Ομελέτα φούρνου είναι συνήθως το φαγητό που φτιάχνω όταν νιώθω τεμπέλικα ή όταν έχω πολλές δουλειές και δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ πολύ ώρα με το μαγείρεμα.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως δεν είναι νόστιμο φαγητό. Είναι και αν μάλιστα χρησιμοποιήσεις χωριάτικα αυγά- εννοείται πως η γεύση ανεβαίνει σε άλλα επίπεδα.
Στο σπίτι μου μεγαλώνοντας δεν τρώγαμε πολλά τηγανητά, η μητέρα μου πάντα τα απέφευγε, και το να κάνω το ίδιο στο δικό μου πλέον σπίτι μου φαινόταν φυσιολογικό. Μου αρέσουν πολύ οι ομελέτες και έτσι την δοκίμασα πριν πολλά χρόνια στο φούρνο και βγήκε τέλεια- ίσως και καλύτερη από ότι στο τηγάνι.
Δεν είναι καμιά ιδιαίτερη συνταγή, κάθε φορά χρησιμοποιώ τα υλικά που έχω ήδη στο ψυγείο μου. Τα πολλά και διάφορα λαχανικά είναι συνήθως must- όταν μου έχουν στείλει και από την Κρήτη χωριάτικο χειροποίητο λουκάνικο ή απάκι εννοείται πως συμπληρώνω.
Στην συγκεκριμένη ομελέτα δεν είχα, και χρησιμοποίησα μόνο λαχανικά και τυρί. Έκοψα μανιτάρια, κολοκύθια, ντομάτες, κρεμμύδια, πιπεριές και λίγες πατάτες σε ότι σχήμα μου ερχόταν και τα τσιγάρισα για λίγη ώρα σε αντικολλητικό τηγάνι με ελάχιστο λάδι για να μαραθούν. Έπειτα τα άφησα λίγο να κρυώσουν και προσθέσα τα αυγά, (για μια ταρτιέρα ή ένα μεσαίο πυρέξ περίπου 5 με 6 αυγά) λίγο τυρί- ότι μου βρίσκεται, (και η φέτα ταιριάζει εκπληκτικά μα δεν τρώει ο άντρας μου)- αλάτι, πιπέρι.
Βάζω το μείγμα σε λαδωμένο σκεύος και ψήνω για 20 με 30 λεπτά στου 180 βαθμούς στη μεσαία σχάρα. Να υπολογίσετε ότι η ομελέτα θα φουσκώσει λίγο, αν όμως αργήσετε να την σερβίρετε θα "ξανάκατσει".
Τόσο απλά έχουμε αυτό το γευστικότατο αποτέλεσμα.
Παρασκευή σήμερα- ημέρα για τεμπελιές!! Δοκιμάστε την και καλή σας όρεξη!!
Χθες ενώ ήμουν στη θάλασσα με το μαιμουδάκι, ήρθαν δυο θέσεις πιο δίπλα από εμάς δυο γυναίκες με ένα αγόρι σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Το αγόρι ήταν περίπου 12 με 14 χρονών και αμέσως κατάλαβα πως ήταν παραπληγικός. Μπορούσε να κινήσει μόνο το ένα του χέρι και αυτό με μεγάλη δυσκολία αφού έτρεμε υπερβολικά. Ήταν φυσικά εξαιρετικά αδύνατος, λόγω των ατροφικών μυών υποθέτω. Επικοινωνούσε κανονικά. Και ήταν ένας σκέτος κούκλος.
Πρόσεξα πολύ αυτή την όμορφη παρέα που ήρθε και έκατσε δίπλα μου. Την πρόσεξα όπως πρόσεξα και τις άλλες παρέες εκείνη την ημέρα στη θάλασσα- την καθεμία για το δικό της λόγο. Την πρόσεξα όπως θα πρόσεξαν και αυτοί εμένα για κάποιο λόγο, είναι στην ανθρώπινη φύση μας.
Λόγω της δουλειάς μου έρχομαι σε επαφή με πολύ κόσμο και έχω συναντήσει πολλών ειδών αναπηρίες και ειδικές καταστάσεις. Έχω μάθει να τις χειρίζομαι με διακριτικότητα και ευπρέπεια. Είμαι και πολύ άνετη σαν χαρακτήρας- δεν τα χάνω- και αν μου δώσει κάποιος το έναυσμα, μου αρέσει πολύ να συζητώ για αυτές ακριβώς τις ιδιαιτερότητες, μόνο να μάθουμε έχουμε ο ένας από τον άλλον. Δίπλα μου λοιπόν, έβλεπα δυο υπέροχες γυναίκες να κουβαλούν μόνες τους ολόκληρο εξοπλισμό για να δώσουν τη χαρά στο παλικάρι τους να μπει στην θάλασσα. Τις έβλεπα να τον γδύνουν και να τον σηκώνουν στα χέρια για να τον βάλουν στην ξαπλώστρα και να του αλείψουν παντού αντηλιακό. Τις έβλεπα να του μιλούν γλυκά. Τις έβλεπα να τον ταΐζουν στον στόμα με αγάπη. Ταυτόχρονα τις έβλεπα να ετοιμάζονται και οι ίδιες, μαγιό- αντηλιακό, και να πίνουν και μια γουλιά από τον καφέ τους κάνοντας αστεία. Τις έβλεπα να γελούν και να περνούν καλά.
Έβλεπα όλα αυτά την ίδια στιγμή που εγώ υπερηφανευόμουν για το ότι είχα πάει μόνη μου για μπάνιο με τον Δημήτρη. Ναι σίγουρα, κουβαλούσα αρκετά συν το παιδί, μα δεν ήταν δα και τόσο βαριά και ο Δημήτρης δεν είναι και κάνα δύσκολο παιδί που θα κυνηγούσα παντού. Την ίδια στιγμή που είχα αγανακτήσει επειδή αργούσαν να μου φέρουν τον καφέ μου. Και ένιωσα μικρή.
Ένιωσα ακόμα πιο μικρή όταν φεύγοντας είδα ένα αμάξι να έχει παρκάρει λοξά δίπλα στο δικό μου μην επιτρέποντας μου την πρόσβαση στη πόρτα για να δέσω τον Δημήτρη στο κάθισμα του. Ένιωσα μικρή διότι πριν σκεφτώ λιγάκι παραπάνω, άρχισα να σιχτιρίζω αυτόν που το έκανε, την χώρα που ζω, την εγωκεντρική νοοτροπία μας, πριν μου κόψει λιγάκι και ρίξω μια ματιά στο εσωτερικό του για να δω ένα ειδικό κάθισμα αυτοκινήτου για παιδί παραπληγικό 12 με 14 χρονών. Ένιωσα μικρή διότι δεν σκέφτηκα πως αυτή η γυναίκα είχε παρκάρει έτσι από φόβο μην κλείσει κάποιος την ίδια και δεν μπορεί να βάλει μέσα το παιδί. Σκέφτηκα πρώτα αρνητικά και μετά σκέφτηκα ουσιαστικά. Και ήταν λάθος.
Οι άνθρωποι που ζουν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι μια μορφή αναπηρίας είναι πολύ ξεχωριστοί άνθρωποι. Αποκτούν μια ικανότητα που όλοι εμείς οι υπόλοιποι παλεύουμε να αποκτήσουμε μια ζωή. Την ικανότητα να είναι υπομονετικοί και στωικοί. Την ικανότητα να αντλούν ευτυχία από τις στιγμές και από "μικρές" καθημερινές νίκες. Την ικανότητα να ρίχνουν λίγο τους ρυθμούς και να είναι λίγο πιο χαλαροί. Την ικανότητα να είναι ευγνώμονες για τη ζωή τους παρά τις δυσκολίες που πιθανόν αντιμετωπίζουν. Εγώ αυτό είδα δίπλα μου. Και το χάρηκα. Και διδάχθηκα.
Είναι αλήθεια πως η μόνη αναπηρία είναι στον τρόπο που σκεφτόμαστε και στην αρνητική μας συμπεριφορά. Το πιστεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Από την χθεσινή ημέρα θα κρατήσω το πανέμορφο πρόσωπο αυτού του αγοριού. Θα κρατήσω το γεγονός πως κανείς από τους παρευρισκομένους εκεί δεν έδειξε να νιώθει οίκτο ή και απέχθεια, (δυστυχώς τα βλέπουμε και αυτά) από αυτό το νέο παλικαρι. Θα κρατήσω το αγνό και βαθύ του βλέμμα που σε διαπερνούσε. Θα κρατήσω τα μαθήματα ζωής που μου χάρισε.
Μα πιο πολύ θα κρατήσω την ιδιαίτερη επικοινωνία που είχε με τον Δημήτρη. Εκείνα τα λίγα λεπτά που κοιτάχτηκαν βαθιά στα μάτια, έντονα, χωρίς αναστολές, ταμπού και κοινωνικά "πρέπει". Δυο παιδιά, με μεγάλη διαφορά ηλικίας μα με την ίδια αθωότητα στην καρδιά, κοιτάχτηκαν, επεξεργάστηκε ο ένας τον άλλον, πήραν ότι είχαν να πάρουν και συνέχισαν ότι έκαναν. Γιατί ότι έκαναν, για τον καθένα τους ξεχωριστά, ήταν αυτό που γνωρίζουν μια ζωή. Άρα και φυσιολογικό.
https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl
Μαιμουδάκι μου...
Μεγάλωσες τόσο απότομα το τελευταίο καιρό....
Είσαι πλέον ενός και ότι και να διαβάσω για την ηλικία σου, χαρακτηρίζεσαι πλέον ως νήπιο. Πάει το μωρό... Και το καταλαβαίνω- δεν είσαι πλέον μωράκι, είσαι ένα μικρό νηπιάκι.
Στέκεσαι πλέον με πολύ σιγουριά όρθιος χωρίς να στηρίζεσαι πουθενά. Σήμερα έκανες και τα πρώτα σου αβέβαια βήματα χωρίς να τρεκλίζεις τόσο πολύ. Φοβάσαι όμως ακόμα. Όταν μπουσουλάς πας σαν σίφουνας και σκαρφαλώνεις- για κακή μου τύχη- με την δεξιότητα ενός πραγματικού μαιμουδιού!
Ξεκίνησες να μας δίνεις φιλάκια στο μάγουλο, (στην ουσία κολλάς το ορθάνοιχτο στόμα σου πάνω μας και μας γλείφεις!), μας δαγκώνεις για πλάκα, (έδωσες τροφή στο πατέρα σου να με κατηγορεί για τις κακές συνήθειες που εγώ σου έμαθα), ξεκαρδίζεσαι με ότι καραγκιοζιές σου κάνουμε και παίζεις μόνος σου "κουκουτσά" στον καθρέφτη! (με τον άλλο σου εαυτό- ξέρεις αυτόν που χαιρετάς και φιλάς με μανία!!)
Τρως σαν σωστό καρχαριάκι και δεν τολμάμε να φάμε κάτι μπροστά σου, σαν σκυλάκι έρχεσαι και κολλάς στα πόδια μας με ορθάνοιχτο στόμα και ξερογλύφεσαι ζητιανεύοντας μια μπουκίτσα!
Μπαμπαλίζεις ασταμάτητα και τσιρίζεις όλο χαρά. Παίζεις πλέον με σκοπό και προσπαθείς να κάνεις όσα είσαι "προγραμματισμένος" να κάνεις. Να βάλεις τα σχήματα στη σωστή υποδοχή, να μας ταΐσεις με το κουτάλι, να κάνεις βόλτα με την στράτα σου, (δηλαδή να την σπρώξεις με τόση ορμή και ταχύτητα που να τρέχω από πίσω σου να σώσω τα σπασμένα), να διαλύσεις τα τουβλάκια που σου έφτιαξα πύργο για να τα ψάχνω μετά όλο το βράδυ κάτω από τους καναπέδες.
Πίνεις πλέον από καλαμάκι και σου αρέσει τόσο πολύ που η κοιλιά σου είναι όλη μέρα τούμπανο από το πολύ νερό. Καταλαβαίνεις σχεδόν όλα όσα σου λέμε, τόσα που είναι πραγματικά σοκαριστικό. Ακολουθείς οδηγίες με απόλυτη επιτυχία- ακόμα και αν είναι αρκετά περίπλοκες.
Ξυπνάς ακόμα συστηματικά από τις 6 το πρωί και πλέον αρνείσαι πεισματικά να πάρεις έναν "δεκατιανό" υπνάκο με αποτέλεσμα να αποκοιμιέσαι την ώρα που σε ταΐζω στο καρεκλάκι του φαγητού!! (δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο χαριτωμένος και αστείος είσαι- φυσικά έχω βίντεο που το αποδεικνύει, όποτε νιώσεις έτοιμος ζήτα μου να το δεις!!)
Όταν θες να περάσει το δικό σου κλαις τόσο ψεύτικα που είναι πραγματικά αστείο. Όταν φτάνεις στο σημείο της απελπισίας, (γιατί να ξέρεις το πείσμα σου το πήρες από εμένα και δεν το βάζω ούτε εγώ κάτω εύκολα), που δεν σου κάνουμε το χατήρι είσαι ικανός να μπλαβιάσεις από το κλάμα και επειδή μπορεί ναι μεν να μη σου κάνουμε το χατήρι αλλά σε κρατάμε αγκαλιά καθ όλη τη διάρκεια του ξεσπάσματος σου και σου μιλάμε γλυκά, τότε παίζεις το χαρτί "πνίγομαι- βήχω, σώστε με". Επειδή όμως ο καλός γονιός αναγνωρίζει πάντα το ψεύτικο από το αληθινό, τις περισσότερες φορές απλά το βάζεις κάτω ξεθεωμένος και αρχίζεις και πάλι το παιχνίδι ξεχνώντας σε δεύτερα όλο τον πανικό που δημιούργησες! (εγώ πάλι χρειάζομαι μερικά λεπτά και κάμποσες βαθιές ανάσες για να συνέλθω από την απόλυτη αυτοκυριαρχία που μου επιβάλω όταν κάνεις σαν αγριοκάτσικο που το σφάζουν μέσα στα ίδια μου τα χέρια!)
Είσαι ένα γλυκό τερατάκι που βαριέται πολύ εύκολα και θέλει διαρκώς ερεθίσματα και εναλλαγές δραστηριοτήτων. (έχω γίνει εξπέρ στην "ανακύκλωση" των παιχνιδιών σου και στην άμεση εύρεση μιας απασχόλησης)
Ένα γλυκό τερατάκι που αγαπώ μέχρι τον Θεό και πάλι πίσω και πάλι μπρος και πάλι πίσω και.... δεν έχει τελειωμό αυτή η πρόταση- μην τα ξαναλέμε!!!
https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl
Και να που καταφέραμε να πάμε τις πρώτες μας διακοπές με το μαιμουδάκι... δηλαδή....οι πρώτες μας διακοπές με... μωρό!
Πως είναι να πηγαίνεις διακοπές ως οικογένεια; Τι αλλάζει (τα πάντα!) και τι μένει ίδιο; (απολύτως τίποτα!)Παλιά επέλεγες τον προορισμό σου με βάση τις επιθυμίες σου και μόνο. Τώρα επιλέγεις τον προορισμό με βάση να μην ταλαιπωρηθεί το μωρό στο ταξίδι.
Παλιά διάλεγες ξενοδοχείο με βάση την αισθητική και τις εξτρά παροχές. Πισίνα, amenities και spa ήταν απαραίτητα. Τώρα επιλέγεις ενοικιαζόμενα δωμάτια, με βάση την τιμή και τις βασικές παροχές- κουζινάκι, καθαριότητα και κλιματισμός είναι απαραίτητα.
Παλιά ήθελες οπωσδήποτε δωμάτιο με θέα τη θάλασσα. Τώρα θες οπωσδήποτε δωμάτιο με άμεση πρόσβαση στη θάλασσα.
Παλιά προτιμούσες νησί. Τώρα προτιμάς κάπου που φτάνεις οδικώς και σε πολύ 4 ώρες από το σπίτι σου.
Παλιά πακέταρες συνολάκια πρωινής βόλτας, συνολάκια παραλίας, συνολάκια βραδινής εξόδου, καλλυντικά, μανό, κοσμήματα, καπέλα, αφρόλουτρα, ενυδατικές κρέμες. αντηλιακό μαλλιών και πάει λέγοντας... Τώρα πακετάρεις πάνες, μωρομάντηλα, παρκοκρέβατα, παιχνίδια, μπιμπερό, εκατό αλλαξιές από φορμάκια, κουβαδάκια, 3 μαγιό να έχει να αλλάζει το μωρό μην μένει βρεγμένο, φαρμακείο πρώτης ανάγκης και μέσα σε όλα αυτά πετάς και 3 αλλαξιές δικές σου, ένα μαγιό- όποιο σου κάνει- οδοντόβουρτσα και είσαι έτοιμη!
Παλιά με το που έφτανες τσέκαρες που θα βρεις όλα τα hot σποτάκια για να πιεις το πότο σου και τα καφεδάκια σου. Τώρα με το που φτάνεις τσεκάρεις που βρίσκεται το κέντρο υγείας ή το κεντρικό νοσοκομείο.
Παλιά έβγαζες φωτογραφίες όλα τα τοπία και τον εαυτό σου σε όλες τις πιθανές πόζες με όλα τα πιθανά outfit! Τώρα βγάζεις φωτογραφίες το τερατάκι/πριγκίπησσα σου σε όλες τις πιθανές πόζες με όλα τα πιθανά outfit και φόντο όλα τα τοπία!
Παλιά σου έφερναν τον καφέ σου στην ξαπλώστρα και τον απολάμβανες λιώνοντας κάτω από τον ήλιο. Τώρα σου φέρνουν τον καφέ σου στην ξαπλώστρα απολαμβάνεις τη πρώτη γουλιά και μετά λιώνεις κυνηγώντας το μαιμουδάκι/μαιμουδίτσα ώστε να μην φάει άμμο/καεί από τον ήλιο/ τραβήξει το παρεό της δίπλα κουκλίτσας/ πνιγεί.
Παλιά πήγαινες παραλία μόλις ξυπνούσες. Τώρα πας πρωί- πρωί και αργά το απόγευμα για να μην καίει ο ήλιος για το παιδί.
Παλιά διάλεγες στο εστιατόριο/ταβέρνα ότι σου έκανε κέφι. Τώρα επιλέγεις αυτό που μπορεί να φάει το μωρό ώστε να φας ότι περισσέψει. (σχεδόν όλο!)
Παλιά μπορούσες να είσαι διακοπές ένα μήνα συνεχόμενα. Τώρα στις τέσσερις μέρες ονειρεύεσαι το σπίτι σου και τις ανέσεις του και ανυπομονείς να γυρίσεις πίσω.
Ναι. Οι διακοπές με μωρό ενός έτους, (το διευκρινίζω μέχρι εκεί έχω εμπειρία), είναι πρόκληση. Ναι. Πρέπει σχεδόν να μετακομίσεις σε ότι αφορά το μωρό ακόμα και αν πας μόνο 4 μέρες. Ναι. Δεν θα καταφέρεις να κάνεις ηλιοθεραπεία. Ναι. Αυτό τον φραπέ δεν θα τον τελειώσεις καμία μέρα. Και ναι. Πιθανότατα θα γυρίσεις πιο κουρασμένη από ότι έφυγες.
Όμως....
Θα περάσεις άφθονο και ποιοτικό χρόνο με τα πιο σημαντικά πρόσωπα της ζωής σου. Το παιδί σου και τον άντρα σου. Θα γελάς συνέχεια με τα κατορθώματα του μαιμουδιού και θα σε εκπλήσσουν οι σκανταλιές του. Θα μπορέσεις να το απολαύσεις χωρίς το άγχος ενός νοικοκυριού που πρέπει να γίνει, θα δώσεις βάση σε κάθε μικρή λεπτομέρεια των κινήσεων του, θα παρατηρήσεις συνήθειες του που δεν είχες προσέξει. Θα μπορέσεις να κάνεις όλες αυτές τις συζητήσεις με τον άντρα σου που η καθημερινότητα σας στερεί. Θα αγκαλιαστείτε κάνοντας βόλτα στο ηλιοβασίλεμα νιώθοντας ακόμα πιο δεμένοι από πριν- από τον έρωτα σας προέκυψε ένα μικρό θαυματάκι. Θα μπορέσεις να κοιμηθείς με το μωράκι σου αγκαλιά χωρίς να φοβάσαι μη το κακομαθαίνεις γιατί στην τελική είστε διακοπές. Θα δεις τα πάντα με άλλο μάτι, από άλλη οπτική γωνία- από αυτή ενός παιδιού. Θα παίξεις και θα κυλιστείς στην άμμο σαν μικρό παιδί χωρίς να σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Θα καμαρώνεις πόσο όμορφο δείχνει το μικράκι σου με τα πολύχρωμα καλοκαιρινά του ρουχαλάκια και το καπελάκι του και δεν θα σε νοιάζει αν εσύ έχεις πάλι τα μαλλιά σου κότσο.
Μπορεί να γυρίσεις πίσω τόσο κουρασμένη λες και είχες πάει στο χωριό να μαζέψεις ελιές, όμως θα έχεις γεμίσει εικόνες, υφές και μυρωδιές διαφορετικές, αναμνήσεις μοναδικές. Θα έχεις προσφέρει στο παιδί σου, εικόνες, υφές και μυρωδιές διαφορετικές, αναμνήσεις μοναδικές.
Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο;
Υ.Γ: Εμείς διαλέξαμε την Στούπα Μεσσηνίας για τις πρώτες μας διακοπές. Ήταν ένας κοντινός προορισμός, πολύ φθηνός, εξαιρετικά όμορφος και με οικογενειακό τουρισμό. Οι άνθρωποι ήταν πολύ φιλόξενοι και φιλικοί και οι τιμές εξαιρετικά χαμηλές παντού παρά την εκπληκτική εξυπηρέτηση και τα πολύ καλά προϊόντα. Πολύ καθαρή θάλασσα και η παραλία επίσης πολύ καθαρή και οργανωμένη. Σας την συστήνω ανεπιφύλακτα.
Μαιμουδάκι μου όμορφο....
έφτασαν τα πρώτα σου γενέθλια.... Έγινες- κιόλας- ενός...
Και εγώ είμαι εδώ ακούγοντας τα τραγούδια που έχω επιλέξει για το πάρτι σου και σκέφτομαι... Γίνεται να είσαι ευτυχισμένος και μελαγχολικός ταυτόχρονα;
Έτσι νιώθω και είναι συναίσθημα πρωτόγνωρο για μένα. (και να ξέρεις ως γνήσιο ψαράκι έχω μεγαααάλο φάσμα συναισθημάτων...)
Πως από εκεί που σε άφηνα και εκεί σε έβρισκα καταλήξαμε να σε κυνηγάμε μην πέσεις πίσω από τον καναπέ που σκαρφαλώνεις μόνος σου- δεν ξέρω... Πότε από το αποκλειστικά στήθος πέρασες στο πιρούνι και τώρα ορμάς να φας και από τα χέρια μας ότι τρώμε- δεν το πήρα χαμπάρι.... Πως από εκεί που χωρούσες ολόκληρος στην αγκαλιά μου τώρα δεν μπορώ να σε κάνω καλά, δεν το καταλαβαίνω... Πότε πέρασε κιόλας ένας χρόνος- 365 ολόκληρες μέρες- δεν μπορώ να το χωνέψω...
Πέρασε όμως. Πέρασε και ήταν απλά υπέροχος.
Λατρεύω που είσαι τόσο καλόβολο μωράκι και δεν με έχεις ταλαιπωρήσει καθόλου. Λατρεύω που τρως τα πάντα με εξαιρετική ευκολία και μεγάλη όρεξη.
Λατρεύω που πάντα πριν κοιμηθείς θέλεις να σε γαργαλίσω για να γελάσεις αλλιώς δεν κοιμάσαι. Λατρεύω που σε πιάνει σχεδόν αμέσως λόξιγκας. Λατρεύω που ακόμα και τώρα για να αποκοιμηθείς θες οπωσδήποτε αγκαλίτσα.
Λατρεύω που ενώ δεν κλαις για να σε ταισουμε, μόλις δεις το πιάτο ή το μπιμπερό μπροστά σου σε πιάνει παροξυσμός κλάματος μέχρι να κατεβάσεις τη πρώτη μπουκιά- γουλιά. Λατρεύω τον τρόπο που κλαις. Λατρεύω την απελπισμένη σου φατσούλα που κάνει λες και βιώνει το μεγαλύτερο δράμα του κόσμου. Λατρεύω που σταματάς μαχαίρι το κλάμα μόλις σε πάρουμε αγκαλιά.
Λατρεύω τα μπαμπαλίσματα σου. Την χροιά που προσθέτεις πια, τους διαφορετικούς τόνους. Λατρεύω τα πρώτα σου αβέβαια μεθυσμένα βήματα. λατρεύω το αεράτο και επιταχυμένο μπουσούλημα σου. Λατρεύω που μόλις καταλαβαίνεις πως δεν θα σε αφήσω να κάνεις κάτι βάζεις κυριολεκτικά τούρμπο για φτάσεις πριν σε φτάσω.
Λατρεύω το αβίαστο χαμόγελο σου το πρωί που ξυπνάς και τα νυσταγμένα σου ματάκια. Λατρεύω τα τόσο απαλά σου μάγουλα. Λατρεύω που κάθε πρωί και κάθε βράδυ μετά το γάλα, μου πιάνεις το πρόσωπο με τα δυο σου τα χεράκια- με κοιτάς όλο λατρεία και χαμογελάς.
Λατρεύω που μόλις βλέπεις τον πατέρα σου κυριολεκτικά πηδάς από την αγκαλιά μου για να πας στη δική του. Λατρεύω να σας βλέπω να παίζετε με τις ώρες. Λατρεύω τα παιχνίδια μας το πρωινό στο κρεβάτι που δεν ξέρεις που να πρωτοπας και σε πιάνει ντελίριο ευτυχίας μόνο και μόνο επειδή είσαι μαζί μας.
Λατρεύω που με άλλαξες, που μου γέμισες τη ψυχή και φώτισες τη ζωή μου. Λατρεύω που με έμαθες να σταματώ για λίγο ότι κάνω και απλά να απολαμβάνω τη στιγμή. Λατρεύω που με έκανες να μην με (πολύ)νοιάζει που τίποτα δεν βρίσκεται εκεί που το αφήνω. Λατρεύω που σκοντάφτω πάνω σε παιχνίδια. Λατρεύω που ακόμη και όταν δεν χρειάζεται, σιγοτραγουδώ κάποιο παιδικό τραγουδάκι που σου αρέσει. Λατρεύω που όταν ψωνίζω, η πρώτη μου σκέψη είσαι εσύ και ότι και αν χρειάζομαι τελικά με δικά σου πράγματα θα καταλήξω σπίτι.
Η ουσία; Λατρεύω εσένα και την ζωή μου με εσένα.
Από εκείνη τη στιγμή που σε ακούμπησαν στο στήθος μου, σε αγάπησα παράφορα και η κατάσταση "χειροτερεύει" καθημερινά. Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η καρδιά μου πλέον θα κυκλοφορεί έξω από το σώμα μου. Από εκείνη τη στιγμή τρέχω να προλάβω το χρόνο, να ρουφήξω κάθε λεπτό, κάθε σου ανάσα, κάθε σου γκριματσούλα και κάθε σου κίνηση.
Γιατί μεγαλώνεις κάθε δευτερόλεπτο. Πραγματικά. Και εγώ νιώθω πως ούτε σε προλαβαίνω, ούτε σε χορταίνω. Να. Έφτασαν κιόλας τα πρώτα σου γενέθλια.....
Χρόνια σου πολλά και καλά μαιμουδάκι. Να σε χαιρόμαστε. Και μην ξεχνάς- εμείς θα είμαστε πάντα εδώ για σένα, ένα βήμα πιο πίσω, αλλά πάντα εδώ. Εντάξει; (εντάξει!)
Το ημερολόγιο μιας μαμάς
Η γλυκιά Άντζυ μου έκανε την τιμή να φιλοξενήσει ένα κείμενο μου για τα αγγελούδια μου και για όλες αυτές τις μανούλες αγγέλων που υπάρχουν εκεί έξω... Την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.
Ναι. Είμαι μαμά δυο αγγέλων στον ουρανό.
Είμαι μια μαμά που έχασε δυο μωράκια, σε δυο διαφορετικές εγκυμοσύνες, σε προχωρημένο στάδιο και οι δυο, για τελείως διαφορετικούς λόγους κάθε φορά.
Είμαι μια μαμά που έθαψε το ένα της μωράκι χωρίς ποτέ να το κρατήσει στην αγκαλιά της.
Είμαι μια μαμά που δεν την άφησαν να θάψει το άλλο της μωράκι, ούτε το κράτησε ποτέ αγκαλιά, μα ούτε και το είδε.
Ναι. Είμαι μια μαμά που πέρασε πολλά για να ζήσει το όνειρο της για μια οικογένεια. Όνειρο που για άλλες γυναίκες έρχεται πολύ εύκολα. Όνειρο όμως που για άλλες γυναίκες έρχεται ακόμα πιο δύσκολα.
Τέσσερα χρόνια μετά από αυτό τον Γολγοθά, βρίσκομαι....
για να διαβάσετε την συνέχεια πατήστε εδώ.
Το ημερολόγιο μιας μαμάς
Ολόκληρη την ιστορία μου μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.
Μέρες τώρα κάνω τις τελικές ετοιμασίες για το πρώτο πάρτι του μικρού...
Μέρες τώρα ακούω με τις ώρες τη λίστα των τραγουδιών που έχω ετοιμάσει- ο τεμπέλης δράκος, το ελεφαντάκι αλλά και το ντίλι ντίλι, (της εποχής μου!), βρίσκονται συνέχεια στα χείλη μου μαζί και με τα καλοκαιρινά φυσικά hit, αφού κόντρα στον αδιαμφισβήτητο έρωτα μου για τον χειμώνα, ήρθε το μαιμουδάκι μες το κατακαλόκαιρο για να με κάνει να το αγαπήσω εξίσου...
Μέρες τώρα χαζοχαμογελάω μόνη μου... Μέρες τώρα έχω ένα κόμπο στο λαιμό...
Μέρες τώρα με κατακλύζουν οι αναμνήσεις....
Μέρες τώρα τα συναισθήματα είναι τόσο αλλοπρόσαλλα που αρχίζω να ανησυχώ!
Τέτοια εποχή πέρσι, ήμουν σαν ολοστρόγγυλη Μπαμπούσκα και το λάτρευα. Τέτοια εποχή πέρσι, είχα το air-condition στους 18 και πάλι ζεσταινόμουν. (ενώ ο δόλιος ο Παναγιώτης κοιμόταν δίπλα μου με κουβερλί). Τέτοια εποχή πέρσι, χάιδευα την κοιλιά μου συνέχεια και μετρούσα κινήσεις και λόξιγκα... Τέτοια εποχή πέρσι, ήμουν 37+2 περίπου εβδομάδων...
Όλα στο σπίτι ήταν έτοιμα να υποδεχτούν το νέο μέλος. Οι βαλίτσες ήταν στρατηγικά τοποθετημένες δίπλα στην είσοδο και ας ήξερα ότι θα γεννούσα με ραντεβού. Τα μωρουδιακά βαλμένα με ευλάβεια στα συρτάρια. Τα ντουλάπια και το ψυγείο πλήρως "εξοπλισμένα" ώστε να μην μας δημιουργούνται επιπλέον δουλειές. (ναι είμαι οργανωτική μέχρι αηδίας, νομίζω το έχετε υποψιαστεί..) Τα ρούχα μας όλα πλυμένα και σιδερωμένα. (από τη μανούλα). Ήμασταν πανέτοιμοι να υποδεχτούμε το νέο μέλος της οικογένειας μας...
Βασικά, η ζωή μας ήταν πιο φωτεινή... ήδη.Εγώ πάλι απολάμβανα τις τελευταίες μέρες όσο δεν λέγεται... Άλλες μανούλες σε αυτό το στάδιο έχουν αγανακτήσει, ανυπομονούν να γεννήσουν, να ξαλαφρώσουν, να νιώσουν πάλι ο εαυτός τους... Εγώ- μετά τα όσα είχα περάσει- απλά ευχαριστούσα τον Θεό που κατάφερα να φτάσω 37+ εβδομάδων και πήγαινα βόλτες για παγωτό, για σουβλάκι, στην ακρογιαλιά... Στρογγυλοκαθόμουν όπου έβρισκα καρέκλα και απολάμβανα τις περιποιήσεις όλων που με είχαν στα όπα όπα και δεν μου χαλούσαν χατήρι για χατήρι... Άκουγα να με λένε "χοντρούλα" και χαμογελούσα ευτυχισμένη... (τώρα δεν σας συνιστώ να με αποκαλέστε έτσι..!)
Προσευχόμουν διαρκώς να είναι γερό το παιδάκι μου και να την βγάλω και εγώ καθαρή. Ονειρευόμουν πως θα είναι να γεννήσω και να κρατήσω το μωράκι μου στην αγκαλιά μου αντί να μείνω με άδεια χέρια... Ανυπομονούσα για το συναίσθημα... Φανταζόμουν το μουτράκι του και αναρωτιόμουν... Θα είναι ήσυχος ή κλαψιάρης; Μελαχρινός ή ξανθός; Θα μοιάζει άραγε στο προηγούμενο μωράκι μας; Θα καταφέρουμε να θηλάσουμε;
Τέτοια εποχή λοιπόν πέρσι, ήμουν ένα σκαλοπάτι πριν από μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου. Ήμουν ήδη πολύ πολύ ευτυχισμένη και δεν κρατιόμουν και για τη συνέχεια. Τέτοια εποχή πέρσι άκουσα από τα χείλη του γιατρού μου πως θα μπω για προγραμματισμένη καισαρική στις 9 Ιουλίου, ημέρα Τρίτη, πρώτο ραντεβού στα χειρουργεία.
Και άρχισα να μετρώ τις μέρες ανάποδα σαν φαντάρος....
Αυτό κάνω και τώρα. Απομένουν μόλις 8 μέρες για τα πρώτα γενέθλια του γιου μας...
7 και σήμερα....
Ένας χρόνος ακριβώς- από τέτοια εποχή πέρσι.... https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas
.jpg)
kjk.jpg)
