Τετάρτη 22 Ιουλίου 2026

Let your success be what shakes the ground

 Με ρωτάνε κάποιες φορές, κοντινοί μου άνθρωποι, πως διαχειρίζομαι το να εκθέτω κομμάτια της ζωής μου σε μια δημόσια πλατφόρμα. Πως δεν φοβάμαι τη "γλωσσοφαγιά" ή πχ. την κριτική. 

Θα σας πω. 

46 χρόνια που βρίσκομαι σε αυτή τη γη και 13 που βρίσκομαι σε αυτή την πλατφόρμα, η οποιαδήποτε "γλωσσοφαγιά" ή κριτική έχει έρθει από ανθρώπους που γνωρίζω δια ζώσης. (Όχι ανθρώπου ΔΙΚΟΥΣ μου, ανθρώπους που ΓΝΩΡΙΖΩ όμως δια ζώσης). 

Αυτή είναι η αλήθεια.

Ο άγνωστος που έχει επιλέξει να σε ακολουθεί σε μια δημόσια πλατφόρμα, συνήθως ταυτίζεται με τις τοποθετήσεις σου, εμπνέεται και δεν έχει διάθεση να κρίνει. Την μεγαλύτερη στήριξη όσον αφορά αυτή εδώ τη διαδικτυακή γωνίτσα την έχω πάρει από ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΆΓΝΩΣΤΟΥΣ και τους δέκα ανθρώπους που κλείνει ο κοινωνικός μου κύκλος. Το ίδιο συμβαίνει να ξέρετε και στον κόσμο των επιχειρήσεων. Η μεγαλύτερη στήριξη ΔΕΝ έρχεται από τους γνωστούς σου. Το διαδίκτυο επίσης έχει ένα θετικό. Τον τυχαίο που περνάει από τη σελίδα σου και αφήνει τη χολή του, μπορείς να τον μπλοκάρεις! (Ω ναι.). Το ίδιο και τον γνωστό που παρακολουθεί σαν ντεντέκτιβ τα πάντα αλλά δεν αλληλεπιδρά ποτέ. Αυτό - δυστυχώς - δεν μπορείς να το κάνεις, εύκολα, στην πραγματική ζωή. 🥴😂

Επίσης έχω άλλη μια φιλοσοφία/πίστη αν θες. Έχω τον σταυρό στα στήθια, έχω τον Χριστό βοήθεια. Στο μυαλό μου λοιπόν, "γλωσσοφαγιές" και "ματιάσματα" δεν με αγγίζουν. Και οι κριτικές έχουν επίδραση πάνω μου μόνο από ανθρώπους που ΕΚΤΙΜΩ. Όλες οι υπόλοιπες περνάνε απαρατήρητες. 

Τέλος, όση ανάγκη επιβεβαίωσης και αν έχει ένα άτομο που αναρτά δημόσια, (γιατί έχει), άλλη τόση αυτοπεποίθηση έχει ΑΚΡΙΒΏΣ επειδή επιλέγει να αναρτά δημόσια. Για αυτόν τον λόγο δεν θα επιλέξω ΠΟΤΕ να κρύβω τον αριθμό των αντιδράσεων, όπως βλέπω να γίνεται ακόμα και σε προσωπικούς λογαριασμούς, (τι καινούργια φάση αυτή δηλαδή;;;;), διότι εγώ ΑΓΑΠΩ ΕΞΙΣΟΥ τις δέκα αντιδράσεις σε μια ανάρτηση μου, όσο και τις 100 και τις 3.000. Μην σου πω ότι αγαπώ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ τις μόλις 10, και το έχω ξαναγράψει, διότι είναι αυτοί οι δέκα που ανταποκρίθηκαν σε ένα αγαπημένο μοίρασμα που η πλειοψηφία προσπέρασε. (Και υπάρχουν πολλαααα τέτοια μοιράσματα!). 

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν προστατεύω κομμάτια της ζωής μου από τη δημόσια έκθεση. Αντίθετα, προστατεύω τα κομμάτια που έχω επιλέξει σε μόνιμη βάση ή αυτά που επιλέγω περιστασιακά - ΦΑΝΑΤΙΚΑ. Σε αντίθεση με ο'τι φαίνεται, εδώ μέσα υπάρχει ένα ΜΙΚΡΟ κομμάτι της πραγματικότητας μας- αυτό που ΕΠΙΛΕΓΩ να μοιραστώ. Το ίδιο συμβαίνει όμως και στη ζωή μου. Παρότι άνθρωπος πολύ επικοινωνιακός και ομιλητικός, ΔΕΝ μοιράζομαι τα πάντα. Υπάρχουν πτυχές της ζωής μου ή της προσωπικότητας μου που δεν γνωρίζει ούτε ο ίδιος μου άντρας. Και το ξέρει. Εκτός από την Αφροδίτη. Η Αφροδίτη ήταν ο μόνος άνθρωπος που με γνώριζε σε "όλο μου το μεγαλείο"... (Σε 34 μέρες κλείνουμε 2 χρόνια χωριστά. ΔΥΟ...). 

Που θέλω να καταλήξω σε αυτό το μοίρασμα που ξεκίνησε αξημέρωτα; 

Σε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους αυτούς - γνωστούς και αγνώστους - που με έχουν στηρίξει σε αυτή τη "διαδικτυακή" πραγματικότητα. Το εκτιμώ αφάνταστα. Είστε το παρεάκι μου και η ψυχοθεραπεία μου. Στην πραγματική ζωή, τα ευχαριστώ μου τα λέω πρόσωπο με πρόσωπο ή σε προσωπικό επίπεδο. Ξέρετε ποιοι είστε. (Άλλωστε δεν ξεπερνάτε τα δάχτυλα των χεριών μου). 

Καλημέρα με ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ και το εξής #mood....

"Don't tell your dreams

Don't, don't, don't, don't

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet, don't make a sound

Let your success be what shakes the ground

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet, don't make a sound

Let your success be what shakes the ground

Haven't earned a million yet, but I'm aiming for the sky

One day I'll fill a stadium watch the crowd multiply

Talking about my hard work now they're watching every move

This next step is just a warm up, got a lot more to prove

Secure my position, now my partners are impressed

Used to stress at the starting line now I'm chasing nothing less

Work smart, not hard that's how the maximum is made

Got local currency for now but the dollar's on the way

I cannot forgive betrayal, that's the line I won't erase

I don't need the fame, just the power and the place

Competitors chase numbers, ready? Said go start the race

I'm running too but with patience, keeping steady pace

Got a mentor by my side, that's the way it's meant to be

Against the crowd, we stand out heavy, they can clearly see

Focused on results never begging for attention

Built our foundation in the streets with pure intention

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet don't make a sound

Let your success be what shakes the ground

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet don't make a sound

Let your success be what shakes the ground"



https://vm.tiktok.com/ZN8JR2SJK/







#otangennithikaxana #τοblog

Τρίτη 21 Ιουλίου 2026

One last lap- The end of an era.

 THE END OF AN ERA. 

Αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ είπε αυτό το αγόρι, όταν ξεκινήσαμε σήμερα να πάμε στην τελευταία του προπόνηση κολύμβησης. Και το είπε με ΠΟΛΥ θλίψη. Κοιταχτήκαμε, κουνήσαμε συγκαταβατικά το κεφάλι και μετά σιωπή... 

Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να παλεύει κυριολεκτικά μόνος. Να δίνει ψυχή σε αυτό το άθλημα που τόσο αγάπησε, μα η ψυχή που έδινε να μην φτάνει. Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να ψάχνει απεγνωσμένα τρόπους να βρει την άκρη - να ξανανιώσει όλα αυτά που τον έκαναν να αγαπήσει το κολύμπι εξαρχής. Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να μην διαβάλει ούτε τον χαρακτήρα του, ούτε την ακεραιότητα του για χάρη ενός αθλήματος. 

Και είμαι τόσο περήφανη. Γιατί αυτό το 13χρονο αγόρι, αποχαιρέτησε απόψε ένα κεφάλαιο της ζωής του με απόλυτη αξιοπρέπεια. Αποφάσισε, πως δεν θέλει την πραγματικότητα της αγωνιστικής κολύμβησης. Δεν τον εκφράζουν όσα συνεπάγονται από αυτή. Αυτόν τον τελευταίο χρόνο, με αυτούς τους δαίμονες πάλευε. Μα κόντεψε να μισήσει το ίδιο το κολύμπι σε αυτή την πάλη και για να μην γίνει αυτό, πάρθηκε η μεγάλη απόφαση. 

Κολύμπι τέλος. 

Εφτά χρόνια ατελείωτων διαδρομών, στροφών και εκκινήσεων έφτασαν στο τέλος. Εφτά χρόνια προσπάθειας, εμπειριών, προσωπικών κατακτήσεων, απίστευτης κούρασης, καλών αλλά και κακών στιγμών. 

Μένουμε στις καλές στιγμές. Αυτό κάνουμε εμείς. Αυτό προσπαθώ να του διδάξω. Δεν αφήνουμε την οποιαδήποτε πικρία, να σπιλώσει όλες τις όμορφες στιγμές, όλα τα μικρά και μεγάλα μαθήματα που πήρε αυτά τα χρόνια. Εφτά χρόνια τώρα, το κολύμπι έγινε η δεύτερη φύση του και το κολυμβητήριο το δεύτερο σπίτι του. Τον διαμόρφωσε στον άνθρωπο που είναι σήμερα και αυτό δεν αλλάζει. Τον διαμόρφωσαν όλες οι στιγμές, και οι καλές και οι κακές. 

Αυτό το αγόρι λοιπόν αποχωρεί με περισσότερη αξιοπρέπεια από εμένα. Εγώ δυσκολεύομαι ακόμα. Αποχωρεί με το κεφάλι ψηλά και έχοντας ήδη μπει στο επόμενο αθλητικό κεφάλαιο της ζωής του. Ένα κεφάλαιο έκπληξη, γιατί έτσι είναι αυτό το αγόρι. Γεμάτο εκπλήξεις. 

ΕΜΕΙΣ λοιπόν, είμαστε ευγνώμονες για όλα τα διδάγματα. Για όλες τις μικρές/μεγάλες στιγμές. Για όλες τις διαφορετικές προσωπικότητες, για όλες τις ματαιώσεις, για όλες τις φιλίες αλλά και αντιπάθειες που δημιουργήθηκαν. (Είπαμε εδώ λέμε μόνο αλήθειες - ακόμα και όταν επιλέγουμε να μην τις πούμε ολόκληρες). Ευγνώμονες για όσα και όσους γνωρίσαμε. Μα κυρίως ευγνώμονες για τον πρωταγωνιστή όλου αυτού... 

Το ίδιο το ΝΕΡΟ. Ακούγεται χαζό; Δεν είναι. 

Αυτό το αγόρι γεννήθηκε με μια έμφυτη λατρεία για το νερό. Μια κάκιστη εμπειρία δευτερεύοντος πνιγμού τον έκανε να το τρέμει. Και όμως. Τόσο ο ίδιος, όσο και το νερό βρήκαν τον τρόπο όχι μόνο να αγαπηθούν ξανά, μα σχεδόν να γίνουν ένα. Πρόκειται για καρμική σχέση. Μια σχέση στοιχείου με άνθρωπο που μόνο τεράστια οφέλη μας έδωσε. 

Οπότε..

 Όπως είπα και στο μικρό/μεγάλο αυτόν κολυμβητή.... Κάθε αρχή και δύσκολη, κάθε τέλος και θλιβερό, το ενδιάμεσο είναι που μετράει. 

3, 2, 1 Ωωωωωπ. 

One last lap.




Τρίτη 7 Ιουλίου 2026

Αυτό το ξεχείλωμα

Υπάρχουν στιγμές που μου λείπει το μωρό μου. Μου λείπει εκείνο το μελαχρινό, ναι- κι όμως- γεννήθηκε με σκούρα καστανά μαλλιά, μωρό που χωρούσε να κουρνιάσει στο στήθος μου. Μου λείπει η αίσθηση του πάνω μου, οι μυρωδιές, όλες οι πρωτιές, το γεγονός πως ήμουν το κέντρο του κόσμου του. Μου λείπουν τα μπαμπαλίσματα, τα πρώτα αβέβαια βήματα, το μπουσούλισμα σε ταχύτητες φωτός, τα βραδινά μπανάκια και ο μαραθώνιος διαβάσματος παραμυθιών. 

Παρότι είχα την ευλογία να μην χάσω λεπτό από το μεγάλωμα αυτού του αγοριού, παρότι ρούφηξα κάθε στιγμή και με το παραπάνω, παρότι έχω καταγράψει κάθε μικρή και μεγάλη λεπτομέρεια...και πάλι...δεν χόρτασα.

 ΟΜΩΣ. 

 Πόσο απολαμβάνω και αυτό το μεγάλωμα. Το ξεμούδιασμα και το άνοιγμα των φτερών. Το δοκίμασμα των ορίων. Τη γλώσσα που κόκαλα δεν έχει, μα κόκαλα τσακίζει. Το παραπατημα ανάμεσα στην παιδικότητα και την εφηβεία. Τα ερωτήματα, τις φιλοσοφίες και την αναζήτηση της ταυτότητας. Τις σπάνιες και αγαρμπες αγκαλιές. Τα ακόμα πιο σπάνια κουρνιασματα κοντά μου- πάντα με μια μικρή απόσταση - μην παίρνουν και τα μυαλά μου αέρα. 

Ρουφάω λοιπόν ακόμα κάθε στιγμή. Καταγράφω κάθε μικρή ή μεγάλη λεπτομέρεια. Μπας και κάποια στιγμή χορτάσω... Μα νομίζω έμαθα πια. Δεν χορταίνεται αυτή η αγάπη. Αυτή η αγάπη όλο και μεγαλώνει μέχρι που λέω - δεν μπορεί θα σπάσει αυτή η καρδιά. Κι όμως. Αντέχει. Και ξεχειλώνει. Και απλά συνεχίζει να ΑΓΑΠΑΕΙ.
#ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτιγμεςΜας2026 #myrainbowbaby #mymiracleboy

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2026

Μια άβολη αλήθεια.

 Εδώ λέμε αλήθειες μόνο, σωστά; Και οι αλήθειες είναι άβολες, αμήχανες, ενίοτε πληγώνουν. 

Πάντα όμως αφυπνίζουν. 

Στα 13 χρόνια που σπάω τη σιωπή για τη νεογνική απώλεια, ακούω μητέρες που δυσκολεύονται με το χειμώνα στο μνήμα και ο'τι αυτό συνεπάγεται. (Αν ξέρεις, δυστυχώς ξέρεις).

Όχι εγώ. 

Εγώ δυσκολεύομαι, ΠΟΛΥ όμως, με το καλοκαίρι. Με τη ΖΕΣΤΗ. 

Και ΞΕΡΩ, το ξέρω πως το μωρό μου δεν είναι εκεί μέσα. Όχι στα αλήθεια. Στην αρχή όμως τουλάχιστον, ένα μέρος του ήταν. Και οι συνειρμοί κάτω από τον καυτό ήλιο, ήταν παρανοϊκοί.

Αυτό λοιπόν το σοκ, αυτή η πληγή, δεν φεύγει όσα χρόνια και αν περάσουν. Φέτος λοιπόν έπιασαν νωρίς οι ζέστες. Και εγώ είχα να πατήσω στο νεκροταφείο από το Πάσχα. Τη λαμπάδα που του παίρνει κάθε χρονιά η αδελφή μου, δεν είχα ΑΞΙΩΘΕΙ να πάω να την ανάψω. 

Δεν με πήγαιναν τα βήματα. Τι να κάνω; Κατάφερα να πάω χθες. Ή μάλλον δεν το κατάφερα. Με πίεσα. Γιατί το βάρος πλέον στο στήθος, που δεν του είχα ανάψει ακόμα τη λαμπάδα του, ήταν ασήκωτο. 

Έκατσα τόσο, όσο. Όσο χρειάζεται για να ανάψεις το καντήλι, το λιβάνι και να ποτίσεις. Καιγόμουν ολόκληρη. Μέσα, έξω. 

Δεν αντέχεται το νεκροταφείο το καλοκαίρι. Το χειμώνα, δεν ξέρω, σαν να βρίσκω μια παρηγοριά κάτω από τον ήλιο, μέσα στην ησυχία του. Το καλοκαίρι όμως... 

Το καλοκαίρι επιστρέφουν, ουρλιάζοντας, όλες οι πληγές λες και είναι νωπές, όπως τότε. Το πρώτο καλοκαίρι... 

Και εσύ ακόμα νομίζεις πως το πένθος περνάει. Ξεχνιέται. Όχι. Το πένθος ζει ΜΟΝΙΜΑ μέσα μας. Πότε κοιμάται, ποτέ λαγοκοιμάται και πότε ξυπνάει με μια σχετική γαλήνη. 

Υπάρχουν όμως και οι φορές που ξυπνάει ταραγμένο από τον χειρότερο εφιάλτη. Και εσύ πρέπει απλά να παίρνεις ανάσες, να σκουπίζεις τον ιδρώτα σου, να σου υπενθυμίζεις ότι ναι. Δεν ήταν όνειρο. Όμως τώρα έχει περάσει. Και να ελπίζεις να αποκοιμηθεί ξανά για καιρό... 

Δεν έχει άλλη λύση. 



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...