Monkey talk... Ή αλλιώς τι άκουσα η μαιμουδομάνα το τελευταίο διάστημα...

 (Ο λόγος που έχει μειωθεί η συχνότητα των monkey talk, δεν είναι επειδή δεν έχω "υλικό". Το αντίθετο μάλιστα. Όσο όμως μεγαλώνει αυτό το μαιμούδι, οι περισσότερες κουβέντες το δεν είναι προς μοίρασμα. Μένουν μόνο για το καθαρά προσωπικό μας ημερολόγιο. Ξεχώρισα λοιπόν κάποιες που θέλω και μπορώ να μοιραστώ). 

- Μαμά ξέρεις τι διαπίστωσα; Ο Μητσοτάκης κρύβει μέσα του τον Μήτσο και τον Τάκη! Φοβερό;;

#Συγκλονιστικό 

Κοιτώντας το ενυδρείο μας: 

-Μαμά; Τα ψάρια έχουν περίοδο; 

#ΚαιΧαμογελάςΓιατίΈχειςΚαταφέρειΤοΠιοΣπουδαίοΠράγμα #ΤαΑυτονόηταΚαιΦυσικάΝαΘεωρούνταιΑκριβώςΑυτό #ΑυτονόηταΚαιΦυσικά #ΚαιΚάπωςΈτσιΠροέκυψεΑκόμαΈναHomeschoolingOurWay

Αποφεύγω να τον παίρνω πια μαζί μου στα ψώνια γιατί υπό όλες αυτές τις συνθήκες, μόνο άγχος δημιουργούν. Δεν γίνεται πάντα ωστόσο να τα βολέψω. Έχουμε πάει λοιπόν μαζί σούπερ μάρκετ μετά από αρκετό καιρό. Μόλις φτάνουμε στον διάδρομο με τα παιχνίδια σταματάει απότομα και λέει: 

-Μαμά! Είναι ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΓΚΗ να χαζέψω! 

#ΚαιΧάζεψεΤοΖουζούνιΜου #ΨυχήΜουΝαΑνοίξουνΘαΣταΠάρωΟΛΑ 

Παρακολουθώντας μας μια μέρα να κουβεντιάζουμε με τον Παναγιώτη:

-Τελικά είστε βαρετοί οι μεγάλοι! 

#ΝαΠροσβληθούμεΤώρα; #ΜαΠόσοΒαρετοίΕίμαστεΠια

Στην διάρκεια της τηλεκπαίδευσης είμαστε πολύ προσεκτικοί. Κάνουμε όση περισσότερη ησυχία είναι δυνατόν για να μην ενοχλούμε στο μάθημα αλλά και ο Δημήτρης είναι σούπερ προσεκτικός με το μικρόφωνο του. Κάποια μέρα στα μαθηματικά, βρίσκονται στην προπαίδεια. Σε μια άσκηση είχαν να κάνουν 2χ _ για να βρουν τον αριθμό στόχο 80 και ειλικρινά δεν ήξερα να τον βοηθήσω, είπαμε είμαι εντελώς ανίδεη από προπαίδεια, και νομίζοντας κιόλας ότι είναι λάθος το αφήσαμε κενό. Την επόμενη μέρα λοιπόν που διορθώνανε τις ασκήσεις κατάλαβε φυσικά πως ήταν 2Χ40. Μου φωνάζει λοιπόν σίγουρος πως έχει κλειστό το μικρόφωνο του: 

-ΜΑΜΑΑΑΑΑ! Η προπαίδεια που ΣΕ δυσκόλεψε ήταν τελικά 2Χ40! 

Μόνο για να ακούσω την δασκάλα του να γελάει γλυκά και να λέει: 

-Μας διασκέδασε και ο Δημητράκης σήμερα, ξέχασε το μικρόφωνο του ανοιχτό! 

#ΕυτυχώςΠουΕίμαιΕιλικρινήςΠανταΚαιΣεΌλα #ΗΔασκάλαΉξερεΉδηΌτιΔυσκολεύομαιΠερισσότεροΑπόΤοΠαιδί #ΗΝτροπήΤουΠατέραΜουΕίμαιΌμως

Ενώ φοράει τις πυτζάμες του για βράδυ βλέπω όλο το χέρι του γραμμένο. 

-Τι είναι αυτό παιδί μου; 

-Τατουάζ είναι. Τι είναι; απαντάει με απαξιωτικό ύφος! 

#Αρχίσαμεεε #ΠουΤαΜαθαίνειΑυτάΠείτεΜου

Κάποιο βράδυ κοιμάται στο κρεβάτι μου. Σηκώνομαι να πάω τουαλέτα και η αλήθεια είναι πως έχω την τάση όταν κάθομαι κάπου να κάθομαι κάπως απότομα. Γυρίζοντας λοιπόν στο κρεβάτι, μόλις έκατσα, ο μικρός πετάχτηκε πάνω έντρομος και λέει: 

-Πω πω ευτυχώς που δεν κοιμηθήκα στο οχυρό. Με τέτοιο σεισμό θα είχε γκρεμιστεί! 

#Έκλαψα #ΠόσηΝτροπήΘεεΜου 

Την Καθαρά Δευτέρα ο καιρός δεν μας έκανε την χάρη. Σε ένα άνοιγμα ωστόσο του ουρανού, βρήκαμε ευκαιρία, βγήκαμε έξω και επιχειρήσαμε να τον σηκώσουμε. Μέσα σε πέντε λεπτά όμως έφερε μια απίστευτη μπόρα με χοντρό χαλάζι. Να τρέχουμε όπως όπως να επιστρέψουμε σπίτι και να τα μαζέψουμε όλα χωρίς να μας πάρει και να μας σηκώσει. Γίναμε όλοι μούσκεμα! Αφού αλλάξαμε και χαλαρώναμε δίπλα στο τζάκι λέω στα παιδιά: 

-Τι ωραία περιπέτεια, σίγουρα θα την θυμόμαστε για πάντα αυτή την Καθαρά Δευτέρα! 

-Αυτό δεν ήταν περιπέτεια. Απαντάει το μαιμούδι. Τρόμος ήταν. 

#ΠάνωΑπόΌλαΑτρόμητος #κλαίω 

Λύνουμε ένα απόγευμα προβλήματα στα μαθηματικά. Διαβάζει λοιπόν: 

"Έίχε 74 μπίλιες και έχασε τις 19." κάνει παύση και συμπληρώνει φανερά θλιμμένος "Ωω τι κρίμα..." 

#ΠάνωΑπόΌλαΕνσυναίσθηση 

Σε κάποια βόλτα μας: 

-Πωπω... Μπουζόκρυο κάνει; 

-Μπουζόκρυο;; Πώς σου ήρθε αυτή η λέξη; 

-Από το μπούζι και το κρύο μαμά! Η Χριστίνα μου την έμαθε! 

#ΜαΤιΓνώσεις #ΓιατίΕσάςΠουΠήγεΤοΜυαλόΣας; #ΞεκάθαρηΗΠροέλευσηΤηςΛέξης

Πότε, πότε κάνω αιφνιδιαστική έφοδο το βράδυ την ώρα που πλένει τα δόντια του γιατί πάντα ψάχνει ευκαιρίες να την κάνει την πονηριά του. Σε μια τέτοια έφοδο, τον βρίσκω να έχει γεμίσει τον νεροχύτη με νερό ενώ έχει μέσα ένα ψάρι. 

-Γιατί το έκανες αυτό παιδί μου; 

-Για να διασκεδάσω μαμά! Και για να μην ψοφήσει το ψάρι μου! 

#ΕμΠεςΤοΜου #ΤώραΜάλιστα #Ελεύθερα 

Έχουμε ξεκινήσει επίσημα πλέον μαθήματα μαγειρικής. Όταν λέω επίσημα εννοώ πως τον μαθαίνω πως να φτιάχνει συγκεκριμένα πράγματα εντελώς μόνος. Αυτό περιλαμβάνει και το να ανάψει την κουζίνα και ούτε καθεξής- θα τα πούμε σε άλλο ποστ, σύντομα. Κάποιο μεσημέρι λοιπόν με ρωτάει τι φαγητό έχουμε. Του απαντώ πως έχουμε μπριάμ. Και μου απαντάει με απόλυτη φυσικότητα. 

-Α, εγώ δεν θα φάω μπριάμ. Θα φτιάξω μια σουπούλα! 

#κλαίω #ΑνεξάρτητοΔενΤονΘέλω #ΛούσουΤαΤώρα

Ψυχακι...

 Καμιά φορά αναρωτιέμαι. Ποιο πένθος τελικά προτιμώ. Το πρώτο; Του σοκ, του θυμού και της άρνησης; Το "φρέσκο";  Της κατάθλιψης, των δακρύων χωρίς σταματημό και της συνειδητοποίησης; Ή το "ώριμο"; Της βουβής θλίψης, των στεγνών δακρύων και της αποδοχής; 

Έντεκα χρόνια μετά την πρώτη απώλεια που στιγμάτισε για πάντα την ζωή μου, ακόμα δεν μπορώ να σου απαντήσω με βεβαιότητα. Όσο παράλογο και αν ακούγεται. Βλέπεις, κάθε στάδιο είχε τον σκοπό του. Κάθε στάδιο,  καθάριζε λίγο λίγο τον βούρκο. Κάθε στάδιο,  έδινε ένα ακόμα σπρώξιμο για να σηκωθώ. Υπήρχε μια εξέλιξη. Και τώρα; Τώρα, στο "ώριμο" στάδιο του πένθους συνειδητοποιώ πως δεν έχει άλλο καθάρισμα. Δεν έχει άλλο σπρώξιμο. Αυτό ήταν. 

Η θλίψη παραμένει, αλλά βουβή. Τα δάκρυα στέγνωσαν πια. Και ο ουσιαστικός πόνος με έναν περίεργο τρόπο παραμένει ίδιος και απαράλλαχτος. Παρά την αποδοχή. Παρά την όποια εξέλιξη. Και αναρωτιέμαι ποιο το νόημα... 

Είχα αποφασίσει, σήμερα που συμπληρώνονται έντεκα χρόνια από την μέρα που έχασα την κόρη μου- αυτή που μου χάρισε το πρώτο τεστ εγκυμοσύνης, τα πρώτα σκιρτήματα χαράς, τον πρώτο και τελευταίο μου φυσικό τοκετό, αυτή στην ουσία που με έκανε μητέρα- να μην γράψω όπως κάθε χρόνο. Να σταματούσα τις ετήσιες αναρτήσεις και για τα δύο αγγελούδια μου στην δεκαετία. Τι άλλο να πω πια, σκεφτόμουν... Μα έλα που το χέρι ξεκινάει μόνο του να γράφει. Λες και άλλος το κινεί και εγώ το αφήνω γιατί δεν έχω άλλο πράγμα να με συνδέει με αυτά. 

Έντεκα χρόνια λοιπόν και για φαντάσου. Κλαίω ακόμα. Με την καρδιά όμως. Τα μάτια μπορεί να μου κάνουν το χατίρι την πιο περίεργη ώρα, την πιο παράλογη στιγμή. Η καρδιά όμως δεν ξεχνά. Έντεκα χρόνια μετά πονάω ακόμα. Και σίγουρα, έντεκα χρόνια μετά αγαπάω ακόμα. Ίσως και περισσότερο από ποτέ. Ή τουλάχιστον ίσως λιγότερο από του χρόνου... 

Καληνύχτα Ψυχακι. Σε αγαπώ. Συγχωρα με.

Μνήμες... Αυτές οι ύπουλες.

 Είδα το πιο περίεργο όνειρο χθες το βράδυ. Δεν θυμάμαι όλες τις λεπτομέρειες, είχε όμως την αύρα μιας παλαιότερης εποχής και το σημαντικότερο; Ήμουν με τον παππού μου τον Νίκο- τον οποίο έχω χάσει πολλά χρόνια πολλά τώρα... 

Στο όνειρο υποτίθεται πως είχε γίνει λάθος,  πως δεν είχε πεθάνει πραγματικά και πως εν τέλει επέστρεψε πίσω. Ήμουν τόσο χαρούμενη που τον είδα και  που μιλούσαμε- που  έπεσα στην αγκαλιά του και τον αγκάλιαζα σφιχτά ξανά και ξανά. Φορούσε ένα πολύ σικατο καπέλο και είχε αυτό το λοξό χαμόγελο που τον χαρακτήριζε. Είχα αγωνία να τον ρωτήσω αν του αρέσει η "πένα" μου, όπως έλεγε και αυτός μα δεν ήξερα πώς θα μπορούσε να διαβάσει τα κείμενα μου αφού είναι μόνο στο ίντερνετ. Σε κάποια στιγμή τον ρώτησα πόσο χρονών είναι τώρα και αυτός μου απάντησε. "Όσο είναι η Φώφω, πρόσθεσε τριάντα". Και εγώ σκέφτομαι-  μα και στο όνειρο μου μαθηματικά, ημαρτον δηλαδή-  45+30 ευκολακι. 95!!! 😱😱😱( ανίκανη να κάνω μια σωστή πράξη ακόμα και στον ύπνο μου!) Και ο παππούς μου απαντάει: "Όχι βρε!!! 105!" Με αυτό το καυστικό χαμόγελο του όλο υπονοούμενα... 

Δεν θυμάμαι πολλά περισσότερα.  Ξύπνησα όμως με πολύ καλή διάθεση. Νομίζω πως ο λόγος που είδα τον παππού μου, ήταν επειδή πρόσφατα είδαμε κάτι παλιές βιντεοκασέτες στις οποίες ήταν μέσα. Και ακούγοντας την φωνή του- αυτή την ΤΟΣΟ γνώριμη και οικεία παρότι έχω να την ακούσω είκοσι χρόνια  τώρα- ξύπνησαν μέσα μου μνήμες. Σε κάποιο σημείο του βίντεο, είμαι έξι χρόνων έχω τα γενέθλια μου και αφού σβήνω τα κεράκια στην τούρτα,  ο παππούς μου προσφέρει ένα τριαντάφυλλο. Εγώ αρνούμαι πεισματικά να το πάρω, ο πατέρας μου μου ζητάει ευγενικά μα με ύφος επιτακτικό, να πάρω το δώρο του παππού μου- μέχρι που τελικά βάζω τα κλάματα και λήγει εκεί η ιστορία. Ο παππούς μου, όντας αυτός που ήταν, δεν ενοχλήθηκε καθόλου- αντίθετα για να με κάνει να γελάσω ή για να με βγάλει ίσως από την δύσκολη θέση- μετά μου πρόσφερε όλο το βάζο με τα λουλούδια. 

Έμεινα λοιπόν να σκέφτομαι, αν έδωσα του παππού μου να καταλάβει πόσο τον αγάπησα και πόσο σημαντικός ήταν για μένα. Στην γιαγιά μου, δεν έχω αμφιβολία, της το έδειχνα διαρκώς. Στον παππού μου όμως; Δεν ξέρω ειλικρινά, και ούτε θα μάθω ποτέ τώρα πια είναι αργά. 

Είναι αυτά τα μικρά, μα τόσο σημαντικά στην ζωή, στα οποία ίσως δεν δίνουμε την σημασία που τους πρέπει. Όπως το να είμαστε σίγουροι ότι οι άνθρωποι που σημαίνουν πολλά για μας, ξέρουν όντως πως νιώθουμε για αυτούς. Να το δείχνουμε. Να το λέμε. Να μην κρατάμε κακίες για μικροπραγματα. Η διατήρηση σχέσεων είναι πιο σημαντική από τον εγωισμό μας.  Και να τραβάμε παιδιά φωτογραφίες και βίντεο. Πολλά βίντεο. Δεν ξέρετε πότε θα είναι αυτά τα μόνα που θα έχουν μείνει, παρέα με τις αναμνήσεις μας. Η μνήμη δυστυχώς ξεθωριάζει... Δεν βοηθάει. Εγώ είχα μια αίσθηση της φωνής του ακόμα στα αυτιά μου, μιας και ήταν και ενας εκπληκτικος ψάλτης. Μα είναι όμως μοναδικό το συναίσθημα να μπορείς να ακούς την φωνή, την χροιά αυτούσιες, όπως ακριβώς είχαν... 

Συνειδητοποιώ κάτι περίεργο... Όσο μεγαλώνω, μου λείπουν ακόμα περισσότερο κάποιοι άνθρωποι που έχουν φύγει από κοντά μας. Και είναι μυστήριο το γιατί... 

40 ετών- ξανά!

 Κάποιο βράδυ που με είχε πιάσει το παράπονο με όλα όσα συμβαίνουν,  και είχα πάρει μονοτερμα τον Παναγιώτη- ο οποίος ειμαι σίγουρη πως το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα το βουλώσω για να δει επιτέλους λίγη τηλεόραση- γυρίζει και μου λέει όλο γλύκα, (η γλύκα για να το βουλώσω μια ώρα αρχυτερα, μην γελιεστε):

-"Έλα σκέψου ότι σε λίγο καιρό έχεις τα γενέθλια σου που τόσο σου αρέσουν" 

Και παθαίνω φρίκη. Αλήθεια σας λέω. Το είπε για καλό, (λέμε τώρα),  ο άνθρωπος και του γύρισε μπούμερανγκ! Έπαθα φρίκη, διότι συνειδητοποίησα πως πέρσι, ακριβώς μετά τα επεισοδιακά γενέθλια μου- όπου μέχρι και ακρίδα μου είχε "επιτεθεί" έξω από το σχολείο,  η οποία με ακολούθησε τελικά, για τέτοιον έρωτα μιλάμε, στεκουμενη με μεγαλοπρέπεια στον ώμο μου ΜΕΣΑ στο αυτοκίνητο, όπου και την εντοπισα ΕΝΤΡΟΜΗ από τον καθρέφτη- (δεν θέλετε να ξέρετε τι ακολούθησε)-  ήρθε το πρώτο lockdown. Και αυτό ήταν. Από εκεί και πέρα είναι όλα, (βαρετή), ιστορία. Του απαντώ λοιπόν σε κατάσταση υστερίας: 

-"Θες να μου πεις πως σε μερικές βδομάδες, πέρασε ένας ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ χρόνος από πέρσι;;;;;;;" -"Ε, ναι" απαντάει ο δόλιος, σκεπτόμενος είμαι ΣΙΓΟΥΡΗ, πως δεν έπρεπε να είχε ανοίξει κουβέντα μαζί μου ευθύς εξαρχής. 

-"ΕΓΩ λοιπόν" του δηλώνω με στόμφο "φέτος δεν θα γιορτάσω τα 41. Θα γιορτάσω ξανά τα 40 γιατί αυτός ο χρόνος πήγε εντελώς ΧΑΜΕΝΟΣ". 

-"Αυτό ακριβώς να κάνεις!" απάντησε ενθουσιασμένος ο Παναγιώτης για να μην έρθει σε περαιτέρω αντιπαράθεση- όχι μόνο επειδή ξέρει πως αν μου καρφωθεί μια ιδέα στο μυαλό δεν μπορεί να μου την βγάλει με τίποτα, αλλά κυρίως επειδή- σας λέω- η σχέση του με το τηλεκοντρόλ είναι σχεδόν εμμονικη και εγώ τον είχα μονοπωλήσει ήδη υπέρ του δέοντος.

Μετά από λίγες μέρες δε, μου στέλνει μήνυμα και η αδελφή μου και με αποτελειώνει: "Φέτος τα γενέθλια σου πέφτουν Τσικνοπέμπτη!!! Γιουχουουουουου! Θα το κάψουμεεεεεε". Και το στέλνει, εν γνώση της η σαδιστρια, στην πλέον αντικαρναβαλιστρια που έχετε γνωρίσει και που κάποτε τις Τσικνοπέμπτες έκανε το αντίθετο από ότι όλοι οι άλλοι. Δηλαδή κλεινόταν σπίτι και έτρωγε λαδερα!  (Και δεν μίλαγε για τον εαυτό της σε τρίτο πρόσωπο!!) 

Φέτος λοιπόν, γιορτάζω ξανά τα σαράντα! Αμέ! Όχι θα κάτσω να σκάσω! Και θα ψήσω και σουβλάκια. Στα κάρβουνα. Αμέ, αμέ!  Του χρόνου κατευθείαν σαρανταδυο! Χαμπαριαζω εγώ; (Τσου)

 Και δεν το υπερβάλλω, όταν λέω πως αυτός ο χρόνος πήγε χαμένος. Δεν λέω, είμαστε καλά στην υγεία μας και με τον Παναγιώτη όπως φαίνεται θα επιβιώσουμε με λίγες μόνο αμυχες στην σχέση μας  και από το δεύτερο, ατελείωτο, lockdown- αλλά ειλικρινά ο χρόνος αυτός φάνηκε εντελώς ανούσιος. Οι πιο σημαντικές στιγμές μου ήταν σε έναν γάμο και μια κηδεία- και τα δύο στην λατρεμένη μου Κρήτη, οι μόνες μου έξοδοι ήταν για την ρευματολόγο, τον μαγνητικό τομογράφο και το σούπερ μάρκετ και το σπουδαιότερο μου κατόρθωμα- καταρχάς που δεν αποτρελαθηκα,  με την καραντίνα και έπειτα με την μεθοτρεξατη μέχρι να καταλάβω τις παρανοϊκές παρενέργειες που είχε πάνω μου, και κατά δεύτερον που έβαλα ξανά συστηματικά την άσκηση στην ζωή μου και είμαι πλέον- έστω και βασανιστικά αργά- εννιά κιλά μείον. 

Σε αυτόν τον χρόνο επίσης, ξεκίνησα κολυμβητήριο που ήθελα από όταν ήμουν στην ηλικία του γιου μου, και πιστέψτε με, θέλει πολύ θάρρος και θράσος να κολυμπάω δίπλα στα κορμιά που κολυμπάω με το κορμί με το οποίο κολυμπάω, ενώ ξαφνιάστηκα- πολύ- με το ποιοί και πόσοι άνθρωποι μου έλειψαν και μου λείπουν με όλη αυτή την κατάσταση και ποιοι και πόσο δεν "ακούμπησαν καν"... Και ήταν και αυτό μια επιφοίτηση από μόνη της... 

Κάθε χρόνο λοιπόν, στα γενέθλια μου, με νταντευω πολύ. Ως, μοναχικός άνθρωπος στην ουσία, την μερα αυτή δίνω βάση στα δικά μου θέλω και περνάω πάντα χρόνο μόνη μου κάνοντας πράγματα που με γεμίζουν. Από μια βόλτα στην θάλασσα με έναν καφέ στο χέρι, στην πόλη για να πάρω βλακείες που δεν θα έπαιρνα σε καμία άλλη περίπτωση, ακόμα και σινεμά για να δω μια ταινία που κανείς άλλος δεν θα εκτιμήσει- ανήμερα τα γενέθλια μου προτεραιότητα έχει η Γιάννα. Φέτος, δεν μπορώ να κάνω τίποτα από αυτά. Μπορώ όμως να κάνω ένα σούπερ μασκέ πάρτι, έστω και πριβέ, στο μικρό μου το αγόρι- αυτό που με τροφοδοτεί καθημερινά με τόση μαγεία και ενέργεια και που έχει μάθει να σέβεται όλες τις πτυχές του χαρακτήρα μου, ακόμα και αυτές που δεν κατανοεί. Μπορώ να το σκάσω λίγο στην θάλασσα με έναν καφέ στο χέρι, σε ώρα που θα περάσω απαρατήρητη. Και σίγουρα μπορώ να σβήσω τα κεράκια στην τούρτα μου, περιστοιχισμένη από όσους κλείνει η πόρτα μου. Είναι και αυτό μεγάλη ευλογία. 

Επ. Και μην ξεχνάτε. Τα σαράντα ΚΑΙ φέτος. Του χρόνου απευθείας 42!!!

Αγγελούδι, ετών δέκα.

 Δέκα χρόνια. Δέκα. Μέσα σε ένα μνήμα.  Σκέφτομαι καμιά φορά τι θα έχει απομείνει εκεί μέσα... Τίποτα. Μόνο η χρυσή βαφτιστικη μου ταυτότητα. Τίποτα άλλο δεν μένει σε βρέφος λίγων ωρών. Πως να μείνει; 

Δέκα χρόνια τώρα, δεκάδες μπιμπελό και λούτρινα πάνε και έρχονται. Μόλις σε ένα καλοκαίρι ξεβαφουν, χαλάνε. Κάποια τα αλλάζω, προσπαθώ να βρω ίδια. Δεν τα καταφέρνω πάντα. Κάποια τα θέλω μέχρι να λιώσουν και αυτά. Σημαίνουν πολλά για μένα. 

Χαζό το ξέρω,  όταν  δεν έχει καν μείνει κάτι από το πλάσμα  που σήμαινε τα ΠΑΝΤΑ για μένα. Από το μωρό μου. Το παιδί μου. Το όμορφο αυτό αγόρι με τα πυκνά σκούρα μαλλιά, τα λεπτά άκρα και τις μεγάλες πατούσες. 

Μακάβριες σκέψεις ναι;  Λυπάμαι, μα αυτή είναι μια θλιβερή αλήθεια μου. Ξέρω πως δεν είναι όντως εκεί. Πως δεν υπήρξε ποτέ εκεί- μόνο το κορμάκι του. Μα είμαι άνθρωπος και μάλιστα βαθιά αμαρτωλός, πως μπορώ να διαχωρίσω έτσι εύκολα ψυχή και σώμα μέσα στο ταπεινό μυαλό μου; 

Δέκα χρόνια. Κάποιες φορές νιώθω σαν να ήταν χθες. Άλλες σαν να έχει περάσει ένας αιώνας. Και άλλες λες και είναι όλα ένας κακόγουστος εφιάλτης. Προσπαθώ να θυμηθώ κάθε μικρή λεπτομέρεια. Δόξα τον Θεό τα θυμάμαι ακόμα όλα. Δεν με έχουν εγκαταλείψει οι μοναδικές αναμνήσεις που έχω με το δέκα ωρών μωρό μου.

 Τι απόμεινε να πω; Τα έχω πει δέκα χρόνια τώρα όλα. Ή μάλλον σχεδόν όλα. Κάποια δεν λέγονται. Πονάνε τόσο πολύ. Ο πόνος με τα χρόνια γίνεται βαθύτερος. Σχεδόν πιο ουσιαστικός. Δεν φανερώνει πάντα δάκρυα. Όμως πάντα ξεκινάει από το στομάχι και φτάνει στον λαιμό. Εκεί κάνει έναν κόμπο τόσο μεγάλο που με δυσκολία καταπίνεις. Πονάς τόσο ψυχικά που αντανακλάται ο πόνος και σωματικά. Είναι περίεργο δεν μπορώ να το εξηγήσω.

 Φέτος, θα αφήσω όλες τις αναρτήσεις των προηγούμενων χρόνων να μιλήσουν... Δέκατα ουράνια γενέθλια είναι αυτά. Μπήκαμε στο διψήφιο. Το αξίζει το μικρό όμορφο αγόρι μου. Αυτό που γεννήθηκε ξημερώματα, 15 του Φλεβάρη,  και που πάλεψε σκληρά,  τόσο τους οχτώ μήνες μέσα στην μήτρα, όσο και τις δωδεκα ώρες έξω από αυτήν, για να γυρίσει σπίτι μαζί μας.  Και για την μνήμη του, θα χαρώ να τις διαβάσετε όλες μία προς μία. 

Αν άντεξα εγώ να τα ζήσω για να τα γράψω, μπορείτε και εσείς να τις διαβάσετε. Και να στείλετε ένα φιλί και μια ευχή απόψε στον ουρανό. Αυτόν που κρύβει το πιο λαμπερό αστέρι... 

http://otangennithikaxana.blogspot.com/2014/02/blog-post_14.html?m=0

http://otangennithikaxana.blogspot.com/2015/02/blog-post_13.html?m=0

http://otangennithikaxana.blogspot.com/2016/02/5-xronia-xwris-ton-mikro-mas-prigkipa.html?m=0

http://otangennithikaxana.blogspot.com/2017/02/blog-post_15.html?m=0

http://otangennithikaxana.blogspot.com/2018/02/blog-post_15.html?m=0

http://otangennithikaxana.blogspot.com/2019/02/blog-post_14.html?m=0

http://otangennithikaxana.blogspot.com/2020/02/blog-post_14.html?m=0

Η χαρά φέρνει χαρά

 Διαβάζω πολύ συχνά, από την πρώτη κιόλας καραντίνα, την ανησυχία όλων για τα παιδιά, για τις επιπτώσεις των συνθηκών στην ψυχολογία τους, πολλές φορές χαρακτηρίζονται και σαν μικροί ήρωες. Ούτε διαφωνώ μα ούτε και συμφωνώ. Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση για μένα. 

Τα παιδιά μας είναι τυχερά,  γιατί καταρχάς ζουν σε ένα σπίτι με αγάπη, τροφή και φροντίδα. Έχουν φίλους που μπορούν να δουν μέσω του διαδικτύου, παιχνίδια και βιβλία να απασχοληθούν. Υπάρχουν μέχρι και βίντεο ή on line tutorials σχεδόν για κάθε δραστηριότητα. 

Μικροί ήρωες είναι τα παιδιά που ζουν σε εμπόλεμες ζώνες. Που είδαν τους γονείς τους να σκοτώνονται και ενηλικιώθηκαν σε μια στιγμή. Μικροί ήρωες είναι τα παιδιά που κακοποιούνται- με οποιοδήποτε τρόπο- και παρόλα αυτά παλεύουν και ονειρεύονται. Μικροί ήρωες είναι τα παιδιά που δεν έχουν να φάνε, δεν έχουν ανέσεις και έχουν μάθει να φροντίζουν τον εαυτόν τους οι ίδιοι γιατί οι γονείς τους τρέχουν όλη μέρα για ένα μεροκάματο. (Υπάρχουν και αυτές οι οικογένειες). Μικροί ήρωες είναι τα παιδιά που αντιμετωπίζουν την πρόκληση μιας βαριάς ασθένειας. 

Το πώς θα αντιληφθεί ένα παιδί όλη αυτή την κατάσταση, το ποσό θα την αφήσει να το επηρεάσει, έχει να κάνει κυρίως με μας. Πως την αντιμετωπίζουμε εμείς οι ίδιοι. Αν εμείς χαμογελάμε, αν εμείς δεν αγανακτούμε, αν εμείς προσπαθούμε να βρούμε το θετικό σε κάθε κατάσταση που προκύπτει, το ίδιο θα κάνουν και αυτά. Το πιστεύω αυτό. 

 Εδώ ο μικρός μου έχει ζωγραφίσει με τα πιο χαρούμενα χρώματα,  τον κύριο Χαρούμενο,  να κρατα μια μάσκα και να ζητάει υποχρεωτική χρήση της. Ο ήλιος λάμπει στον ουρανό και το χαμόγελο του είναι πλατύ. Νομίζω πως αυτό τα λέει όλα.  Ναι. Αγανακτεί πότε, πότε.  Βγάζει τραγούδια οργής προς τον απειλητικό ιό- εξωτερίκευει την υπερβολή και μετά απλά συνεχίζει την ζωή του εκεί που την άφησε. Ονειρεύεται τα ταξίδια μας και την μέρα που θα ξαναπάμε σινεμά και σε συναυλία. Όλα καλά. 

Έχουμε την υγεία μας. Έχουμε και όλα τα άλλα που προαναφερα. Είναι μια μικρή αναποδια αυτή μπροστά στα τόσα τραγικά που συμβαίνουν στον κόσμο. Ας τους το διδάξουμε εμείς αυτό. Διότι τα πάντα καταλήγουν στην ενσυναίσθηση. Και από εκεί αρχίζουν και όλα. #ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτ #covid19 #lockdown

Εφτά χρόνια "Όταν γεννήθηκα ξανά"

 Εφτά χρόνια. Εφτά χρόνια επιμένω να μοιράζομαι στιγμές- μικρές και μεγάλες. Εφτά χρόνια επιμένω να μοιράζομαι πόνο και στοιχειωμένες σκέψεις. Εφτά χρόνια επιμένω να μοιράζομαι ονείρεμα και αισιοδοξία. Εφτά χρόνια επιμένω να μοιράζομαι ιδέες, βιβλία και συνταγές. Εφτά χρόνια επιμένω να λέω πολλές φορές τα ίδια και τα ίδια- γιατί είμαι ψαράκι και έχω και εγώ τις ψυχώσεις μου. 

Ξεκίνησα με το να με διαβάζει μόνο η αδελφή μου και ο ξάδελφος μου, και μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, το παρεάκι μεγάλωνε- μαζί του και η αγάπη μου για αυτό το μοίρασμα- που σας λέω αποδείχθηκε να είναι σκέτη μαγεία. 

Μπήκα πολλές φορές στο πειρασμό να εκμεταλλευτώ αυτή την διαδικτυακή γωνιτσα για διαφημίσεις και λοιπές κινήσεις που θα μου απέφεραν κάτι παραπάνω από την μαγεία του μοιράσματος και της αλληλεπίδρασης. Μα πάντα κάτι με σταματούσε. Εφτά χρόνια μετά, αντιλαμβάνομαι περισσότερο από ποτέ, πως το δικό μου ναρκωτικό- ο απόλυτος εθισμός μου- είναι το αυθόρμητο και από καρδιάς γράψιμο- και σε αυτό δεν χωράνε προωθήσεις και απολαβές τέτοιου είδους. Οπότε δεν μετάνιωσα στιγμή που αυτό το διαδικτυακό ημερολογίου- έμεινε ακριβώς αυτό- ένα ημερολόγιο. 

Έχω όνειρα για αυτή την γωνιτσα. Όχι για την ίδια- την αγαπώ ακριβώς ως έχει- όμως για τους παράλληλους  δρόμους στους οποίους μπορεί αυτή να με οδηγήσει. Εύχομαι κάποια στιγμή, να γίνει η αρχή. 

Στο μεταξύ, για πρώτη φορά στα εφτά χρόνια, σβήνουμε κεράκι. Έτσι γιατί έχουμε πήξει από όλη αυτή την παράνοια της πανδημίας, των μέτρων και των φοβιών μας- που βρήκαμε αφορμή για ένα τοσοδουλικο πάρτι. Να. Σαν αυτή εδώ την γωνιτσα. 

Που μπορεί να είναι τοσοδουλα, μα είναι όμορφη, τσαχπινα, ειλικρινής και τόσο δοτική. Γεννήθηκε βλέπετε μαζί με την αγάπη, την πίστη, την ελπίδα, μαζί με το πιο φωτεινό και πολύχρωμο ουράνιο τόξο που έλαμψε ποτέ στην ζωή μου. 

Το παιδί μου. 

Αυτό το καλοκαιρινό μωρό, που ήρθε και γέμισε ξανά τις μέρες μου με φως. Με γάργαρα γέλια, αγνές μυρωδιές, σφιχτές αγκαλιές και σβουριχτα φιλιά. Που χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται, με έχει βάλει στην διαδικασία να είμαι η καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού μου, σε όλα τα επίπεδα. 

Άλλωστε, το έχω πει. Και το έχω ξαναπεί. Και μάντεψε... Θα το ξαναπώ!  Για έναν Δημήτρη Γεράσιμο γίνονται όλα. Και για την λάμψη των δικών του αστεριών που θα τον ακολουθεί πάντα....