Οι σκορπίνες της ζωής μου

 Οι σκορπίνες της ζωής μου. Αδελφή και μάνα. Ναι. Η μάνα είναι αυτή που δείχνει 40αρα. Γεννημένες την ίδια μέρα, μα ΤΟΣΟ διαφορετικές μεταξύ τους. 

Η μητέρα μου ήρεμη δύναμη από τις λίγες. Από αυτές που ούτε η ίδια ξέρει πόσο δυνατή είναι. (Είναι). Μια σταλιά άνθρωπος που στην ανάγκη, (ή στα νεύρα της), μετακινεί ΒΟΥΝΑ. Ακόμα και τώρα που είμαστε ολόκληρες ΓΑΙΔΑΡΕΣ ανησυχεί για μας και μας φροντίζει σαν να είμαστε μωρά. Ταπεινή και μοναχική προσωπικότητα δεν επιθυμεί πολλές επαφές πέρα από αυτούς που κλείνει η πόρτα της. Λιγομίλητη σαν στρείδι. Δεν της παίρνεις εύκολα κουβέντα. Πολύ πιο αθώα και ευκολόπιστη από όσο νομίζει. ΙΩΒΙΑ υπομονή. (Μην ξεχνάτε, αντέχει τον κρητικό! 😂 Και εμάς. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Η μάνα μου είναι η αγία αυτής της οικογένειας). Μια ΚΟΥΚΛΑ, με σχεδόν, καθόλου όμως,  αυτοπεποίθηση - την έδωσε όλη στις κόρες της- που έχουν περισσότερη από όσο θα έπρεπε. (Να τα λέμε και αυτά). 

Η αδελφή μου, η Σουλτάνα η Φωφώ που'χει ένα πω πω πω πω, (έτσι όλο μαζί πάει πάντα), δύο μέτρα άνθρωπος με καρδιά  μικρού παιδιού και μυαλό σοφού γέροντα. Συνδυασμός που ΣΚΟΤΩΝΕΙ. Η αδελφή μου είναι τόσο καλός άνθρωπος που κάποιος που δεν την γνωρίζει πραγματικά, δυσκολεύεται να το πιστέψει. Κι όμως. Είναι ΤΟΣΟ καλός άνθρωπος. Θα βάλει και έναν ξένο, πάνω από την ίδια. Πόσο μάλλον ένα δικό της άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο που ο πατέρας μου την αποκαλεί "γαλαξία". (Και εμένα ένα "αστεράκι", αλλά τα δικά μου ψυχολογικά θα τα φυλάξουμε για άλλη ανάρτηση!🤪). Πληθωρική και ΑΚΡΩΣ κοινωνική προσωπικότητα, επιθυμεί επαφές - ουσιαστικές κιόλας- με τον κόσμο όλο, γίνεται; Ευχαριστημένη θα ήταν. Πολυλογού μέχρι ΕΞΑΝΤΛΗΣΕΩΣ. Με ειρμό Ε, όχι σαν εμένα. Με αρχή, μέση, τέλος και τεκμηριωμένη άποψη με ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ συνήθως, γιατί είπαμε είναι σκορπιός. 

Μόνο τους κοινό; Το ΠΕΙΣΜΑ τους φίλε. Το πείσμα τους το ΑΝΕΛΕΗΤΟ. 

Χθες λοιπόν είχαν γενέθλια. Η αδελφή μου μπήκε στα πρώτα μεγάλα ΗΝΤΑ. Η μητέρα μου έχει μείνει πραγματικά στα 40. Τι να λέμε τώρα. Γερνάμε εμείς μόνο, αυτή ΟΧΙ. Γονίδια από τα λίγα. Τις γιόρτασα , με τη μεγαλοπρέπεια που τους αρμόζει, με λίγους και καλούς. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω για αυτές τις σκορπίνες που βάλθηκαν να με ΑΠΟΤΡΕΛΑΝΟΥΝ το ΑΘΩΟ ψαράκι. (Και ταπεινό αστεράκι, μην ξεχνιόμαστε). Εύχομαι να συνεχίσουν να με ΑΠΟΤΡΕΛΑΝΟΥΝ για πολλά, πολλά, ΠΟΛΛΑΑΑΑ χρόνια ακόμα. Σας αγαπώ πολύ και ας μην το λέω συχνά. (Οκ σχεδόν καθόλου.)

Να σας χαιρόμαστε! Και το ΝΟΥ σας τι θα σχολιάσετε εδώ κάτω. Σας θέλω ινκόγκνιτο και ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΕΣ όπως πάντα. Χαχα. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ