Monkey talk- ή αλλιώς τι ακούει μια μαμά από ένα μαιμούδι 4 χρονών και 2 μηνών!

Αυτό τον μήνα δεν τον προλάβαινα... Ούτε ξέρω πόσες θα γράψω, αρχίζω και όπου βγάλει...


Βγαίνω από το σπίτι για να πάω κομμωτήριο και μένει ο Δημήτρης Γεράσιμος με τον Παναγιώτη. Δεν προλαβαίνω να κλείσω την πόρτα και ακούω το παλιομαιμούδι: 

- Τώρα που έφυγε μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε !!! 

#ορίστε #οτιθελουν #λεςκαιεγωεχωχουντα 

Είμαστε βόλτα τα δυο μας. Τον κοιτάω με λατρεία. 

-Μικρούλη μου... 
-Μεγάλη μου... 

#ΑλήθειαΛέειΤοΠαιδί #ΑπατεώναΜουουου

Στα γενέθλια του πήρε τόσα δώρα και όλα παραγγελία από τον ίδιο. Σε ένα από τα πολλά playmobil του έτυχε ένα κουτί φαρμακείο που δεν έκλεινε. Μου το δίνει και κοιτώντας το καλύτερα είδα ότι ήταν ελλατωματικό. Του εξηγώ τι συμβαίνει. 

- Οοοο. Δεν το πιστεύω! Μου έτυχε μέχρι και ελλατωματικό playmobil! Πόσο τυχερός είμαι;;; 

#ΚαιΤοΕννοούσε #ΓιατίΕίναιΣπάνιο #ΆραΤυχερόςΕίναιΠράγματι!

Ακόμα ένα απόγευμα που με παρακαλάει για λιχουδίτσα και αρνούμαι σθεναρά. 

-Σε παρακαλώ μαμάααα... Μια μικρή έκπληξη, τόσο μικρή... Όσο το μάτι μου. Είναι αρκετά μικρή;;; 

#ΒρεΤιΠάθαμε 

Ήταν να φύγουμε για Μονεμβάσια την επόμενη μέρα και ήταν η ώρα του ύπνου. Μου λέει: 

-Μαμά. Το μαξιλαράκι μου να μην ξεχάσεις να πάρεις. 

-Ναι καρδούλα μου το έχω γράψει στην λίστα, δεν θα το ξεχάσω. 

-Μα καλά βρε μαμά, όλα τα θυμάσαι;;; 

#ΕίμαιΠολυΕργαλείο #ΤοΞέρω 

Πλένουμε το αυτοκίνητο πριν φύγουμε για διακοπές. Έχει κατέβει και χαζεύει τον πατέρα του φυσικά. Ξαφνικά: 

-Μπράβο σου μπαμπά που πλένεις το αυτοκίνητο! Καλά κάνεις! 

#Είπαμε #ΠάνωΑπόΌλαΑναγνωρίζουμεΤουςΚόπουςΤουΑλλου

Είμαστε στην Μονεμβάσια σε μια παραλία αρκετά μακρυά από το ξενοδοχείο μας για την οποία τον κούρασε η διαδρομή. Στην παραλία ωστόσο παραδέχεται: 

- Μου άρεσε αυτή η παραλία πολύ. 
-Εντάξει. Να ξαναέρθουμε τότε αύριο. 

Το σκέφτεται λίγο και συνειδητοποιώντας την απόσταση λέει: 

-Όχι εντάξει. Θα την θυμάμαι αυτή την σκηνή. Δεν χρειάζεται να ξαναέρθουμε! 

#ΑπατεώναςΛέμε

Κάνω λοιπόν ετοιμασίες για της Παναγίας και ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει ακούσει ότι θα φτιάξω παπουτσάκια. Δείχνει έντονο ενδιαφέρον για αυτά, μεγάλη η αγωνία του πότε θα τα φτιάξω. Με τα πολλά, αφού έχω φτιάξει κυμά, έχω τηγανίσει μελιτζάνες και γεμίζω, τον φωνάζω να δει.

-ΑΥΤΑ είναι τα παπουτσάκια;;; ρωτάει με απογοητευμένο ύφος..
-Ναι καρδιά μου, κοίτα δεν μοιάζουν με παπουτσάκια;
-ΌΧΙ. Εγώ νόμιζα πως ήταν μπισκότα. Εγώ πάντως από ΑΥΤΆ τα παπουτσάκια ΔΕΝ θα φάω!!! 

#λογικό #ΜεΤοσαΜπισκοταΤοσαΧρονιαΤοΜπερδεψαΤοΠαιδι#ΣαγιονάρεςΕχουμεΦαει #ΓυαλιάΗλιουΕχουμεΦαει#ΠατουσακιαΕχουμεΦαει #Μπαλονια #Φανάρια #Μαιμουδακιακαιλιονταρια#ΛογικοΝαΘελειΚαιΠαπουτσακια

-Μαμά, θυμάσαι την μέρα που άγγιξα αληθινά μια βρωμούσα και μου πέταξε βρώμα;

-Ναι αγάπη μου, θυμάμαι. 

-Δεν μου αρέσουν ΚΑΘΟΛΟΥ οι βρωμούσες! Εκτός από την μπουμπού. Η μπουμπού μου αρέσει. 

#ΜόνοΗΨεύτικηΒρωμούσαΑπόΤονΚάτωΌροφο 

Μου λέει κάποια μέρα ένα αστείο. Δεν θυμάμαι τι γιατί μόλις το ολοκλήρωσε συμπληρώνει με ύφος λάγνο: 

-Το πιασές;;; Μαγκιά εεεε;;;

#Παρακαλώ; #ΠωςΕίπατε; #Ορίστε;;; 

Στο ίδιο μοτίβο, στις αγαπημένες φράσεις που αποκτά κατά καιρούς έχουμε το: 

-Όχι καλέ. Αυτό να μην το ξαναπείς. Μην σου πω να μην το ξαναπώ ούτε εγώ! 

#Εντάξει #ΔενΤοΞαναλέω #ΟύτεΕσυΌΜως

Μια φράση που- όπως μπορείτε να φανταστείτε όσες έχετε νήπια-  λέω διαρκώς είναι η: "Μα καλά. Πόσες φορές πρέπει να σου το πω;" Ένα απόγευμα λοιπόν που του ζητάω για δέκατη φορά να φορέσει τα παπούτσια του, ενώ πηγαίνει επιτέλους, μονολογεί: 

-Πόσες φορές πρέπει να μου το πεις;;; Ε;;; 

#ΈλαΜουΝτε #Πόσεεες;;;

Κάποια μέρα τον χαζεύω ενώ χοροπηδάει, φτάνει σε ράφια που δεν έφτανε, να κάνει όλα αυτά που ξαφνικά έμαθε να κάνει... Τον αρπάζω λοιπόν, τον αρχίζω στα γαργαλητά και του λέω:

-Πότε μεγάλωσες τόσο πολύ μου λες;;;; 

-Μαμάααα... Εσύ ξέρεις! Παιδί σου είμαι, γίνεται να μην ξέρεις;;; 

#ΔενΓίνεται #ΠαιδίΜουΕσυ

Κάποια μέρα πάμε θάλασσα τα δυο μας. Είναι αρκετή απόσταση η παραλία που πηγαίνουμε φέτος, και επειδή πότε πάω από εθνική, πότε από τον παλιό- εκείνη την ημέρα στην εθνική μπερδεύτηκα και μιας και είχα κίνηση πίσω μου, έβγαλα αλάρμ και σταμάτησα έξω από ένα μίνι μάρκετ για να με προσπεράσει η κίνηση και να συνεχίσω πιο ήρεμα ώστε να μην χάσω την έξοδο. Ο Δημήτρης Γεράσιμος ήξερε ακριβώς γιατί σταματούσαμε του είχα εξηγήσει. Έξω από το μίνι μάρκετ καθόταν ο ιδιοκτήτης. Ενώ παρακολουθώ την κίνηση, ακούω το μαιμούδι να μονολογεί ανήσυχο: 

-Ωχ. Τώρα θα νομίζει αυτός πως σταματήσαμε για να πάρουμε κάτι... 

#ΕνσυναίσθησηΠαιδίΜου #ΣεΥπερβολικόΒαθμό #ΤοΚατέστρεψαΤοΠαιδί

Στο ίδιο πλαίσιο. Βλέπουμε ένα μεσημέρι με τον Παναγιώτη ένα ντοκιμαντέρ για ψαράδες καβουριών στην Αλάσκα ή κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι- μεταξύ άλλων- με κύματα εφτά μέτρων. Σε ένα τέτοιο επεισόδιο που το κύμα σκάει στο καράβι και ρίχνει σχεδόν κάτω τους ναύτες ο Δημήτρης Γεράσιμος ρωτάει ανήσυχος: 

-Και τώρα; Αυτοί που είναι έξω είναι καλά; 

#ΝαιΨυχήΜουΌμορφηΕσύ

Έρχεται ένα ξημέρωμα- όπως κάθε φορά άλλωστε, αν δεν έχει κοιμηθεί εξαρχής μαζί μας- να σκαρφαλώσει στο κρεβάτι μας. Ενώ μπαίνει στο δωμάτιο, σταματάει απότομα και λέει: 

-Ωχ. Περίμενε μαμά. Έχω κάτι να κάνω στο δωμάτιο μου. Θέλω να ζητήσω του Χριστούλη, αν μπορεί και αν γίνεται, το αδελφάκι μου να είναι αγόρι. (δεν είμαι έγκυος- αν μείνω εννοεί). 

#ΑνΓίνεται #ΑνΜπορεί #ΤιΠαιδίΕίσαιΕσυ

Μετά τον Δεκαπεντάγουστο κατεβήκαμε κέντρο για κάτι δουλειές. Ενώ περιμέναμε το λεωφορείο φυσούσε και το αεράκι ήταν δροσερό μιας και ήταν πρωί. Το μαιμούδι κοιτά έκπληκτο και λέει: 

-Επ. Νιώθω κρύο. Νιώθω καλά; Χειμωνιάζει;;; 

#ΔικοΜουΤοΠαιδίΛεμε 

Μιλάει πολύ συχνά για το κολυμβητήριο και ότι έγινε. Μάλιστα επειδή περνάμε σχεδόν καθημερινά από το σημείο, σχεδόν καθημερινά θα μου επισημάνει πως περνάμε από το κολυμβητήριο. Όταν μου μιλάει για αυτό, ματώνει η καρδιά μου μα το θεωρώ καλό σημάδι που εκφράζεται και φυσικά το παροτρύνουμε. Κάποιες από τις πιο δύσκολες αλήθειες που έχει μοιραστεί μαζί μας είναι οι εξής: 

-Να το κολυμβήριο μαμά που έπεσα στο νερό.

-Ναι καρδούλα μου το ξέρω. 

-Δεν πέρασα καλά εκείνη την  ημέρα. 

-Το ξέρω καρδούλα μου, κανείς δεν πέρασε καλά. Ήταν μια δύσκολη ημέρα. Πάει όμως πέρασε. Όλα καλά τώρα, ναι; 

-Ναι μαμά, όλα καλά. 

Άλλη φορά: 

-Μαμά, εκείνη την ημέρα στο κολυμβητήριο προσπάθησα να πιαστώ. Μα δεν έβρισκα από που. Και φοβήθηκα πολύ. 

-Το ξέρω ζωή μου. Δεν φταις εσύ καρδιά μου. Προσπάθησες. Το ξέρω. Και είναι λογικό να φοβηθείς, ξέρω. Η εκπαιδευτικός έφταιγε καρδιά μου και ο ναυαγοσώστης. Ήταν δουλειά τους να σε προσέχουν και δεν το έκαναν. 

-Ναι. Και εσύ όμως της φώναξες. 

-Ναι εννοείται. 

-Και καλά έκανες μαμά. 

Και άλλη μια φορά: 

"Μαμά; Εκείνη η ημέρα στο κολυμβήριο; Δεν περίμενα να εξελιχθεί έτσι..."

#ΨυχήΜου #ΌλοΤονΠονοΣουΝαΤονΠαρωΕγώ

Έχουμε ετοιμάσει μια μέρα μια έκπληξη για τον μπαμπά μας. Του έχω εξηγήσει πως πρέπει να μην το πει για να είναι έκπληξη. Όταν όμως ψιλιάζεται κάτι ο Παναγιώτης και αρχίζει και τον τσιγκλάει, φυσικά υποχωρεί και του τα λέει όλα! 

-Βρε Δημήτρη, τώρα δεν θα είναι έκπληξη! λέω με παράπονο. Το σκέφτεται λίγο, πανικοβάλλεται και γυρίζει και λέει στον πατέρα του: 

- Βγάλτο γρήγορα αυτό που σου είπα από το κεφάλι σου! Ξέχνα το! 

#ΤόσοΑπλό #Κλαίω 

Τον παρακαλάω κάποιο απόγευμα να μαζέψει έστω μερικά από τα παιχνίδια του. Με αγνοεί ως γνήσιο αρσενικό , έτσι και εγώ ως γνήσιο θηλυκό βάζω μπροστά τα μεγάλα μέσα: 

- Σε παρακαλώ καρδιά μου. Βοήθησε με λίγο.. . Δεν το αξίζω; 

-Μαμά! Αξίζεις την καρδιά μου. Το μυαλό μου. Τα μάγουλα μου!! 

#Αυτά #ΒοήθειαΌχι #ΜηνΤοΠαρακάνωΚαιΕγώ 

Ζητάω του Παναγιώτη να βάλει κάτι πυρέξ χαμηλά στο ντουλάπι. Εγώ κάνω άλλες δουλειές στο σαλόνι. Τον πλησιάζει συνωμοτικά και λέει: 

-Τι έγινε; Σε ανάγκασε η μαμά να κάνεις δουλειές; 

#ΧούνταΛέμε #Χούντα #ΤιΤραβάνεΚαιΑυτοί

Είμαστε στην θάλασσα με μια αδελφική φίλη που έχει δυο κορίτσια. Σε κάποια φάση οι αδελφές τσακώνονται για κάτι. Γυρίζει τότε ο Δημήτρης Γεράσιμος και λέει στον Παναγιώτη: 

-Να. Για αυτό δεν θέλω αδελφή. 

#Κλαίω #ΚέλληΑκους;;;

Επειδή πολλές φορές βλέπει εφιάλτες- ιδίως μετά το περιστατικό στο κολυμβητήριο- μου έχει ζητήσει να προσεύχομαι στον Χριστούλη να μην βλέπει. Κάθε βράδυ λοιπόν που μου το ζητάει λέω: 

"Χριστούλη μου σε παρακαλώ, κάνε να μην δει ο Δημήτρης Γεράσιμος εφιάλτη σήμερα. Και αν όμως δει, κάνε τον να ξυπνήσει γρήγορα να καταλάβει πως είναι ένα όνειρο και να έρθει αμέσως στην αγκαλιά μου." 

Κάποιο πρωινό λοιπόν ξυπνάει και έρχεται να με βρει λέγοντας μου πως είδε εφιάλτη. Πριν τον ρωτήσω τι και πως μου λέει: 

-Ο Χριστούλης όμως με φέρνει πάντα σε σένα... Και μου δίνει την πιο σφιχτή αγκαλιά. 

#ΚαιΕμέναΣεΣένα 

😂

😂

Φτιάξαμε το δικό μας ημερολόγιο...

Τώρα που ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει περισσότερη συναίσθηση του χρόνου, των ημερών, της εβδομάδας και όλων αυτών των χρονικών πλαισίων, ήθελα να του φτιάξω ένα ημερολόγιο στο οποίο μόνος του θα αλλάζει τις μέρες, τους μήνες και τις ημερομηνίες ώστε να του γίνει όλο αυτό ακόμα πιο αντιληπτό. 

Όπως έχω πει πολλές φορές, το καλό του διαδικτύου είναι πως κυκλοφορούν πολλές υπέροχες ιδέες αρκεί να ξέρεις να ψάξεις. Κάπως έτσι λοιπόν, βρήκα την έμπνευση μου, οπλίστηκα με ότι χρειαζόμουν συν κάμποση υπομονή- αφού τα χειροτεχνικά δεν είναι το καλύτερο μου- και έφτιαξα το πρώτο ημερολόγιο του μικρού μαιμουδιού. 

Το συγκεκριμένο είναι πολύ απλό! Αλήθεια! Πήρα το μάθημα μου μετά το quiet book και ήμουν πολύ πιο οργανωμένη! Να τι χρειάστηκα εγώ: 

• Ένα μεγάλο λευκό χαρτόνι
• αφρώδη χαρτιά χειροτεχνίας σε διάφορα χρώματα
• χοντρό χαρτόνι λευκό- εγώ χρησιμοποίησα από συσκευασίες. 
• μια τσόχα μέγεθος Α4
• ψαλίδι
• μια καλή κόλλα χειροτεχνίας ή έστω πιστόλι σιλικόνης
• αυτοκόλλητα τύπου velcro (τα λεγόμενα χρατς που λέμε!) 

Για να κόψω τους αριθμούς και τα γράμματα, χρησιμοποίησα αυτά τα μαγνητάκια που έχουμε για να φτιάχνουμε λέξεις, (θα τα βρείτε με το κιλό στο γνωστό πολυκατάστημα). Πίεζα το κάθε γράμμα πάνω στο αφρώδες χαρτί και πριν φύγει το περίγραμμα, (γιατί φεύγει, πρέπει ένα ένα να τα φτιάχνετε), το σχεδίαζα με μολύβι. Είχα από πριν μετρήσει ποια και πόσα γράμματα θα χρειαζόμουν για να γράψω τις λέξεις με το πράσινο και μπλε χρώμα,  έτσι έφτιαξα όσα χρειαζόμουν ακριβώς και τα έκοψα με προσοχή. Το ίδιο και με τους αριθμούς τους οποίους στην πορεία κόλλησα πάνω στα κίτρινα τετραγωνάκια. Έκοψα επίσης τα λευκά χαρτόνια για να γράψω πάνω με μαρκαδόρο ανεξίτηλο τους μήνες και τις μέρες και τα κόλλησα και αυτά πάνω σε αφρώδες χαρτί. Έπειτα σχεδίασα τα σύννεφα και τις εποχές, τα έκοψα και τα κόλλησα και αυτά. 

Αφού γίνει όλη η προετοιμασία αρχίζει το διασκεδαστικό κομμάτι να τοποθετήσετε πάνω στο χαρτόνι όλα όσα φτιάξατε ώστε να δείτε πως θα σας χωρέσουν και πως τα θέλετε. Εγώ άλλαξα διάταξη αρκετές φορές μέχρι να καταλήξω σε αυτή. Ήθελα να φτιάξω και ένα ρολόι αλλά δεν μου έμεινε χώρος- δεν πειράζει ευκαιρία για ξεχωριστή χειροτεχνία. Μόλις λοιπόν αποφάσισα την τελική διάταξη αρχίζει ο εφιάλτης του velcro. Και λέω εφιάλτης γιατί εγώ είχα αγοράσει τότε με το quiet book χρατς με το μέτρο χωρίς αυτοκόλλητο, που είτε το έραβες, είτε το κολλούσες. Το ιδανικό είναι να το ράψεις μιας και δεν θα κολλήσει χωρίς να εναντιωθεί- όμως για μένα το ράψιμο δεν είναι επιλογή. Νομίζω πως αν είχα καλή ποιότητα κόλλα χειροτεχνίας δεν θα είχα πρόβλημα, (δεν είχα όμως γιατί την χρησιμοποιούμε και σε άλλες δραστηριότητες και αγοράζω την φτηνή), χρειάστηκε λοιπόν να επιστρατεύσω και την σιλικόνη- που όμως να ξέρετε δεν είναι μόνιμη λύση, θα ξεκολλήσει στην πορεία είναι μαθηματικά βέβαιο. 

Σας προτείνω λοιπόν αν δεν ράψετε,  να αγοράσετε γνήσιο velcro με το αυτοκόλλητο πάνω που είναι πολύ δυνατό και εύκολο στην χρήση. Αλλιώς και η δική μας λύση είναι καλή απλά να έχετε υπόψιν σαν πως πιθανώς θα χρειαστεί να ξανακολλήσετε μερικά στην πορεία- τα παιδικά χεράκια πάντα είναι πιο άγαρμπα από όσο θα θέλαμε! Υπολογίστε πως θα χρειαστεί να κολλήσετε χρατς πίσω από κάθε μήνα, αριθμό, μέρα, εποχή και καιρό και φυσικά στον πίνακα που θα φιλοξενεί τις καθημερινές αλλαγές. 

Έτσι λοιπόν ήταν το ημερολόγιο μας πριν σημειώσουμε την σημερινή ημερομηνία, καιρό και εποχή. 

Και έτσι μόλις τα σημειώσαμε... 

Το κολλήσαμε στον τοίχο δίπλα στην σκάλα για να το αλλάζουμε κάθε πρωί! Είχε πολύ ενδιαφέρον πως ο Δημήτρης Γεράσιμος έτρεξε αμέσως στο παράθυρο να βεβαιωθεί για τον καιρό και πως αμέσως συνειδητοποίησε με πιο άμεσο τρόπο την έννοια της εποχής. Όπως και το γεγονός πως δυο διαφορετικά νούμερα δίπλα δίπλα μας δημιουργούν έναν- πιο μεγάλο αριθμό! 

Αν προσέξετε η επιλογή των χρωμάτων δεν είναι τυχαία. Ο Δημήτρης Γεράσιμος δεν ξέρει φυσικά να διαβάζει ακόμη, οπότε θα αναγνωρίζει τις μέρες και τους μήνες φωτογραφικά. Ανά τριάδες λοιπόν έχουν διαφορετικό χρώμα- σύμφωνα άλλωστε με την εποχή που τους χαρακτηρίζει. Επίσης στις μέρες της εβδομάδας, το Σαββάτο και η Κυριακή έχουν διαφορετικό χρώμα και αυτές. 

Τώρα που το βλέπω ολοκληρωμένο θα επέλεγα άλλο χρώμα στην τσόχα και στα γράμματα πάνω σε αυτήν γιατί το πράσινο χάνετε στο σκούρο γαλάζιο- όμως σε γενικές γραμμές μου αρέσει πολύ και χαίρομαι γιατί είμαι σίγουρη πως θα τον βοηθήσει πολύ. 

Ετοιμάζουμε πολλά ακόμη, φέτος θα είναι μια πολύ δημιουργική χρονιά- είναι άλλωστε η τελευταία που θα περάσουμε παρέα πριν αρχίσουμε επίσημα το νήπιο! Και θα την αξιοποιήσουμε στο έπακρο! 

Όταν χάθηκα στο μέτρημα...

Σαν σήμερα, τρία χρόνια πριν, έκανες μάτια μου τα πρώτα σου βήματα... 

Ήταν αργά το μεσημέρι, όταν σηκώθηκες αποφασιστικά και σχετικά γρήγορα και σταθερά ήρθες προς το μέρος μου. 14 βήματα μέτρησα μέχρι να σωριαστείς φαρδύς πλατύς στον ποπό σου... 1014 δικούς μου χτύπους καρδιάς μέτρησα από χαρά και αγωνία. (τέτοια είναι η χαρά του γονιού να ξέρεις- πάντα πάει αγκαζέ με την αγωνία...)

Έκτοτε μετράω βήματα. Και χοροπηδητά. Και τρεξίματα. Και σκαρφαλώματα. Και πάλι βήματα. Μετράω και χτύπους καρδιάς, χαρές και αγωνίες... Ατελείωτα μετρήματα... 

Και βρίσκομαι εδώ σήμερα να αναλογίζομαι πως φέτος το καλοκαίρι μετράω κύματα, και κάστρα στην άμμο, ηλιοβασιλέματα και ανατολές εκεί στην ακρογιαλιά. Να μετράω τις ανάσες σου και τις προσπάθειες σου, να μετράω το θάρρος σου και το πείσμα σου... 

Σήμερα λοιπόν και ενώ μόλις είχαμε φτάσει στην θάλασσα, είπες του πατέρα σου πως χθες το βράδυ είδες εφιάλτη. Πως είδες ξανά εκείνη την μέρα στο κολυμβητήριο. Ζήτησες να μην μπούμε αμέσως για μπάνιο και πιστέψαμε πως μπορεί να ήταν μια μέρα που δεν θα έμπαινες. 

Για ακόμη μια φορά όμως μας διέψευσες. Αφού φτιάξαμε τα κάστρα μας, τα πλοία μας, τα υπόγεια γκαράζ μας- μόνος σου ζήτησες να κάνουμε το μπάνιο μας. Και ήταν υπέροχο όπως κάθε μπάνιο που έχω μετρήσει φέτος το καλοκαίρι. Μέτρησα πάλι χοροπηδητά ενάντια στα κύματα, επιφωνήματα ενθουσιασμού και σταγόνες στο πρόσωπο σου- ξέρεις,  αυτές που ακόμα δεν θες να νιώθεις εκεί, αυτές που μπορεί να σε τρομάξουν και πάλι από την αρχή. Να μετράω και πάλι τις ανάσες σου, τις προσπάθειες σου, το θάρρος σου και το πείσμα σου... 

Μα δεν μετριούνται... 

Δεν μπαίνει σε μέτρο τέτοια ψυχή, τέτοια καρδιά. Και μου το αποδεικνύεις από την πρώτη στιγμή που αυτή η καρδιά σου χτύπησε μέσα στο δικό μου το σώμα. 

Είσαι σπουδαίος άνθρωπος. Θέλω να το θυμάσαι αυτό. Να θυμάσαι πως ξεκίνησες, τώρα που ακόμα κουβαλάς λίγο Θεό πάνω σου. Πριν αρχίσει να σε διαβάλλει ο κόσμος,  η ίδια η ζωή. 

Να θυμάσαι πως ένα καλοκαίρι έγινε κάτι που σε τρόμαξε πολύ. Μα πως εσύ το κοίταξες κατάματα, το αγκάλιασες και το έκανες δικό σου. Κτήμα σου. Πήρες κάτι σκοτεινό όπως είναι ο φόβος και το φώτισες πέρα ως πέρα. 

Αυτό να θυμάσαι. 

Ντάτσει μαιμουδάκι μου; (ντάτσει) 

5+1 πράγματα που αγαπώ στο πατρικό μου...

5 και 1 πράγματα που αγαπώ στο πατρικό μου με προ(σ)κάλεσε να γράψω η γλυκιά μου Αθανασία  και είμαι εδώ να αναρωτιέμαι πως στο καλό θα μείνω στα 5+1... 

Γνωστή η αδυναμία μου στις προ(σ)κλήσεις, γνωστή και η αδυναμία μου να τηρώ τόσο στενά πλαίσια... Θα προσπαθήσω, υπάρχει ωστόσο πάντα ο κίνδυνος για πολλές παρενθέσεις ή κόμματα ή παύλες και όλα αυτά που βάζω από παιδί ακόμα, προσπαθώντας να τα χωρέσω όλα σε μια πρόταση! (ή παράγραφο, ή κείμενο!) 

Νομίζω πως πρώτη στην λίστα θα είναι η τραπεζαρία της μητέρας μου- αυτή η επίσημη- μεγαλοπρεπής με το οβάλ σχήμα της και τις τεράστιες καρέκλες, είχε στα μάτια μου σχεδόν μυθική διάσταση. Εκεί τρώγαμε μόνο στις γιορτές ή όταν φιλοξενούσαμε πολλούς συγγενείς και δεν μας χωρούσε η καθημερινή στρογγυλή τραπεζαρία μας- την οποία αγαπώ εξίσου- μιας και ήταν αυτή στην οποία μαζευόμασταν πάση θυσία να φάμε όλοι μαζί το μεσημέρι- ακόμα και αν αυτό σήμαινε πως θα έπρεπε να περιμένουμε τον πατέρα μου να επιστρέψει στις 4 το απόγευμα, ακόμα και αν αυτό σήμαινε πως από την πείνα μας είχαμε ρημάξει το μισό ψυγείο με την Σουλτάνα πριν καν κάτσουμε να φάμε. Ήταν τόσο σημαντικό για τους γονείς μου να τρώμε μαζί ένα τουλάχιστον γεύμα της ημέρας και σφραγίστηκα τόσο από αυτή την επιθυμία που όταν διαλέγαμε το δικό μας καθημερινό τραπέζι, για το δικό μας σπίτι ήθελα οπωσδήποτε στρογγυλό λες και το σχήμα ήταν αυτό που θα μου εγγυοταν τις ίδιες αναμνήσεις για το δικό μου παιδί. Στο στρογγυλό επίσης τραπέζι κάναμε όλες τις οικογενειακές μας συζητήσεις- σε κάθε μικρή η μεγάλη κρίση ο πατέρας μου να μας μαζεύει και τους τέσσερις εκεί, τονίζοντας πως όλοι είχαμε λόγο, κάθε άποψη ήταν σεβαστή και ήταν- άσχετα αν πάντα αυτός είχε την τελευταία κουβέντα. Στο στρογγυλό τραπέζι καθόμασταν επίσης περασμένα μεσάνυχτα με την θεία Στέλλα, ή τον θείο Στέλιο, ή τον Κωστή- να προσπαθεί ο πατέρας μου να γεμίσει πατρίδα, να ρωτήσει κάθε τι, να θυμηθεί ξανά παλιές αγαπημένες ή πονεμένες στιγμές.  Στο στρογγυλό τραπέζι είπα πρώτη φορά του πατέρα μου πως ήμουν ερωτευμένη και αντί να γελάσει- αφού 15 χρονών ήμουν ένα μωρό στα μάτια του- με άκουσε με υπομονή δίνοντας μου όλο τον χώρο που ήθελα για να μιλήσω. Στην δε τραπεζαρία βλέπαμε πάντα όλα τα αγαπημένα πρόσωπα μαζεμένα, ακούγαμε τα νέα για τους αγαπημένους μας συγγενείς που ζουν μακρυά, ζήσαμε ομηρικούς καυγάδες μεταξύ αντρών σε πολιτικές και κοινωνικές συζητήσεις! Γύρω από την επίσημη τραπεζαρία μαζεύτηκαν τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα όταν αρραβωνιαστήκαμε με το άλλο μου εγώ, στηρίζοντας μας σε αυτή την τόσο σημαντική στιγμή της ζωής μας. 

Παρότι στην διακόσμηση έχω πολύ διαφορετικό γούστο από την μητέρα μου, αγαπώ πολύ κάθε διακοσμητικό στοιχείο στο πατρικό μου. Τα αγαπώ γιατί ήταν πάντα τόσο πολλά και τόσο εξωτικά- έχοντας ζήσει οι γονείς μου 17 χρόνια στην Νότιο Αφρική- αρκούσε πάντα να τριγυρίσω στο σαλόνι ή στην κρεβατοκάμαρα ή οπουδήποτε μέσα σε αυτό για να ταξιδέψω νοερά σε μέρη μακρινά, να φανταστώ τις πιο τρελές περιπέτειες, να βρω ευκαιρία να μου διηγηθεί ο πατέρας μου μια ακόμα από τις απίθανες ιστορίες της ζωής του- με αυτή την καταπληκτική ικανότητα που έχει να σε ταξιδεύει... Πιο πολύ από όλα όμως αγαπώ την γωνία του ηλεκτρικού πιάνου. Όχι μόνο επειδή το πιάνο ήταν το μόνο πράγμα που δεν κατάφερε η Σουλτάνα να κάνει εξαίσια και ένιωθα και εγώ το έρμο λίγη δικαιοσύνη, (χιχι), μα επειδή είχε σχεδόν όλα τα αγαπημένα μου στοιχεία σε μια μεριά. Τον αγαπημένο μου πίνακα, που όσο και αν έχω παρακαλέσει την μητέρα μου δεν μου τον δίνει, το καράβι και η πολιτεία που είναι φτιαγμένα από ελεφαντόδοτο- (ναι ντρέπομαι πια, όμως ακόμη και σήμερα αν προσέξετε τις λεπτομέρειες είναι ένα απίθανο έργο τέχνης)- και φυσικά τα κλασσικά ξύλινα διακοσμητικά από την Νότιο Αφρική. 

Τρίτο στην λίστα είναι το κρεβάτι των γονιών μου- γενικά η κρεβατοκάμαρα. Η κρεβατοκάμαρα διότι στα συρτάρια και την επιβλητική "τουαλέτα" της μητέρας μου, (ξέρετε αυτές που είχαν τον καθρέφτη και το σκαμπό για να βάφονται και να ετοιμάζονται οι γυναίκες), μπορούσα να βρω κόσμους θαυμαστούς με κοσμήματα που στα μάτια μου ήταν πολύτιμος θησαυρός και κρέμες και αρώματα σε μικρά και καλοφτιαγμένα βαζάκια- τα άνοιγα με προσοχή- σχεδόν τελετουργικά, δεν ήθελα να κάνω ζημιά και να μην με αφήσει να τα ξαναχαζέψω- και ρουφούσα μυρωδιές, δοκίμαζα στα κρυφά υφές, ήταν για ένα μικρό κορίτσι ότι πιο μαγικό... Το κρεβάτι τους όμως... Αχ το κρεβάτι τους ακόμα το λατρεύω... Ένα τεράστιο κρεβάτι- king size ονομάζεται όταν το έφεραν με το container Ελλάδα δεν υπήρχαν ανάλογα σεντόνια στην αγορά για να στρώσει η μητέρα μου- με ένα πανύψηλο και χοντρό στρώμα- η μητέρα μου που μετράει 1.54 στο ύψος ακόμα ρίχνει ένα μικρό σάλτο για να ανέβει- ήταν και είναι ότι πιο αναπαυτικό έχω νιώσει... Με ένα επιβλητικό κεφαλάρι που γεμίζει τον μισό τοίχο, ξύλο μαζί με βελούδο, και ένα ανάκλιντρο στο κάτω μέρος- τι να πω... Πριγκίπισσα ένιωθα κάθε που σκαρφάλωνα πάνω του. Τα δε αγαπημένα κουβερλί της μητέρας μου χρυσά, (τι άλλο;) με τεράστιες χρυσές μαξιλάρες πάνω από τα μαξιλάρια του ύπνου- σας λέω, έπεφτες εκεί και περίμενες με βεβαιότητα να νιώσεις το φιλί του πρίγκηπα! Μα πιο πολύ από όλα αγαπώ που όταν ήμουν άρρωστη, το κρεβάτι τους γινόταν το κρεβάτι μου. Ξάπλωνα ολημερίς στην πλευρά του πατέρα μου και απολάμβανα ατελείωτη τηλεόραση και φροντίδα από την μαμά. Να παρακαλάς να αρρωστήσεις σας λέω... Το κρεβάτι δεν μου επιτρέπεται να σας το δείξω... Θα μείνει ένα μυστήριο. Όσοι ωστόσο το έχουν δει μόνο να επιβεβαιώσουν μπορούν τα όσα περιγράφω... 

Τέταρτο στην λίστα αναμφισβήτητα ο κήπος- ζούγκλα του σπιτιού με το χτιστό barbeque του πατέρα μου που κρύβει μέσα τα πάντα όλα, να πρωταγωνιστεί...  Εκείνο το σημείο σηκώνει ολοδική του ανάρτηση... Το αγαπώ γιατί είναι το άνδρο του πατέρα μου, χαρακτηρίζεται δηλαδή από την απόλυτη λειτουργικότητα ταυτόχρονα με το απόλυτο χάος δεν γίνεται να ζητήσεις κάτι και να μην το έχει. (αλήθεια. Το έχει!) Το αγαπώ γιατί ειδικά τώρα πια,  κυρίως ο πατέρας μου θα ψήσει για να μαζευτούμε όλοι σπίτι και παρότι μας εκνευρίζει έτσι όπως πάει και έρχεται και τίποτα δεν είναι στην ίδια θέση ποτέ, τελικά όλοι καταλήγουμε να είμαστε γύρω του γιατί δεν ξέρω- είναι σαν να έχει μαγνήτη αυτός ο άνθρωπος, σε τραβάει κοντά του... Τον κήπο παρότι ποτέ δεν τον χάρηκα ιδιαίτερα- και ας μου είχε φτιάξει ο πατέρας μου ένα σπιτάκι στο πίσω μέρος για τα sleepovers με τις φίλες μου που ούτε μια φορά δεν μας άφησε η μητέρα μου να αξιοποιήσουμε από τον φόβο της- τον αγαπώ γιατί μοιάζει λίγο με τον χαρακτήρα της μητέρας μου... Πλούσια μεν βλάστηση αλλά σε σειρά και με το γκαζόν να είναι πάντα στην εντέλεια- στα γόνατα πέφτει η τρελή και το κλαδεύει με ψαλίδι- έχω πια καταλάβει όμως πως τις σκέψεις της κλαδεύει και όχι το γκαζόν... 

Πέμπτο είναι το μπάνιο μας. Ή μάλλον τα μπάνια μας. Μάλλον θα έχετε καταλάβει πως το γούστο της μητέρας μου ήταν βασιλικό και εφόσον έχουμε μεγάλο σπίτι φρόντισε να φτιάξει τρία μπάνια, ένα εκ των οποίων στο δωμάτιο των γονιών φυσικά, πράγμα που σήμαινε πως με την Σουλτάνα είχαμε το δικό μας μπάνιο και μάλιστα η καθεμία τον δικό της νεροχύτη... Δεν νομίζω πως χρειάζεται να περιγράψω πόσο μπορεί να λάτρεψα ως έφηβη, (γιατί στο συγκεκριμένο σπίτι καταφέραμε να μπούμε όταν ήμουν 12 χρονών), την τεράστια ημικυκλική μπανιέρα την οποία γέμιζα με νερό ρίχνοντας μισό μπουκάλι αφρόλουτρο, (και ας τσίριζε η μαμά!), απολαμβάνοντας το μπάνιο μου μέχρι να κρυώσει το νερό ή μέχρι να βγάλει φλύκταινες η Σουλτάνα από το κακό της! (που δεν ήταν αυτή μέσα!) Είχε όμως το μπάνιο μας (και όλα τα δωμάτια) ένα χαρακτηριστικό που μισούσαμε όχι μόνο εμείς μα και όλοι οι καλεσμένοι μας. Οι πόρτες είχαν στο μεγαλύτερο μέρος τους γαλακτερά τζάμια.. Αυτό σήμαινε πως όλες οι σκιές ήταν παραπάνω από ευδιάκριτες. Η - κλειστοφοβική- ωστόσο μητέρα μου ακόμα και σήμερα δεν μετανιώνει για αυτές τις πόρτες και απλά την πείσαμε να βάλει λίγο πιο γαλακτερό τζάμι τουλάχιστον στα μπάνια! (αν και ομολογώ πως τα τζάμια αυτά ήταν παραπάνω από χρήσιμα όταν μιλούσα κρυφά στο τηλέφωνο και έβλεπα την σκιά της μητέρας μου να πλησιάζει...) 

Και φτάνουμε στο +1.  

Και φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το παιδικό μου δωμάτιο... Όταν μετακομίσαμε αρχικά το δωμάτιο μου ήταν αποθήκη με σκοπό να γίνει δωμάτιο επισκεπτών. Είχα επιλέξει ένα που είχε και μπαλκόνι, ενώ η Σουλτάνα το αμέσως επόμενο- είχαμε δηλαδή το μπάνιο μας ανάμεσα. Ωστόσο της μητέρας μου της φάνηκε  μικρό αυτό που είχε μείνει για δωμάτιο επισκεπτών και με ρώτησε αν ήθελα να πάω εκεί. Αρνήθηκα πεισματικά. Ρώτησε και την Σουλτάνα. Φυσικά δέχτηκε η τσουρδούπο- που να χαλάσει χατήρι της μαμάς- και άρχισε να σχεδιάζει πως θα το φτιάξει και τόνισε πόσο της άρεσε που είχε δυο σκαλοπάτια που κατέβαινες για να μπεις στο δωμάτιο... Τι να σας λέω, αυτό ήταν... Το δωδεκάχρονο- εγώ ντε- άλλαξα γνώμη αμέσως και άρχισα να διεκδικώ το δωμάτιο που είχα μόλις πριν μισή ώρα περιφρονήσει, με νύχια και με δόντια! Με τα πολλά, επειδή κανείς δεν άντεχε την γκρίνια μου και εδώ που τα λέμε δεν είναι η Σουλτάνα να πακετάρει και να ξεπακετάρει ξανά και ξανά, υπέκυψε και  μου έδωσε το δωμάτιο που έμελλε να γίνει το καταφύγιο μου μέχρι τα 25 μου... 

Μόλις προχθές ανέβασα μια τωρινή του φωτογραφία στο #φωτογραφισετο_2017. Ωστόσο δεν ήταν έτσι όταν εγώ ζούσα εκεί και δεν με εκφράζει για αυτό το κείμενο. Μπορώ να βρω άνετα μια, (και πενήντα μην πω), όμως η ώρα είναι περασμένη, ο φωτισμός κακός και δεν ξέρω αν θέλω. Νομίζω πως εκείνο το δωμάτιο αξίζει μια ξέχωρη ανάρτηση. Όλη δική του. Εκείνο το δωμάτιο που αγάπησα τρελά.... Εκεί φιλοξένησα άπειρες φορές τις φίλες μου, εκεί μοιραστήκαμε όνειρα και ανησυχίες. Εκεί ονειρεύτηκα, γέλασα, μίλησα στο τηλέφωνο ατελείωτες ώρες, χόρεψα κρυφά, έκλαψα πολύ. Εκεί ανακάλυψα την Γιάννα, τους ψυχαναγκασμούς της, τα ταλέντα της, την αγάπη της να φιλοξενεί και να διοργανώνει τα πιο παράλογα events- έτσι για την πλάκα. Σε ένα δωματιάκι μια σταλιά.... 

Ευχαριστώ Αθανασία μου για αυτό το ταξίδι στις αναμνήσεις και τον παραλογισμό κια απόψε... Το απόλαυσα...  (και μην γελιέστε πως ήταν 5+1... Αν κοιτάξετε προσεκτικά, πιθανότατα να σας βγουν περίπου 10+1....)

Προσκαλώ και εγώ με την σειρά μου τις αγαπημένες μου: 

Ρεγγίνα από Mama Reggina
Μάρθα από Martha is Blogging 
Κατερίνα από Mama gia Spiti 
Ελένη από Καρυδότσουφλο
Μαρίνα από Little Box of Luv

Δείτε την αρχική έμπνευση της γλυκιάς Εύης εδώ και τις αναμνήσεις της Μαρίας που ακολούθησε εδώ! 

Δραστηριότητες εξάσκησης λεπτής κινητικότητας με μεταλλικά καπάκια!

Πάντα είμαι σε διαρκή αναζήτηση δραστηριοτήτων για το μαιμούδι. Ένα από τα καλά του διαδικτύου είναι ακριβώς αυτό. Πως σου δίνει άπειρες και υπέροχες ιδέες όχι μόνο για δημιουργική απασχόληση στο σπίτι μα κυρίως για διασκεδαστική απασχόληση στο σπίτι. 

Τις πιο πολλές από αυτές σας τις παρουσιάζω πια στο ανάλογο άλμπουμ μας στο fb αφού είναι αδύνατον να τις καταγράψω όλες σε ανάρτηση! (αν και δεσμεύομαι και σε μια συνοπτική ανάρτηση από Σεπτέμβριο). Κάποιες όμως τις αγαπάμε τόσο πολύ που θέλουμε να τις μοιραστούμε με περισσότερες λεπτομέρειες! 

Αυτό ακριβώς έγινε και με αυτές τις δυο- εξαιρετικά απλές μα σούπερ διασκεδαστικές δραστηριότητες- που αφορούν στα καπάκια αναψυκτικών! (μεταλλικά καπάκια!) 

Για εμάς είναι εύκολο να μαζέψουμε καπάκια αφού ο παππούς μας έχει μαγαζί εστίασης, συνεπώς χρειάστηκε μόλις ένα βράδυ για να τα έχουμε στα χέρια μας. Αφού παίξαμε ξεχωρίζοντας τα σύμφωνα με το σχέδιο τους, βάλαμε μπροστά τις δραστηριότητες μας. 

Η μια- που είναι και η πιο απλή στην ετοιμασία της- αφορά σε ψάρεμα καπακιών όμως με το... κεφάλι μας! Θα χρειαστούμε: 

• Ένα σχετικά βαθύ μπολ- κατά προτίμηση διάφανο. 
• Κάμποσα μεταλλικά καπάκια. 
• Μερικά σύρματα πίπας- ανάλογα το κεφάλι του παιδιού, εμείς χρειαστήκαμε τρια και μισό. 
• Έναν μαγνήτη  
• Κόλλα θερμής σιλικόνης. 

Απλά τα πράγματα. Φτιάχνουμε ένα σαν στεφάνι από τα σύρματα και στην μπροστά μεριά ενώνουμε πάλι σύρμα στου οποίου την άκρη έχουμε κολλήσει έναν μαγνήτη. Γεμίζουμε το μπολ με νερό μέχρι την μέση, ρίχνουμε τα καπάκια και εξηγούμε τους κανόνες. 

Να ψαρέψουμε δηλαδή τα καπάκια μόνο με το κεφάλι μας. Τα χέρια μας δεν επιτρέπεται να τα χρησιμοποιήσουμε παρά μόνο για να αφαιρέσουμε τα καπάκια από τον μαγνήτη αφού τα πιάσουμε! 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος- ο οποίος είχε εξασκηθεί πολύ από δύο χρονών στο συμβατικό ψάρεμα με τα χέρια- δυσκολεύτηκε πολύ αρχικά να δώσει τον έλεγχο στον αυχένα του! Χρειάστηκε πολλές φορές να του θυμίσω πως δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσει τα χέρια του! Μόλις όμως ξεκίνησε να πιάνει τα πρώτα ενθουσιάστηκε και δεν έλεγε να σταματήσει μέχρι να τα ψαρέψει όλα! (και είχα βάλει πολλά!) 

Να τονίσω πως δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Τα αρχικά καπάκια στην μέση πιάνονται εύκολα. Τα ακριανά όμως θέλει πολύ συγκεκριμένες κινήσεις με το κεφάλι για να τα καταφέρει! Αν ο μαγνήτης είναι μεγάλος σαν τον δικό μας, ενίοτε πιάνει και δυο με τρία καπάκια ταυτόχρονα, δίνοντας διπλή και τριπλή χαρά στον μικρό ψαρά! Είναι μια εξαιρετική δραστηριότητα συντονισμού κινήσεων. Μια που ήδη έχουμε επαναλάβει και σίγουρα θα επαναλάβουμε πολλές ακόμα φορές. 

Για την επόμενη δραστηριότητα με τα καπάκια θα χρειαστούμε: 

• Ένα παλιό cd που δεν χρειαζόμαστε
• Ένα ρολό από χαρτί κουζίνας
• Μερικά γλωσσοπίεστρα
• Μερικά καπάκια. (δεν νομίζω πως χρειάζεται να είναι μεταλλικά, μπορείτε και πλαστικά) 
• Πον Πον διάφορα μεγέθη, (να χωράνε όμως στα καπάκια)
• Θερμή κόλλα σιλικόνης. 
• Έναν καλό χαρτοκόπτη.
• Μια τσιμπίδα εκμάθησης για παιδιά.

Κολλάμε με την σιλικόνη το ρολό κουζίνας στο cd. Έπειτα με τον χαρτοκόπτη κόβουμε μικρές οπές σαν να δημιουργούμε κλαδιά δέντρου. Για μικρότερες ηλικίες αφήνουμε μεγαλύτερα κενά ανάμεσα στα ξυλάκια, δηλαδή χρησιμοποιούμε λιγότερα ξυλάκια. Μέσα στις οπές τοποθετούμε τα γλωσσοπίεστρα. Σε μας τα τοποθέτησε όλα ο ίδιος ο Δημήτρης Γεράσιμος. Μετά κολλάμε τα καπάκια στην άκρη των γλωσσοπίεστρων, ανάποδα. Αυτό ήταν. 

Έτοιμη η δραστηριότητα μας. Το μικράκι μας πρέπει να πιάσει τα πον πον με την τσιμπίδα και να τα βάλει πάνω στα καπάκια. Σκοπός μας να μην ρίξει κανένα και να βάλει πον πον διαφορετικών μεγεθών διότι έχει διαφορά στο πιάσιμο της λαβής που θα χρειαστεί να κάνει το χεράκι του. 

Δεν είναι εύκολο για τα μικρά χεράκια. Θέλει συντονισμό, λεπτό χειρισμό για να μην ρίξουν τα πον πον που έχουν ήδη τοποθετήσει, είναι καθαρά μια άσκηση δεξιοτήτων. Εγώ, αφού τοποθέτησε όλα τα πον πον, του έβαλα να τοποθετήσει και μικρά ξύλινα τουβλάκια τα οποία απαιτούν ακόμα καλύτερο χειρισμό της τσιμπίδας αφού είναι σκληρά και πρέπει να τα πιέσει με συγκεκριμένο τρόπο. Είχα δίκιο και ήταν όντως πιο απαιτητικό αφού τον κούρασε περισσότερο. 

Να τονίσω πως παρότι κάνουμε ασκήσεις με πιάσιμο αντικειμένων από 18 μηνών σχεδόν, (είτε με τσιμπίδα, είτε με κουτάλια, είτε με ειδικές λαβές σαν ψαλίδι), η συγκεκριμένη τον δυσκόλεψε αρκετά. Διότι έπρεπε να τα ακουμπήσει σε συγκεκριμένο πλαίσιο, μικρό και να προσέξει κιόλας μην ρίξει τα άλλα. Ακόμα μια εξαιρετική δραστηριότητα μέσα στην απλότητα της!