Όταν είσαι παιδί...

Όταν είσαι παιδί,  μπορείς να τρως λουκουμά, να πασαλείβεσαι ολόκληρος με ζάχαρη και όλοι να σε βρίσκουν αξιολάτρευτο.

Όταν είσαι παιδί, μπορείς να βγάλεις τα παπούτσια σου στην καφετέρια και να απλώσεις τα πόδια σου στην πολυθρόνα χωρίς κανείς να σε παρεξηγήσει. 

Όταν είσαι παιδί,  η επίσκεψη στον γιατρό σημαίνει άφθονο παιχνίδι στην αναμονή και επιβράβευση για την συνεργασία σου με σούπερ αυτοκόλλητο. 

Όταν είσαι παιδί,  τα πάντα φαντάζουν μαγικά και υπέροχα. Από τον καναπέ στο σαλόνι μέχρι και την βρύση στον νιπτήρα. 

Όταν είσαι παιδί,  αν θυμώσεις μπορείς να κρυφτείς κάτω από ένα τραπέζι και αυτό να αρκεί για να ηρεμήσεις. 

Όταν είσαι παιδί,  μπορείς να αποκοιμηθείς όπου και όποτε θελήσεις και πάντα κάποιος θα βρεθεί να σε σκεπάσει ή να σε κουβαλήσει στο κρεβάτι σου. 

Όταν είσαι παιδί,  η ντουλάπα είναι πολλά περισσότερα από ένα έπιπλο που φυλάει κανείς τα ρούχα του. Είναι φρούριο, καταφύγιο, κρυψώνα, υποβρύχιο, μαγικό δάσος, είναι ότι μπορεί να σκαρφιστεί  η φαντασία σου. 

Όταν είσαι παιδί,  μπορείς να χοροπηδάς στο κρεβάτι με μανία προσπαθώντας να φτάσεις το ταβάνι. 

Όταν είσαι παιδί,  μπορείς να αγγίξεις τα αυτιά σου με τα πόδια σου. 

Όταν είσαι παιδί,  μπορείς να γελάσεις δυνατά και γάργαρα, χοροπηδώντας ταυτόχρονα από χαρά και κανείς να μην σε περάσει για τρελό. 

Όταν είσαι παιδί, γράφεις γράμμα στον Άγιο Βασίλη και σου φέρνει ότι ακριβώς ζητήσεις. 

Όταν είσαι παιδί, χωράς να ξαπλώσεις κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο και όλοι θα το βρουν τόσο μα τόσο χαριτωμένο.  

Όταν είσαι παιδί, την ίδια στιγμή που πέφτεις την ίδια στιγμή σηκώνεσαι- ακόμα και αν κλαις. 

Όταν είσαι παιδί, ζητάς μια αγκαλιά όποτε την έχεις ανάγκη και την παίρνεις.

Όταν είσαι παιδί, ο θυμός σου διαρκεί ελάχιστα γιατί ξέρεις πως υπάρχουν πολύ πιο όμορφα συναισθήματα. 

Όταν είσαι παιδί, δεν έχεις μολυνθεί από τον εγωισμό και το αίσθημα ντροπής. 

Όταν είσαι παιδί, η μπανιέρα φαντάζει μεγάλος ωκεανός όπου μπορείς να ζήσεις τις πιο συγκλονιστικές περιπέτειες. 

Όταν είσαι παιδί, όλοι θέλουν να μάθουν το όνομα σου. 

Όταν είσαι παιδί, όλοι θέλουν να τσιμπήσουν το μάγουλο σου και να χαϊδέψουν τα μαλλιά σου. 

Όταν είσαι παιδί τα όνειρα σου δεν έχουν όρια. Τα πάντα είναι δυνατά. 

Όταν είσαι παιδί, μπορείς πάντα να κοιτάξεις ψηλά και να πεις: "Μαμά, μπαμπά, θέλω μια αγκαλιά" και αμέσως να νιώσεις πως πουθενά αλλού δεν θα είσαι πιο ασφαλής από ότι σε αυτή την αγκαλιά.

Όταν αυτό το παιδί, είσαι εσύ- το δικό μας παιδί- τότε εγώ μένω εκστασιασμένη να σε κοιτάζω και να σκέφτομαι πόσο ευλογημένη είμαι που είσαι ακριβώς αυτό. 

Το δικό μας παιδί. 

Που κάνει όλα αυτά. Που ζει όλα αυτά. Και που μας μαθαίνει κάθε μέρα πως είναι να εκτιμάς κάθε δευτερόλεπτο της ζωής, πως είναι να ζεις την κάθε μέρα με πάθος, ενθουσιασμό και άπλετη αγάπη. Πως είναι να καταφέρεις να κρατήσεις κομμάτι αυτού του παιδιού- που και εμείς ήμασταν κάποτε- ζωντανό.

"Το σάντουιτς του γίγαντα" ενός άλλου "γίγαντα"... Του Ευγένιου Τριβιζά...

Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώνω την λατρεία μας στον μέγα παραμυθοποιό όλων, τον Ευγένιο Τριβιζά, και σίγουρα δεν είναι η τελευταία. Αυτό του το βιβλίο όμως το έχουμε λατρέψει ακόμα περισσότερο από οποιοδήποτε- πράγμα ανέφικτο γιατί αναρωτιέσαι- "Πόσο ακόμα να μπορεί να με εκπλήξει;" 

Και όμως μπορεί. "Το σάντουιτς του γίγαντα" από τις Εκδόσεις Διάπλαση είναι ένα παραμύθι αστείο, μοναδικό, πρωτότυπο- από τα παραμύθια το πιο...παραμυθένιο. Το αγόρασα χωρίς δεύτερη σκέψη μόλις το είδα μπροστά μου διότι εκτός του ότι με τράβηξε απίστευτα η απίθανη εικονογράφηση, (του Άγη Αγησίλαου), μόλις διάβασα μια μόνο σελίδα, ήξερα πως θα το ερωτευτούμε. 

Και είχα δίκιο. Ακριβώς αυτό έγινε. Το ερωτευτήκαμε. 

Το παραμύθι αυτό σου δίνει την δυνατότητα να είσαι άκρως θεατρικός όσο το διαβάζεις στο παιδάκι σου, (πράγμα που λατρεύω), να μιλήσεις για ένα σωρό καινούργιες λέξεις, να μπερδέψεις την γλώσσα σου άπειρες φορές μέχρι να πεις "λιμπελουλο-καναρινο-χηνο-κουνελο-σκαντζοχοιρο-μυρμηγκοφαγο-λεοπαρδαλο-ιπποποταμο-μαρουλοφυλλο-σάντουιτς",  να το ακούσεις να γελάει με την καρδιά του κάθε φορά που αυτό το άτιμο κίτρινο καναρινί καναρίνι σε κάνει να μπερδεύεσαι και να αρχίζεις πάλι από την αρχή αυτό το...ατελείωτο, (και αφάγωτο τελικά- γιατί όμως;), σάντουιτς με τα 9 υλικά, (και τι υλικά!), σε κάνει και σένα πάλι παιδί την ώρα που το διαβάζεις γιατί το διασκεδάζεις τόσο πολύ και εσύ που απλά... δεν θες να τελειώσει!  

Η δε εικονογράφηση είναι τόσο πλούσια και ζωντανή, που μπορείς σε κάθε σελίδα να μείνεις λεπτά ολόκληρα ψάχνοντας με το μικράκι σου κάθε τι που τόσο ακατάστατα έχει πετάξει αυτός ο Μπομ Αμπεμπαμπλόμ Τουκιθεμπλόμ, να ξεκαρδίζεσαι όταν βλέπεις πως μέσα στο πλυντήριο του έκρυβε τις νερομπογιές, τις τσιχλόφουσκες και τα καλαμάκια της πορτοκαλάδας, ενώ μέσα στην κατάψυξη του βρίσκονταν όλα τα πούπουλα από το μαξιλάρι του!

Και τελικά τι θα γίνει με αυτό το επικό σάντουιτς;;; Θα το φάει ο Μπόμ Αμπεμπαμπλόμ Τουκιθεμπλόμ; Και αν όχι, γιατί; Τι ακριβώς έγινε και πόσες φορές μπορείς άραγε να μασήσεις ένα σποράκι σουσαμιού; 

Θα είμαι ειλικρινής. Κριτικός βιβλίων δεν είμαι φυσικά, μια απλή μαμά είμαι που λατρεύει τα βιβλία, λατρεύει τον γιο της και ελπίζει βαθιά να του μεταδώσει αυτές ακριβώς τις λατρείες της. Όποτε, δεν ξέρω να σας πω αν έχει κάποιο κρυφό νόημα του βιβλίο αυτό ή έστω κάποιο φανερό που εγώ δεν εντοπίζω επειδή διασκεδάζω τόσο μα τόσο πολύ διαβάζοντας το. Αυτό που ξέρω είναι πως ο Δημήτρης Γεράσιμος- παρά το νεαρό της ηλικίας του- μου ζητάει να του το διαβάζω ξανά και ξανά, αυτό που ξέρω είναι πως γελάει κάθε φορά με το ίδιο πάθος με αυτόν το τόσο, μα τόσο, μα τόσο, ακατάστατο γίγαντα και πως στην τελική όπως πολύ σοφά λέει και η γλυκιά μου Ράνια Μπουμπουρή στο εξαιρετικό της βιβλίο "Ένα τρελό, τρελό αριθμητάρι" - " Αξία, κυρίως, βρίσκω εγώ σε ένα βιβλίο αν με ωθεί να διαβάσω και άλλα ακόμα" 

Και δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτό το βιβλίο θα το λατρέψει κάθε παιδί,  μικρότερο μα και μεγαλύτερο, κάνοντας το να αναρωτηθεί πόσα ακόμα τέτοια διαμάντια μπορούν να βρίσκονται εκεί έξω... 

Ο Ευγένιος Τριβιζάς δεν χρειάζεται συστάσεις από εμάς. Ξέρω πολύ καλά ωστόσο πότε ένα βιβλίο αγγίζει βαθιά την ψυχή και το μυαλό  του μαιμουδιού, διότι με ρωτάει να μάθει ποιος το έγραψε.  Όντας λοιπόν μόλις  3,5 χρονών και με  13 τίτλους του ταλαντούχου αυτού ανθρώπου ήδη στην βιβλιοθήκη του, να λατρεύει κάθε έναν ξεχωριστά, ενώ αν του δείξω ένα παραμύθι πριν το αγοράσουμε και με ρωτήσει ποιος είναι ο  συγγραφέας, ξέρω. Ξέρω πως αν ακούσει: "Ο Τριβιζάς"  θα το αρπάξει από τα χέρια μου και θα μου πει με κάθε βεβαιότητα να το πάρουμε. 

ΥΓ: Πρόσφατα είχαμε την χαρά να πάρουμε και το "Το πιο όμορφο κυκνάκι" . Μπορεί να μην το ερωτευτήκαμε σφοδρά όπως το "Σάντουιτς του γίγαντα" όμως το αγαπήσαμε πολύ και επειδή η συγκεκριμένη σειρά,("Χίλιες και μια Καληνύχτες"), δείχνει να δίνει έμφαση στο πλούσιο λεξιλόγιο και στην επανάληψη- στοιχεία που ερωτευτήκαμε στον γίγαντα- αναμένουμε με τεράαααστια αγωνία το υπό έκδοση "Τσιμπιτσούξ και Τσιμπινέλα" ! (και κάτι μου λέει πως πάλι θα μπερδεύει αυτή η δόλια η μάνα την γλώσσα της!) 

Ένα advent calendar κρυμμένο σε μια... τεράστια κάλτσα...

Το advent calendar, όπως έχω ξαναπεί, το έμαθα από τα υπέροχα κορίτσια μου στην μπλογκόσφαιρα- δεν είχα ιδέα! Το μόνο που γνώριζα είναι το ημερολόγιο με ένα σοκολατάκι την ημέρα που κυκλοφορεί χρόνια τώρα στην Ελλάδα! 

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης από την πρώτη Δεκεμβρίου μέχρι και παραμονή Χριστουγέννων, όπου καθημερινά το παιδί ανοίγει και από ένα μικρό- συμβολικό- δωράκι. Υπάρχουν κυριολεκτικά εκατομμύρια ιδέες για εξαιρετικά advent στο διαδίκτυο. Δεν είμαι εδώ για να πω ή να δείξω κάτι πρωτότυπο! Είμαι εδώ όμως για να σας δείξω κάτι απλό και πολύ πολύ όμορφο!

Πέρσι, όπως είχα εξηγήσει, είχα χρησιμοποιήσει μια έτοιμη χάρτινη "κατασκευή" όπου έβαζα τα δωράκια του μαιμουδιού! Φέτος όμως, δεν ήθελα να έχω περιορισμό χώρου, ήθελα τα δώρα να ποικίλουν και να είμαι λίγο πιο δημιουργική, να χρησιμοποιήσω πολλά πράγματα που είχα ήδη, (πχ άπειρες κορδέλες και χαρτιά περιτυλίγματος από πέρσι), μα το κυριότερο μια τεράστια κάλτσα που έχω χρόνια μα ποτέ ποτέ ποτέ δεν έχω αξιοποιήσει.... 

Και κάπως έτσι γεννήθηκε το φετινό μας ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης... με τα δωράκια του κρυμμένα σχολαστικά μέσα σε μια τεράααστια κατακόκκινη κάλτσα... 

Για αρχή, αποφάσισα πως οι δέκα μέρες θα αφορούν σε δραστηριότητες και οι υπόλοιπες θα είναι μικρά ή και μεγαλύτερα φέτος δωράκια- κάποια εκ των οποίων αφορούν και πάλι δραστηριότητες! Σημείωσα λοιπόν στην ατζέντα μου τι δωράκι θα κρύβει η κάθε μέρα. Στις δραστηριότητες θέλει λίγη οργάνωση, μιας και πρέπει πχ να φροντίσετε να φτιάξετε τα χριστουγεννιάτικα μπισκότα κοντά στα Χριστούγεννα, ή μια έξοδος να γίνει σε μια ημερομηνία που σας βολεύει. Στην συνέχεια  έγραψα όμορφα και γιορτινά τις δραστηριότητες που του προτείνω να κάνουμε παρέα. 

Το επόμενο βήμα ήταν τα δωράκια. Από τέλη Οκτώβρη είχα αρχίσει να ψωνίζω αργά και μεθοδικά ώστε να μην πάρει μυρωδιά το μαιμούδι μιας και είμαστε πάντα και παντού μαζί!! (το πως τα κατάφερα με αυτό το τέρας παρατηρητικότητας είναι ένα άλλο θέμα!) Οι λιχουδιές είναι πάντα στο πρόγραμμα. Η μόνη διαφορά φέτος είναι πως, αν εξαιρέσεις το μεγάλο γλειφιτζούρι, καμία μέρα δεν έχει μόνο λιχουδιές. Τις έχω ενσωματώσει κυρίως στις δραστηριότητες και σε δυο δωράκια. Πχ, την μέρα που θα πάμε λούνα παρκ του έχω βάλει μέσα στο φακελάκι ένα μεγάλο χρυσό νόμισμα- για να το "χρησιμοποιήσει" και μαγικά να ανέβει σε όποιο παιχνίδι θέλει... Την μέρα που είναι να φτιάξουμε μαγικό χιόνι του έχω βάλει τον χιονάνθρωπο marshmallow κοκ, ενώ μέσα στον κουμπαρά που του πήρα για τους μπουναμάδες στα κάλαντα και σε μια μπάλα για το δέντρο που ανοίγει έχω βάλει επίσης μερικές λιχουδίτσες. Ανάμεσα στα δώρα που διάλεξα λείπουν δύο ακόμα παραμύθια, αυτό και αυτό. 

Σειρά έχει τώρα το διασκεδαστικό κομμάτι... Το αμπαλάρισμα... Ήθελα να τα δώσω όλα για όλα, ήθελα χρώματα πολλά και ποικιλία. Μέχρι και τα φακελάκια για τις δραστηριότητες τα έφτιαξα από χαρτί περιτυλίγματος... Το απόλαυσα τρελά παρότι τα ξενύχτια και η μέση μου πήραν φωτιά! 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος λατρεύει τα κουδουνάκια, και επειδή από ότι φαίνεται ο Δήσιμος- το δικό μας σκανταλιάρικο ξωτικό- θα του φέρνει κάθε χρόνο και από ένα, αποφάσισα την μέρα που θα γράψουμε το γράμμα μας στον Άγιο Βασίλη να του δώσω ένα μαγικό κουδουνάκι που θα το χτυπάει για να είναι σίγουρος πως ο Δήσιμος θα το ακούσει και θα ξαναέρθει.. 

Και αφού έγιναν όλα αυτά... έσπασα το κεφάλι μου να δω πως θα τα στήσω... Και ενώ το συζητούσα μια μέρα με τον Παναγιώτη, σκέφτηκα επιτέλους πως μπορώ να τα βάλω στην κάλτσα ξέροντας όμως ακριβώς ποιο να βγάλουμε κάθε μέρα.... Θυμήθηκα πως είχα κάτι καρτελάκια αγορασμένα από το tiger για πιθανά δωράκια και φυσικά είχα πολλέεες κορδέλες! Η έμπνευση,  μου είχε χτυπήσει την πόρτα! Θα έγραφα στα καρτελάκια τους αριθμούς και μετά με μια μακρυά κορδέλα θα τα έδενα από κάθε δώρο ξεχωριστά. Έτσι οι καρτελίτσες θα κρέμονται έξω από την κάλτσα και αναλόγως θα τραβάμε κάθε μέρα το δώρο μας!!! 

Ξετρελάθηκα με το αποτέλεσμα και φανταστείτε πως δεν είναι το τελικό! Βιαζόμουν τόσο πολύ να το κρύψω σήμερα πριν επιστρέψει από την παιδική χαρά που είχε πάει με τον Παναγιώτη που δεν πρόλαβα ούτε να βάλω φαρδιά κορδέλα που θέλω στις εγκοπές της κάλτσας, ούτε να την κρεμάσω στο τελικό της σημείο.... Όταν γίνει αυτό θα κάνω update!

Μα πιο πολύ με ξετρελαίνει που δεν θα ξέρει καν τι είναι πριν το τραβήξει... Ούτε μέγεθος, ούτε βάρος, ούτε εμφάνιση...τίποτα! Και αυτό είναι που κάνει στο μυαλό μου αυτό το advent τόσο ξεχωριστό μέσα στην απλότητα του! 

Πόσο ανυπομονώ....δεν περιγράφεται....

(Ο Παναγιώτης μου ζήτησε να τονίσω σε αυτή την ανάρτηση τι τραβάνε και οι άντρες των bloggers που έπρεπε να τον απομακρύνει από τον "τόπο" του εγκλήματος τις μεσημεριανές ώρες που έβγαζα τις φωτογραφίες!! Τι να κάνω, τότε έχει το καλύτερο δυνατό φως στο σπίτι!! Πολλά μπράβο λοιπόν και στον αφανή ήρωα του φετινού μας ημερολογίου αντίστροφης μέτρησης!!) 

Η μέρα που ερωτευτήκαμε τον Oliver Jeffers...

Όλα ξεκίνησαν όταν το τρελοτουριστάκι μου, μου έστειλε ένα πακετάκι αγάπης που, ανάμεσα στα άλλα, έκρυβε και ένα απίθανο- απίθανο- βιβλίο του Drew Daywalt με εικονογράφηση του Oliver Jeffers. Παρότι στα αγγλικά, την ίδια στιγμή που το βγάλαμε από το πακέτο, την ίδια στιγμή το διαβάσαμε. 

Έκτοτε ερωτευτήκαμε και οι δυο. Το βιβλίο αυτό είναι ευρηματικό, αστείο, εξαιρετικά καλογραμμένο,  διδακτικό μέσα στην απλότητα του και με εκπληκτική εικονογράφηση. Όσο και να το έψαξα, δεν το βρήκα να έχει εκδοθεί στην ελληνική γλώσσα και πραγματικά εύχομαι να γίνει σύντομα. Στο μεταξύ, αν έχετε άνεση με την αγγλική γλώσσα, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το παραγγείλετε- είναι ένα βιβλίο που πρέπει αν βρίσκεται σε κάθε παιδική βιβλιοθήκη! 

Ουσιαστικά η ιστορία είναι απλή. Ο Dunkan, ο πρωταγωνιστής μας, ψάχνει μια μέρα για τις κηρομπογιές του για να ζωγραφίσει και αντί για αυτές βρίσκει ένα σωρό γράμματα... από αυτές! Και είναι πολύ παραπονεμένες... Νιώθουν αδικημένες. Η καθεμία για το δικό της πολύ προσωπικό και ξεχωριστό λόγο... 

Εν τέλει, ο Dunkan βρίσκει τρόπο να τις ικανοποιήσει όλες! Και είναι τόσο ξεχωριστός και πρωτότυπος ο τρόπος που επέλεξε,  που ο δάσκαλος του τον συγχαίρει για την δημιουργικότητα του! Μάλιστα, μας ενέπνευσε και μας τόσο πολύ που την επόμενη κιόλας μέρα φτιάξαμε την δική μας ξεχωριστή ζωγραφιά με όλες μας τις κηρομπογιές! (και μερικές νερομπογιές φυσικά, όπως πάντα!) 

Και κάπως έτσι, μέσω αυτού του βιβλίου, οδηγήθηκα στις εκδόσεις Ίκαρος που έχουν εκδώσει πολλούς τίτλους βιβλίων του ταλαντούχου Oliver Jeffers , ο οποίος δεν είναι μόνο εικονογράφος μα και συγγραφέας. Και ναι- ντρέπομαι μα το παραδέχομαι- δεν είχα ιδέα μέχρι τότε πως οι εκδόσεις Ίκαρος είχαν και παιδική λογοτεχνία... 

Έσπευσα αμέσως να αγοράσω το πρώτο μας- από μια σειρά που θα ολοκληρωθεί όπως φαίνεται από την ανταπόκριση που είχε στο μαιμούδι- βιβλίο του εικονογράφου που τόσο πολύ αγαπήσαμε μέσα από το "The day the crayons quit". 

Επέλεξα το "Πως να πιάσεις ένα αστέρι" λόγω του ότι ήταν το πρώτο βιβλίο που εξέδωσε ο συγγραφέας και επειδή ως γνωστών μια αγάπη στα αστέρια την έχουμε, αφού έχουμε το δικό μας προσωπικό και πιο λαμπερό αστεράκι εκεί ψηλά να φωτίζει τις σκοτεινές μας νύχτες... 

Και ξαναερωτευτήκαμε... 

Με εντελώς διαφορετική εικονογράφηση από ότι περίμενα, που σε αντίθεση με ότι πίστευα, ο Δημήτρης Γεράσιμος λάτρεψε. Νόμιζα,  με το μικρό μου μυαλό,  πως θα είναι λίγο "ασαφής" ίσως για αυτόν, αλλά όχι. Ακόμα μια φορά, αυτό το μικρό πονηρό μαιμούδι με εξέπληξε. 

Η ιστορία απλή μα ονειρεμένη... Ποιος δεν θέλει να πιάσει ένα λαμπερό αστέρι; Ότι και αν σημαίνει αυτό για τον καθέναν; Πόσα εμπόδια μπορούμε να βρούμε στο δρόμο μας; Πολλά... 

Ο πρωταγωνιστής μας σκέφτηκε μέχρι και  το διαστημόπλοιο να τον βοηθήσει μα αυτό είχε ξεμείνει από βενζίνη από την προηγούμενη του πτήση μέχρι το  φεγγάρι... 

Και πολλά ακόμα εμπόδια, πόσοι ακόμα αρνήθηκαν σε βοήθεια... Μα αν κανείς περιμένει, αν κανείς δεν πάψει να πιστεύει, τότε ως δια μαγείας το αστέρι που τόσο επιθυμούσε να πιάσει θα βρεθεί στα χέρια του ξαφνικά... όπως και στον μικρό μας φίλο στο βιβλίο... 

Και κάπως έτσι ταξιδεύουμε για λίγο και εμείς στα δικά μας τα αστέρια... Και βλέπω το μικράκι μου, αφού διαβάσουμε το παραμύθι μας, να παίζει με το τόσο αγαπημένο του μαξιλάρι- το οποίο είναι μια άλλη ολόκληρη ιστορία- και με κάνει να αναρωτιέμαι...

Άραγε ποια θα είναι τα δικά του αστέρια στην ζωή;;; Ποια θα είναι αυτά τα αστέρια που θα θέλει να φτάσει απεγνωσμένα; 

Πόσο ακόμα μπορώ άραγε να σε αγαπήσω βρε παλιομαιμούδι μου;;;;

Μαιμουδάκι μου, σου το λέω να το ξέρεις...

 Εσύ εμένα θα με τρελάνεις... 

Διανύεις μια τόσο χαριτωμένη φάση της ζωής σου και εγώ απλά τρέχω από πίσω σου κοιτώντας σε εκστασιασμένη να μεγαλώνεις τόσο όμορφα, να αλλάζεις μέρα με την μέρα, να διαμορφώνεσαι αργά και σταθερά στον άνθρωπο που είναι γραφτό σου να γίνεις... 

Λατρεύω που έχεις την δική σου αγαπημένη θέση στο σαλόνι και δεν αφήνεις κανέναν άλλον να κάτσει εκεί... 

Λατρεύω που το παγούρι σου είναι πάντα πιο καθαρό ακόμα και από ποτήρι ενός ενήλικα. 

Λατρεύω που είσαι ένα ψυχαναγκαστικό τερατάκι που θέλει να είναι τα χέρια του, το πρόσωπο του, τα παπούτσια του και τα ρούχα του πάντα καθαρά. 

Λατρεύω που παρότι παίζεις με πάθος με τα παιχνίδια σου, ταυτόχρονα τα προσέχεις τόσο πολύ και κλαις με μαύρο δάκρυ αν κάτι σου χαλάσει κατά λάθος. 

Λατρεύω που θυμώνεις κάθε φορά που η βρωμούσα βάζει στο στόμα της κάποιο παιχνίδι σου και της λες όλο στόμφο: "Όχι μπουμπού, ΟΧΙ στο στόμα είναι μικρά για σένα, δεν κάνει!"!

Λατρεύω που λατρεύεις το φυστικοβούτυρο. 

Λατρεύω τον μοναδικό slow motion τρόπο που τρέχεις, με τα πόδια σου να ανοίγουν ελάχιστα προς τα έξω!

Λατρεύω που το "δεν" το λες "ο". 

Λατρεύω τον τρόπο που κάνεις νάζια και λες "Σε πακαλώ μαμά μου, σε πακαλώωωωω" ...

Λατρεύω που πάντα λες ευχαριστώ. Που είσαι πάντα ευγενικός. Που αν μιλήσω απότομα μου ζητάς εξηγήσεις και μου λες πως δεν είναι σωστό. Που μόλις σου ζητήσω συγνώμη μου λες: "Δεν πειράζει μαμά μου, συμβαίνουν αυτά" 

Λατρεύω που όταν κάνεις κάτι που ξέρεις πως δεν είναι σωστό, και σου τονίζω πως αυτό που κάνεις δεν μου αρέσει καθόλου και να κάτσεις να το σκεφτείς,  αρχικά θυμώνεις πολύ, μετά απομακρύνεσαι και αφού σκέφτεσαι για λίγη ώρα έρχεσαι μόνος σου και μου ζητάς συγνώμη. 

Λατρεύω τις αγκαλιές μας. Ιδίως αυτές που μου ζητάς να σε σφίξω μέχρι να σου κοπεί η ανάσα. 

Λατρεύω τα σβουριχτά φιλιά σου το πρωί για να με ξυπνήσεις. Λατρεύω όλα τα υπόλοιπα φιλιά σου που κλέβω όλη την υπόλοιπη μέρα με την παραμικρή ευκαιρία. 

Λατρεύω τον τρόπο που διαβάζεις από μνήμης όλα τα παραμύθια μας, κάνοντας μάλιστα και τις ίδιες διακυμάνσεις και τους ίδιους χρωματισμούς της φωνής που κάνω εγώ. 

Λατρεύω που δεν χορταίνεις τα τρένα και τα παραμύθια. Για όλα τα άλλα λες "Έχω μαμά, δεν θέλω". Μα όχι για τα τρένα και όχι για τα παραμύθια.  Αυτά απλά δεν είναι ποτέ αρκετά. 

Λατρεύω τις ζωγραφιές σου και που είναι η μόνη περίσταση που δεν σε νοιάζει καθόλου αν θα λερωθείς. 

Λατρεύω που εκφράζεσαι. "Είμαι τόοοοσο ενθουσιασμένος:" "Είμαι λυπημένος" "Έχω θυμώσει πολύ" "Νύσταξα τόσο πολύ!" "Κουράστηκα, κουράστηκα πάρα πολύ" "Είμαι τόσο χαρούμενος" "Πεινάω σου λέω, πεινάω τόοοσο πολύ!" (και τρέμει το πηγούνι σου όπως όταν ήσουν νεογέννητο και όσοι ακούνε δεν φαντάζονται πως αυτή την περίοδο τρως όλη μέρα και απλά....δεν χορταίνεις με τίποτα!)  

Λατρεύω που όταν βλέπεις κάτι στην τηλεόραση που σε τρομάζει, κλείνεις τα μάτια και λες: "Δεν αντέχω να βλέπω, έχω πολύ αγωνία!" 

Λατρεύω που χρησιμοποιείς λέξεις όπως " όντως", "πράγματι", "ενθουσιάστηκα", "ανυπομονώ", "προτεραιότητα", "κατάσταση εκτάκτου ανάγκης" και ένα σωρό άλλα τρελά  που ποτέ δεν σταματήσαμε να λέμε και εσύ απλά υιοθέτησες μαζί μας!!

Λατρεύω όταν φτιάχνεις δικές σου μικρές ιστορίες παίζοντας και σε ακούω μαγεμένη να παραληρείς, να φαντασιώνεσαι, να εναλλάσσεσαι  με ευκολία ανάμεσα σε ρόλους και σχεδόν πάντα να καταλήγεις να κρατάς μια μικρή χιονόμπαλα στα χέρια και να φωνάζεις με πάθος: "Το πρώτο δώρο των Χριστουγέννωωωωων". 

Λατρεύω που όταν κοιμάσαι είσαι ίδιος ο πατέρας σου.  

Λατρεύω που σκαρφαλώνεις πάντα στην μέση της νύχτας στο κρεβάτι μας, θα ακουμπήσεις το κεφάλι σου στο στήθος μου και τα πόδια σου στο στήθος του πατέρα σου και θα κοιμηθείς γαληνεμένος.

Λατρεύω που πάντα, με κάποιο μαγικό τρόπο στέκεσαι δίπλα ή μέσα σε μια εκτυφλωτική ακτίνα φωτός... 

Λατρεύω που από την ώρα που έκοψα τα μαλλιά μου κοντά, πάντα θα περάσεις τα χέρια σου από μέσα τους σε κάθε αγκαλιά μας και ειλικρινά αυτός είναι ο λόγος που δεν σκοπεύω να τα αφήσω άμεσα μακρυά... 

Λατρεύω που έχεις αρχίσει να ρωτάς τα πάντα... Από το πως δουλεύουν τα φώτα στο σπίτι, μέχρι τι κρύβεται μέσα στην γη και πως πετάει ένα αεροπλάνο στον ουρανό... Πως, πως, πως....

Λατρεύω που όταν θες να πεις για κάτι που θα γίνει στο μέλλον λες "Αύριο, αύριο, αύριο, αύριο, αύριο", μέχρι να μην έχεις άλλη ανάσα!

Στην ουσία λατρεύω που είμαι μαμά σου... Που έχω αυτή την τιμή... Λατρεύω κάθε στιγμή και λεπτό που περνάω μαζί σου. 

Και κάθομαι να σε χαζεύω, να κάνεις θεατρινισμούς ως ατρόμητος πειρατής των θαλασσών πάνω στο σκαλοπατάκι που έχεις κάνει καράβι με την φαντασία σου- ακριβώς κάτω από τις φωτογραφίες σου από όταν ήσουν μόλις 60 ημερών μωρό και σκέφτομαι... 

Σαν χθες θυμάμαι που χωρούσες στο χέρι του πατέρα σου... Ένας άνθρωπος όσο από την παλάμη μέχρι τον αγκώνα... Σαν χθες χωρούσες μέσα στην κοιλιά μου... Πάντα να μην με αφήνεις να κοιμηθώ στο αριστερό πλευρό μου με τίποτα... Σαν χθες σε κουβαλούσα πάνω μου παντού, και κουλουριασμένος χωρούσες από το στήθος μου μέχρι τον αφαλό μου... 

Τώρα, τα πόδια βρίσκουν στον διάδρομο του σπιτιού όταν σε κρατάω αγκαλιά. Και στο κρεβάτι αδυνατώ να σε κρατήσω στην εξωτερική πλευρά που λατρεύεις όπως παλιά. Όμως η αγάπη μου για σένα είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Και νόμιζα πως δεν ήταν δυνατόν... 

Και τρομάζω... Γιατί δεν δείχνει να έχει τελειωμό αυτή η αγάπη.. Και αναρωτιέμαι... Που μπορεί να φτάσει; Πόσο μακρυά; Πόσο βαθιά μπορούν να απλωθούν οι ρίζες της; 

Ναι, τρομάζω. Μα δεν κρατιέμαι να το ανακαλύψω... 

Η πιο ξεχωριστή πορτοκαλόπιτα! (του Άκη Πετρετζίκη φυσικά!)

Λατρεύω την πορτοκαλόπιτα! Την λατρεύω! Άργησα να την ανακαλύψω ως γλυκό και νομίζω πως αυτό φταίει που κάθε φορά που θα βρεθεί στον δρόμο μου είμαι ικανή να φάω του σκασμού! (αναπληρώνω όλα τα χρόνια βλέπετε!) 

Σε γενικές γραμμές την αποφεύγω για αυτό ακριβώς το λόγο, (όπως και το κέικ πορτοκάλι ή την μαρμελάδα πορτοκάλι!), ωστόσο ήθελα να έχω μια πολύ καλή συνταγή να φτιάχνω σε ξεχωριστές περιστάσεις. 

Και την βρήκα! Μαντεύετε ποιανού είναι;;; 

Την συνταγή θα την βρείτε εδώ. (σας βάζω αυτό το λινκ, διότι αυτό είναι που είχα βρει τρία χρόνια πριν που έψαχνα. Ωστόσο έχει την ίδια ακριβώς συνταγή στην επίσημη σελίδα του Άκη εδώ, με μια παραλλαγή όμως στο στρώσιμο των φύλλων και το στήσιμο της πορτοκαλόπιτας.). Ο λόγος που εμμένω σε αυτή την εκτέλεση είναι το γεγονός πως ακριβώς επειδή τα φύλλα δεν είναι σπασμένα, μα απλωμένα, σου δίνει και μια "ψευδαίσθηση" γαλακτομπούρεκου. 

Με μια δόση φτιάχνω ένα ταψί περίπου 25χ30. Εάν έχετε πορτοκάλια δικά σας, η γεύση θα απογειωθεί! (όπως και αυγά δικά σας φυσικά). Σε γενικές γραμμές είναι ένα αρκετά οικονομικό γλυκό, που κάνει όμως την διαφορά! Όταν την πρωτοέφτιαξα αδυνατούσα να πιστέψω πως με αυτά μόνο τα υλικά θα βγάλω γλυκό! Κι όμως! Είναι πολύ εύκολη συνταγή αν τα οργανώσετε όλα τα βήματα σωστά από την αρχή και μην φοβηθείτε το σιρόπι! Μπορεί να φαίνεται πως πνίγεται σε αυτό, μα πιστέψτε με θα το πιει όλο!

Προσωπικά, μου βγάζει κάτι πολύ φίνο η συγκεκριμένη συνταγή και εκτέλεση, πάντα θέλω να την σερβίρω στα καλύτερα σερβίτσια μου και να την απολαύσω με μια κούπα ποιοτικού βαρύ γαλλικού καφέ. (με ελαφρύ άρωμα φουντούκι!)

Δοκιμάστε την και θα με θυμηθείτε! 

Κυνήγι θησαυρών για μικρούς εξερευνητές! (έμπνευση Aspa On Line)

Δεν φαντάζεστε σε τι περιπέτειες μπλέξαμε αυτές τις εβδομάδες... Όχι σε ένα, ούτε σε δύο μα σε τρία κυνήγια θησαυρών συμμετείχαμε!! 

Όλα ξεκίνησαν όταν είδα ένα ποστ στην αγαπημένη μου Μαρίνα του Litlle Box of Luv  για φθινοπωρινό κυνήγι θησαυρών, η οποία με την σειρά της το είδε στην γλυκιά Άσπα εδώ.

Η ιδέα φυσικά μου άρεσε πολύ, ωστόσο, στην ηλικία που είναι το μαιμούδι δεν τρελαίνομαι για εκτυπώσιμα γενικότερα και το έχω ξαναπεί. Προτιμώ να το γράψουμε μαζί, να το ζωγραφίσουμε, γενικά να συμμετάσχει και ο ίδιος  όσο αυτό είναι δυνατόν. Επίσης, μια τέτοια μεγάλη λίστα ήταν μάλλον κουραστική για μια μόνο εξόρμηση με ένα τρίχρονο που θα βαρεθεί γρήγορα και θα ασχοληθεί και με άλλα είκοσι άσχετα πράγματα στην διαδρομή, οπότε η τελική μας εκτέλεση ήταν απλή και γρήγορη!! 

Τον ρώτησα αν θέλει να πάμε για ένα φθινοπωρινό κυνήγι θησαυρού, (εννοείται ήθελε!) και του εξήγησα τι σημαίνει αυτό. Δηλαδή : Ποια φρούτα λόγου χάρη βγαίνουν τώρα το φθινόπωρο; Με τι γεμίζει με έδαφος; Ποιους καρπούς βλέπουμε συνήθως στην βόλτα μας αυτόν τον καιρό; 

Απαντώντας λοιπόν ο ίδιος στις ερωτήσεις, (και πολύ με εντυπωσίασε ομολογουμένως), πήρα ένα χαρτί και μερικού μαρκαδόρους και άρχισα να σχεδιάζω την λίστα μας. Μόνο που θα ήταν μικρή, (ώστε να μην χάσουμε το ενδιαφέρον μας), και επεξηγηματική με σχέδια. (αφού δεν ξέρουμε ακόμα να διαβάζουμε, μα ξέρουμε τους αριθμούς). 

Κάπως έτσι λοιπόν, ξεκινήσαμε για το πρώτο μας φθινοπωρινό κυνήγι θησαυρών! 

Βρήκαμε τις πετρούλες μας... ( η μια μάλιστα έμοιαζε με καρδιά!)

Τα κουκουνάρια μας.. (είχαμε τόση ποικιλία που διαλέξαμε τα καλύτερα!) 

Τις πευκοβελόνες μας...

Τα φύλλα μας, όπου παρασυρθήκαμε και μαζέψαμε πολλά παραπάνω... (είναι που ζωγραφίζουμε και με αυτά!) 

Βρήκαμε και ένα μικρό "κουτσουράκι" το οποίο έχει βάλει μπροστά από το τζάκι και ανυπομονεί να το ρίξει μέσα την πρώτη φορά που θα ανάψουμε φέτος φωτιά... 

Χρειάστηκε κάμποσες υπενθυμίσεις ενδιάμεσα ... 

Ενώ ήμασταν τυχεροί αφού βρήκαμε και μανταρίνια και λεμόνι στον κήπο του παππού...

Όταν γυρίσαμε σπίτι, με μεγάλη χαρά απλώσαμε τον θησαυρό μας για να τον θαυμάσουμε... (και φάγαμε και τα μανταρίνια εννοείται!) 

Το θέμα είναι το εξής! Ήταν τόσο πετυχημένο αυτό μας το κυνήγι, που σκέφτηκα να διοργανώσω κατά αυτόν τον τρόπο και την ημέρα που θα συνοδεύαμε τον μπαμπά μας στο μάζεμα των ελιών. Και πολύ χαίρομαι που το έκανα, διότι ο Δημήτρης Γεράσιμος και πάλι ξετρελάθηκε. Τόσο να ετοιμάσουμε την λίστα- αφού ήδη θυμόταν αρκετά πράγματα από πέρσι- όσο φυσικά και να γίνουμε και πάλι τρανοί εξερευνητές.... 

Με τον ίδιο απλό και γρήγορο τρόπο, οργανώσαμε και το δεύτερο- θεματικό- φθινοπωρινό κυνήγι μας... 

Μαζέψαμε- με μεγάλη χαρά τις ελιές μας... (ανάκατες στην αρχή- και τις ξεχωρίσαμε σπίτι, ολόκληρη δραστηριότητα και αυτή από μόνη της)

Βρήκαμε φυσικά πολλές λινάτσες, όχι μια, και πολλά κλαριά ελιάς... 

Το ρίξαμε στο σκάψιμο για να βρούμε το σκουλίκι μας... 

Και βρήκαμε και άλλα που δεν ζητούσε η λίστα... (θυσία η μάνα!) 

Βρήκαμε τους καρπούς μας... Μανταρίνι, πορτοκάλι, βελανίδια, και κάτι καρπούς από έναν θάμνο που δεν γνωρίζω καν... και φυσικά τις ελιές γιατί και αυτές καρποί είναι! (τι, δεν το ξέρατε;;!) 

Ενώ είχαμε και τα τυχερά μας, με δεκάδες πεταλούδες που τις κυνηγούσαμε από λουλούδι σε λουλούδι... 

Και κάπως έτσι μαζέψαμε και τους θησαυρούς μας στο μάζεμα των ελιών.... (και μάθαμε τόσα πράγματα...) 

Νομίζατε ότι τελειώσαμε, σωστά;;; Κι όμως όχι! Διότι ακολούθησαν μερικές βροχερές μέρες και το έχουμε πει πολλάκις πως είμαστε σαν τα σαλιγκάρια.  Ξεπορτίζουμε με κάθε βροχή! Ήταν αδύνατον λοιπόν να μην οργανώσουμε και ένα Βροχερό κυνήγι θησαυρών! Και ήταν στα αλήθεια το πιο διασκεδαστικό! 

Φτιάξαμε και πάλι μαζί την λίστα, εξοπλιστήκαμε με ομπρέλες και γαλότσες και ξεκινήσαμε δυναμικά την εξόρμηση βρίσκοντας αμέσως αμέσως την λάσπη!! 

Πολύ γρήγορα βρήκαμε λακούβες με νερό, όπου τσαλαβουτήξαμε με χαρά, ενώ βρήκαμε και άπειρα σαλιγκάρια, (πρέπει να ήταν και εκατοντάδες -παντού- μα πάρα πολύ μικρά), ενώ είχαμε την τύχη να βρούμε και πολλά μεγάλα και εντυπωσιακά μανιτάρια! 

Δυσκολευτήκαμε στα ίχνη και φυσικά στο σύννεφο αφού ήταν μαύρος ο ουρανός, βρήκαμε όμως ίχνη από λάστιχο, (όοοοχι ίχνη από μικρές ράγες τρένου επιμένει το μαιμούδι!!), ενώ ο Δημήτρης Γεράσιμος δεν πτοήθηκε και σε ένα άνοιγμα είδε ένα σύννεφο  σε σχήμα σπίτι με καμινάδα κιόλας!!! (έτσι!) 

Και κάπως έτσι, με βρεγμένη την  λίστα μας αφού μας έπιασε βροχή πολλές φορές, και με ένα τελευταίο τσαλαβούτημα στα νερά, γυρίσαμε χορτάτοι από φθινοπωρινό αέρα και μυρωδιά βρεγμένου χώματος στο σπίτι μας για να μιλήσουμε για όσα μάθαμε και είδαμε! 

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διοργανώσετε έστω και μόνο κυνήγι θησαυρών! (εμάς θα ακολουθήσουν και άλλα!) Διότι όλα αυτά που είδαμε σε αυτά με τον Δημήτρη Γεράσιμο τα βλέπουμε σχεδόν καθημερινά στην βόλτα μας. Ωστόσο, το γεγονός πως υπήρχε μια λίστα την οποία έπρεπε να ακολουθήσει, τον εξίταρε, σαν να ήταν εξερευνητής και να  ακολουθούσε κάποιο χάρτη θησαυρού... (ωραία ιδέα για μεγαλύτερα παιδιά). Και ένιωθε πολύ σπουδαίος όταν έβρισκε κάτι που υπήρχε στην λίστα. Τα σχέδια εννοείται βοήθησαν πολύ, φροντίστε να είναι παραστατικά. (πχ πράγματι δέκα φύλλα- θα σας δοθεί η ευκαιρία να τα μετρήσει ένα ένα για να βεβαιωθεί πόσα χρειάζεται να βρει!) 

Καλά κυνήγια λοιπόν σας εύχομαι!!!