Όταν ένα ηλιοβασίλεμα σε γεμίζει ενέργεια...

Δεν είναι ότι δεν το ξέρω... Δεν είναι ότι δεν σας το έχω ξαναπεί... Δεν είναι τίποτα από αυτά...

Είναι απλά τόσο ακλόνητη αλήθεια, τόσο σπουδαία μέσα στην απλότητα της, που δεν παύει κάθε φορά να με εντυπωσιάζει. Αυτό είναι. 

Δεν χρειαζόμαστε πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι. Γνήσια ευτυχισμένοι. Χρειαζόμαστε απλά αέρα στα πνευμόνια μας και μια θετική στάση προς τη ζωή. 

Χρειαζόμαστε λίγη μυρωδιά από θάλασσα. Λίγο κρύο αεράκι να αγγίξει το πρόσωπο μας. Να παγώσει η μύτη μας. Ή λίγο καυτό ήλιο. Να νιώσουμε την κάψα του στο μέτωπο μας. Χρειαζόμαστε άφθονο ουρανό, μια εκτυφλωτική ανατολή ή ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα. 

Χρειαζόμαστε λίγα λεπτά σιωπής και στάσης από ότι κάνουμε. Για να απορροφήσουμε αυτή την ενέργεια και να την αφήσουμε να ταξιδέψει σε κάθε κύτταρο του κορμιού μας ώστε να μας ανανεώσει... Να δώσει νόημα σε μια ζωή χαμένη στην ρουτίνα και τις αγωνίες διαβίωσης. 

Το καλοκαίρι, για πολλά πολλά χρόνια δεν το είχα σε εκτίμηση. Ήρθε όμως ένα ουράνιο τόξο στην ζωή μου που μου άλλαξε γνώμη. 

Η μέρα λοιπόν που αλλάζει η ώρα για το θερινό ηλιοστάσιο, ξαφνικά απέκτησε μεγάλη σημασία για μένα. 

Σημαίνει ακόμα μεγαλύτερες βόλτες πίσω από ένα μαιμουδάκι που κάνει μανιασμένα πετάλι... Σημαίνει άμμος σε κουβαδάκια αλλά και στα μαλλιά μου γιατί κάποια χεράκια θέλουν απλά να μου τα ανακατέψουν όλο νάζι και αγάπη... Σημαίνει εντυπωσιακά, πορτοκαλί και βαθιά κόκκινα ηλιοβασιλέματα... Σημαίνει ο ήλιος να μπαίνει απευθείας απέναντι από το παράθυρο της κουζίνας μου τα ξημερώματα και να με ενοχλεί αφάνταστα πριν καν πιω τον πρώτο καφέ της ημέρας, μα να μου ζεσταίνει την ψυχή... Σημαίνει πατουσάκια γυμνά και βρώμικα να ακούγονται να ποδοβολούν στο δροσερό πλακάκι... 

Το καλοκαίρι πια για μένα σημαίνει μητρότητα. Λίγο πιο εύκολη μητρότητα και πολύ πιο απολαυστική. 

Για αυτό σήμερα, λίγο πριν πάμε στην δουλειά ήταν απαραίτητο να πάμε δίπλα εκεί που σκάει το κύμα. Εκεί που ξαποσταίνει ο ήλιος. Να κάνουμε κούνια σε σκουριασμένες από την αλμύρα κούνιες και να χαθούμε στα χρώματα του ουρανού, στην υπόσχεση πως το καλοκαίρι είναι μόλις λίγα βήματα μακρυά...

Ένα cake smash με άρωμα τσιχλόφουσκας!!

Το περίφημο cake smash δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια "πρόβα general" του πρώτου πάρτι γενεθλίων ενός μωρού, όπου συνήθως φτιάχνουν μια μικρή ή και κανονική σε μέγεθος τούρτα, την βάζουν μπροστά από το παιδάκι και περιμένουν τις αντιδράσεις. 

Συνήθως υπάρχουν τα δυο άκρα. Είτε το μωρό θα πέσει με τα μούτρα σχεδόν μέσα στην τούρτα, είτε θα είναι εξαιρετικά διστακτικό έως και αδιάφορο. Όταν έκλεισε το μαιμουδάκι τον πρώτο του χρόνο, δυστυχώς δεν είχα ιδέα για αυτό το, ξενόφερτο φυσικά, έθιμο. 

Μου είχε μείνει λοιπόν απωθημένο, έτσι όταν η τσιχλόφουσκα έγινε ενός, εφόσον κιόλας το επίσημο πάρτι θα γινόταν λίγες μέρες μετά, αποφάσισα αμέσως ανήμερα των γενεθλίων της να κάνουμε ακριβώς αυτό! Απλώς εγώ έφτιαξα μια τούρτα μεγάλη για να σβήσει κανονικά το κεράκι της, και μια μικρή για να διασκεδάσουμε...

Εγώ ήμουν βέβαιη πως θα πέσει με τα μούτρα, η Σουλτάνα η Φωφώ, με κοιτούσε απαξιωτικά και έλεγε πως απλά συκοφαντώ την σικάτη και κυρία στους τρόπους της, κόρη της! 

Και είχε δίκιο! (τι να κάνω το παραδέχομαι, έχω τις φωτογραφίες άλλωστε να το αποδεικνύουν!) Με την ψυχραιμία που την διακατέχει για κάθε τι καινούργιο από την στιγμή που γεννήθηκε, αφού περιεργάστηκε το τουρτάκι της για αρκετή ώρα, πολύ διστακτικά έβαλε το χέρι της μέσα και δεν δοκίμασε παρά μόνο όταν την προέτρεψε ο πατέρας της, κάνοντας μάλιστα μια ξεκάθαρη γκριμάτσα απέχθειας! (ώστε έτσι Χριστινάκι;;;)  

Δεν πείστηκε ούτε όταν το καμάρι μου προσπάθησε να την ταΐσει με το κουτάλι. (έχοντας και αυτός ένα θεματάκι με το να λερώνει τα χέρια του!) 

Ο λόγος που κινήθηκα στην διακόσμηση στο ροζ και το φούξια, ήταν επειδή η Σουλτάνα δεν της φοράει αυτά τα χρώματα σχεδόν ποτέ και ήθελα να βγάλω το άχτι μου! Το πουά είναι λατρεμένο pattern της αδελφής μου και νομίζω πως αν μπορούσε διαρκώς να διακοσμεί τα πάντα με αυτό (και το κόκκινο χρώμα) θα ήταν πολύ ευτυχισμένη. Το κλουβί ως κεντρικό στοιχείο της διακόσμησης ήταν από την βάφτιση της μικρής, το αλογάκι που είχα βάλει μέσα από την πρόσκληση γενεθλίων που μοίρασε η Σουλτάνα, ενώ η φωτογραφία με τον Δημήτρη Γεράσιμο να την φιλάει από την newborn φωτογράφιση της. Με λίγα πράγματα, μόλις μια τούρτα και μισή, μερικά cupacakes και πολύ πολύ αγάπη και διάθεση είχαμε μια υπέροχη μικρή-μεγάλη γιορτή. 

 Για να διακοσμήσω τα cupcakes έφτιαξα πολύ απλά με λίγες οδοντογλυφίδες και washi tape το πιο εύκολο, διακριτικό και οικονομικό διακοσμητικό που θα μπορούσα να σκεφτώ. Για την τούρτα έφτιαξα  την συνήθη συνταγή για τις πολυόροφες τούρτες μου, μόνο που αυτή την φορά τα παντεσπάνια τα έβαψα όλα φούξια, την στόλισα απλά και παιχνιδιάρικα, με έτοιμα ζαχαρωτά που βρήκα στο εμπόριο, ότι μπορούσα να σκεφτώ που να θυμίζει μια μικρή, γευστική, γεμάτη ένταση τσιχλόφουσκα!  Εδώ να σημειώσω πως σε ένα ceke smash καλό είναι η τούρτα να είναι λευκή, κυρίως οι κρέμες και το γλάσο, μιας και οποιοδήποτε άλλο χρώμα θα έδειχνε πολύ άσχημο στις φωτογραφίες- εφόσον το μωρό πασαλειφτεί με τούρτα. (μια ματιά σε σχετικές εικόνες στο google θα σας πείσει!) 

Ήταν μια πολύ ξεχωριστή ανάμνηση, (παρά την κούραση αφού εκείνες τις μέρες έφτιαχνα πυρετωδώς άπειρα γλυκά για το μεγάλο πάρτι της), και το συνιστώ ανεπιφύλακτα! Η τσιχλόφουσκα ήταν  μια σωστή μικρή πριγκίπισσα μέσα στα ροζ που είχα επιβάλει στην αδελφή μου να της φορέσει και έδειξε να απολαμβάνει πολύ την προσοχή. (αλλά και το δωράκι της θείας της!!!) 

Και φυσικά όπως πάντα, είχαμε κοντά μας τον δικό μας τον Αντρέα , για να αποθανατίσει αυτές τις μικρές μεγάλες στιγμές μας με τον δικό του μοναδικό τρόπο.... 

Και του χρόνου μικρή μας φωνακλού πριγκίπισσα θα κάνουμε διπλό χαμό!!! (αναμένετε σύντομα και το επίσημο πάρτι μας με θέμα... το luna park!) 

Άραγε με ακούς;

Τις προάλλες είδα ένα όνειρο. Είδα πως είχα δυο παιδιά μέσα σε μια στρογγυλή μπανιέρα, πισίνα, δεν πρόσεξα. Το ένα ήταν αγόρι, νήπιο στην ηλικία,  μα όχι ο Δημήτρης-Γεράσιμος. Το άλλο ήταν κορίτσι μα μωρό. Το μωρό, το κορίτσι, ήταν γυρισμένο μπρούμυτα μέσα στο νερό. Να θέλω να φωνάξω πως πνίγεται και να μην μπορώ. Να μην έχω φωνή. Να θέλω να την πιάσω να την σηκώσω- μα όσο κοντά μου ήταν, τόσο μακρυά ήταν και δεν την έφτανα. Ξαφνικά ψιθύρισα: 

"Την Χριστίνα, κάποιος να σώσει την Χριστίνα". 

Ξύπνησα με ταχυκαρδία και δεν κατάφερα να ξανακοιμηθώ. 

Την πρωτότοκη κόρη μας δεν την βαφτίσαμε. Δυστυχώς γεννήθηκε "κοιμισμένη". Αν όμως την βαφτίζαμε, αυτό ήταν το όνομα που θα της δίναμε. Χριστίνα. 

"Παιχνίδια σου παίζει το μυαλό σου Γιάννα" σκέφτηκα και δεν το είπα πουθενά. Ούτε στον Παναγιώτη. Γιατί να του ξύσω πληγές; Πρέπει όμως να το βγάλω από μέσα μου γιατί με τρώει ζωντανή. 

Αχ αυτή η κόρη μου, δυο όνειρα μου έχει χαρίσει και τα δυο με διέλυσαν. Δεν ξέρω. Είναι από αυτήν, είναι από το υποσυνείδητο μου, μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ ή όταν το μάθω δεν θα έχει και τόση σημασία πια. 

6 χρόνια πέρασαν πια από τότε.  Άλλη μια θλιβερή και δύσκολη επέτειος. Και δεν ξέρω πόσα συγνώμη να ζητήσω πια. Δεν ξέρω αν έχω άλλα, ή αν έχω άλλα πιο ουσιαστικά από όσα έχω ήδη πει. Ας με συγχωρέσει η ίδια και ο Θεός γιατί εγώ δυσκολεύομαι πολύ. 

Θα μπορούσες να είσαι έξι χρονών σήμερα. Μα έμεινες για πάντα ένα μικρούλικο μωράκι. Που έχασες την ζωή σου μέσα στο περιβάλλον που όφειλε να σε προστατεύει και να σε γεμίζει ζωή. 

Σαν σήμερα σε έχασα για πάντα.  Μα θα σε αγαπώ για πάντα. 

Άραγε με ακούς; 

Θέλω να φύγω, θέλω να την κάνω... (ή μήπως όχι;)

Και εκεί που είχα βγάλει την τηλεόραση από την ζωή μου σχεδόν εξολοκλήρου, ήρθε ο πατέρας μου να μας κάνει δώρο συνδρομητικό κανάλι. Και ανακάλυψα και πάλι την λατρεία μου για πάσης φύσεως ντοκιμαντέρ. 

Μέσα σε αυτά λοιπόν που κοιτώ εκστασιασμένη κάθε βράδυ μόλις κοιμηθεί το μαιμούδι, πέτυχα και μια εκπομπή που δείχνει ανθρώπους να ψάχνουν διαμερίσματα προς ενοικίαση ή σπίτια προς πώληση σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου μπορείς να φανταστείς, τολμώντας να βγουν από την "ζώνη ασφαλείας" τους και να ψάξουν κάτι καινούργιο, να ξεκινήσουν μια ζωή και πάλι από την αρχή. Και δεν είναι η αναζήτηση που με εξιτάρει- αν και ομολογώ πολύ μου αρέσει να χαζεύω διάφορα σπίτια από την άνεση του καναπέ μου- αλλά η επιλογή, ως επιλογή. Εργένηδες, φοιτήτριες, ζευγάρια αλλά και γονείς με παιδιά, επιλέγουν να αλλάξουν εντελώς την ζωή τους και να κάνουν μια νέα αρχή, πολλές φορές σε χώρες που δεν γνωρίζουν καν την γλώσσα. 

Πόσο ζηλεύω... Πραγματικά. Μακάρι να είχα και εγώ το θάρρος. Να μην με κρατάει πίσω τίποτα, να είμαι όπου γη και Πατρίς. Να τολμήσω να φύγω από την ασφάλεια της ζωής όπως την ξέρω και να γνωρίσω νέες πατρίδες, νέες κουλτούρες, διαφορετική γαστρονομία, πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. 

Ποια, εγώ; Που πάω σε δυο καφετέριες συγκεκριμένες σχεδόν όλη μου την ζωή. Που παραγγέλνω πάντα τον ίδιο καφέ. (με μπόλικη κανέλα παρακαλώ). Που ψωνίζω ρούχα από τρία μαγαζιά όλα και όλα. Που ακολουθώ πάντα την ίδια διαδρομή για το σπίτι. Που για να αλλάξω συνήθειες πρέπει να χαλάσει πρώτα ο κόσμος. Εγώ που ακόμα και τραγούδια-ακούω ξανά τα ίδια και τα ίδια- χωρίς να τα βαριέμαι ποτέ. 

Όταν ήμουν φοιτήτρια στην Αθήνα, παίρναμε πότε, πότε με την ξαδέλφη μου το λεωφορείο για το αεροδρόμιο και την βγάζαμε ένα απόγευμα εκεί. Υποκρινόμενες πως ταξιδεύουμε και εγώ να ονειρεύομαι πως είμαι πολίτης του κόσμου όλου, και όχι πως δεν έχω φύγει από την Ελλάδα παρά μόνο δυο φορές. 

Και τώρα που σας γράφω, βρίσκομαι εδώ στον βολικό μου καναπέ, με τον ίδιο πάντα καφέ με μπόλικη κανέλα δίπλα μου, να ονειρεύομαι να γνωρίζω τον κόσμο όλο- ή τουλάχιστον το μέρος του που θέλω σαν τρελή να γνωρίσω. 

Να έχω ένα σετ βαλίτσες, φθαρμένες από την πολύ την χρήση, και να τολμώ να ζήσω όχι μια αλλά εκατό ζωές- στην Αγγλία, την Γαλλία, την Αυστρία και την Ιταλία. Στην Ρωσία και την Αφρική φυσικά. Στην λατινική Αμερική και σε νησιά εξωτικά που θα φοράω όλο τον χρόνο μόνο σαγιονάρες. Να καταλήγω στα βαθιά γεράματα, και πάλι στην Ελλαδίτσα μας, όχι όμως εδώ που ζω- αλλού. Είτε σε νησί, είτε σε ένα μικρό τόσο δα χωριό στην Βόρεια Ελλάδα. Να έχω ένα σπίτι μια σταλιά, μα κήπο τεράστιο. Να καλλιεργώ ξανά και ξανά και ξανά. Να φτιάχνω όλη μέρα πίτες και κουλουράκια. 

Πίνω μια γουλιά από τον καφέ μου που έχει κρυώσει πια, κοιτάζω το σπίτι με το οποίο έχω ασχοληθεί τόσο πολύ, προσέχοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια και προσγειώνομαι απότομα στην πραγματικότητα.

 Εγώ δεν είμαι πουλί, όσο και αν τα ζηλεύω. Εγώ είμαι δέντρο. Ριζώνω και ριζώνω βαθιά. 

Θέλω να ξέρω κάθε σπιθαμή της πόλης μου, ακόμα και αν μετά από χρόνια έχω καταλήξει στις δυο γωνιές της που αγαπώ. Θέλω το σπίτι μου να είναι γεμάτο αναμνήσεις μιας ζωής- κοιτώντας πίσω αν με αξιώσει ο Θεός να γεράσω, να μπορώ να βλέπω σε κάθε γωνιά του και μια ακόμα ανάμνηση από κάθε χρονική περίοδο της ζωής μου. Θέλω να έχω φίλους πέντε ανθρώπους όλους και όλους, μα να τους ξέρω και να με ξέρουν σαν την παλάμη του χεριού μου. Θέλω οι οικογένειες να είναι κοντά και αγαπημένες, γιατί είναι μια από τις μεγαλύτερες ευλογίες της ζωής. 

Βασικά θέλω να σηκωθώ τώρα και να φτιάξω πίτα και κουλουράκια... Και να αποφασίσω που θα βάλω μερικές ακόμα κορνίζες με φωτογραφίες που ετοίμασα... 

Τώρα είναι η ευκαιρία μου....

Χθες ήμουν τόσο χάλια που δεν μπορούσα να διαβάσω ούτε ένα παραμύθι του Δημήτρη Γεράσιμου πριν κοιμηθεί. Πρώτη φορά γινόταν αυτό. Του εξήγησα γιατί δεν μπορώ και τον ρώτησα αν τον πειράζει. 

-"Όχι μαμά, δεν πειράζει" μου είπε. Ξαπλώσαμε παρέα και κοιμηθήκαμε αγκαλιά από τις 9:00. 

Σήμερα λίγο πριν ξεκινήσουμε την "προετοιμασία" για ύπνο, τον ρώτησα αν θα διαλέξει αυτός παραμύθια ή εγώ. Και ενώ περίμενα να μου απαντήσει σχετικά, ακούω: 
"Μπορείς;Σήμερα, διαβάσεις, μπορείς;" 
Σοκάρομαι και του απαντώ πως ναι, μπορώ. Είμαι πολύ καλύτερα. Συνεχίζει: 
- Είσαι καλύτερα σήμερα; Όντως; 
- Ναι, καρδούλα μου σε ευχαριστώ πολύ που ρωτάς.
- Κεφάλι σου; 
- Ναι, μωρό μου, μου πέρασε.
- Κοιλιά σου;
-Και αυτή καρδούλα μου. 
- Γόνατα σου; (αχ αυτά τα γόνατα μου...)
- Όχι καρδούλα μου, τα γόνατα μου πάντα πονάνε μα αυτός δεν είναι λόγος να μην σου διαβάσω παραμύθια, σωστά; Μου χαμογελάει και μου λέει να διαλέξω εγώ παραμύθια. "Πολλάαααααα" συμπληρώνει και τρέχει να πέσει πάνω μου με φόρα για να μου χαρίσει μια από αυτές τις μοναδικές αγκαλιές γύρω από τα πόδια σου, από αυτές που μόνο αυτά τα μικρούλικα ανθρωπάκια μπορούν να σου χαρίσουν... 

Και έμεινα σοκαρισμένη, με ένα κόμπο στον λαιμό, να σκέφτομαι... Τι; Τι να πρωτοσκεφτώ; Το πόσο συνεργάσιμος ήταν χθες το βράδυ μόλις διαπίστωσε πως πράγματι δεν ήμουν καλά; Πως αφού τον πήγα στο κρεβάτι του γύρω στις 3:30 την νύχτα, ξύπνησε στις έξι και ήρθε κλαίγοντας στην αγκαλιά μου λέγοντας μου "Είμαι καλά τώρα, είμαι καλά, ΤΩΡΑ είμαι καλά" και δεν μπορούσε να μου πει τι είχε δει στον ύπνο του; Πως παρόλο που ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό το οποίο συζητήσαμε μόνο το προηγούμενο βράδυ, ο ίδιος το είχε στο μυαλό του και θυμόταν κάθε τι που του είπα με αποτέλεσμα να με ρωτήσει όλα όσα με ρώτησε; Μιλάμε για ένα πλασματάκι δύομιση χρονών που δεν μιλάει καλά, καλά ακόμη. Και όμως έχει πλήρη συναίσθηση των συναισθημάτων γύρω του και των καταστάσεων. 

Και ρωτάω: Πως μπορώ να μην αγχώνομαι και να αμφισβητώ διαρκώς τον εαυτό μου για τα όσα του προσφέρω- κυρίως σε συναισθηματικό επίπεδο. Πως να μην αλλάξω σχεδόν ριζικά όταν γνωρίζω πολύ καλά πως αυτό το πλάσμα παρακολουθεί κάθε μου κίνηση, κάθε μου κουβέντα και μορφασμό- ακόμα και αυτά που δεν συνειδητοποιώ καν η ίδια. Πως να μην σκεφτώ διπλά και τριπλά τα όσα θα πω μπροστά του, ή τα όσα θα πράξω; 

Τώρα είναι η ευκαιρία μου. Τώρα . Αυτή την στιγμή. Αυτά τα λιγοστά χρόνια που είμαι το επίκεντρο του κόσμου του όλου. Τώρα οφείλω να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό. Και αν αυτός δεν υφίσταται να τον δημιουργήσω από την αρχή. Τώρα οφείλω να είμαι εδώ- μπροστά του, δίπλα του, πίσω του, με κάθε κύτταρο της ύπαρξης μου. Τώρα ζωγραφίζονται τα πρώτα χρώματα στον καμβά του και οφείλω να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να είναι πολύχρωμα, γεμάτα αγάπη, σεβασμό και αυτοπεποίθεση. 

Μπορεί να με βρίσκετε υπερβολική, ίσως και λίγο γραφική. Μα ειλικρινά δεν με νοιάζει. Το παιδί αυτό ακολούθησε μετά από δυο γέννες που βάφτηκαν με θλίψη. Πριν την δική του ζωή προηγήθηκε θάνατος. Και όπως είπα στην γλυκιά μου Ηρώ, αυτά τα παιδιά- όσο και αν τα θελήσαμε με τόση, Χριστέ μου πόση λαχτάρα, όσο και αν προσπαθούσαμε να μην αγωνιούμε και να είμαστε θετικές και αισιόδοξες- σφραγίστηκαν με πολύ πόνο και θλίψη. (ή τους έγινε ένα "εμβόλιο" όπως λέει χαρακτηριστικά η Αλεξία σε αυτό το κείμενο της  που αγάπησα πολύ). 

Άρα για μένα, αυτή η ευθύνη των πρώιμων εμπειριών του, αυτών που θα τον διαμορφώσουν και ας μην τον γνωρίζει ποτέ διότι θα πάψει να έχει την μνήμη τους, είναι εξαιρετικά μεγάλη. Ιδίως όταν καθημερινά διαπιστώνω πόσο μα πόσο προσοχή μας δίνουν... 

Γίνε άνεμος και χαρταετός ακόμα και όταν ουρανός δεν υπάρχει... (Ελύτης).

Ο λόγος που θα παραληρήσω πάλι σήμερα, είναι επειδή έχω να γιορτάσω έτσι παραδοσιακά την Καθαρά Δευτέρα με πέταγμα χαρταετού,  πιθανότατα από το 1989. Δεν τα λες και λίγα χρόνια. 

Μας πήγαιναν πάντα οι γονείς μας παραλιακά, ο πατέρας μου αναλάμβανε τον χαρταετό και η μητέρα μου το πικ νικ- ήταν μανούλα σε κάτι τέτοια, τίποτα δεν μας έλειπε,  προνοούσε για τα πάντα, πάντα. 

Η Σουλτάνα η Φωφώ, γεννημένη Σουλτάνα σας έχω πει, άπλωνε το κορμί της στην ψάθα του πικ νικ, και απλά χωνόταν σε ένα βιβλίο ή ατένιζε τον ουρανό. Εγώ πάλι, γνήσιο αγοροκόριτσο και  ψυχή γεμάτη περιέργεια για τα πάντα, έτρεχα πίσω από τον πατέρα μου ρωτώντας ότι μπορούσε να περάσει από το μικρό μυαλουδάκι μου και περιμένοντας καρτερικά σαν τον ζητιάνο την ώρα που θα μου έδινε την άδεια να κρατήσω τον χαρταετό. Θυμάμαι το θεωρούσα πολύ σπουδαία υπόθεση, διότι ο πατέρας μου ήταν φανατικός με το πέταγμα του αετού και ένιωθα πως μου είχε πολύ εμπιστοσύνη για να μου δίνει το σχοινί.  Στην πορεία διαπίστωσα, πως μάλλον είχε εμπιστοσύνη πιο πολύ στον αέρα παρά σε μένα, μα όπως και να έχει μου εξηγούσε τα πάντα και με αντιμετώπιζε σαν αυτό ακριβώς που ήμουν. Ένα σωστό και δραστήριο αγοροκόριτσο. 

Πότε, πότε ανταποκρινόμουν και στο κάλεσμα της μητέρας μου που με παρακαλούσε να βάλω κάτι στο στόμα μου, έτρεχα πάντα χοροπηδώντας μέχρι εκεί, παρακαλούσα την Σουλτάνα να σηκωθεί, μου αρνιόταν χωρίς ενοχές, έτρωγα βιαστικά την μπουκιά της μητέρας μου που προσπαθούσε να μου βάλει στο στόμα όσα περισσότερα προλάβαινε σε αυτά τα γρήγορα περάσματα μου και επέστρεφα, χοροπηδηχτά πάντα, στον πατέρα μου που όλα τα ήξερε και όλα τα έκανε τέλεια! 

Και κάποια στιγμή απλά πάψαμε να πηγαίνουμε.  Δεν ξέρω γιατί, εγώ πάντως πάντα ήθελα μια εκδρομή για τον χαρταετό και για πολλά χρόνια την ζητούσα χωρίς όμως πια ανταπόκριση. 

Όντας αυτές οι μέρες με το πέταγμα του χαρταετού, από τις καλύτερες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, ήταν βέβαιο πως θα τις αναπαρήγαγα όταν με το καλό γινόμουν μητέρα. Μέχρι τώρα δεν μας είχε δοθεί η ευκαιρία λόγω διαφόρων συνθηκών.  Φέτος όμως, που θα είχαμε τον μπαμπά μας σπίτι, δεν υπήρχε περίπτωση- βρέξει, χιονίσει- να μην επιχειρούσα να χαρίσω επιτέλους στον Δημήτρη Γεράσιμο την πρώτη του επίσημη Καθαρά Δευτέρα. 

Εφόσον ο καιρός ήταν άστατος και βροχερός, δεν απομακρυνθήκαμε πολύ, ωστόσο εγώ ήμουν οργανωμένη λες και θα κάναμε πικ νικ με τις καλύτερες συνθήκες. Η αισιοδοξία μου και το πείσμα μου στα ύψη, ο Παναγιώτης πάντα σύμμαχος στις πιο τρελές μου ιδέες και το μαιμουδάκι ανυπόμονο όσο κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε να ζήσουμε μια καινούργια εμπειρία. 

Είχε πολύ λίγο αέρα, έτσι ο δόλιος ο πατέρας χρειάστηκε να τρέξει πολύ για να ανεβάσει τον χαρταετό ψηλά και να σταθεί εκεί- μαζί και η δόλια η μάνα που έτρεχε πίσω από το μαιμουδάκι, που έτρεχε πίσω από τον μπαμπά του φωνάζοντας του συνέχεια: "Μπορείς, μπαμπά, ΜΠΟΡΕΙΣ!".

Έχω την αίσθηση πως αυτή η φωνούλα να τον ακολουθεί, έκανε τον ίδιο τον Παναγιώτη άνεμο,  προκειμένου να δει το χαμόγελο αυτό της ικανοποίησης ζωγραφισμένο στα χείλη του γιου του... Το χαμόγελο πως ο μπαμπάς του τα κατάφερε... 

Και όταν ήρθε η ώρα να του δώσει το σχοινί... Πω, πω καμάρι και ευτυχία... Και να ακούει τις συμβουλές του πατέρα του σαν μεγαλύτερος από δυόμιση χρονών, επιβεβαιώνοντας μου πως αν πιστέψεις εσύ σε αυτά, θα πιστέψουν και αυτά στον εαυτό τους...

Αφού κουραστήκαμε, ήρθε η ώρα να λάμψει η μαμά! Και μπορεί να μην άπλωσα όλη την πραμάτεια μου για να σας δελεάσω, αφού ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε άμεσα σε περίπτωση καταιγίδας, μπορεί να μην είχα τις κλασσικές Σαρακοστιανές λιχουδιές αφού οι άντρες μου δεν τρώνε και εγώ κάνω διατροφή, όμως είχα όλα όσα θα έκαναν το μαιμουδάκι μου ευτυχισμένο. Είχα σπιτική λεμονάδα, λαγάνα, ντοματίνια, μπανάνα, χαλβά και φυσικά για το τέλος μια μικρή καρδιά γεμάτη πραλίνα, για αυτή την τόσο εορταστική ημέρα. 

Όταν γυρίσαμε σπίτι, ο Δημήτρης Γεράσιμος ήταν ακόμα φανερά εκστασιασμένος με την μέρα του. Για καλή μου τύχη, έτυχε να πέσω πάνω σε μια ακόμα καταπληκτική κατασκευή της γλυκιάς Άντζυ,  και φυσικά τρέξαμε να την υλοποιήσουμε! Έτσι πολύ απλά, χωρίς πολύ μελέτη, φτιάξαμε έναν χαρταετό να τον πετάξουμε μέσα στο σπίτι. Αμέ! Το μαιμούδι έβαζε κόλλα στα ξυλάκια και με βοήθησε με το κόψιμο των κορδελών, ενώ μόλις ολοκληρώσαμε την κατασκευή, άφησα πάνω του το πιο ευχάριστο και δημιουργικό κομμάτι! Τον στολισμό του! Και νομίζω πως έκανε καταπληκτική δουλειά! 

Κάπως έτσι έφτασε στο τέλος της η δική μας Καθαρά Δευτέρα. Μα ξέρετε γιατί μου άρεσε αυτή η μέρα τόσο μα τόσο πολύ; Επειδή κόντρα στον μαύρο ουρανό που απειλούσε με βροχή και κόντρα στον λιγοστό αέρα, εμείς φουσκώσαμε τα πνευμόνια μας με αυτοπεποίθηση και θετική διάθεση και πιστέψαμε βαθιά μέσα μας πως θα τα καταφέρουμε. Ακόμα και αν βραχούμε, (που βραχήκαμε), ακόμα και αν χρειαστεί λίγο παραπάνω προσπάθεια. (που χρειάστηκε). 

Και βρήκα σήμερα μπροστά μου τους υπέροχους αυτούς στίχους του Ελύτη στην αγαπημένη σελίδα Happy Mommy . 

Νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει.»

~Οδυσσέας Ελύτης

 Κοιτώντας λοιπόν αυτή την φωτογραφία του δικού μου ανέμου να κοιτάει ψηλά στον μαύρο ουρανό και να ζει ένα απλό πέταγμα χαρταετού σαν τον μεγαλύτερο θαύμα, χάρηκα γιατί για μια μέρα του προσφέραμε αυτό. Να γίνει άνεμος και χαρταετός ακόμα και αν ουρανός δεν υπάρχει... 

Τέλεια μητέρα; Και όμως υπάρχει και είσαι ΕΣΥ!

Με αφορμή το κείμενο αυτό της αγαπημένης μου Ελένης, θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει κάποιο άτομο- δεν έχει σημασία ποιο- και μάλιστα με εξαιρετικά ειρωνικό ύφος πάνω σε μια συζήτηση που είχα σχετικά με τον παιδίατρο του Δημήτρη-Γεράσιμου. 

"Σιγά βρε Γιάννα... Εσύ δηλαδή τα κάνεις όλα τέλεια; Όλες οι άλλες επιλογές είναι λάθος;" 

Και είχα απαντήσει πως το μόνο σίγουρο είναι πως δεν τα κάνω όλα τέλεια. Τα λάθη είναι δεδομένα . Ακόμα και οι λάθος επιλογές. Εφόσον όμως, σαν γονιός, μοναδική μου προτεραιότητα είναι να επιλέξω αυτό που εγώ θεωρώ καλύτερο για το παιδί μου- τότε ναι. Προφανώς για μένα, η εκάστοτε επιλογή είναι η καλύτερη αλλιώς δεν θα την έκανα διότι αφορά το ίδιο μου το παιδί. 

Με αυτή ακριβώς την λογική ρωτάω: Υπάρχει τελικά η τέλεια μαμά; Και αν ναι, ποια είναι αυτή; Με ποια κριτήρια την καθορίζει η καθεμία από εμάς; Αυτά τα κριτήρια, από ποιες συνθήκες της ζωής μας διαμορφώθηκαν; 

Για όλα αυτά που μας ενώνουν στην μητρότητα, και για αυτό το τεράστιο τίποτα που μας χωρίζει, έχω ξαναγράψει. Και πραγματικά αδυνατώ να συλλάβω τον λόγο που τρωγόμαστε εμείς οι μητέρες μεταξύ μας. Η γλυκιά μου η Ελένη έχει πράγματι δίκιο. Ήταν πολύ τυχερή που μεγάλωσε τα παιδιά της προ διαδικτύου, πριν από όλο αυτόν τον βομβαρδισμό πληροφόρησης και άποψης σχετικά με την μητρότητα. 

Προσωπικά αγαπώ πολύ την πληροφόρηση. Ίσως επειδή έχω μια έμφυτη ικανότητα να την φιλτράρω και να μην τρελαίνομαι με κάθε τι που διαβάζω. Κρατάω απαραιτήτως όσα αφορούν την ασφάλεια του παιδιού μου και από εκεί και πέρα σε κάθε μέθοδο ή επιλογή ανατροφής ή διαπαιδαγώγησης κρατάω αυτά που ταιριάζουν με την δική μου νοοτροπία, τα δικά μου πιστεύω και φυσικά τις δικές μου εμπειρίες. Μισώ όμως την κριτική και ιδίως τον χλευασμό σε οποιαδήποτε επιλογή κάνει μια μητέρα για το παιδί της. Ακόμα και αν έχει να κάνει με την ασφάλεια του παιδιού - θα προτιμήσω την αυστηρή ίσως μα ευγενική προσέγγιση, δεν θα αμφισβητήσω ποτέ όμως την αγάπη της εκάστοτε μάνας προς το παιδί της. Στα θέματα ασφαλείας έχεις απλώς να κάνεις με πιθανή άγνοια, αφέλεια ή και ανωριμότητα- ποτέ όμως με έλλειψη αγάπης. 

Αυτή δεν θα είναι μια ανάρτηση για να σας πω τι θεωρώ εγώ καλύτερο για το δικό μου το παιδί- συνεπώς και για κάθε παιδί στον κόσμο- όσον αφορά το τυπικό και χιλιοσυζητημένο της υπόθεσης, (θηλασμός, μπουκάλι, πιπίλα, πάνες, παιχνίδια, τηλεόραση, πρόγραμμα, co-sleeping, καρότσι, sling, διατροφή, παιδικός και η λίστα δεν έχει τελειωμό), παρότι έχω άποψη και σχετικά απόλυτη. 

Αυτή θα είναι μια ανάρτηση για να σας πω ποια θεωρώ εγώ τέλεια μητέρα. 

Τέλεια μητέρα είναι αυτή που θα έδινε και την ίδια της την ζωή για το παιδί της. 

Τέλεια μητέρα είναι αυτή που διαρκώς σκέφτεται και προβληματίζεται για το ποια είναι η καλύτερη επιλογή για το δικό της παιδί. 

Τέλεια μητέρα είναι αυτή που ανησυχεί κάθε ώρα και στιγμή για το αν είναι καν επαρκής μητέρα. 

Συνεπώς τέλεια μητέρα είσαι εσύ. Και εσύ. Και εσύ. Και εγώ. Γιατί αυτά τα τρία χαρακτηριστικά είναι που έχουμε όλες κοινά. Έτσι δεν είναι; 

Από εκεί και πέρα ας σταματήσουμε να ανησυχούμε για ανούσια πράγματα, όπως πότε θα κόψει την πάνα, την πιπίλα ή το μπιμπερό. Ή αν θα έχει καλούς βαθμούς στο σχολείο. Ή αν το σπίτι είναι στην πένα και αν θα έχουμε κάθε μέρα μαγειρεμένο το τέλειο διατροφικά φαγητό. Και σίγουρα ας σταματήσουμε να ενδιαφερόμαστε τι κάνει η κάθε μητέρα με το δικό της μωρό. 

Ας αρχίσουμε να ανησυχούμε  αν αγκαλιάσαμε αρκετά το παιδί μας σήμερα. Αν ακούσαμε αυτά που είχε να μας πει. Αν προσπαθήσαμε να εκμαίευσουμε αυτά που δεν είχε σκοπό να μας πει. Αν γελάσαμε δυνατά μαζί του και κάναμε τουλάχιστον μια σαχλαμάρα χωρίς νόημα μαζί. Αν φερθήκαμε όπως ζητάμε να φερθεί. Αν εξηγήσαμε τους λόγους που υποκύψαμε στο να φερθούμε όπως δεν θα θέλαμε. Αν δείξαμε και την ανθρώπινη πλευρά μας. Αν όμως το κάναμε να νιώσει σιγουριά για μας ακόμα και στις στιγμές αδυναμίας μας. Ας αρχίσουμε να ανησυχούμε για το αν είπαμε αρκετά "σε αγαπώ" σήμερα. Σήμερα. Ακόμα και αν δεν ήθελε να τα ακούσει. 

Αν ανησυχούμε για αυτά αντί για όλα τα άλλα, σας διαβεβαιώνω πως δεν θα είμαστε απλά τέλειες μητέρες. Θα είμαστε η δική του/της/τους τέλεια μητέρα. 

Υπάρχει κάτι που να σας ενδιαφέρει περισσότερο από αυτό; Εμένα, όχι.