Κυνήγι αυγών 2022 - indoor edition.

 Δεν ήταν ο αρχικός σκοπός να γίνει το φετινό κυνήγι αυγών μέσα στο σπίτι. Ωστόσο, ο καιρός μας τα χάλασε εκείνο το Σαββατοκύριακο και εγώ ήμουν πολύ κουρασμένη από άλλες υποχρεώσεις ώστε να προσπαθήσω να το διοργάνωσω έστω και έτσι, στο παρελθόν το έχω κάνει, στον κήπο και με παιχνίδι στο δεντρόσπιτο- όπως είχα σχεδιάσει. 

Φέτος λοιπόν, δεν στόλισα και πέρα από το βάψιμο αυγών από φελιζολ, δεν είχα κανονίσει κάτι περισσότερο. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που το κάναμε απόγευμα- μιας και δύο από τους καλεσμένους μας δεν μπορούσαν πρωί. Δεν χρειάστηκε όμως και τίποτα περισσότερο. Τα παιδιά έπαιξαν μέχρι τελικής πτώσεως και οι μαμάδες γελάσαμε μέχρι δακρύων. Από τις 5 το απόγευμα, το ληξαμε στις 11 το βράδυ- το λες και επιτυχία. 

Οι ανήλικοι καλεσμένοι ήταν οχτώ. Συνεπώς είχα οχτώ διαφορετικά χρώματα αυγών όπως πάντα. Ένα για κάθε παιδί. Δύο πασχαλίτσες επίσης ανά άτομο που έπρεπε να βρουν και έναν σοκολατένιο λαγό ο καθένας. Για τους λαγούς είχα γράψει γρίφους. Μόλις κάποιος έβρισκε έναν λαγό, δεν συμμετείχε πλέον στο συγκεκριμένο κυνήγι. Νομίζω πως αυτό ήταν και το πιο απολαυστικό κομμάτι. Έχουν μεγαλώσει αρκετά και το επίπεδο δυσκολίας μπορεί πλέον να ανέβει. (Το θέμα είναι πόσους γρίφους να αυτοσχεδιάσει πια αυτή η μάνα!!) 

Οι φετινοί ήταν οι εξής: 

(Ένα ξύλινο διακοσμητικό καράβι στο σαλόνι:)

Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε 

Καραβάκια μες το σπίτι 

Δεν με βλέπετε καλέ;

(Στη βιβλιοθήκη του μαϊμουδιού:) 

Λέξεις όμορφες

Λέξεις πολλές

Που να κρύβονται αυτές;

(Στο πάνω μέρος της κουκέτας-εγινε μάχη στο συγκεκριμένο γρίφο:) 

Ξύλινη σκεπή

Και μια καταπακτή

Λες να υπάρχει κάτι εκεί;

(Στο γραφείο του μαϊμουδιού:)

Τσάντα, γόμες και μολύβια

Διαβάσματα πολλά

Βαρεμάρα από τις λίγες

Μα μαθαίνω τόσα πολλά

(Μέσα στο μίξερ στην κουζίνα:) 

Γυρίζει γύρω γύρω

Κάνει θόρυβο πολύ

Νοστιμιές όμως μας φτιάχνει

Μέσα σε μια στιγμή

(Μέσα στο ψυγείο:) 

Τα κρατάει παγωμένα

Επί παντός καιρού

Το ανοίγεις και φωτίζει

Αν το κλείσεις σκοτάδι παντού

(Πίσω από την πόρτα που οδηγεί στα σκαλιά της σοφίτας: Αυτός τα παιδεψε πολύ)

Έχει σύρτη καλυμμένο

Σκούρο καφέ και ξύλινο

Οδηγεί κάπου ψηλά

Όπου έχει παιχνίδια πολλά

(Σε μια ξύλινη καμηλοπάρδαλη διακοσμητικό στο σαλόνι:) 

Το πιο ψηλό ζώο της ζούγκλας

Είναι αυτό

Πανέμορφο και ξύλινο

Κάτι κρύβει και αυτό.

Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να κρύψω τα αυγά μέσα στο σπίτι. Διότι δεν ήθελα να είναι μέσα σε ντουλάπια ή κάτω από αντικείμενα για να υπάρχει και λίγη τάξη στο κυνήγι. Παρόλα αυτά, κάποια δεν τα βρήκαν εύκολα- συνεπώς ο σκοπός επιτευχθεί. Πολύ γέλιο έπεσε επίσης με τη μαμά που έβαλε όλα τα παιδιά μέσα στο μπάνιο μέχρι να κρύψω εγώ τα αυγά- με τραγελαφικές καταστάσεις να διαδραματίζονται εκεί μέσα!!

 

Κυνηγήσαμε λοιπόν, παίξαμε, ζωγραφισαμε, γελάσαμε, φάγαμε, ξαναπαιξαμε και δώσαμε το ραντεβού μας για του χρόνου! Τώρα ευελπιστώ να καταφέρω και ένα αυτοσχέδιο κυνήγι αυγών την Κυριακή του Πάσχα στο χωριό του γαμπρού μου. 

Εσείς; Ακόμα να παίξετε κυνήγι αυγών;;  

Το ρημάδι το σωσίβιο..

 Τις προάλλες, καθώς πηγαίναμε κολυμβητήριο με το μικρό, έπεσε το μάτι μου πάνω σε μια μητέρα. Είχε το μωρό της στο καρότσι, περπατούσε και φορούσε ακουστικά. Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που ήπιε καφέ από το πλαστικό ποτήρι που κρατούσε. Αργά, σχεδόν τελετουργικά- μπόρεσα με ευκολία να διακρίνω την απόλαυση, την ηρεμία στο βλέμμα της. Κατάλαβα. 

Ήταν για αυτήν, αυτή η ώρα της ημέρας. Που μέσα σε όλα, κατάφερε να βρει λίγο χρόνο για τον εαυτό της- με όποιο τρόπο ήταν αυτό εφικτό. Βγάζοντας το μωρό βόλτα με το καρότσι, της δόθηκε το προνόμιο να πιει ένα ζεστό καφέ, να ακούσει τα αγαπημένα της τραγούδια. Χαμογέλασα. Με λίγη θλίψη ίσως. 

Παρόμοια περιστατικά βλέπω παντού. Τη μητέρα που την ώρα που έχει φροντιστήριο το παιδί, τρέχει γύρω από το τετράγωνο. Τη μητέρα που καθυστερεί παραπάνω από το κανονικό στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ. Τη μητέρα που μιλάει στο τηλέφωνο ή σε μυνήματα με φίλους που δεν προλαβαίνει να δει, στην αναμονή κάθε δραστηριότητας. Τη μητέρα που το βράδυ που βάζει το παιδί της για ύπνο, ονειρεύεται να βάλει εκείνο το ποτήρι κρασί, να δει εκείνη την ταινία, να διαβάσει εκείνο το βιβλίο- αλλά τελικά αποκοιμιέται αποκαμωμενη λίγο μετά... Τη μητέρα που στην ουσία παλεύει να βρει χρόνο ώστε να κάνει αυτό το κάτι που θα γεμίσει το μέσα της. Που θα της δώσει δύναμη και ενέργεια να συνεχίσει αυτή την τρέλα.  

Κάθε μέρα, κάθε ώρα και λεπτό, κάθε μητέρα έχει ακριβώς μπροστά της ένα σωσίβιο και περιμένει κάποιος να της το πετάξει. Μα αυτό δεν γίνεται. Παλεύει λοιπόν μόνη, εξαντλείται, απογοητεύεται, μα εν τέλει βρίσκει τη δύναμη και το πιάνει η ίδια. Άλλωστε, σε αυτή τη ζωή η σωτηρία μας είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη. Και εφόσον η μητέρα είναι υπεύθυνη και για τη σωτηρία ενός ή και παραπάνω άλλου πλάσματος- μέχρι αυτό να μπορεί να σωθεί επίσης μόνο του- δεν έχει άλλη επιλογή. Θα κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να σωθεί η ίδια. Να είναι η ίδια πρώτη καλά, ώστε να είναι κατά συνέπεια καλά και η οικογένεια της. 

Οποιαδήποτε βοήθεια ωστόσο είναι ευπρόσδεκτη. Ας το θυμόμαστε αυτό. Δεν χρειάζεται να είναι η δική σου γυναίκα, φίλη, μητέρα- στην οποία άλλωστε οφείλεις να προσπαθήσεις να δώσεις λίγο από αυτόν τον πολύτιμο χρόνο. Μπορεί να είναι η μητέρα που παλεύει να ανεβάσει το καρότσι στο πεζοδρόμιο. Η μητέρα που κουβαλάει βαριές σακούλες με ψώνια και παλεύει να ανοίξει την πόρτα. Η μητέρα που περιμένει υπομονετικά αυτή την προτεραιότητα στη σειρά οποιασδήποτε υπηρεσίας- με το μωρό αγκαλιά- προτεραιότητα που δεν έρχεται σχεδόν ποτέ. Η μητέρα που έρχεται αντιμέτωπη με μια κρίση του νηπίου της στη μέση του εμπορικού κέντρου. Σταματά λίγο ότι κάνεις. 

Πέτα το ρημαδι το σωσίβιο...

42 and fabulous...

 42 λοιπόν. Ή τριάνταδωδεκα που λέει μια φίλη. Ή Δύο εικοσάρες και ένα δίχρονο, θα συμπληρώσω εγώ. Ταιριάζουν όλα. 

Σκεφτόμουν λοιπόν, πως ναι μεν έχω την τύχη να έχω γεννηθεί στην αρχή της άνοιξης- με ότι συνέπειες έχει βέβαια αυτό στην κυκλοθυμικότητα του χαρακτήρα μου- ταυτόχρονα όμως έχω την ΑΤΥΧΙΑ τα γενέθλια μου να πέφτουν ή λίγο πριν το καρναβάλι, ή λίγο μετά το καρναβάλι ή ακριβέστερα πάνω στο καρναβάλι και εγώ κατά κύριο λόγο... ΜΙΣΩ το ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ! 

Το ξανασκέφτηκα σήμερα που ο Δημήτρης Γεράσιμος επέμενε να ντυθώ αποκριάτικα, εγώ επέμενα να του εξηγώ πως γενέθλια έχω, όχι καρναβάλια και τελικά συμβιβαστήκαμε σε μερικά ζευγάρια αστεία γυαλιά- το μόνο συνήθως καρναβαλικό πράγμα που θα δεις πάνω μου- εκτός από όταν εργάζομαι που αναγκάζομαι εκ των πραγμάτων να μασκαρευτω... (Όνειρο ζω μην με ξυπνάτε!) 

Και τώρα που γράφω όλα αυτά, σκέφτομαι ότι ο ξάδελφος μου ο Κωστής θα το διαβάσει και θα με πάρει να μου πει πως φυσικά και τα γενέθλια μου πέφτουν καρναβάλι, αφού είμαι και η ίδια για τα καρναβάλια, αφού είμαι Καραγκιόζης και ότι άλλο όμορφο σκεφτεί έτσι απλά για να μου δείξει την αγάπη του όπως μόνο αυτός ξέρει. 

Δεν ψαρώνω όμως πια και ας είμαι ψαράκι...

Διότι τώρα είμαι 42. 

Ξέρω πότε ο άλλος αστειεύεται και πότε όχι. Το ένστικτο μου είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Έχω μάθει να ακούω περισσότερο και να μιλάω λιγότερο. Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν για τίποτα. Δεν επιβάλλω τη γνώμη μου σε κανέναν. Αποφεύγω τους ανούσιους καβγάδες. Αποφεύγω τους ανούσιους ανθρώπους. Δεν σπαταλώ το χρόνο μου σε πράγματα που δεν με ευχαριστούν. Αντίθετα, τον διαθέτω αποκλειστικά σε όσα με γεμίζουν και μου δίνουν χαρά. 

Ταυτόχρονα...

Φοράω ήδη γυαλιά πρεσβυωπιας. Χρειάζομαι ολόσωμο εμπλαστρο. (Το διάβασα σήμερα και πολύ ταυτίστηκα!) Κάθομαι και σηκώνομαι από την καρέκλα με "όπαλακια"! Μου παίρνει πέντε λεπτά να αλλάξω πλευρό στο κρεβάτι. Κοιμάμαι αγκαλιά με θερμοφόρα. Κάθε μέρα χρησιμοποιώ όλο και περισσότερες ατάκες της μάνας μου. Ενίοτε τυχαίνει να κλείνουν τα μάτια μου ενώ είμαι καθιστή. Αυτή τη στιγμή που γράφω έχω κουβερτούλα στα πόδια μου.

Όμως...

Αρχίζω επιτέλους να αγαπώ ξανά την Γιάννα. Να την ακούω. Να την νταντεύω. Δεν φοβάμαι να πω όχι. Να παραδεχτώ ότι δεν μπορώ. Να ζητήσω βοήθεια. Να βάλω τις ανάγκες μου πάνω από άλλων. Αρχίζω πάλι να πιστεύω στον εαυτό μου. Στις δυνάμεις μου. Στις ικανότητες μου. 

42 λοιπόν. Δόξα τον Θεό. Και η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πως να φερθώ ανάλογα με την ηλικία μου. Είναι βλέπετε η πρώτη φορά που είμαι 42! Και θα είναι και η τελευταία. Πότε να μάθω;;; 😉😂🥰 

#bdaygirl #ΤηνΒγαλαμεΚαιΦετος #ΔενΘαΠεθανουμεΠοτεΚουφαλαΝεκροθαφτη #ΛεμεΤωρα

Έντεκα χρόνια... Σιωπή.

 Τίποτα. Κενό. 

Το πένθος είναι πολύ προσωπικό. Μοναδικό. Άκρως μοναχικό. 

Έντεκα χρόνια πέρασαν από εκείνο το πρωινό του Φλεβάρη που μου είπε ο Παναγιώτης ότι χάσαμε το μωρό μας. Ότι τελικά δεν τα κατάφερε. Όσο και αν πάλεψε. Έντεκα χρόνια και δεν έχω λόγια.

Μόνο αυτή η καρδιά που βρήκα σήμερα μετά την εκκλησία, μίλησε στη δική μου καρδιά. Γιατί ήταν και αυτή τσαλαπατημενη, ταλαίπωρη, σχεδόν άσχημη να θες να αποτρέψεις το βλέμμα.  Τόσα πόδια την ποδοπάτησαν μέχρι που βρέθηκε στον δικό μου δρόμο. Και κοντοστάθηκα. Την κοίταξα και σας ορκίζομαι ένιωσα πως βλέπω τη δική μου καρδιά. 

Σιωπή. Νιώθω κουρασμένη. Θα πέσω να κοιμηθώ νωρίς απόψε. Πάντα άλλωστε ξημερώνει μια καινούργια μέρα. Που τουλάχιστον για έναν ακόμη χρόνο δεν θα είναι 15 του Φλεβάρη.

Μια βρωμούσα ετών εφτά!

 Όταν γεννήθηκε η βρωμουσα μου, άκα η ανιψιά μου, είχε το πιο εκνευριστικο κλάμα που είχα ακούσει ποτέ μου. Όλο της το πρόσωπο συμμετείχε με πάθος σε αυτό, αλλοιώνοντας εντελώς τα όμορφα χαρακτηριστικά της. Θυμάμαι που είχα πει στην αδελφή μου "Βοήθεια σου" και γέλασα χαιρεκακα για όλα όσα μου έσερνε όταν ήμασταν παιδιά ότι τάχα μου το παιδί μου θα με βασανίζει, θα κάνει, θα δείχνει και πολύ χαιρομουν- το ομολογώ- που ξαφνικά το κλάμα της νεογέννητης κόρης της ακουγόταν σε όλο τον όροφο μαιευτικής όταν εγώ έπρεπε να κοιτάω τον Δημήτρη Γεράσιμο για να δω αν κλαίει. 

Η Χριστίνα, άκα βρωμουσα, όσο μεγάλωνε έπαψε να κλαίει με τόση ευκολία και με τόσο μένος, έβγαλε όλο αυτό το νεύρο σε πείσμα που σπάει κόκαλα, από την στιγμή που μίλησε ξέχασε να σταματήσει, έγινε όσο κοκέτα δεν είμαστε όλες οι θηλυκές του σογιου μαζί και από την πρώτη στιγμή που κοίταξε το μαϊμουδι στα μάτια έγινε ο προσωπικός της ήρωας, ο μεγάλος της ξάδελφος, το Α και το Ω της κάθε μέρας της.

Όσο μεγάλωνε έβρισκε με μαθηματική ακρίβεια όλα τα κουμπιά μου. Μαζί και του Δημήτρη.  Καλά και κακά. Μιλάμε για γνήσιο ταλέντο. Η σχέση μας κατέληξε να είναι "Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε". Κάτι σαν την σχέση μου με την Σουλτάνα ένα πράγμα. Να είναι νύχτα έξω και η Χριστίνα να επιμένει ότι είναι μέρα. Να τρώει το φαγητό σου και να σου λέει κατάμουτρα ότι είναι αηδία. Να ζητάει την ίδια ώρα να της ετοιμάσω μόνο εγώ γλυκά για την κάθε ξεχωριστή περίσταση της και να δηλώνει με σιγουριά πως δεν πρόκειται να την απογοητεύσω. Να μου στέλνει να της αλλάξω μέχρι και μπαταρίες στα παιχνίδια της γιατί μόνο εγώ μπορώ. Να παρατηρεί κάθε φορά που βάφομαι ή χτενίζομαι και να έχει την πιο αφοπλιστικά ειλικρινή άποψη. Να τσακώνεται με τον Δημήτρη, να μένει εντελώς ατάραχη ενώ ο ίδιος χτυπάει το κεφάλι του στο μαξιλάρι από τα νεύρα του . Ταυτόχρονα, να ξεσπάει σε γοερά κλάματα, επειδή το μαϊμουδι δεν θέλει να τον ακολουθεί παντού ενώ η ίδια θέλει να μπαίνει μέχρι και στην τουαλέτα μαζί του. Να είναι μέρα έξω και η ίδια να επιμένει ότι είναι νύχτα... 

Σας ορκίζομαι όμως, κάθε που χτυπάει την πόρτα μου και ακούω τη χαρακτηριστική φωνή της, αμέσως χαμογελάει η καρδιά μου. Κάθε που τα ακούω να παίζουν και νιώθω πως μεγαλώνουν κατά κάποιο τρόπο σαν αδέλφια, χάνω έναν χτύπο από την καρδιά μου. Κάθε που κοιτάζει όλο λατρεία τον Δημήτρη, νιώθω πως θα έχει ένα στήριγμα για όλη του την ζωή. Το ίδιο και εκείνη. Κάθε φορά που συζητάμε και οι τρεις μαζί σοβαρά, κλαίω και γελάω ταυτόχρονα. Και σας ορκίζομαι, το κακαριστό της γέλιο είναι ότι πιο όμορφο έχετε ακούσει στην ζωή σας.

Η ανιψιά μου,  η Χριστίνα μου, είναι η κόρη που δεν έχω. Είναι το alter ego μου, η προσωπική μου πρόκληση, η όμορφη νεράιδα μου. Η μοναδική βρωμούσα μου. Η δική μου. Και δεν θα την άλλαζα για τίποτα στον κόσμο.... Χρόνια πολλά μικρή μου. Dream big... 

Οχτώ χρόνια "Όταν γεννήθηκα ξανά"

 Μόλις έξι μηνών ήταν ο Δημήτρης Γεράσιμος, όταν αποφάσισα να πατήσω το κουμπί δημοσίευσης στην πρώτη ανάρτηση τούτης εδώ της διαδικτυακής γωνίτσας. Τέλη Γενάρη. Είκοσι νομίζω. 

Δεν διαβάζω συχνά εκείνες τις πρώτες αναρτήσεις. Νιώθω πως είναι πρόχειρες, ίσως και κάπως επιτηδευμένες. Με τα χρόνια αυτό άλλαξε. Ωρίμασαν οι σκέψεις μου και ταυτόχρονα ο τρόπος έκφρασης τους- κάπως σαν την ίδια την μητρότητα. Ξεκίνησα λίγο αδαής, προσποιούμενη ότι τα ξέρω όλα και με τα χρόνια έμαθα να βασίζομαι πρωτίστως στο ένστικτο μου. Έτσι και εδώ μέσα. 

Παραδόξως, μέσα από αυτή την καταγραφή των συναισθημάτων και των σκέψεων μου, με γνώρισα καλύτερα. Ο γραπτός ο λόγος βάζει τα πάντα σε τάξη- πιστέψτε με- και ταυτόχρονα σε αναγκάζει να κοιτάς κατάματα ξανά και ξανά πράγματα που πολλές φορές αρνείσαι καν να παραδεχτείς. Άπαξ όμως και βρουν το δρόμο τους στο χαρτί- ή στην συγκεκριμένη περίπτωση στην οθόνη- δεν μπορείς πλέον να τα αγνοείς. 

  Το έχω γράψει ξανά, η ύπαρξη αυτής της διαδικτυακής γωνίτσας, ήταν και είναι η ψυχοθεραπεία μου σε όλα αυτά τα χρόνια που είμαι μητέρα. Η μητρότητα έχει εξελιχθεί σε πολλή μοναχική ιδιότητα, ενώ δεν θα έπρεπε. Στην Αφρική λένε πως χρειάζεται ένα ολόκληρο χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί και μέσα σε αυτό το γνωμικό κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια. Η δική μας γενιά δεν το έχει αυτό. Συνεπώς, αναζητούμε αυτό το "χωριό" μέσα σε αυτόν τον καινούργιο διαδικτυακό κόσμο. 

Προσωπικά, υπήρξα τυχερή διότι γνώρισα μόνο όμορφους ανθρώπους εδώ μέσα. Και αρκετούς από αυτούς τους γνώρισα εν τέλει και δια ζώσης. Εμπνεύστηκα με υπέροχες ιδέες από άλλες μανούλες, σκέφτηκα πράγματα από άλλη οπτική γωνία, πήρα γνώσεις που δεν είχα, γέλασα και έκλαψα παρέα με άλλες μητέρες έστω και ετεροχρονισμένα. Κρύβει μαγεία το διαδίκτυο αν ξέρεις να το χρησιμοποιείς και δεν το αφήσεις να σε χρησιμοποιήσει- το έχω πει και αυτό άπειρες φορές. 

Οχτώ τα χρόνια λοιπόν για το "Όταν γεννήθηκα ξανά" και εύχομαι να συνεχίσω να εξελίσσομαι μέσα από αυτό. Παρέα με αυτά τα πατουσακια που ήταν, είναι και θα είναι η έμπνευση μου, να μεγαλώνω και εγώ, και αυτό το ημερολόγιο. Έτσι όμορφα. Με ειλικρίνεια και ταπεινότητα. Άλλωστε δεν ξέρω άλλο τρόπο...

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη. (2021)

 Όπως κάθε χρόνο, έτσι και το φετινό μας γράμμα στον Άγιο Βασίλη ήταν μια μικρή γιορτή. 

Φάγαμε ένα από τα αγαπημένα φαγητά του Δημήτρη Γεράσιμου, είχαμε λιχουδιτσες, ανάψαμε το τζάκι και αφού γράψαμε το γράμμα, είδαμε το λατρεμένο Polar Express. Με την μόνη διαφορά πως φέτος είχαμε και ένα καινούργιο μέλος σε όλη αυτή την ιεροτελεστία. Τον τετράποδο μπελά μας, τον Ρόδα. 

Ήταν η μοναδική χρόνια, που το μαϊμουδι αποφάσισε τελευταία στιγμή τι θα ζητήσει από τον Άγιο, η μοναδική φορά που ζήτησε κάτι που υπάρχει στο εμπόριο,  η μοναδική χρόνια που του έδωσε εναλλακτική σε περίπτωση που δεν μπορεί το πρώτο δώρο και η μοναδική χρόνια που δεν θέλησε να ανακατευτώ καθόλου στην διαδικασία ακόμα και αν έκανε ορθογραφικά λάθη. 

Για να δούμε. Θα μας κάνει και φέτος το χατίρι; Τι θα μας γράφει ο Δησιμος στο γράμμα του όταν και εάν φτάσει με το καλό σπίτι μας; Εγώ πάντως ανυπομονω...