"Μερικές φορές κλαίω" Το απόλυτα αληθινό γράμμα μιας μαμάς προς το μωρό της...

Το κείμενο αυτό το είδα μόλις τώρα στο mama365 και είναι προσωπική ανάρτηση της μαμάς και μπλόγκερ Annie Reneau. 

Το αναρτώ και στο προσωπικό μου ιστολόγιο διότι είναι ένα τόσο υπέροχο κείμενο που μιλάει στην καρδιά κάθε μητέρας. Θέλω λοιπόν να υπάρχει εδώ μέσα γιατί θέλω το δικό μου μωρό- το μαιμουδάκι μου- αν ποτέ το διαβάσει να ξέρει πως ναι- και εγώ μερικές φορές κλαίω και για τους ίδιους ακριβώς λόγους. 

"Μερικές φορές κλαίω για εσένα, μικρό μου.

Μερικές φορές κλαίω, γιατί ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος και εσύ τόσο μικροσκοπικό και ανησυχώ -Θεέ μου, πόσο ανησυχώ!- που είσαι ένα τόσο μικρό πλασματάκι, σε έναν τόσο μεγάλο κόσμο.

Μερικές φορές κλαίω γιατί η αγάπη μου για εσένα είναι τόσο μεγάλη και η καρδιά μου τόσο μικρή που νομίζω -με έναν περίεργο τρόπο- ότι θα σπάσει!

Μερικές φορές κλαίω γιατί η ομορφιά σου με συγκλονίζει.

Μερικές φορές κλαίω γιατί συγκλονίζομαι από το πόσο πολύτιμο είσαι για εμένα.

Μερικές φορές κλαίω γιατί στην προσπάθειά μου να σε αποκτήσω, έχασα ένα μέρος του εαυτού μου, και παρόλο που δεν θα το άλλαζα με τίποτα ακόμα κι αν μπορούσα, μερικές φορές μου λείπει πολύ ο παλιός μου εαυτός.

Μερικές φορές κλαίω γιατί το δέρμα σου είναι τόσο απαλό, τα μάτια σου τόσο λαμπερά, και η ψυχή σου είναι τόσο φρέσκια, η καρδιά σου τόσο ανοιχτή, και λυπάμαι. Λυπάμαι που η αθωότητά σου θα θρυμματιστεί από εμπειρίες σκληρές αλλά απαραίτητες, γιατί όσο κι αν σε βλέπω σαν άγγελο είσαι τόσο άνθρωπος όσο είμαστε όλοι μας.

Μερικές φορές κλαίω γιατί συχνά χρειάζεσαι βοήθεια με τρόπους που εγώ δεν μπορώ να στην προσφέρω, και το να μη μπορεί ένας γονιός να βοηθήσει το παιδί του -κατάλαβα τώρα- είναι τρομακτικό!

Μερικές φορές κλαίω γιατί ως μαμά δεν έχω άλλη επιλογή από το να φέρομαι πλέον σοβαρά και υπεύθυνα κάθε μέρα και το «να μην έχεις άλλη επιλογή» και να «φέρεσαι σοβαρά και υπεύθυνα» μερικές φορές είναι πολύ άβολο!

Μερικές φορές κλαίω γιατί είμαι τόσο απίστευτα κουρασμένη -όχι νυσταγμένη, κουρασμένη- που δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Μερικές φορές κλαίω γιατί ακούω τον Θεό στο γέλιο σου.

Μερικές φορές κλαίω γιατί η ύπαρξή σου φέρνει τόσο μεγάλη ευτυχία που ούτε τα χαμόγελα ούτε τα γέλια μπορούν να την φτάσουν.

Μερικές φορές κλαίω γιατί η ευλογία είναι τόσο μεγάλη και εγώ τόσο μικρή και όλο αυτό το κύμα που με πλημμυρίζει απλά πρέπει να βγει από κάπου.

Μερικές φορές κλαίω γιατί όλα αυτά -η αγάπη, η αγωνία, η λύπη, η ομορφιά, το ξέσπασμα, η υπευθυνότητα, η ευλογία- είναι πολλά, πάρα πολλά για να αντέξει κανείς.

Έτσι, μερικές φορές κλαίω για εσένα. Και για εμένα. Και για αυτόν τον μεγάλο κόσμο. Και για χίλιους άλλους τρομερούς, υπέροχους, απεγνωσμένους, όμορφους λόγους που δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις μέχρι να γίνεις κι εσύ γονιός.

Μερικές φορές κλαίω για εσένα, μικρό μου. Μεγάλα, καθαρτικά δάκρυα."

Ένα κείμενο της Annie Reneau

Τι θέλετε επιτέλους;;;

Από την πρώτη στιγμή που ακούμπησαν τον Δημήτρη στην αγκαλιά μου, μέχρι και αυτό το λεπτό που γράφω είμαστε κυριολεκτικά αχώριστοι. 

Δεν τον έχω αφήσει και να φύγω, έστω για μια ώρα, ούτε καν στις γιαγιάδες του. Πάμε παντού μαζί. Super Market, ταξίδια, κοινωνικές και λοιπές υποχρεώσεις, κομμωτήριο μέχρι και στον γυναικολόγο αγκαζέ πάμε. 

Επειδή εργάζομαι σε οικογενειακή επιχείρηση βραδινής απασχόλησης, τον παίρνω μαζί μου και εκεί. Έχουμε φτιάξει ένα δωμάτιο για τον Δημήτρη, τον κοιμίζω νωρίς, και έπειτα τον παρακολουθώ από την ενδοεπικοινωνία. Έχει δουλέψει άψογα, ο Δημήτρης ανυπομονεί κάθε απόγευμα για την μια ώρα που εξερευνά το μαγαζί πριν κοιμηθεί και το βράδυ έχει συνηθίσει και δεν ξυπνάει κατά την επιστροφή στο σπίτι. 

Υπερβολικό; Όπως το δει κανείς. 

Επειδή έχουμε ακούσει πολλά για αυτό τον τρόπο που έχουμε επιλέξει να ζούμε με το παιδί μας, και για να είμαι ειλικρινής κουράστηκα να απολογούμαι για κάτι που δεν χρειάζεται να απολογηθώ, ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσω λίγο το τοπίο. 

Κατ'αρχάς η στάση αυτή έχει αποφασιστεί από κοινού. Και οι δυο γονείς θέλουμε να περνάμε τον χρόνο μας με το παιδί. Αυτό δεν σημαίνει πως η σχέση μας πάσχει, ούτε πως αποφεύγουμε ο ένας τον άλλον. Ούτε σημαίνει πως δεν βρίσκουμε χρόνο για μας. Η σχέση μας είναι πιο δυνατή και ουσιώδης από ποτέ και αν θες, βρίσκεις χρόνο για τα πάντα ακόμα και αν χρειαστεί να στερηθείς τον ύπνο σου. 

Το να μην θέλω να αποχωριστώ το παιδί μου δεν σημαίνει πως έπαψα να αγαπώ τον άντρα μου, ούτε πως τον έβαλα σε δεύτερη μοίρα. Αυτή είναι η φυσική ροή μιας σχέσης. Ούτε τον άντρα μου θέλω να αποχωριστώ. Και με αυτόν παντού μαζί πάμε- αυτοκόλλητους μας φωνάζουν. (αλλά και για αυτό, κριτική έχουμε λάβει). Όταν  ο Παναγιώτης γυρνάει σπίτι και πρώτα πάει να αγκαλιάσει και να παίξει με τον Δημήτρη πριν πάρω εγώ μια αγκαλιά ή ένα πεταχτό φιλί, πρέπει να παρεξηγηθώ; Δεν είναι λογικό; Δεν πέρασα σε δεύτερη μοίρα, απλά λαχταράει το παιδί του, τι πιο φυσιολογικό; Θα ανησυχούσα αν γινόταν το αντίθετο.

Δεν είμαι της άποψης ότι το παιδί κουράζεται που τον παίρνουμε παντού μαζί, αντίθετα πάντα ανυπομονεί, γεμίζει εμπειρίες και βιώνει όλων των ειδών τις καταστάσεις με αποτέλεσμα να συμπεριφέρεται άψογα παντού- εφόσον φυσικά και εμείς σεβόμαστε τις δικές του ανάγκες για προσοχή, παιχνίδι και φαγητό. Ούτε είμαι της άποψης πως με αυτή μας τη στάση θα γίνει εξαρτημένος και ανίκανος ενήλικας- μάλλον το ακριβώς αντίθετο- το λέει το ένστικτο μου, το επιβεβαιώνουν τα βιώματα μου. 

Προσωπική μας άποψη; Το παιδί, τα πρώτα χρόνια της ζωής του, έχει ανάγκη αποκλειστικά τους γονείς του.  Η κυρίαρχες του ανάγκες ξεκινάνε και τελειώνουν εκεί. Όλοι οι άλλοι έρχονται δεύτεροι. Τονίζω- για τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Και εφόσον μπορούμε να είμαστε διαρκώς μαζί του και το θέλουμε- για μας είναι η μόνη επιλογή. 

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, το μόνο μου όνειρο ήταν μια οικογένεια. Ούτε καριέρες, ούτε στολίδια παρά μονάχα μιαν αγαπημένη οικογένεια. Το όνειρο μου αυτό δεν πραγματοποιήθηκε με ευκολία. Και τώρα θέλω να το απολαύσω σε όλο του το μεγαλείο. Τόσο απλό. 

Και το κείμενο αυτό δεν αφορά μόνο εμένα. 

 Ο κόσμος γενικά δεν ξέρει τι θέλει. 

Είσαι εργαζόμενη μητέρα και αφήνεις τα παιδιά σε παπουδογιαγιάδες ή σταθμούς; Σε κρίνουν. Είσαι full-time μητέρα και νοικοκυρά και πάλι επιλέγεις να αφήνεις τα παιδιά σου για λίγες ώρες για να τα βγάλεις πέρα ή για να έχεις λίγο χρόνο για τον εαυτό σου; Σε κρίνουν. Και τώρα η δική μου κατηγορία... Είσαι part-time εργαζόμενη κai full- time μητέρα και νοικοκυρά που παίρνει παντού μαζί της το παιδί επειδή και μπορεί και το θέλει; Σε κρίνουν. 

Τι θέλετε λοιπόν επιτέλους από εμάς; Πείτε μας να ξέρουμε... 

Καιρό έχω να κουκουβαγίσω... 

Ε ναι! Τι να κάνω... Έχω το καλύτερο παιδί του κόσμου οοοοόλου! Και το πιο όμορφο! Και το πιο γλυκό! Εγώ και καμία άλλη! (χεχεχε) 

Το μικράκι μου μεγαλώνει τόσο όμορφα και χαριτωμένα... 

Περπατάει σαν μεθυσμένος μπατίρης, μα χαμογελάει πλατιά και δεν χάνει το κουράγιο του όσες φορές και να πέσει...

Τρώει οοοοόλο του το φαγητό, χωρίς να με δυσκολεύει... Τα τρώει όλα. Θες τυριά, θες μοσχάρι, ψάρι, μπρόκολο, μελιτζάνες, σύκα, καρπούζι, γιαούρτι, (το κανονικό, ε; όχι τα παιδικά!), αυγό... τα πάντα σου λέω! 

Πίνει τον χυμό πορτοκάλι μονορούφι και μετά ρεύεται όλο απόλαυση...

Παίζει τόσο ωραία με τα παιχνίδια του και λατρεύει να παίρνει το swiffer  και να μου ξεσκονίζει τα πάντα! (ορίστε κυρίες μου τι γαμπρό σας  ετοιμάζω!) 

Όταν πλένω τα πιάτα και δεν είναι ο μπαμπάς σπίτι, με περιμένει υπομονετικά στο πάρκο του... και μου βάζει τα αγαπημένα μου τραγούδια στο ραδιόφωνο της fisher-price...

Φωνάζει "μπαμπαααά" δυνατά και με την πιο γλυκιά φωνή του κόσμου, ενώ μόλις ξυπνάει θέλει αμέσως να τον πάω στο μπαμπάκα του και το απαιτεί απλώνοντας μου επιτακτικά τον δείκτη του χεριού του... 

Με ακούει.. τι περισσότερες φορές... και όταν περνάει από κάτι που δεν πρέπει να αγγίξει, (λ.χ: μπρίζα) κουνάει το δαχτυλάκι του κάνοντας το "όχι" ενώ μουρμουράει κάτι στον εαυτό του... 

Και όταν είναι κουρασμένος και αρχίζει τα νεύρα και τις σκανδαλιές και με χτυπάει με δύναμη αν δεν του κάνω το χατήρι, τον παίρνω αγκαλιά, του ζητάω να μην ξαναχτυπήσει την μανούλα και να με κάνει "παπάω" για να μου περάσει και αμέσως με χαιδεύει και τα ξεχνάει όλα.....

 Το πρωί που πίνει το γάλα του, μου περιεργάζεται το πρόσωπο, πιάνοντας τα μάγουλα μου με τα ζεστά και απαλά χεράκια του, βάζει τα δαχτυλάκια του μέσα στη μύτη μου , στο στόμα μου, με δαγκώνει χαριτωμένα και είναι οι πιο γλυκές μας στιγμές όλη μέρα... 

Αποκοιμιέται ακόμα αποκλειστικά στην αγκαλιά μου....

Θέλετε και άλλα;; Δεν προλαβαίνω, πρέπει να φτιάξω ρυζόγαλο για αύριο! Μα νομίζω σας έπεισα, ναι; 

Κουκουβά.....

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Μαιμουδάκι ετών... ενός!

Μαιμουδάκι μου... 

Μεγάλωσες τόσο απότομα το τελευταίο καιρό....

Είσαι πλέον ενός και ότι και να διαβάσω για την ηλικία σου, χαρακτηρίζεσαι πλέον ως νήπιο. Πάει το μωρό... Και το καταλαβαίνω- δεν είσαι πλέον μωράκι, είσαι ένα μικρό νηπιάκι. 

Στέκεσαι πλέον με πολύ σιγουριά όρθιος χωρίς να στηρίζεσαι πουθενά. Σήμερα έκανες και τα πρώτα σου αβέβαια βήματα χωρίς να τρεκλίζεις τόσο πολύ. Φοβάσαι όμως ακόμα. Όταν μπουσουλάς πας σαν σίφουνας και σκαρφαλώνεις- για κακή μου τύχη- με την δεξιότητα ενός πραγματικού μαιμουδιού! 

Ξεκίνησες να μας δίνεις φιλάκια στο μάγουλο, (στην ουσία κολλάς το ορθάνοιχτο στόμα σου πάνω μας και μας γλείφεις!), μας δαγκώνεις για πλάκα, (έδωσες τροφή στο πατέρα σου να με κατηγορεί για τις κακές συνήθειες που εγώ σου έμαθα), ξεκαρδίζεσαι με ότι καραγκιοζιές σου κάνουμε και παίζεις μόνος σου "κουκουτσά" στον καθρέφτη! (με τον άλλο σου εαυτό- ξέρεις αυτόν που χαιρετάς και φιλάς με μανία!!) 

Τρως σαν σωστό καρχαριάκι και δεν τολμάμε να φάμε κάτι μπροστά σου, σαν σκυλάκι έρχεσαι και κολλάς στα πόδια μας με ορθάνοιχτο στόμα και  ξερογλύφεσαι ζητιανεύοντας  μια μπουκίτσα! 

Μπαμπαλίζεις ασταμάτητα και τσιρίζεις όλο χαρά. Παίζεις πλέον με σκοπό και προσπαθείς να κάνεις όσα είσαι "προγραμματισμένος" να κάνεις. Να βάλεις τα σχήματα στη σωστή υποδοχή, να μας ταΐσεις με το κουτάλι, να κάνεις βόλτα με την στράτα σου, (δηλαδή να την σπρώξεις με τόση ορμή και ταχύτητα που να τρέχω από πίσω σου να σώσω τα σπασμένα),  να διαλύσεις τα τουβλάκια που σου έφτιαξα πύργο για να τα ψάχνω μετά όλο το βράδυ κάτω από τους καναπέδες. 

Πίνεις πλέον από καλαμάκι και σου αρέσει τόσο πολύ που η κοιλιά σου είναι όλη μέρα τούμπανο από το πολύ νερό. Καταλαβαίνεις σχεδόν όλα όσα σου λέμε, τόσα που είναι πραγματικά σοκαριστικό. Ακολουθείς οδηγίες  με απόλυτη επιτυχία- ακόμα και αν είναι αρκετά περίπλοκες. 

Ξυπνάς ακόμα συστηματικά από τις 6 το πρωί και πλέον αρνείσαι πεισματικά να πάρεις έναν "δεκατιανό" υπνάκο με αποτέλεσμα να αποκοιμιέσαι την ώρα που σε ταΐζω στο καρεκλάκι του φαγητού!! (δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο χαριτωμένος και αστείος είσαι- φυσικά έχω βίντεο που το αποδεικνύει, όποτε νιώσεις έτοιμος ζήτα μου να το δεις!!)

Όταν θες να περάσει το δικό σου κλαις τόσο ψεύτικα που είναι πραγματικά αστείο. Όταν φτάνεις στο σημείο της απελπισίας, (γιατί να ξέρεις το πείσμα σου το πήρες από εμένα και δεν το βάζω ούτε εγώ κάτω εύκολα), που δεν σου κάνουμε το χατήρι είσαι ικανός να μπλαβιάσεις από το κλάμα και επειδή μπορεί ναι μεν να μη σου κάνουμε το χατήρι αλλά σε κρατάμε αγκαλιά καθ όλη τη διάρκεια του ξεσπάσματος σου και σου μιλάμε γλυκά,  τότε παίζεις το χαρτί "πνίγομαι- βήχω, σώστε με". Επειδή όμως ο καλός γονιός αναγνωρίζει πάντα το ψεύτικο από το αληθινό, τις περισσότερες φορές απλά το βάζεις κάτω ξεθεωμένος και αρχίζεις και πάλι το παιχνίδι ξεχνώντας σε δεύτερα όλο τον πανικό που δημιούργησες! (εγώ πάλι χρειάζομαι μερικά λεπτά και κάμποσες βαθιές ανάσες για να συνέλθω από την απόλυτη αυτοκυριαρχία που μου επιβάλω όταν κάνεις σαν αγριοκάτσικο που το σφάζουν μέσα στα ίδια μου τα χέρια!) 

Είσαι ένα γλυκό τερατάκι που βαριέται πολύ εύκολα και θέλει διαρκώς ερεθίσματα και εναλλαγές δραστηριοτήτων. (έχω γίνει εξπέρ στην "ανακύκλωση" των παιχνιδιών σου και στην άμεση εύρεση μιας απασχόλησης)  

Ένα γλυκό τερατάκι που αγαπώ μέχρι τον Θεό και πάλι πίσω και πάλι μπρος και πάλι πίσω και.... δεν έχει τελειωμό αυτή η πρόταση- μην τα ξαναλέμε!!!

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl

Ένας χρόνος λατρεία....

Μαιμουδάκι μου όμορφο.... 

έφτασαν τα πρώτα σου γενέθλια.... Έγινες- κιόλας- ενός...

Και εγώ είμαι εδώ ακούγοντας τα τραγούδια που έχω επιλέξει για το πάρτι σου και σκέφτομαι... Γίνεται να είσαι ευτυχισμένος και μελαγχολικός ταυτόχρονα; 

Έτσι νιώθω και είναι συναίσθημα πρωτόγνωρο για μένα. (και να ξέρεις ως γνήσιο ψαράκι έχω μεγαααάλο φάσμα συναισθημάτων...) 

Πως από εκεί που σε άφηνα και εκεί σε έβρισκα καταλήξαμε να σε κυνηγάμε μην πέσεις πίσω από τον καναπέ που σκαρφαλώνεις μόνος σου- δεν ξέρω... Πότε από το αποκλειστικά στήθος πέρασες στο πιρούνι και τώρα ορμάς να φας και από τα χέρια μας ότι τρώμε- δεν το πήρα χαμπάρι.... Πως από εκεί που χωρούσες ολόκληρος στην αγκαλιά μου τώρα δεν μπορώ να σε κάνω καλά, δεν το καταλαβαίνω... Πότε πέρασε κιόλας ένας χρόνος- 365 ολόκληρες μέρες- δεν μπορώ να το χωνέψω... 

Πέρασε όμως. Πέρασε και ήταν απλά υπέροχος. 

Λατρεύω που είσαι τόσο καλόβολο μωράκι και δεν με έχεις ταλαιπωρήσει καθόλου. Λατρεύω που τρως τα πάντα με εξαιρετική ευκολία και μεγάλη όρεξη. 

Λατρεύω που πάντα πριν κοιμηθείς θέλεις να σε γαργαλίσω για να γελάσεις αλλιώς δεν κοιμάσαι. Λατρεύω που σε πιάνει σχεδόν αμέσως λόξιγκας. Λατρεύω που ακόμα και τώρα για να αποκοιμηθείς θες οπωσδήποτε αγκαλίτσα. 

Λατρεύω που ενώ δεν κλαις για να σε ταισουμε, μόλις δεις το πιάτο ή το μπιμπερό μπροστά σου σε πιάνει παροξυσμός κλάματος μέχρι να κατεβάσεις τη πρώτη μπουκιά- γουλιά. Λατρεύω τον τρόπο που κλαις. Λατρεύω την απελπισμένη σου φατσούλα που κάνει λες και βιώνει το μεγαλύτερο δράμα του κόσμου. Λατρεύω που σταματάς μαχαίρι το κλάμα μόλις σε πάρουμε αγκαλιά. 

Λατρεύω τα μπαμπαλίσματα σου. Την χροιά που προσθέτεις πια, τους διαφορετικούς τόνους. Λατρεύω τα πρώτα σου αβέβαια μεθυσμένα βήματα. λατρεύω το αεράτο και επιταχυμένο μπουσούλημα σου. Λατρεύω που μόλις καταλαβαίνεις πως δεν θα σε αφήσω να κάνεις κάτι βάζεις κυριολεκτικά τούρμπο για φτάσεις πριν σε φτάσω. 

Λατρεύω το αβίαστο χαμόγελο σου το πρωί που ξυπνάς και τα νυσταγμένα σου ματάκια. Λατρεύω τα τόσο απαλά σου μάγουλα. Λατρεύω που κάθε πρωί και κάθε βράδυ μετά το γάλα, μου πιάνεις το πρόσωπο με τα δυο σου τα χεράκια- με κοιτάς όλο λατρεία και χαμογελάς. 

Λατρεύω που μόλις βλέπεις τον πατέρα σου κυριολεκτικά πηδάς από την αγκαλιά μου για να πας στη δική του. Λατρεύω να σας βλέπω να παίζετε με τις ώρες. Λατρεύω τα παιχνίδια μας το πρωινό στο κρεβάτι που δεν ξέρεις που να πρωτοπας και σε πιάνει ντελίριο ευτυχίας μόνο και μόνο επειδή είσαι μαζί μας. 

Λατρεύω που με άλλαξες, που μου γέμισες τη ψυχή και φώτισες τη ζωή μου. Λατρεύω που με έμαθες να σταματώ για λίγο ότι κάνω και απλά να απολαμβάνω τη στιγμή. Λατρεύω που με έκανες να μην με (πολύ)νοιάζει που τίποτα δεν βρίσκεται εκεί που το αφήνω. Λατρεύω που σκοντάφτω πάνω σε παιχνίδια. Λατρεύω που ακόμη και όταν δεν χρειάζεται, σιγοτραγουδώ κάποιο παιδικό τραγουδάκι που σου αρέσει. Λατρεύω που όταν ψωνίζω, η πρώτη μου σκέψη είσαι εσύ και ότι και αν χρειάζομαι τελικά με δικά σου πράγματα θα καταλήξω σπίτι.

Η ουσία; Λατρεύω εσένα και την ζωή μου με εσένα. 

Από εκείνη τη στιγμή που σε ακούμπησαν στο στήθος μου, σε αγάπησα παράφορα και η κατάσταση "χειροτερεύει" καθημερινά. Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η καρδιά μου πλέον θα κυκλοφορεί έξω από το σώμα μου. Από εκείνη τη στιγμή τρέχω να προλάβω το χρόνο, να ρουφήξω κάθε λεπτό, κάθε σου ανάσα, κάθε σου γκριματσούλα και κάθε σου κίνηση. 

Γιατί μεγαλώνεις κάθε δευτερόλεπτο. Πραγματικά. Και εγώ νιώθω πως ούτε σε προλαβαίνω, ούτε σε χορταίνω. Να. Έφτασαν κιόλας τα πρώτα σου γενέθλια.....

Χρόνια σου πολλά και καλά μαιμουδάκι. Να σε χαιρόμαστε. Και μην ξεχνάς- εμείς θα είμαστε πάντα εδώ για σένα, ένα βήμα πιο πίσω, αλλά πάντα εδώ. Εντάξει; (εντάξει!)

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Κάθε στιγμή και μια ανάμνηση...

Τι να πρωτογράψω βρε μαιμουδάκι μου, κάθε στιγμή και μια ανάμνηση...

Σήμερα πολύ με έκανες και γέλασα όταν είχες όρεξη για αγκαλίτσες μετά το δίωρο πρωινό σου παιχνίδι, (πολύ πρωινό 6-8 μιλάμε!),   και σε πήρα μαζί μου στον υπολογιστή και εσύ αμέσως άπλωσες ποδαράκια κόντρα στο τραπέζι!  Άραξες κανονικά, ήσουν πολύ χαριτωμένος...

Μετά πόσο ωραία περάσαμε που βγήκαμε  στο μπαλκόνι μας για να κάνεις κούνια στη σούπερ κούνια που σου έφτιαξε ο παππούς ο Χρήστος, (ναι, καλά βλέπεις μαιμουδάκι είναι χρυσή με μπορντό κάθισμα. Ζήτα εξηγήσεις από τον παππού σου που αξιοποιεί τα πάντα και δεν πετά ποτέ τίποτα- εγώ ευθύνη μια φορά δεν φέρνω!),  ενώ ήπια και εγώ μια φορά ολόκληρο τον καφέ μου; (ναι έγινε και αυτό!) 

Και όταν φάγαμε το δεκατιανό μας, (γιαούρτι με μπανάνα και φράουλα από το κήπο μας παρακαλώ) πόσο γελάσαμε που άρχισες να με ταΐζεις στη προσπάθεια σου (μου) να μάθεις να χρησιμοποιείς το κουτάλι; Πολύ πίστεψε. Ενώ μέχρι να μαζέψω μου έκανες "κουκουτσα" μόνος σου και με αποτρέλανες! (κάτι ξέρει η μαμά που μισογεμίζει μικρά τάπερ με όσπρια- σε ξετρελαίνουν!)

Πόσο αστείο μου φαίνεται και αυτό το πάνω σου δοντάκι που έχει ξεμυτήσει... Πόσο περίεργο γιατί αυτό το τοσοδούλικο δοντάκι σε μεταμορφώνει σιγά σιγά από μωρό σε παιδάκι. Πόσο θυμώνω που δεν με αφήνεις ποτέ να το φωτογραφίσω.... (αμ έλα που θα τα καταφέρω!) 

Μα πιο πολύ από όλα, πόσο μου αρέσει όταν έρχεσαι μόνος σου και παλεύεις να σκαρφαλώσεις πάνω μου για αγκαλίτσα και χαδάκια. Τότε πιάνεις το πρόσωπο μου και με τα δυο σου τα χεράκια, έρχεσαι σε απόσταση αναπνοής, τα ματάκια σου λάμπουν και αρχίζεις να με περιεργάζεσαι με τα χέρια, το στόμα ότι έχεις εύκαιρο. Και το λατρεύω, διότι ποτέ ξανά δεν θα είμαι τόσο τέλεια στα μάτια σου όσο τώρα. Πότε ξανά. Και απολαμβάνω κάθε λεπτό. 

Με έκανες και παραλήρησα πάλι μαιμουδάκι... 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl

Ο Δημήτρης και το πλυντήριο ρούχων....

Ο Δημήτρης έχει μια βδομάδα που ξυπνά από τις 5 τα χαράματα. Με το ρολόι. (4 δοντάκια μαζεμένα ξεπετάει το αγόρι μου-φροντίζει να είναι σένιος για τα πρώτα του γενέθλια...)

Σηκώνεται όρθιος στη κούνια του- είμαστε κοτζάμ άντρες τώρα- απλώνει χεράκια και με λίγα κλαψουρίσματα απαιτεί να πάει στο σαλόνι να παίξει...

Αυτά είναι. Φτιάχνω το πρώτο καφέ της ημέρας με μισόκλειστα μάτια και προσέχω ανοίγοντας τα παντζούρια μην ορμήξει καμιά νυχτερίδα μέσα αφού ακόμα νύχτα είναι έξω! 

Πολλές ώρες απασχόλησης λοιπόν την ημέρα μπροστά μας αφού αυτή του η συνήθεια δεν έχει επηρεάσει τους ενδιάμεσους ύπνους του, κοιμάται όπως ακριβώς κοιμόταν απλά λιγότερο το βράδυ...

Πέρα λοιπόν από τα παιχνιδάκια μας, αφού το νοικοκυριό δεν σε περιμένει, τον αφήνω να εξερευνά πάντα το σπίτι και τους χώρους όπου βρίσκομαι κάθε φορά. (Όχι βέβαια ότι μπορώ πλέον να τον περιορίσω...) 

Το πλυντήριο ρούχων το είχε βάλει στο μάτι μήνες τώρα- από τότε που δεν ήταν στο χέρι του για που θα "σάλπαρε" κάθε φορά- και φυσικά είναι πάντα ο αγαπημένος του προορισμός. 

Τώρα όμως που σηκώνεται και αεράτος, δεν περίμενα ποτέ πως θα χρησιμοποιούσα τόσο νωρίς την επιλογή Child lock. Και όμως έγινε και αυτό!! 

Και ο Δημήτρης κυνηγά να πιάσει τα ρούχα που στριφογυρίζουν και παθαίνει ντελίριο ενθουσιασμού! 

Αχ μαιμουδάκι- αχ!! Θα με τρελάνεις! 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Το μαιμουδάκι μεγαλώνει...

Μαιμουδάκι μου... 

μόλις σε 2 βδομάδες άλλαξες τόσο πολύ....

σαν απότομα να κατάλαβες τις δυνάμεις σου, σαν έτσι ξαφνικά να βλέπεις το κόσμο με άλλα μάτια.... 

Τι λατρεύω αυτή τη περίοδο από σένα; 

Λατρεύω τις ατελείωτες προσπάθειες σου να σηκωθείς από τα έπιπλα και να στέκεσαι εκεί όλο καμάρι μέχρι να εξαντληθείς ή να αφαιρεθείς και να πέσεις.... Λατρεύω τα άπειρα σημάδια στο τραπέζι από τα ιδρωμένα σου χεράκια... Ναι εγώ, η control freak, που κυνηγούσα το παραμικρό σημάδι- ίσα μεγεθυντικό φακό που δεν χρησιμοποιούσα- που το αγαπημένο μου "αξεσουάρ" όλων των εποχών είναι το σουβέρ... λατρεύω να βλέπω που άγγιξαν αυτά τα μικροσκοπικά χεράκια στη προσπάθεια τους να γνωρίσουν το κόσμο...

Λατρεύω να βλέπω τα πατουσάκια σου να προεξέχουν έξω από τη κούνια... Λατρεύω που τώρα που μπορείς, στον ύπνο σου αλλάζεις πλευρό όλη την ώρα, γυρίζεις σβούρες, μπρούμυτα, κάθετα, ανάποδα, ο μισός κρεμασμένος έξω από τη κούνια...ότι να' ναι είσαι, μου θυμίζεις τον τρελό πατέρα σου, (γιατί εγώ να ξέρεις- όπως με αφήσεις έτσι θα με βρεις και το πρωί- σχεδόν δεν θέλει στρώσιμο το κρεβάτι!), και το λατρεύω!! 

Λατρεύω που έχεις άποψη που θα βρίσκονται όλα τα πράγματα μας. Λατρεύω που βρίσκω τις παντόφλες στον καναπέ, παιχνίδια εκεί που δεν πρέπει, την πιπίλα σου χωμένη πάντα ανάμεσα στα κάγκελα, (κατά προτίμηση στα ίδια), τα σουβέρ στο πάτωμα- διασκορπισμένα σε όλο το σαλόνι... 

Λατρεύω που μόλις δυο μέρες τώρα έχεις ανακαλύψει πως δεν μπορείς να "πιάσεις" το νερό που τρέχει από το τηλέφωνο του ντους και όλο ξεφυσάς αγανακτισμένος!! Λατρεύω που επιχειρείς να το "πιάσεις" με το ένα χέρι, τίποτα. Επιχειρείς με το άλλο, τίποτα. Επιχειρείς να πιάσεις το τηλέφωνο του ντους, τα καταφέρνεις. Μπερδεύεσαι χειρότερα! (μα τι νόμιζες βρε κουτό πως κάτι έπαθε το χέρι σου;;) Επιχειρείς και πάλι να "πιάσεις" το νερό με τα δυο σου χεράκια αυτή τη φορά να μην σου ξεφύγει, τίποτα. Και τότε με κοιτάς όλο απορία και αγανακτείς και πάλι. Ε, ναι το λατρεύω και αυτό...

Λατρεύω που μόνο όταν κλαις φαίνονται τα δυο σου δοντάκια... Τα δυο σου τοσοδούλικα άσπρα δοντάκια... Που κατά τα άλλα αρνείσαι πεισματικά να μας δείχνεις!! 


Τέλος, λατρεύω που ξεθεώνεσαι τόσο πολύ με τόσα που κάνεις όλη μέρα που το βράδυ πέφτεις ξερός για δέκα ώρες... Λατρεύω που κοιμήθηκα επιτέλους συνεχόμενα η δόλια η μάνα!! 

Μήπως απλά λατρεύω εσένα βρε παλιογοριλάκι;;;; 

Άντε παραλήρησα και απόψε!! 

Μαιμουδάκι, μηνών....10!

Μαιμουδάκι μου.... 

Άλλος ένας μήνας πέρασε.... Έφτασαν και πάλι τα "μηνογενέθλια" σου...  Έγινες κιόλας 10 μηνών....

Είσαι   8900 και   73 πόντους... (αλλά δεν παίρνω και όρκο γιατί σε μετρήσαμε μόνοι μας!)

Έχεις δυο πανέμορφα άσπρα- άσπρα δοντάκια...

Τα μαλλιά σου έχουν πυκνώσει αρκετά και τα μάτια σου έχουν πλέον δείξει ότι είναι copyright του πατέρα σου... Ίδιο χρώμα, ίδιο βλέμμα, υγρά και πανέμορφα λες και είσαι μονίμως βουρκωμένος.

Είσαι ένα σωστό ταλιμπανάκι... (για να δανειστώ την έκφραση του θείου σου...) Έχεις σκοπό να ανακαλύψεις ΤΑ ΠΑΝΤΑ χωρίς φυσικά να υπολογίζεις πως τις μισές φορές κοντεύεις να μου προκαλέσεις καρδιακό επεισόδιο....

Μπουσουλάς αεράτος. Έχεις σηκωθεί κάμποσες φορές μόνος σου μα έχεις πέσει γρήγορα και θεαματικά. Κλαις και ζητάς παρηγοριά. Σκέφτεσαι πολλές φορές τη μέρα να το δοκιμάσεις ξανά μα τελικά βαριέσαι ακόμα να κάνεις τόσο κόπο! 

Τρως σχεδόν τα πάντα και σου αρέσουν όλα!! (Δοκίμασες και ανανά και κεράσι και ξετρελάθηκες!)

Εξακολουθείς να γελάς με τα δαγκώματα, ακόμα πιο πολύ από πριν! Ο πατέρας σου εξακολουθεί να μην το καταλαβαίνει...

Ξαφνιάζεσαι αν θυμώσουμε και σου "φωνάξουμε" γιατί δεν καταλαβαίνεις το λόγο... Όμως καταλαβαίνεις πως δεν πρέπει να το κάνεις και για να είμαι ειλικρινής σοκάρομαι. Σε αυτό το στάδιο μας ακούς και σταματάς. Όχι αμέσως φυσικά... Πρώτα θα σε μαλώσουμε, θα βάλεις τα κλάματα, θα σε πάρουμε αγκαλιά και μετά... Μόνο μια φορά σου θύμωσε ο μπαμπάς και  έβαλες τα κλάματα γιατί δεν έχεις συνηθίσει να τον ακούς να μιλάει έτσι δυνατά και τα έχασες... Μετά ο μπαμπάς ένιωθε χάλια και όλο ναζάκια σου έκανε. Το ξέχασες σχεδόν αμέσως. 

Λατρεύεις τον μπαμπά. Φωτίζεται το βλέμμα σου όποτε το βλέπεις, ξεσπάς σε χορευτικό ντελίριο χαράς και αν κάνει να φύγει από το οπτικό σου πεδίο, μαύρο φίδι που μας έφαγε... Ξεσηκώνεις τη γειτονιά με τα κλάματα σου... Διοργανώνουμε σωστή κινηματογραφική απόδραση κάθε φορά που είναι να πάει για δουλειά....

Είσαι τόσο μα τόσο αγκαλίτσας... λατρεύεις την αγκαλιά και παρόλο που ιδρώνεις τόσο πολύ, εσύ εκεί... επιμένεις... 

Λατρεύεις και το μπάνιο.... Μπορείς να κάτσεις με τις ώρες... Φοβάσαι τις βαρκούλες που κινούνται μόνες τους γύρω σου και κλαις μέχρι να τις βγάλω από το νερό..

Έχεις αρχίσει να κοιμάσαι όλο το βράδυ συνεχόμενα- ακόμα και χωρίς τη πιπίλα σου... Όμως κοιμάσαι ακόμα μαζί μας... Έχω αρχίσει να ανησυχώ για τη μετάβαση στο δικό σου δωμάτιο....

Το κυριότερο όμως από όλα είναι ότι είσαι ακόμα το πιο καλόβολο, χαμογελαστό και όμορφο μωράκι... Είσαι το δικό μας το μωράκι, η ανασούλα μας, η ζωή μας ολόκληρη... 

Πόσο γρήγορα μεγαλώνεις μαιμουδάκι.... Θα το ξαναπώ... 

Δεν σε προφταίνω... 

Χαμογελάκι μου...

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl

Μικρέ μου εξερευνητή....

Το μαιμουδάκι μου μεγαλώνει... 

Το ξέρω πως είναι μωρό ακόμη, όμως στην ουσία, έχει αρχίσει να γίνεται παιδάκι... Η "μωρουδίλα" έχει ξεθωριάσει....

Εξερευνά πλέον το κόσμο του εντατικά, με πάθος και αφοσίωση. Έχει πλέον άποψη και την δείχνει. Αρχίζει να ανεξαρτητοποιείται. Παίζει συνειδητά. Καταλαβαίνει πότε αστειεύεσαι, πότε θυμώνεις. Έχω την αίσθηση πως σιγά σιγά συνδέει το μαμά και μπαμπά με τα πρόσωπα μας. Κάνει ντροπές και τσαχπινιές. 

Μεταμορφώνεται.... 

Μεγαλώνει... 

Διαμορφώνεται...

Δεν λέω. Μου λείπουν οι πρώτοι μήνες. Δεν τους χόρτασα νιώθω. Μα πολύ φοβάμαι πως έτσι θα νιώθω για κάθε στάδιο της ζωής του..... Δεν τον προλαβαίνω και το ξέρω. Μόλις αρχίζω να τον μαθαίνω αυτός έχει ήδη αλλάξει. Και είμαι και προνομιούχα μαμά. Μαμά που δεν έχει αναγκαστεί να τον αποχωριστεί λεπτό. 

Μεγάλωσε αγόρι μου όμορφο.... Αυτή είναι η φυσική ροή της ζωής. Εξερεύνησε τα πάντα. Μύρισε τα, άγγιξε τα, ζήσε το κάθε λεπτό  με πάθος. Πάντα. 

Και κάπου λίγο πιο πίσω, διακριτικά, θα είναι η μαμά και ο μπαμπάς. Να σε καμαρώνουν και να "φυλάνε τα νώτα" σου. Και μέσα από αυτή την εξερεύνηση να θυμούνται και αυτοί το πραγματικό νόημα της ζωής. 

Λιώνω η δόλια η μάνα...

Ένα τόσο δα μικρούλικο ανθρωπάκι, πως μπορεί να έχει τόση δύναμη πάνω μου; 

Λιώνω κάθε πρωί που ξυπνάς με χαμόγελο. Που μόλις με βλέπεις να σηκώνομαι χτυπάς μανιασμένα και εκστατικά τα πόδια σου και τα χέρια σου! 

Λατρεύω που ενώ έχεις υπομονή γαϊδάρου,  μόλις είμαι σχεδόν έτοιμη να σου δώσω το γάλα σου/το φαΐ σου/το φρούτο σου ξεσπάς σε υστερικά κλάματα λες και είσαι νηστικός μια βδομάδα. 

Γελάω πολύ όταν αρχίζεις να μιλάς ακατάπαυστα και έχεις το απόλυτα ικανοποιημένο βλέμμα στυλ "Καλά, μιλάμε είμαι και πολύ σπουδαίος!" 

Με σοκάρει η δύναμη που έχεις στα πόδια σου. Ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω πως μόνο αν εσύ θελήσεις θα μπορέσω να λυγίσω τα γόνατα σου- δεν πα να βάλω όλη μου τη δύναμη και τα δυο μου χέρια, αν εσύ έχεις μουλαρώσει, τα πόδια θα μείνουν τεντωμένα κοιτώντας το Θεό! 

Λατρεύω, αγαπώ, πεθαίνω για το κλάμα σου. Είναι  γλυκό, παραπονιάρικο, είναι το δικό σου κλάμα. 

Αγαπώ που κάνεις γκριμάτσες που μου θυμίζουν τον μπαμπά σου. 

Αγαπώ να σε βλέπω να κουρνιάζεις στην αγκαλιά του και να βάζεις τα κλάματα όποτε φεύγει από το σπίτι. 

Νευριάζω όταν φτερνίζεσαι με όλη σου τη δύναμη μόλις σου έχω δώσει μια "βαρβάτη" κουταλιά φαγητό με αποτέλεσμα να καταλήγει όλη επάνω μου! 

Λιώνω  που τα μεσημέρια αποκοιμιέσαι μόνο στην αγκαλιά μου και όσο και να ιδρώνεις, τόσο κολλάς πάνω μου, τόσο δεν θέλεις να σε ακουμπήσω στη κούνια σου. 

Αγαπώ που ενώ κοιμόμαστε αγκαλίτσα πιάνεις σφιχτά τη μπλούζα μου και μόλις κάνω να κουνήσω ανοίγεις τα μάτια να τσεκάρεις ότι δεν πάω πουθενά. Γελάω που τα κλείνεις και ξανακοιμάσαι αμέσως μόλις συνειδητοποιείς πως ΔΕΝ πάω πουθενά. 

Λατρεύω τις μακριές σου βλεφαρίδες. 

Αγαπώ τα δυο σου ολοκαίνουργια δοντάκια. (και ας μου δαγκώνουν το πηγούνι!) 

Αγαπώ, λατρεύω, λιώνω, πεθαίνω ΓΙΑ ΣΕΝΑ! 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Σταυρώστε με!

Ως νέα μανούλα έχω την -καθαρά προσωπική φυσικά- άποψη να παίρνω το μωρό παντού μαζί μου, στις βόλτες, στο σούπερ μάρκετ, ακόμα και στη δουλειά μου- οικογενειακή επιχείρηση- έχω φροντίσει να έχει το προσωπικό του χώρο και τον έχω κοντά μου.

Ας ξεκαθαρίσω κάτι για να μην παρεξηγηθώ. Θέλω και το κάνω και έχω και τη πολυτέλεια να το κάνω. Και έχω και ένα πολύ καλόβολο παιδί που μου επιτρέπει η συμπεριφορά του να το κάνω. 

Αυτό που με έχει παραξενέψει είναι τα βλέμματα που αντικρίζω και οι συμπεριφορές που αντιμετωπίζω όταν βγαίνω έξω με το μωρό μου, κυρίως σε δουλειές ή υποχρεώσεις που δεν"χρειάζεται" να τον έχω μαζί μου. (ψώνια, γιατρούς, κτλ) Υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι που θα σε κοιτάξουν με θαυμασμό και γλυκύτητα που κουβαλάς στην αγκαλιά σου ένα 8κιλο μωρό ενώ παλεύεις να βρεις τα δικαιολογητικά για το ΤΕΒΕ, υπάρχουν όμως και αυτοί που θα σε κοιτάξουν τύπου "Καλά, δεν είχες που να το αφήσεις το παιδί και το σέρνεις κοντά;" Είναι αυτοί που θα σπεύσουν να σε βοηθήσουν, είναι και αυτοί που θα σε κοιτάξουν χαιρέκακα καθώς σε βλέπουν να προσπαθείς να βάλεις το τιγκαρισμένο καλάθι σου πάνω στο ταμείο ενώ το κρατάς στην αγκαλιά σου, τύπου: "Ας μην το έπαιρνες κοντά" ( και ναι- δυστυχώς- η πλειονότητα αυτών των περιπτώσεων είναι άντρες.) Ουκ ολίγες φορές μου έχει τύχει  οι σκέψεις αυτών των ανθρώπων να έχουν εξωτερικευτεί,  λέγοντας μου με αρκετά κατακριτέο ύφος: " Που το τρέχεις μωρό παιδί, θα σου κρυώσει/ κουραστεί/ βαρεθεί" και άλλα τέτοια όμορφα.... 

8 μήνες τώρα δεν έχουμε κρυώσει ούτε μια φορά.  Ούτε μια φορά δεν μου παραπονέθηκε ή έκλαψε όσο ήμασταν αγκαλιά έξω σε βόλτα. Και σίγουρα δεν βαρέθηκε. Τυχαίνει ότι και να κάνω παρέα με το αγοράκι μου να σέβομαι απόλυτα τα ωράρια του και τις ανάγκες του και πάντα θα φροντίσω να φάει, να κοιμηθεί και να αλλαχθεί στην ώρα του. Ναι, είμαι μια άκρως οργανωμένη μανούλα που κουβαλάω μαζί μου οτιδήποτε μπορεί να ζητήσει το μωρό μου. Το θεωρούν κάποιοι υπερβολή; Λίγο με νοιάζει... Πότε δεν με απασχόλησε τι θα πει ο κόσμος για μένα δεν θα ξεκινήσω τώρα. 

Αν αναρωτιέστε, ναι έχω που να το αφήσω το παιδί- δόξα τον Θεό- οι παππουδογιαγιάδες είναι νεότατοι... Βέβαια όλοι αυτοί που το παίζουν έξυπνοι δεν τον γνωρίζουν αυτό και πάντα μα πάντα αναρωτιέμαι που χάθηκε η διακριτικότητα και η ευγένεια- διότι μπορεί και να ΜΗΝ έχεις που να το αφήσεις....Όχι έχω που να το αφήσω.... ΕΠΙΛΕΓΩ να το έχω μαζί μου. 

Ως παιδί μεταναστών μεγάλωσα κολλημένη στα πόδια των γονιών μου, μέσα στις δουλειές τους, 24 ώρες το 24ωρό μαζί. Στην επιχείρηση μαζί, στο σπίτι μαζί, στις διακοπές πάντα μαζί.  Πέρασα υπέροχα παιδικά χρόνια και χόρτασα τους γονείς μου όταν ακριβώς τους είχα περισσότερη ανάγκη από πότε. Εξελίχθηκα σε ένα απόλυτα ανεξάρτητο άτομο, καθόλου "κολλημένο" στους γονείς του, που γνωρίζει όμως πως οτιδήποτε  συμβεί αυτοί θα είναι εκεί για να το στηρίξουν. Αυτό ξέρω, αυτό θεωρώ σωστό όχι μόνο εγώ αλλά και ο άντρας μου, αυτό κάνω. 

Οπότε, ναι. Πάω παντού μαζί με το μωρό μου. Και περνάμε υπέροχα. Σταυρώστε με.

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas