι είναι πραγματικό δώρο η παρουσία του. #Δησιμος #Ξωτικο #ΤοΔικοΜας



Πολύ μας εντυπωσίασε ο Δήσιμος σήμερα... Αναρωτιόμαστε και οι δύο πώς γνώριζε ότι από τη μια πλευρά ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει αρχίσει να αμφισβητεί την ύπαρξη του Αγίου Βασίλη - όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται μέσα από τις ταινίες- και κατά συνέπεια όλων των παρελκόμενων και από την άλλη πλευρά ότι εγώ ήθελα πάντα να φτιάξω ένα shadow box του μαϊμούδιου και ποτέ δεν είχα αξιωθεί... Αφού λοιπόν, ο Δημήτρης Γεράσιμος απάντησε βροντοφωνα ότι φυσικά και πιστεύει, μετά έπαιξε με τις σκιές, καθαρίζοντας ταυτόχρονα αμέσως τα χέρια του γιατί έχουμε και τα αισθητηριακά μας- μην ξεχνιόμαστε! #Δησιμος #Ξωτικο #ΤοΔικοΜας




Το ήξερα ότι θα την πληρώσουμε τη χθεσινή καλοσύνη του.... Ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει μεγάλο θέμα με τέτοιου είδους ατσαλιές- θέλει να καθαρίσουμε την μπανιέρα και το 4χ4 ΑΜΈΣΩΣ! Είναι πολύ θυμωμένος με τον Δήσιμο, αλλά δεν με αφήνει να τον πετάξω από το παράθυρο! 😂😂😂 #Δησιμος #Ξωτικο #ΤοΔικοΜας


Το ότι δε σήμερα είχα μαστόρους στο σπίτι και ο ένας ζήτησε να πάει να πλύνει τα χέρια του στο μπάνιο;;;;;;;;; 😱😱😱😱😱😱😱😱 Πόσο γκαντέμω πια;;;;








Φθηνά τη βγάλαμε σήμερα. Στο μεταξύ, ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει βρει τα μισά μπαστουνάκια. Και αν έχει πάρει την παρατηρητικότητα του Παναγιώτη, βλέπω να βρίσκει τα υπόλοιπα καθόλη τη διάρκεια του χρόνου... 🥴 #Δησιμος #Ξωτικο #ΤοΔικοΜας


Το πρώτο μας βράδυ χωρίς τον Ρόδα ήταν δύσκολο πολύ. Προσωπικά έμεινα άυπνη. Ο Δημήτρης φαινόταν ήρεμος σχετικά, μα έπαθε ρινορραγία χθες το απόγευμα και κατάλαβα ότι δεν έχει εκφραστεί. Ο γλυκός μας Δήσιμος όμως που ΟΛΑ τα ξέρει, ήξερε και πως να προσεγγίσει το μικρό μας μαϊμουδάκι. (Δείτε στα σχόλια) Και επιτέλους ξέσπασε. Και ηρέμησα γιατί αυτό ήταν και το φυσιολογικό. Άφθονη μαγεία χρειάζεται λοιπόν το σπιτικό μας σήμερα και τη στέλνουμε όλη στον Ρόδα μας. Άλλωστε είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με την καινούρια του οικογένεια. (Έχω πολύ θυμό μέσα μου προς τις φιλοζωικές για όλο αυτό που περνάμε αλλά δεν είμαι έτοιμη να μιλήσω.) #Δησιμος #Ξωτικο #ΤοΔικοΜας












Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2022

Υπάρχει η μνήμη όταν είναι μόνο δική σου;

 Υπάρχει άραγε κάποιος που δεν είδες; Που δεν άγγιξες; Που δεν μύρισες; Που δεν άκουσες; 

Υπάρχει μια αγάπη που δεν εξέφρασες; Που δεν πρόλαβες να πεις σ' αγαπώ; Που δεν πρόλαβες να χαιδέψεις; Που δεν αγκάλιασες σφιχτά; 

Υπήρξε άραγε ποτέ μια ζωή όταν την ένιωσες μόνο εσύ; 

Αυτή είναι η αλήθεια της νεογνικής απώλειας. Να αμφισβητείς την ύπαρξη του ίδιου σου του παιδιού. Της αγάπης σου προς αυτό. Της ζωής που κανείς ή ελάχιστοι πέρα από σένα πρόλαβαν να αντιληφθούν. 


Περίεργο δεν είναι; Να μην σου επιτρέπουν στην ουσία να θυμάσαι, να έχεις μνήμη; Μπορεί να θέλουν να σε προστατέψουν. (Από τι; Από την μητρική αγάπη;) Μπορεί να νιώθουν άβολα και αμήχανα με αυτό το "περίεργο είδος απώλειας". (Εγώ που το έζησα άραγε πώς νιώθω, αναρωτήθηκαν;) Μπορεί να μην το αναγνωρίζουν ΚΑΝ ως απώλεια. (Τι στοιχειοθετεί άραγε μια απώλεια στην καρδιά των άλλων;) Μπορεί απλά να μην ξέρουν πώς να σε προσεγγίσουν. ( Γιατί δεν ρωτάνε;) 


Πώς γίνεται να μου ζητάνε να πάψω να θυμάμαι, όταν αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εξακολουθήσει να υπάρχει, έστω και νοερά, το κάθε ένα παιδί που αποχωρίστηκα τόσο βίαια και πρόωρα; 


Δεν θέλω να ξεχάσω. Δεν θέλω οίκτο. (Πόσο απεχθάνομαι τον οίκτο).  Δεν θέλω να φοβάσαι μην μου θυμίσεις κάτι γιατί δεν ξέχασα ούτε για ένα λεπτό. Δεν θέλω να με προστατέψεις από τίποτα διότι είμαι ήδη πιο δυνατή από εσένα. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου και ακόμα στέκω ορθή. (Να γιατί δεν θέλω τον οίκτο σου. Μου είναι άχρηστος). Δεν θέλω μεγάλα και ανούσια λόγια παρηγοριάς. (Απλώς με πληγώνουν περισσότερο). 


Θέλω απλά να αναγνωρίσεις τη ζωή που, έστω και για λίγο, έφερα σε αυτόν τον κόσμο. Να νιώσεις τον πόνο μου. Να με αφήσεις να θυμάμαι. Να με αφήσεις να τιμάω τη μνήμη του παιδιού μου. Των παιδιών μου. Θέλω μια αγκαλιά. Μια σφιχτή αγκαλιά και ας μην ανταποκριθώ. Είμαι μουδιασμένη βλέπεις από τον πόνο. Μια αγκαλιά φτάνει. 


15 Οκτωβρίου. Παγκόσμια ημέρα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης σχετικά με την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. Διαβάστε. Ενημερωθείτε. Κάντε τη διαφορά στη ζωή μιας μητέρας που ζει το αδιανόητο.




Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2022

Τα ένατα γενέθλια μας! Θέμα: Pool Party!

 Το δελφινοκαρχαριάκι μας το είχε δηλώσει από τα περσινά του γενέθλια. Το επόμενο πάρτι του θα ήταν pool party και θα γινόταν στο αγαπημένο του κολυμβητήριο! Χαλάμε εμείς χατίρι;; Pool Party it was, λοιπόν! 





Ένα απολαυστικό πάρτι, για όλους θέλω να πιστεύω, το οποίο απόλαυσα και εγώ πολύ αφού δεν κουράστηκα σχεδόν καθόλου. Έκανα λίγα σε σχέση με άλλες χρονιές- όταν έχεις τέτοια πισίνα όλη δική σου δεν χρειάζεσαι και πολλά πράγματα. Τα γνωστά. Καλωσόρισμα με τον αιώνιο ξύλινο πίνακα, χαρτάκια ευχών, party favors για τους αγαπημένους μας φίλους, μια σούπερ τούρτα, "βρώμικο" φαγητό και φυσικά άφθονα μπαλόνια. 













Να σημειωθεί πως το ίδιο πρωινό, τόσο ο εορτάζοντας όσο και οι μισοί καλεσμένοι, είχαν αγώνες κολύμβησης. Πήγαν, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό- το ίδιο και οι προπονητές- και μετά ήρθαν για να μας τιμήσουν με την παρουσία τους στο πάρτι μας. Ο Δημήτρης Γεράσιμος δεν είχε διάκριση όπως κάποιοι άλλοι συναθλητές του, βελτίωσε όμως το προσωπικό του χρόνο και αυτό είναι πάντα το ζήτημα. Είμαι πολύ περήφανη για αυτό το μικρό/μεγάλο αγόρι.









Τι άλλο; Τίποτα. Όλα τα άλλα τα ανέλαβε το κολυμβητήριο. Εννιά φίλους επέλεξε ο Δημήτρης Γεράσιμος να καλέσει και φυσικά τα ξαδέλφια του. Επειδή δυο μικρές μας φίλες δεν ήξεραν καλό κολύμπι, φροντίσαμε να είναι μέσα στην πισίνα και ένας προπονητής του κολυμβητηρίου. (Στο χώρο της πισίνας εννοείται ότι είναι κάποιος προπονητής όπως και να έχει, απλώς εμάς μπήκε και στο νερό).  Ο κ. Γιώργος ήταν παραπάνω από διασκεδαστικός και προσεκτικός με τους μικρούς μας φίλους και τον ευχαριστούμε για αυτό. Οι γονείς έκατσαν στον πάνω όροφο, όπου είχαν πανοραμική θέα της πισίνας, ενώ είχα για κέρασμα cupcakes και αλμυρά κριτσίνια. Ταυτόχρονα,  είχα φροντίσει να κάνω συμφωνία με μια καφετέρια κοντά στο κολυμβητήριο από την οποία πέρασαν οι γονείς πριν έρθουν και πήραν το καφεδάκι που ήθελαν- εννοείται κέρασμα από τον εορτάζοντα. 



























Αφού κολύμπησαν, έπαιξαν και μούλιασαν για δυο ώρες γεμάτες, βγήκαν, έκαναν το ντουζάκι τους και μεταφέρθηκαν στην αίθουσα γυμναστικής ώστε να φανερωθεί ποιος άλλος; Ο μεγάλος πρωταγωνιστής του πάρτι. Η τούρτα φυσικά! 










Ο αγαπημένος του προπονητής



Έπειτα έφαγαν, το μενού είχε πίτσα από την πιτσαρία του παππού, σπιτικά burger, ποτηράκια με καρότο, αγγούρι και ντοματίνια, κεφτεδάκια, αναψυκτικά και φυσικά λοιπές απαράδεκτες λιχουδιές που όμως δεν γίνεται να λείπουν από ένα παιδικό πάρτι. Έπαιξαν και άλλο, χόρεψαν, ξαναέφαγαν, μέχρι που ήταν ώρα να επιστρέψουμε όλοι σπίτια μας. Ο Δημήτρης Γεράσιμος μοίρασε σε κάθε έναν φίλο του το party favor του, τους ευχαρίστησε έτσι ντροπαλά και χαμηλόφωνα όπως μόνο αυτός ξέρει και φύγαμε με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο μας. 





Για όλη αυτή την υπέροχη εμπειρία θέλω να ευχαριστήσω: 

Τη διεύθυνση του κολυμβητηρίου που μου επέτρεψε να φέρνω όλα όσα χρειαζόμουν καθ' όλη τη διάρκεια της εβδομάδας πριν το πάρτι ώστε να έχω όσο το δυνατόν λιγότερα να κάνω ανήμερα. Τον Γιώργο που με τόση υπομονή και χαμόγελο πρόσεξε και διασκέδασε τους μικρούς μας φίλους όσο αυτά ήταν μέσα στο νερό αλλά και τον Αντώνη για τη διακριτική μα πολύτιμη πάντα προσφορά του. Την Δήμητρα που με βοήθησε  πολύ, τόσο με την προετοιμασία όσο και με το στήσιμο της διακόσμησης. Την Αναστασία για τα vibes γαλήνης, αντίδοτο σε κάθε αναίτιο άγχος μου. Όλους τους γονείς, συγγενείς και φίλους που ανταποκρίθηκαν με χαρά στο κάλεσμα μας για την χαρά του χιλιάκριβου μας. Τον γαμπρό μου για όλο το τρελό κουβάλημα που έριξε στο τέλος του πάρτι και με ξεκούρασε αφάνταστα. Εννοείται τον #OurCoachIsBetterThanYours, τον #TeamLekakis, τον προπονητή της καρδιάς μας,  για ΟΛΑ- ξέρει αυτός. Και φυσικά το άλλο μου εγώ, αυτό που γουργουρίζει, που πάντα ανταποκρίνεται και συμφωνεί με κάθε τρέλα που θα βάλουμε στο μυαλό μας μάνα και γιος. 

Καταρχάς οι φανταστικές μας φωτογραφίες από τον αγαπημένο μας Αντρέα, ο οποίος επανήλθε μετά από δύο χρόνια και ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και πιστέψτε με, αυτές είναι μόνο ένα μικρό δείγμα της υπέροχης ματιάς του Αντρέα. Η φανταστική μας τούρτα από την ταλαντούχα Δήμητρα του Ζαχαροπλαστείου Μπιρμπίλη, οι πίτσες από την μοναδική πιτσαρία Quebec Pizzeria Restaurant και τα ποιοτικά μπαλόνια με τα υπέροχα χρώματα από Balloon Fire. Η μπλούζα που φοράει ο Δημήτρης Γεράσιμος στην τούρτα είναι ζωγραφισμένη από μένα την ίδια. Και φυσικά δεν μπορώ να μην αναφέρω το δεύτερο σπίτι μας, το μοναδικό γυμναστήριο Top Form City και την ακαδημία κολύμβησης Patras Swim School για όσα έχει προσφέρει όχι μόνο στο παιδί μα και σε μένα την ίδια. 

Του χρόνου μάλλον έχει καταλήξει σε πάρτι στο σπίτι- μιας και είναι το πρώτο διψήφιο- με θέμα... Χάρι Πότερ... Θα δείξει αν θα μείνει σταθερός, ως συνήθως, στην επιλογή του. 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...