Ποντίκι ίσον Τσιχλόφουσκα!

Ποντικάκι... 

Αύριο έχεις τα πρώτα σου γενέθλια. Γίνεσαι ενός! 

Σήμερα λοιπόν είναι η τελευταία μέρα που σε φωνάζω ποντίκι. Ναι, ναι. Ας μην γελιόμαστε. Καιρό,  πολύ καιρό,  τώρα έχεις πάψει να θυμίζεις ποντικάκι. Οι τρίπλες πάνε και έρχονται στα μπουτάκια σου και για να είμαστε ειλικρινής... έχεις δει ποτέ ξανθό και γαλανομάτικο ποντίκι; Εγώ όχι. 

Για να σκεφτώ. Λόγω χρωμάτων είσαι ντελικάτη.... μα τόσο τσαμπουκαλού δεν σε φανταζόμουν... Είναι που και οι δυο σου γονείς είναι καλόβολοι και πίστευα θα την γλυτώσεις... Μα εδώ που τα λέμε, όσο και να προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο, η μαμά σου είναι πιο πεισματάρα και από μουλάρι... Οπότε... Φοβάμαι πως της έμοιασες! (έχουμε να ζήσουμε μεγάλες στιγμές!) 

Διεκδικείς με πάθος και τσαμπουκά αυτό που θες, χωρίς να διστάζεις να δώσεις μέχρι και κουτουλιά. Αν κάνει το λάθος το μαιμούδι να σε "χτυπήσει" είτε κατά λάθος είτε επίτηδες, θα ξεσηκώσεις όλη την γειτονιά με την τσιρίδα σου! Όταν κλαις, πάντα μα πάντα, σε ακούμε μέχρι  πάνω, το ίδιο και όταν μπαμπαλίζεις! 

Είσαι γυναίκα με τα όλα σου! Φωνακλού, διεκδικητική, τσαμπουκάς μα ταυτόχρονα φίνα και ντελικάτη. Τα νάζια σου δεν έχουν όρια, και ειδικά όταν τρελαίνεσαι από την χαρά σου και σφίγγεις της γροθιές σου ενώ ταυτόχρονα τρέμει όλο σου το κορμί από την υπερένταση, δεν έχω καλύτερο! Μου έρχεται να σε φάω! (και μπορώ- να έχεις τον νου σου!) 

Θέλω να ξέρεις πως σε έχω λίγο αδικημένη. Αν είχες γεννηθεί νωρίτερα, πριν γίνω και η ίδια μητέρα, θα είχες πολύ περισσότερο χρόνο μαζί μου και πολύ πιο ποιοτικό. Μα η αλήθεια είναι πως δίνω τόση ενέργεια πια στον Δημήτρη- Γεράσιμο που την περισσότερη την χάνεις. Είναι φυσικό και δεν νομίζω να το νιώσεις, εγώ όμως γνωρίζω την διαφορά και οφείλω να το ομολογήσω. Για αυτό θα προσπαθώ σε αυτές τις μεγάλες στιγμές της ζωής σου- όπως η αυριανή- να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να σου μένουν αξέχαστες. 

Ωστόσο, θα είμαι πάντα η θεία σου, ο ώμος που θα έρθεις να ακουμπήσεις στην στεναχώρια σου, το αυτί που θα ακούσει το μυστικό σου. Το σπίτι μου θα είναι πάντα ανοιχτό για σένα, (μόνο για σένα- η μάνα σου να τηλεφωνεί πρώτα!), ενώ πάντα θα έχω μια λιχουδιά φυλαγμένη για να σε κεράσω....  Και πάντα μα πάντα θα έχεις έναν μεγαλύτερο ξάδελφο, όμοιο με αδελφό. Μπορείς να βασιστείς πάνω του. Στο εγγυώμαι εγώ. 

Σε περιμένω λοιπόν μπουμπού μου αύριο και έδωσα εντολή στην μάνα σου να σε έχει ντυμένη σωστή πριγκίπισσα! (γιατί μεταξύ μας σε ντύνει με τόσο αγορίστικα χρώματα που λαχτάρισα να σε πνίξω στο ροζ!) Σύμφωνοι; 

Λαβαίνοντας υπόψιν αυτό, το ξαφνικό "μπαμ" που μπορεί να κάνεις και τα φουσκωτά φουσκωτά μαγουλάκια σου που είναι για πολλά δαγκώματα, από εδώ και πέρα θα είσαι η ....

Τσιχλόφουσκα μου! 

Σε αγαπώ πολύ πολύ πολύ! 

Ένας χρόνος λατρεία....

Μαιμουδάκι μου όμορφο.... 

έφτασαν τα πρώτα σου γενέθλια.... Έγινες- κιόλας- ενός...

Και εγώ είμαι εδώ ακούγοντας τα τραγούδια που έχω επιλέξει για το πάρτι σου και σκέφτομαι... Γίνεται να είσαι ευτυχισμένος και μελαγχολικός ταυτόχρονα; 

Έτσι νιώθω και είναι συναίσθημα πρωτόγνωρο για μένα. (και να ξέρεις ως γνήσιο ψαράκι έχω μεγαααάλο φάσμα συναισθημάτων...) 

Πως από εκεί που σε άφηνα και εκεί σε έβρισκα καταλήξαμε να σε κυνηγάμε μην πέσεις πίσω από τον καναπέ που σκαρφαλώνεις μόνος σου- δεν ξέρω... Πότε από το αποκλειστικά στήθος πέρασες στο πιρούνι και τώρα ορμάς να φας και από τα χέρια μας ότι τρώμε- δεν το πήρα χαμπάρι.... Πως από εκεί που χωρούσες ολόκληρος στην αγκαλιά μου τώρα δεν μπορώ να σε κάνω καλά, δεν το καταλαβαίνω... Πότε πέρασε κιόλας ένας χρόνος- 365 ολόκληρες μέρες- δεν μπορώ να το χωνέψω... 

Πέρασε όμως. Πέρασε και ήταν απλά υπέροχος. 

Λατρεύω που είσαι τόσο καλόβολο μωράκι και δεν με έχεις ταλαιπωρήσει καθόλου. Λατρεύω που τρως τα πάντα με εξαιρετική ευκολία και μεγάλη όρεξη. 

Λατρεύω που πάντα πριν κοιμηθείς θέλεις να σε γαργαλίσω για να γελάσεις αλλιώς δεν κοιμάσαι. Λατρεύω που σε πιάνει σχεδόν αμέσως λόξιγκας. Λατρεύω που ακόμα και τώρα για να αποκοιμηθείς θες οπωσδήποτε αγκαλίτσα. 

Λατρεύω που ενώ δεν κλαις για να σε ταισουμε, μόλις δεις το πιάτο ή το μπιμπερό μπροστά σου σε πιάνει παροξυσμός κλάματος μέχρι να κατεβάσεις τη πρώτη μπουκιά- γουλιά. Λατρεύω τον τρόπο που κλαις. Λατρεύω την απελπισμένη σου φατσούλα που κάνει λες και βιώνει το μεγαλύτερο δράμα του κόσμου. Λατρεύω που σταματάς μαχαίρι το κλάμα μόλις σε πάρουμε αγκαλιά. 

Λατρεύω τα μπαμπαλίσματα σου. Την χροιά που προσθέτεις πια, τους διαφορετικούς τόνους. Λατρεύω τα πρώτα σου αβέβαια μεθυσμένα βήματα. λατρεύω το αεράτο και επιταχυμένο μπουσούλημα σου. Λατρεύω που μόλις καταλαβαίνεις πως δεν θα σε αφήσω να κάνεις κάτι βάζεις κυριολεκτικά τούρμπο για φτάσεις πριν σε φτάσω. 

Λατρεύω το αβίαστο χαμόγελο σου το πρωί που ξυπνάς και τα νυσταγμένα σου ματάκια. Λατρεύω τα τόσο απαλά σου μάγουλα. Λατρεύω που κάθε πρωί και κάθε βράδυ μετά το γάλα, μου πιάνεις το πρόσωπο με τα δυο σου τα χεράκια- με κοιτάς όλο λατρεία και χαμογελάς. 

Λατρεύω που μόλις βλέπεις τον πατέρα σου κυριολεκτικά πηδάς από την αγκαλιά μου για να πας στη δική του. Λατρεύω να σας βλέπω να παίζετε με τις ώρες. Λατρεύω τα παιχνίδια μας το πρωινό στο κρεβάτι που δεν ξέρεις που να πρωτοπας και σε πιάνει ντελίριο ευτυχίας μόνο και μόνο επειδή είσαι μαζί μας. 

Λατρεύω που με άλλαξες, που μου γέμισες τη ψυχή και φώτισες τη ζωή μου. Λατρεύω που με έμαθες να σταματώ για λίγο ότι κάνω και απλά να απολαμβάνω τη στιγμή. Λατρεύω που με έκανες να μην με (πολύ)νοιάζει που τίποτα δεν βρίσκεται εκεί που το αφήνω. Λατρεύω που σκοντάφτω πάνω σε παιχνίδια. Λατρεύω που ακόμη και όταν δεν χρειάζεται, σιγοτραγουδώ κάποιο παιδικό τραγουδάκι που σου αρέσει. Λατρεύω που όταν ψωνίζω, η πρώτη μου σκέψη είσαι εσύ και ότι και αν χρειάζομαι τελικά με δικά σου πράγματα θα καταλήξω σπίτι.

Η ουσία; Λατρεύω εσένα και την ζωή μου με εσένα. 

Από εκείνη τη στιγμή που σε ακούμπησαν στο στήθος μου, σε αγάπησα παράφορα και η κατάσταση "χειροτερεύει" καθημερινά. Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η καρδιά μου πλέον θα κυκλοφορεί έξω από το σώμα μου. Από εκείνη τη στιγμή τρέχω να προλάβω το χρόνο, να ρουφήξω κάθε λεπτό, κάθε σου ανάσα, κάθε σου γκριματσούλα και κάθε σου κίνηση. 

Γιατί μεγαλώνεις κάθε δευτερόλεπτο. Πραγματικά. Και εγώ νιώθω πως ούτε σε προλαβαίνω, ούτε σε χορταίνω. Να. Έφτασαν κιόλας τα πρώτα σου γενέθλια.....

Χρόνια σου πολλά και καλά μαιμουδάκι. Να σε χαιρόμαστε. Και μην ξεχνάς- εμείς θα είμαστε πάντα εδώ για σένα, ένα βήμα πιο πίσω, αλλά πάντα εδώ. Εντάξει; (εντάξει!)

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

7 και σήμερα...

Μέρες τώρα κάνω τις τελικές ετοιμασίες για το πρώτο πάρτι του μικρού... 

Μέρες τώρα ακούω με τις ώρες τη λίστα των τραγουδιών που έχω ετοιμάσει- ο τεμπέλης δράκος, το ελεφαντάκι αλλά και το ντίλι ντίλι,  (της εποχής μου!),  βρίσκονται συνέχεια στα χείλη μου μαζί και με τα καλοκαιρινά φυσικά hit, αφού κόντρα στον αδιαμφισβήτητο έρωτα μου για τον χειμώνα, ήρθε το μαιμουδάκι μες το κατακαλόκαιρο για να με κάνει να το αγαπήσω εξίσου... 

Μέρες τώρα χαζοχαμογελάω μόνη μου... 

Μέρες τώρα έχω ένα κόμπο στο λαιμό...

Μέρες τώρα με κατακλύζουν οι αναμνήσεις....

Μέρες τώρα τα συναισθήματα είναι τόσο αλλοπρόσαλλα που αρχίζω να ανησυχώ!

Τέτοια εποχή πέρσι, ήμουν σαν ολοστρόγγυλη Μπαμπούσκα και το λάτρευα. Τέτοια εποχή πέρσι, είχα το air-condition στους 18 και πάλι ζεσταινόμουν. (ενώ ο δόλιος ο Παναγιώτης κοιμόταν δίπλα μου με κουβερλί). Τέτοια εποχή πέρσι, χάιδευα την κοιλιά μου συνέχεια και μετρούσα κινήσεις και λόξιγκα... Τέτοια εποχή πέρσι,  ήμουν 37+2 περίπου εβδομάδων...

Όλα στο σπίτι ήταν έτοιμα να υποδεχτούν το νέο μέλος. Οι βαλίτσες ήταν στρατηγικά τοποθετημένες δίπλα στην είσοδο και ας ήξερα ότι θα γεννούσα με ραντεβού. Τα μωρουδιακά βαλμένα με ευλάβεια στα συρτάρια. Τα ντουλάπια και το ψυγείο πλήρως "εξοπλισμένα" ώστε να μην μας δημιουργούνται επιπλέον δουλειές. (ναι είμαι οργανωτική μέχρι αηδίας, νομίζω το έχετε υποψιαστεί..) Τα ρούχα μας όλα πλυμένα και σιδερωμένα. (από τη μανούλα). Ήμασταν πανέτοιμοι να υποδεχτούμε το νέο μέλος της οικογένειας μας... 

Βασικά, η ζωή μας ήταν  πιο φωτεινή... ήδη.

Εγώ πάλι απολάμβανα τις τελευταίες μέρες όσο δεν λέγεται... Άλλες μανούλες σε αυτό το στάδιο έχουν αγανακτήσει, ανυπομονούν να γεννήσουν, να ξαλαφρώσουν, να νιώσουν πάλι ο εαυτός τους... Εγώ- μετά τα όσα είχα περάσει- απλά ευχαριστούσα τον Θεό που κατάφερα να φτάσω 37+ εβδομάδων και πήγαινα βόλτες για παγωτό, για σουβλάκι, στην ακρογιαλιά... Στρογγυλοκαθόμουν όπου έβρισκα καρέκλα και απολάμβανα τις περιποιήσεις όλων που με είχαν στα όπα όπα και δεν μου χαλούσαν χατήρι για χατήρι... Άκουγα να με λένε "χοντρούλα" και χαμογελούσα ευτυχισμένη... (τώρα δεν σας συνιστώ να με αποκαλέστε έτσι..!)

Προσευχόμουν διαρκώς να είναι γερό το παιδάκι μου και να την βγάλω και εγώ καθαρή. Ονειρευόμουν πως θα είναι να γεννήσω και να κρατήσω το μωράκι μου στην αγκαλιά μου αντί να μείνω με άδεια χέρια... Ανυπομονούσα για το συναίσθημα... Φανταζόμουν το μουτράκι του και αναρωτιόμουν... Θα είναι ήσυχος ή κλαψιάρης; Μελαχρινός ή ξανθός; Θα μοιάζει άραγε στο προηγούμενο μωράκι μας; Θα καταφέρουμε να θηλάσουμε; 

Τέτοια εποχή λοιπόν πέρσι, ήμουν ένα σκαλοπάτι πριν από μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου. Ήμουν ήδη πολύ πολύ ευτυχισμένη και δεν κρατιόμουν και για τη συνέχεια. Τέτοια εποχή πέρσι άκουσα από τα χείλη του γιατρού μου πως θα μπω για προγραμματισμένη καισαρική στις 9 Ιουλίου, ημέρα Τρίτη, πρώτο ραντεβού στα χειρουργεία. 

Και άρχισα να μετρώ τις μέρες ανάποδα σαν φαντάρος....

Αυτό κάνω και τώρα. Απομένουν μόλις 8 μέρες για τα πρώτα γενέθλια του γιου μας... 

7 και σήμερα....

Ένας χρόνος ακριβώς- από τέτοια εποχή πέρσι.... 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas