Σάββατο 16 Ιουλίου 2016

Και εσείς εδω; Σας έχω tips!! (διακοπές στην μπανιέρα τελικά!)

Φτάσαμε σχεδόν στα μισά του καλοκαιριού, και παρότι άλλη ανάρτηση είχα σκοπό να γράψω,  έβλεπα εκστασιασμένη στην οθόνη του κινητού μου τόσα όμορφα μέρη από διακοπές φίλων- διαδικτυακών και μη- που δεν μπόρεσα παρά να μελαγχολήσω λίγο που εγώ βρίσκομαι ακόμα μια χρονιά στο σαλόνι του σπιτιού μου! Έχω και την  Σοφία που μας κολάζει με τις κοινοποιήσεις περί Gerald Batler στην Μύκονο, παίζει και Gerald Batler σήμερα το Star, (και για αυτό η Σοφία φταίει που το έμαθα, δεν είχα πάρει μυρωδιά!), ελπίζω η ανάρτηση να έχει συνειρμό και να εκπληρώσει τον στόχο της. (αλλιώς για όλα θα φταίει ο Gerald Batler που λοξοκοιτάω ενώ γράφω!) 

Ποιος είναι αυτός ο στόχος; Μα να σας ευθυμήσω βρε,  όλους εσάς που ξεμείνατε πίσω σαν και μας και να σας δώσω ιδέες, έμπνευση και όρεξη να κάνετε διακοπές ακόμα και αν είστε στο ίδιο σας το σπίτι! 

Κατ'αρχάς μην μου στεναχωριέστε. Η μισή Ελλάδα, αν όχι και περισσότερη, αδυνατεί φέτος (και πέρσι και πρόπερσι μην σου πω) να πάει διακοπές. Αυτοί οι τυχεροί που πάνε, συνήθως έχουν μαμά, μπαμπά, συγγενείς, κουμπάρους σε υπέροχα παραθαλάσσια μέρη και έτσι μπορούν- και πολύ καλά κάνουν- να γλυτώσουν τα λεφτά του καταλύματος και να έρθουν και κοντά με αγαπημένα πρόσωπα. (τ'ακούς κουμπάρε, του χρόνου ερχόμαστε Πάρο- θες δεν θες!) Ακόμα και αν στεναχωριέστε λίγο, shake it off γρήγορα, σκεφτείτε πόσο τυχεροί είναι όσοι λείπουν και ευχηθείτε με γνήσια χαρά να περάσουν υπέροχα διότι η θετική ενέργεια επιστρέφει πάντα πίσω και το πιστεύω ακράδαντα αυτό! 

Θα προσπαθήσω να μην πω πράγματα που έχουν ήδη ειπωθεί. Αυτά που θα προτείνω εγώ, είναι αυτά που η ίδια κάνω, προκειμένου να φέρω λίγη από την αύρα των διακοπών στην καθημερινότητα μας! 

Το καλοκαίρι η πόλη αδειάζει, ευκαιρία να την δείτε λίγο διαφορετικά. Όλες οι πόλεις έχουν τις ομορφιές τους, αρκεί να είμαστε πιο παρατηρητικοί. Κατεβείτε στο κέντρο και πάρτε το χρόνο σας στην βόλτα. Παρατηρήστε τα κτίρια, τα δέντρα, τα λουλούδια, τους ίδιους τους ανθρώπους. Θα ξαφνιαστείτε!

Αν μένετε σε παραθαλάσσια πόλη όπως εγώ- τόσο το καλύτερο. Πηγαίνετε μια βόλτα στο λιμάνι, με καφέ στο χέρι, και καθίστε και χαζέψτε όλους αυτούς τους τουρίστες που έχουν την τύχη να ταξιδεύουν. "Κλέψτε" λίγη από την χαρά τους, την λαχτάρα τους, την αλμύρα που είναι κολλημένη πάνω τους αν μόλις επιστρέφουν.  Εγώ το κάνω αυτό παρέα με το μαιμουδάκι που πάντα δίνει μια ακόμα νότα μαγείας με όλα όσα παρατηρεί και τον εντυπωσιάζουν, πράγματα που εμείς έχουμε πάψει να βλέπουμε- (αλήθεια, πότε πάψαμε να τα βλέπουμε;)- με όλα όσα ονειρεύεται και ο ίδιος να κάνει αγνοώντας τις δυσκολίες, πιστεύοντας βαθιά μέσα του πως πράγματι θα τα κάνει. Γίνεται να μην πιστέψεις και εσύ; 

Μπείτε στο λεωφορείο ή στο τρένο και πηγαίνετε μια βόλτα κοντινή, χωρίς προορισμό - μόνο για την διαδρομή- και επιστρέψτε στο τέλος του δρομολογίου από εκεί που ξεκινήσατε. Δεν χρειάζεται να βγείτε από την πόλη, εμείς το κάνουμε συνέχεια αυτό με τον Δημήτρη Γεράσιμο και ειλικρινά περνάμε υπέροχα. Ειδικά το τρένο σου δίνει μια μοναδική αίσθηση φυγής και ταξιδιάρικης διάθεσης- ενώ βλέπεις την πόλη σου από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα. 

Έχω την τύχη να μένω μόλις δέκα λεπτά από την θάλασσα- με τα πόδια- και ακόμα και τον χειμώνα αποτελεί οπωσδήποτε μια εβδομαδιαία εξόρμηση μας. Τώρα το καλοκαίρι εννοείται πως είναι σχεδόν καθημερινή- όμως... Πάμε πάντα είτε πολύ πρωί, (κάποιες φορές και πριν καν ξημερώσει- τα έχουμε πει το παιδί μου είναι εξαιρετικά πρωινός τύπος), είτε στο ηλιοβασίλεμα. Η μαγεία αυτές τις ώρες της μέρας είναι διπλή. Τι σημασία έχει αν είμαστε στην πόλη μας; Εγώ θα του πάρω γρανίτα ή έξτρα παγωμένη και λαχταριστή σοκολάτα ή ένα πλούσιο παγωτό λες και είμαστε διακοπές. Θα παρατηρήσουμε την θάλασσα, την θέα και τον ουρανό λες και δεν έχω μαγείρεμα να με περιμένει σπίτι, λες και τα ασιδέρωτα δεν έχουν γίνει βουνό. 




Εάν δεν μένετε κοντά στην θάλασσα, βρείτε τους ιδανικότερους κοντινούς προορισμούς και φροντίστε μέσα στο Σαββατοκύριακο να πάτε μια αυθημερών εκδρομή. Να φτάσετε δίπλα στο κύμα νωρίς το πρωί και να φύγετε με το ηλιοβασίλεμα. Να ξεκινάτε νωρίς την μέρα σας- κάνει την διαφορά. Θα το λέω πάντα ευελπιστώντας κάποιος να με ακούσει! Βρείτε όμορφα ξενοδοχεία με πισίνα που έχουν δωρεάν είσοδο- και όμως υπάρχουν- αλλιώς φροντίστε τουλάχιστον μια φορά να απολαύστε ένα μπάνιο στην πισίνα ενός πολυτελούς ξενοδοχείου - ακόμα και αν χρεώνει είσοδο- δεν φαντάζεστε πόσο θα ξεχωριστοί θα νιώσετε και πόσο θα ξεκουραστείτε ψυχικά. 




Μην μου σνομπάρετε το βουνό.! Μια πολύ ζεστή μέρα, μια βόλτα στο βουνό για ένα ξεχωριστό πικνικ με λαχταριστά φαγητά από το σπίτι, μπορεί να είναι πολύ πιο ιδανική λύση από μια βόλτα στην θάλασσα! Πάρτε μερικές ψάθες, φρούτα, νερό, λεμονάδα, τοματίνια, κουλούρια θεσσαλονίκης και κεφτεδάκια, φορέστε τα αθλητικά σας παπούτσια και απολαύστε το βουνό και τις δικές του μαγείες. (μόνο και μόνο η θέα της πόλης σας από ψηλά θα σας αποζημιώσει!) 




Δεν έχετε όρεξη να ξεσηκώνεστε, να χαλάτε λεφτά σε βενζίνη και σε καφέδες;  Δεν πειράζει καθόλου! Το σπίτι μας είναι πάντα το καταφύγιο μας  σωστά; Πάντα, όπου και να έχουμε πάει, όσο καλά και αν έχουμε περάσει, δεν γυρίζουμε πίσω και μπαίνοντας μέσα λέμε όλο ανακούφιση "Αααχ, σπίτι μου σπιτάκι μου!" (Το μαιμούδι λέει "Σπιτάκι μου, σπιτάκι μου!"). Το σπίτι μας είναι το δικό μας παλατάκι, τι μας εμποδίζει από το να το μετατρέψουμε σε πρώτης τάξεως ξενοδοχείο; 


Τίποτα απολύτως , σας το λέω εγώ! (και χωρίς να σας βάλω σε έξοδα περιττά!)

Στολίστε το σπίτι σας καλοκαιρινά, απλώστε δροσερά σεντόνια στους καναπέδες- αυτά που ήδη έχετε. Σίγουρα κάπου καταχωνιασμένο είναι και ένα ζευγάρι σεντόνια πιο καλά, πιο σατινέ, που δεν τα βάζετε τόσο συχνά γιατί δεν βολεύουν. Τα θυμηθήκατε; Ε, βγάλτε τα και στρώστε τα! Αυτά τα κεριά που έχετε καταχωνιασμένα σε κάθε πιθανό ντουλάπι του σπιτιού; Βγάλτε τα και αυτά. Μοιράστε τα σε μπαλκόνι, κρεβατοκάμαρα, μπάνιο και φροντίστε τα τα χρησιμοποιήστε! 




Φέρτε τις διακοπές και την αύρα ξενοδοχείου μέσα στο σπίτι σας! 

Πιείτε μπυρίτσα ή σανγρία με το άλλο σας εγώ στο μπαλκόνι, ακούγοντας αγαπημένα τραγούδια υπό το φως των κεριών. Παίξτε τάβλι μες την νύχτα και εκνευρίστε τους γειτόνους! Κάντε αφρόλουτρο μόνη ή με παρέα λες και σας το ετοίμασε το καλύτερο room service του καλύτερου ξενοδοχείου. Φορέστε τα μαγιό σας με το ζουζούνι σας και ανοίξτε το λάστιχο στο μπαλκόνι για ατελείωτο μπουγέλο. (πιστέψτε με αν δεν έχετε παίξει μπουγέλο με τρίχρονο που δεν έχει την αίσθηση του stop, δεν έχετε παίξει μπουγέλο χωρίς έλεος!) Βάλτε μερικά χαρτιά υγείας σε  μια λεκάνη με νερό και παίξετε παιχνίδια αφής με το μικράκι σας, αλεύρι και λίγο λάδι σε ένα κουτί και φέρτε την παραλία στο μπαλκόνι σας, νερό και μερικά παιχνίδια σε ένα ταπερ στην κατάψυξη και φτιάξτε μια παγοκολώνα έτοιμη για λιώσιμο! Πάρτε τον αφρό ξυρίσματος του άντρα σας και λίγη σόδα μαγειρικής και φτιάξτε χιόνι μέσα στο κατακαλόκαιρο! Αναποδογυρίστε όλα τα μαξιλάρια στο σαλόνι, βάλτε σεντόνια πάνω ανάψτε φακούς και παίξτε κατασκήνωση ή camping! Ξυπνήστε πρωί, πηγαίνετε στο φούρνο της γειτονιάς αγοράστε όποια λιχουδιά καίει ακόμα  και γυρίστε σπίτι και κάντε τους έκπληξη με ένα σπέσιαλ πρωινό χωρίς κούραση! Φτιάξτε μια- δυο πιατέλες με μικρές λιχουδίτσες και περάστε το απόγευμα σας στο μπαλκόνι προσποιούμενοι πως τρώτε ποικιλία στο αγαπημένο σας εστιατόριο!




Θέλετε και άλλα; 

Ξεχάστε για λίγο τις δουλειές, μαζέψτε τα πολλά παιχνίδια και μπιχλιμπίδια, (λιγότερο ξεσκόνισμα), φορέστε τα πυτζαμάκια ασιδέρωτα, ξεχάστε τα πολύπλοκα φαγητά και βρείτε και πάλι την μαγεία σε μια λαχαριστή ντοματοσαλάτα με ζεστό ψωμί από τον φούρνο, στον καγιανά, στις τηγανητές πατάτες, στα μακαρόνια με γαρίδες ή σάλτσα τόνου,στις αραβικές πίτες με τυρί, γαλοπούλα, ντομάτα, μαγιονέζα, στα γεμιστά της τεμπέλας και το τουρλού τουρλού με ότι λαχανικά βρείτε στο ψυγείο. Ξεχάστε λίγο τις ενοχές και τουλάχιστον μια φορά την βδομάδα παραγγείλετε σουβλάκια ή πίτσα- τουλάχιστον μια φορά την βδομάδα κρεμάστε τις κατσαρόλες ψηλά! Υποκύψτε στους πειρασμούς και μην λέτε όχι τόσο συχνά ούτε σε σας, ούτε στο παιδάκι σας- στις διακοπές όλα επιτρέπονται σωστά; 

Μα πιο πολύ από όλα γεμίστε την καρδιά σας με θετική διάθεση και αγάπη. Σκεφτείτε πως δόξα τον Θεό, έχουμε την υγεία μας- όλα τα άλλα θα έρθουν- που θα πάει ρόδα είναι και γυρίζει... Στο μεταξύ απλά αφιερώστε χρόνο, άπλετο χρόνο στην οικογένεια σας, ακριβώς όπως θα κάνατε στις διακοπές, συζητήστε, μοιραστείτε, όνειρα, γέλια και στιγμές.... 

Και τότε θα έχετε κάνει και εσείς τις διακοπές σας... 

(σας φιλώ γλυκά- τρέχω να απολαύσω τον υπόλοιπο Gerald!) 

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2016

Απωθημένα, στόχοι και όνειρα...σε αυτό το ταξίδι που λένε ζωή! Μια πρόσκληση/πρόκληση.. (Shabby Mommy)

Δύσκολα λέω όχι σε προ(σ)κλήσεις, και η συγκεκριμένη της γλυκιάς Μαρίας από αυτή την σχετικά νέα, μα τρομερά φινετσάτη και ρομαντική διαδικτυακή γωνίτσα, μου κέντρισε πολύ το ενδιαφέρον. 

Η Μαρία λοιπόν μας προ(σ)καλεί να αφιερώσουμε μια ανάρτηση για δέκα όνειρα/στόχους/απωθημένα που θα θέλαμε να έχουμε πραγματοποιήσει σε αυτό το ταξίδι που λένε ζωή...

Εύκολο. Από όνειρα, στόχους και απωθημένα άλλο τίποτα... Νομίζω πως η πρόκληση θα είναι να μείνω στα δέκα... Γιατί μπορώ με άνεση να σου βρω δέκα από το καθένα... Θα συμβιβαστώ με τρία απωθημένα, τρεις στόχους και τέσσερα όνειρα. Έτσι- επειδή τα όνειρα πρέπει πάντα να υπερτερούν... 


  • Νομίζω πως το μεγαλύτερο μου απωθημένο είναι πως θα ήθελα να είχα πολλά αδέλφια. Όχι ότι η Σουλτάνα δεν κάνει για δέκα, μα ειλικρινά, είναι κάτι που μου λείπει πολύ, για αυτό και πάντα επιδίωκα με πείσμα στενές σχέσεις με τα πρώτα μου ξαδέλφια, αλλά και ισχυρές και μακροχρόνιες φιλίες. 
  • Μάλλον από εκεί πηγάζει και το επόμενο απωθημένο μου που είναι μια μεγάλη, πολύτεκνη οικογένεια. Όνειρο που είχα από 8 χρονών παιδί, νομίζω πως έχω αρχίσει σιγά σιγά να αποδέχομαι πως δεν πραγματοποιούνται όλα τα όνειρα μας- τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που εμείς τα είχαμε κάνει εικόνα... 
  • Έχω και ένα χαζό απωθημένο, πολύ επιφανειακό. Θέλω να καταφέρω για μια φορά στην ζωή μου να οδηγήσω σωστά τα αυτοκινητάκια στο λούνα παρκ αντί να γυρίζω γύρω από τον ίδιο μου τον εαυτό σαν σβούρα. Ξέρω πως αυτό είναι αδύνατον, συνεπώς ξέρω πια καλά, πως θα μείνει ακριβώς αυτό- ένα απωθημένο.

  • Ο μεγαλύτερος στόχος της ζωής μου αυτή την περίοδο είναι να βρω τις ισορροπίες με τον εαυτό μου ώστε να τολμήσω μια ακόμα εγκυμοσύνη. Να σκεφτώ βαθιά μέσα μου αν τολμώ το ρίσκο, αν το θέλω τελικά πραγματικά, αν είναι η σωστή επιλογή για όλους μας. Δεν νομίζω πως μπορεί κανείς να καταλάβει την εσωτερική πάλη που βιώνω όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα... 
  • Ο αμέσως επόμενος στόχος μου είναι να βρω την παλιά καλή Γιάννα- αυτή την κατά 30 κιλά ελαφρύτερη. Είμαι ήδη στα μειον 12 και συνεχίζω- κάποιες μέρες με τσαμπουκά, άλλες όμως απλά με δυσαρέσκεια και δυσκολία. Δεν είναι εύκολο, ξέρω όμως καλά ότι είναι απαραίτητο- όχι μόνο για λόγους υγείας- που είναι και οι πρωταρχικοί -μα και για λόγους εμφάνισης- ήρθε η ώρα να φορέσω επιτέλους εκείνο το ροζ τζιν που με τόση ματαιοδοξία ονειρεύομαι χρόνια τώρα!
  • Αχ αυτή η γυμναστική- αχ αυτό το σώμα που δεν βοηθά. Βρίσκομαι σε αυτό το στάδιο της ζωής μου που αναγνωρίζω πια πως η γυμναστική- όσο και αν την σνόμπαρα χρόοοονια ολόκληρα- είναι τελικά το εισιτήριο μου για ένα πιο δυνατό σώμα- κάτι που χρειάζομαι απεγνωσμένα... Πρόκειται για έναν στόχο που κοιτώ πλέον κατάματα- αφού έχω ήδη αρχίσει να ψάχνω το κατάλληλο είδος γυμναστικής για εμένα και τα μυικά μου προβλήματα... 
Αχ αυτά τα όνειρα.. . Είναι τα αγαπημένα μου. Ο Παναγιώτης είναι πολύ ρεαλιστής, πολύ ειλικρινής, πόσες φορές του λέω ¨"Πες μου και κάνα ψεμματάκι, άσε με να ονειρεύομαι, πειράζει;;"  Και μετά μου λέει με συγκαταβατικό ύφος τύπου "του τρελού του λέμε πάντα ναι",  αυτό που θέλω να ακούσω- μα είναι ήδη αργά! Την φούσκα μου την έχει σκάσει! Εγώ όμως επιμένω. Και τα βράδια, λίγο πριν κοιμηθώ ή όταν πίνω το καφεδάκι μου χαζεύοντας τηλεόραση χωρίς στην ουσία να βλέπω, φυσάω και πάλι μια τεράστια πολύχρωμη φούσκα, μπαίνω μέσα και ονειροβατώ....



  • Ταξίδια, ταξίδια και πάλι ταξίδια... (ταξίδια είπα;) Θέλω σαν τρελή να ξαναπάω Λονδίνο μα αυτή την φορά με τον άντρα μου και τον γιο μου. Θέλω να πάω και στην Disneyland στην Γαλλία και να μείνουμε μέσα εκεί, να βγούμε μόνο μια μέρα για να δούμε τον Πύργο του Αίφελ και να σεργιανίσω με παριζιάνικο αέρα στα στενά του Παρισιού ελπίζοντας να φάω την καλύτερη μπαγκέτα και το πιο βουτυράτο κρουασάν. Θέλω να επισκεφτώ το σπίτι του Elvis- την Graceland. Θέλω να επισκεφτώ την Σκοτία, την Αυστρία, την Ρωσία. Θέλω να πάω στους Αγίους Τόπους και την Κωνσταντινούπολη. Θέλω να πάω για σαφάρι στην Κένυα και να επισκεφτώ την χώρα/πόλη στην οποία γεννήθηκα. Θέλω να γυρίσω την Ελλάδα όλη, να μην αφήσω χωριό για χωριό, νησί για νησί. Τα ταξίδια είναι το απόλυτο όνειρο μου... 
  • Έχω όνειρο να γράψω έστω ένα βιβλίο και να εκδοθεί. Είναι όνειρο από τα παλιά, τα καλά, αυτά που όσο και αν προσπαθείς να απωθήσεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, πετάγονται και πάλι μπροστά σε ανύποπτες στιγμές και σε τσιμπάνε εκεί που πονάς. Θέλω αυτό το βιβλίο να αγγίξει έστω και μια ψυχή με τρόπο που δεν θα ξεχάσει ποτέ. 
  • Θέλω να ασχοληθώ με παιδιά που έχουν ανάγκη. Όχι τώρα. Θέλω να το κάνω σε άλλο στάδιο της ζωής μου. Έχω τους λόγους μου. Θέλω όμως να βιώσω την αναδοχή παιδιού. Είναι κάτι που τριγυρίζει στο μυαλό μου αφότου χάσαμε το κοριτσάκι μας και δεν λέει να φύγει. Είναι όνειρο μου να τα καταφέρω κάποια στιγμή και να χαρίσω αγάπη και ένα σπιτικό σε ένα παιδί που το έχει ανάγκη. Νιώθω βαθιά μέσα μου με έναν ανεξήγητο τρόπο, πως τουλάχιστον ένα από τα παιδιά μου δεν θα το έχω γεννήσει εγώ...
  • Ένα ακόμα μικρό- τοσοδούλικο- όνειρο που έχω, είναι να ανοίξει μια φορά ο Παναγιώτης το διαδίκτυο και- χωρίς να του το ζητήσω ή να του βάλω το πιστόλι στον κρόταφο- να διαβάσει μια ανάρτηση μου. Τυχαία, όποια να'ναι, δεν με νοιάζει. Και να γυρίσει το βράδυ και να με σοκάρει λέγοντας μου κάτι που θα με κάνει να καταλάβω πως έγινε το "θαύμα"! Έτσι να χαρώ και λίγο η δόλια η μαιμουδομάνα πως με διάβασε και αυτός του οποίου η γνώμη αξίζει περισσότερο από όλων... 
Μαράκι μου σε ευχαριστώ για αυτή την πρό(σ)κληση μέσα από την καρδιά μου. Χρειαζόμουν λίγη εσωτερική αναζήτηση μετά από τόση μαιμουδίαση τον τελευταίο καιρό λόγω του πάρτι μας! 

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2016

Με πόσους τρόπους μπορείς να γιορτάσεις τα τρίτα γενέθλια ενός μαιμουδιού;

Το πάρτι μας φέτος δεν ήταν ανήμερα των γενεθλίων μας. Ήταν με μια μέρα διαφορά. Έστω και έτσι,  ήταν αδύνατον να μην το γιορτάσουμε. Απλά, οικογενειακά και απέριττα. 

Από την παραμονή κιόλας- έχοντας και πολύ ξεχωριστή παρέα- προσπάθησα να ξεχάσω για λίγο όλα όσα είχα να ετοιμάσω ακόμα για το πάρτι, έντυσα το αγόρι μου με την ανάλογη μπλούζα για να τιμήσουμε και εμείς με την σειρά μας τα ξαδέλφια μας που έκαναν τόσο δρόμο για τα γενέθλια του μαιμουδιού, και ξεκινήσαμε για... bowling! 



Ο Δημήτρης Γεράσιμος τρελαίνεται για bowling, παρότι δεν πάμε συχνά. Παίρνουμε την ειδική βοηθητική "τσουλήθρα"¨για την μπάλα, σηκώνουμε φυσικά και τις πλαινές μπάρες και με την βοήθεια της μαμάς, και της ακρίδας αυτή την φορά, γινόμαστε άξιοι αντίπαλοι! Περίμενε υπομονετικά την σειρά μας, παρακολουθώντας στο μεταξύ τους υπόλοιπους, ενώ πάντα μα πάντα πανηγυρίζαμε χοροπηδώντας με τις κορίνες που ρίχναμε! Ένα θα πω- στον τελευταίο γύρο, κάναμε ένα εντυπωσιακό strike και έφαγαν όλοι την σκόνη μας!








Μετά το bowling σειρά είχε το μπιλιάρδο- όπου παρότι πολύ γρήγορα κατάλαβε πως δεν είναι στα μέτρα του-  άργησε να το βάλει κάτω. Για πολύ ώρα είχα ένα μαιμούδι κρεμασμένο στο πίσω μέρος της στέκας μου όποτε - νόμιζα ότι- έπαιζα ενώ στην αναμονή ήταν ο άξιος φύλακας της στέκας μου!! (Εδώ να τονίσω πως το παιχνίδι ήταν σικέ- με σκούντηξαν ουκ ολίγες φορές- την ώρα που ήταν η σειρά μου! χιχιιχιι)  Η διασκέδαση συνεχίστηκε με λίγο παραδοσιακό καρουζέλ και μια υποψία ηλεκτρονικών παιχνιδιών με αυτοκίνητα- οιμέ ζαλίστηκα η δόλια η μάνα- ενώ καταλήξαμε για ποικιλία και το πρώτο μας μαλλί της γριάς- που επειδή δεν το έφαγε και το έλειωνε η υγρασία- προκάλεσε μια έκρηξη κλάματος και στεναχώριας, έτσι για να μην ξεχνάμε ποιος γίνεται τριών! Αφού έφαγε και το σουβλάκι του, έδωσε ο Πασάς μου εντολή να γυρίσουμε να σπίτι γιατί ήταν πολύ κουρασμένος και με το δίκιο του αφού ήταν όλη μέρα από τα χαράματα άυπνος. (ξερός έπεσε στα πρώτα λεπτά της διαδρομής). 






Μόλις γυρίσαμε σπίτι και το έβαλα στο κρεβάτι του, μπήκε σε εφαρμογή το επόμενο μέρος του σχεδίου που ήταν να γεμίσουμε το δωμάτιο του με μπαλόνια ώστε να τα δει όταν ξυπνήσει- ιδέα που είχα πάρει από την αγαπημένη Κατερίνα.


Και πέτυχε! Το πρωί ήρθε τρέχοντας στο δωμάτιο μου, χαμογελώντας μέχρι τα αυτιά , λέγοντας μου πως ξύπνησε και είδε παντού μπαλόνια! "Πότε τα φούσκωσες μαμα;;Για μένα είναι όλα; Μόνο για μένα;;" 




Όλη την ημέρα είχε το ελεύθερο να ζητήσει ότι θέλει και να κάνει και να φάει ότι και όσο θέλει! Συνεπώς για πρωινό φάγαμε τηγανίτες, για μεσημεριανό μακαρόνια με κυμά και φυσικά όλη μέρα ζητούσε να φάει γλυκά και να πιει σοκολατούχο γάλα! 

Όταν δε είδε και την μπλούζα που του είχε φτιάξει η μαμά, ειδικά για τα γενέθλια του, τρελάθηκε! Άνοιξε και το δικό μας δώρο που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα δικό μου vintage παιχνίδι όμορφα αμπαλαρισμένο με πολύ πολύ αγάπη. Έτσι απλά, μα πολύ ξεχωριστά, σβήσαμε και την μικρή "ανεπίσημη" μας τούρτα, που όμως ήταν εξολοκλήρου φτιαγμένη με τις αγαπημένες γεύσεις του μαιμουδιού- δηλαδή σοκολάτα και πάλι σοκολάτα, πουράκια και κουφετάκια!















Κάπως έτσι περάσαμε λοιπόν την ημέρα των γενεθλίων μας... Θέλω πολύ να τονίσω πως ακόμα και αν δεν ακολουθούσε το πάρτι, νιώθω πως το μικράκι μου ήταν ήδη απόλυτα ικανοποιημένο. Τα παιδιά μας δεν θέλουν πολλά. Το πιστεύω αυτό. Θέλουν μονάχα αγάπη και να νιώσουν ξεχωριστά και αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους- ακόμα και τους πιο απλούς- όπως το να επιλέξουν τα ίδια τι φαγητό να μαγειρέψει η μαμά για μεσημέρι. Όλες οι υπόλοιπες "υπερπαραγωγές" είναι δικές μας ανάγκες να προσφέρουμε αυτό που εμείς νομίζουμε καλύτερο,το καλύτερο που μπορεί ο καθένας να προσφέρει. 

Θα ήθελα πολύ να ξέρω τι ονειρεύτηκε το μικρό μου ουράνιο τόξο το βράδυ που αποκοιμήθηκε. Εύχομαι να ήταν το πιο πολύχρωμο, το πιο ξεχωριστό όνειρο που θα άφησε στην καρδούλα του την πιο γλυκιά γεύση. Αυτή η  μαμά πάντως, έστω και αποκαμωμένη από τις προετοιμασίες του πάρτι- το οποίο αποτελεί μια άλλη ξεχωριστή ιστορία- όταν ξάπλωσε το βράδυ εκείνο και μόλις λίγα δευτερόλεπτα πριν κλείσουν βαριά τα βλέφαρα της- είδε και πάλι μπροστά της την στιγμή που της ακούμπουσαν επιτέλους στο στήθος της τον πιο πολύτιμο θησαυρό. Είδε το σκούρο κεφαλάκι με τα πλούσια μαλλιά, ένιωσε τα χείλη να ψάχνουν να θηλάσουν, άκουσε το σχεδόν βουβό παραπονιάρικο κλάμα. 

Αυτή η μαμά, λίγα μόλις δευτερόλεπτα πριν αποκοιμηθεί βαθιά, ένιωσε ένα καυτό δάκρυ να κυλάει στο μάγουλο της. Και ήταν δάκρυ απόλυτης ευγνωμοσύνης. 

(Για τις περισσότερες φωτογραφίες έχω να ευχαριστήσω το γλυκό μου Κρητικοζούζουνο που τις τράβηξε- δεν θα είχα τόσες και τόσο όμορφα αποτυπωμένες αναμνήσεις χωρίς τα δικά της κλικ...) 

Τρίτη 12 Ιουλίου 2016

Η μέρα που το μαιμουδάκι έγινε... τριών!!

Το φετινό μας πάρτι είχε από όλα. 

Έναν σωστό τρίχρονο εορτάζοντα με αρκετή αδικαιολόγητη γκρίνια από νωρίς το πρωί, ξεχωριστούς καλεσμένους από μακριά, ξεχωριστούς καλεσμένους έκπληξη από πολύ μακριά, μια ανέλπιστα ευπαρουσίαστη τούρτα, δυο φωτογράφους- έναν επαγγελματία και έναν ερασιτέχνη, πολύχρωμες τιράντες επιλογή του ίδιου του μαιμουδιού, σχεδόν πλήρης απαρτία καλεσμένων, παγωτά χωνάκι που δεν λιώνανε, σαγιονάρες που μπορούσες να τις φας, μια καλά κρυμμένη αμμουδιά, ένα φορητό τροχόσπιτο, ένα παγωτατζίδικο από το πουθενά, και μια μαμά στα πρόθυρα εξάντλησης! 

Οι σημαντικές επιτυχίες της ημέρας. 


  • Ο εορτάζοντας δέχτηκε να φορέσει το καπελάκι του πάρτι- φτιαγμένο ειδικά για αυτόν- για πρώτη φορά! 
  • Η τούρτα δεν κατέρρευσε! 
  • Η τούρτα θύμιζε όντως μια μέρα στην παραλία! 
  • Η τούρτα ήταν και νόστιμη! 
  • Ο εορτάζοντας δεν έκλαψε όταν του τραγουδήσαμε το τραγούδι! 
  • Ούτε οι γονείς του εορτάζοντα έκλαψαν! 
  • Τα μπαλόνια δεν έσκασαν από την πολύ ζέστη!
  • Η Σουλτάνα μπορούσε τελικά να έρθει! 
  • Η αμμουδιά- έκπληξη ήταν όντως έκπληξη! 
  • Το παγωτατζίδικο από το πουθενά σέρβιρε απίστευτο παγωτό και δεν υπέκυψε στις πιέσεις να δώσει διπλές μερίδες στα μουλωχτά από τον πάγκο εργασίας. Οι κανόνες ήταν ρητοί. Παραγγελίες δεχόμεθα μόνο από την επίσημη πρόσοψη! (γκουχ, γκουχ!) 
  • Η μαμά δεν σκόνταψε την ώρα που ανέβαζε στην σοφίτα την διώροφη τούρτα! 
  • Τα γλυκά και τα φαγητά έφτασαν και περίσσεψαν κιόλας! 
  • Η μαμά δεν κατέρρευσε!
  • Το μαιμούδι έσβησε με την μια τα κεράκια, και...
  • Τα "πυροτεχνήματα" κομφετί έσκασαν στην ώρα τους!! 
Τι άλλο να ζητήσω η δόλια μαιμουδομάνα;; Τίποτα- σας το λέω εγώ. Δεν σκοπεύω σήμερα να σας δείξω και πολλά από το πάρτι μας- περιμένω με αγωνία τις φωτογραφίες του Αντρέα, ελπίζω το ίδιο και εσείς γιατί ανυπομονώ πολύ να τις μοιραστώ μαζί σας!  Ωστόσο, θα σας πειράξω λίγο με τις φωτογραφίες μιας - κατά την ταπεινή μου άποψη- εκκολαπτόμενης καλλιτέχνιδας φωτογράφου και party bomber- σε ελεύθερη δική μου μετάφραση- παράφραση, η καλεσμένη που έρχεται απροειδοποίητα και θέλει και κρεβάτι για να κοιμηθεί!! (photo credits λοιπόν- Κρητικοζούζουνο!) 














Αααα... και για να μην ξεχνιόμαστε... Μείνετε συντονισμένοι... Σύντομα η mini prive γιορτή ανήμερα στα γενέθλια μας....

Καληνύχτα. Πάω να καταρρεύσω με την ησυχία μου!



Πέμπτη 7 Ιουλίου 2016

Μια mini μαιμουδοσυνέντευξη! (ετών 3!)

(Ακόμα μια ιδέα που είχα δει εδώ και δύο χρόνια από την αγαπημένη μου Ελπίδα και περίμενα να αρχίσει να μιλάει το μαιμούδι ώστε να την εκπληρώσω! )

Φέτος λοιπόν έφτασε επιτέλους η ώρα να ρωτήσω και εγώ κάποια πράγματα τον Δημήτρη Γεράσιμο και πόσο το χάρηκα δεν λέγεται! Χθες λοιπόν βγήκα απογευματινό ραντεβού με το αγόρι μου για καφέ και παγωτό, του φόρεσα τα αγαπημένα του ρούχα , τον πήγα στην αγαπημένη του καφετέρια, κάτσαμε στο αγαπημένο του τραπέζι όπου πάντα βγάζει τα παπούτσια του και ανεβαίνει στον χτιστό καναπέ για να χαζέψει τα φώτα και άρχισαν οι ερωτήσεις... 






  1. Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα; Το χρώμα της άμμου. 
  2. Ποιο είναι το αγαπημένο σου παιχνίδι; Αυτό που μου έφερε ο Άγιος Βασίλης. (τρένο με ράγες και τούνελ και εργοτάξιο) 
  3. Ποιο είναι το αγαπημένο σου φρούτο; Η μπανάνα
  4. Ποια είναι η αγαπημένη σου εκπομπή; Ο Τόμας το Τρενάκι
  5. Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό; Μακαρόνια με κιμά και φασολάδα
  6. Ποια είναι τα αγαπημένα σου ρούχα; Αυτά που μου πήρες εσύ! (εννοούσε αυτά που θα φορέσει στα γενέθλια του) 
  7. Ποιο είναι το αγαπημένο σου άθλημα; Το τρέξιμο. 
  8. Ποιο είναι το αγαπημένο σου γλυκό; Η τούρτα. 
  9. Ποιο είναι το αγαπημένο σου ζώο; Ο σκύλος όπως ο Πλούτο.
  10. Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι; Αυτό που μου λες πριν κοιμηθώ. ( Σφεντόνα- Παπακωνσταντίνου) 
  11. Ποιο είναι το αγαπημένο σου βιβλίο; Του Τριβιζά. (Ποιό συγκεκριμένα ρωτάω...) Το σάντιουτς του γίγαντα, αυτό είναι το αγαπημένο μου. 
  12. Ποιος είναι ο καλύτερος σου φίλος; Η Έλενα. 
  13. Ποιος είναι ο αγαπημένος σου αριθμός; Το 8. 
  14. Που σου αρέσει να πηγαίνεις βόλτα; Στην εκκλησία. ( το πάω και αλλού το παιδί- το ορκίζομαι!) 
  15. Τι σου αρέσει να πίνεις; Χυμό. 
  16. Ποια είναι η αγαπημένη σου γιορτή; Όταν έχω γενέθλια και τα Χριστούγεννα. 
  17. Τι σου αρέσει να παίρνεις μαζί σου όταν κοιμάσαι; Ένα παιχνιδάκι
  18. Τι σου αρέσει να τρως για πρωινό; Γάλα και μπανάνα. (Το αστείο είναι ότι έχει πάθει σύγχυση αυτή την περίοδο με τα γεύματα. Τα ονοματίζει όλα πρωινό. Αυτό είναι το αγαπημένο του βραδινό. Το αγαπημένο του πρωινό είναι φρυγανιά με ταχίνι ή φυστικοβούτυρο- ποτέ δεν πίνει γάλα το πρωί από ενάμιση χρονών.) 
  19. Τι τούρτα θες για τα γενέθλια σου; Μικρή και μετά ψηλή, ψηλή, ψηλή! ( πως θα το καταφέρω αυτό, οέο;;) 
  20. Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Να φορέσω στολή κροκόδειλου! (σωστό σε βρίσκω!) 
Εννοείται πως αρκετές απαντήσεις του είναι καθαρά επηρεασμένες από την ημέρα που τον ρώτησα, ωστόσο στις περισσότερες το αγόρι μου ήταν απλά...ειλικρινής! 

Και κάπως έτσι μετράμε μόλις δυο και σήμερα για τα τρίτα μας γενέθλια... Οι ετοιμασίες έχουν πάρει φωτιά, (το ίδιο και κάθε άρθρωση στο κορμί μου- μα χαλάλι), ενώ το μαιμούδι ανυπομονεί όσο δεν περιγράφεται! 

Εγώ να δεις, καρδούλα μου, εγώ να δεις...

(Η Ελπίδα μας προσφέρει προς εκτύπωση αυτό το υπέροχο  ερωτηματολόγιο και δεν έχετε παρά να το βρείτε εδώ.


Κυριακή 3 Ιουλίου 2016

1095 μέρες λατρείας...

1095 μέρες μαζί. 1095 μέρες αγάπης, γέλιου, αγωνίας, μικρών μεγάλων στιγμών. 1095 μέρες λατρείας. 

Τι λατρεύω; 


  • Το πόσο απολαμβάνεις το νερό σου κάθε φορά που πίνεις. Σουφρώνεις τα χειλάκια, εστιάζεις στο κέντρο, σχεδόν κοκκινίζουν τα μάτια σου από την ένταση και αφού το ευχαριστηθείς με  απολαυστικές και μεγάλες γουλιές, μόλις ξεδιψάσεις το αποτελειώνεις με ένα απολαυστικό "Αααααα!" 
  • Που λίγο πριν αποκοιμηθείς τρίβεις τα ματάκια σου με μανία. 
  • Το ότι γυρίζεις αμέσως στο αριστερό σου πλευρό μόλις σε ακουμπήσω αποκοιμισμένο στο κρεβάτι. 
  • Το κενό ανάμεσα στα μπροστινά σου δόντια.
  • Τις μακριές σου βλεφαρίδες. 


  • Τα ξανθά σου μαλλιά με την ολόστραβη φύτρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου.
  • Όταν μπουκώνεσαι με σοκολάτα λες και θα έρθει κανείς να στην πάρει και να στην φάει.
  • Που όταν λερώνονται τα χεράκια σου, τα κρατάς κλειστά σε σφιχτή γροθιά μέχρι να σε καθαρίσω από το άγχος σου μην λερώσεις πουθενά. 
  • Την αγάπη σου για καθαριότητα και τάξη.
  • Το γεγονός πως ενώ μιλάς τόσο καθαρά, όταν θες να πεις "Σε παρακαλώ μαμά" λες "Σε πακαλώ μαμά". 
  • Το ίδιο με το καπό του αυτοκινήτου που επιμένεις να το λες "πακό" 
  • Όταν ξυπνάς με κέφια- απλά λατρεύω το χαμόγελο σε αυτό το αγουροξυπνημένο μουτράκι. 
  • Ο τρόπος που μερικές φορές μου απαντάς, "Έντάξει μαμά, βεβαίως μαμά" 
  • Που το "όντως¨ είναι από τις λέξεις που χρησιμοποιείς πιο πολύ από όλες. 
  • Όταν τραγουδάς και εσύ μαζί μου στο αυτοκίνητο, αγαπημένα μου τραγούδια. 
  • Που ενώ κοιμάσαι τελευταία πάντα ξαπλωμένος δίπλα μου στον καναπέ, υπάρχουν κάποια βράδια που μου λες επιτακτικά, "Αγκαλιά, μαμά, αγκαλιά, αγκαλιά" και σκαρφαλώνεις και πάλι πάνω μου λες και η αγκαλιά μου εκείνη την στιγμή είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο όλο.
  • Τις απρόσμενες ατάκες σου.
  • Τα ζουμερά φιλάκια σου.
  • Τις σφιχτές και ατσούμπαλες αγκαλιές σου. 
  • Που στην μέση της νύχτας, θα έρθεις στο κρεβάτι μας- αφού πάντα σβήσεις πρώτα το πορτατίφ στο δωμάτιο σου- θα σκαρφαλώσεις ακριβώς δίπλα μου από την εξωτερική μεριά και θα πάρεις το χέρι μου να το τυλίξεις γύρω από την κοιλιά σου. Είσαι κυριολεκτικά στο χείλος του κρεβατιού μα ξέρεις. Ξέρεις πως αυτό το χέρι "κλειδώνει" και πως δεν πρόκειται να σε αφήσει να πέσεις. Το ξέρεις γιατί σε αυτές τις 1095 μέρες δεν έχεις πέσει ούτε μια φορά. (αυτό που δεν ξέρεις, είναι πως τις μισές έχω μείνει σχεδόν ξύπνια για να μην γίνει.)
  • Την λάμψη στα μάτια σου όταν γυρίζει ο μπαμπάς σου από την δουλειά.
  • Την λαχτάρα στα μάτια σου όταν διαβάζουμε παραμύθια. 
  • Το γεγονός πως πάντα βγάζεις την μια μόνο κάλτσα. 
  • Ο τρόπος που θυμώνεις όταν νιώσεις αδικημένος και ενώ είσαι τόσο ήσυχος πάντα, μετατρέπεσαι σε ένα μικρό διεκδικητικό θηρίο που καθόλου δεν φοβάται να πει πως νιώθει και τι θέλει. (ναι το λατρεύω αυτό)
  • Τον τρόπο που κλαις. Ντροπή μου το ξέρω, μα λάτρεψα αυτό το βουβό και παραπονιάρικο κλάμα από το πρώτο λεπτό και νιώθω πως θα το λατρεύω πάντα. 
  • Το γεγονός πως όταν παίζεις κρυφτό, εφόσον καλύψεις το κεφάλι σου, είσαι σίγουρος πως κρύφτηκες και δεν σε βλέπουμε.... 
  • Το ότι ρωτάς όλο χαρά μετά: "Ήταν καλή η κρυψώνα μου μαμά;" 
  • Τον τρόπο που τρέχεις. 
  • Τα πατουσάκια αυτά που όλο πάνε και μεγαλώνουν. 
  • Το κάθε σε αγαπώ που μου έχεις πει. 
Τι θες και άλλα; Μπορώ. Μα αν συνεχίσω δεν θα τελειώσω ποτέ. Διότι στην ουσία νομίζω πως δεν υπάρχει τίποτα που να μην λατρεύω απάνω σου. Ακόμα και οι επίμονες κλωτσιές που μου δίνεις στο κρεβάτι και που με εκνευρίζουν τόσο- μου λείπουν λίγο αυτές τις μέρες που είσαι χορτασμένος ασφάλεια και δεν μας αναζητάς μέσα στην νύχτα... 

5 και σήμερα μικρούλι...

Σάββατο 2 Ιουλίου 2016

Ο γενέθλιος μήνας του ουράνιου τόξου μας... Ο γενέθλιος μήνας ο δικός μου.... Αυτός ο Ιούλιος...

Αυτό το κείμενο, το πρώτο από μια σειρά κειμένων,  ήταν να γραφτεί χθες... Και τι όμορφη μέρα που ήταν για να γραφτεί. Τα συναισθήματα έρεαν και ήταν φρέσκα και τόσο έντονα. Ωστόσο, για τεχνικούς λόγους, ήταν αδύνατον, οπότε όλη μου προσπάθεια ήταν να κρατήσω ζωντανό το συναίσθημα για να το μεταφέρω σήμερα εδώ. 

Ο Ιούλιος λοιπόν, εδώ και τρία χρόνια, είναι ο μήνας μου. Είναι ο μήνας που αυτό το τεράστιο μαύρο σύννεφο έφυγε από πάνω μας και φανερώθηκε το πιο εκτυφλωτικό ουράνιο τόξο. Είναι ο μήνας που βγήκε ο ήλιος ξανά και έκτοτε, τον αγαπήσαμε ξανά από την αρχή- και ας μας πήρε λίγο να συνηθίσουμε στο φως- από φόβο μην ξαναέρθει εκείνο το σύννεφο. Είναι ο μήνας που με έκανε να αγαπήσω το καλοκαίρι και να το αναμένω πάντα με λαχτάρα. 

Είναι ο γενέθλιος μήνας του μαιμουδιού μου και ταυτόχρονα και ο δικός μου. Γιατί μαζί με αυτόν, γεννηθήκα ξανά και εγώ. 

Γλυκό μου μαιμούδι... 

Θέλω, η αλήθεια είναι, να αναβαθμιστείς σε... γοριλάκι μα δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη... Περιμένω να μου ξεδιπλώσεις όλες αυτές τις πτυχές σου- που και εσύ ακόμα ανακαλύπτεις - και να βρούμε μαζί το νέο σου υποκοριστικό... 

Στο μεταξύ, αυτή η μαιμουδομάνα έχει να μοιραστεί κάποια πράγματα μαζί σου... 

Σε εφτά μόλις μέρες γίνεσαι τριών χρονών και κάθε μέρα αναρωτιέμαι γιατί μεγαλώνεις τόσο γρήγορα. Κάθε μέρα τρέχω να προφτάσω κάθε σου κίνηση, σκέψη, κουβέντα, κάθε σου νέα απορία, κάθε νέα συναρπαστική σύνδεση που γίνεται μέσα σε αυτό το κεφαλάκι σου και ειλικρινά δεν σε προλαβαίνω...

Και κάθομαι εν τέλει να σε κοιτώ εκστασιασμένη και να σκέφτομαι.  Πόσο όμορφα, πόσο ευλογημένα, με πόση μελετημένη μα καλά κρυμμένη σοφία, ξεκινάει ένας άνθρωπος το ταξίδι του στην ζωή. 

Το ταξίδι αυτό λοιπόν είναι δικό σου- θέλω να το ξέρεις αυτό. Θα στο λέω πάντα, και αν καμιά φορά- στην ανικανότητα μου να πολεμήσω τον τρόπο που εγώ μεγάλωσα- το ξεχνάω και κάνω το λάθος να σου μεταφέρω δικές μου ελλείψεις ή δικές μου ανασφάλειες, να με κοιτάς όπως μόνο εσύ ξέρεις και να μου το θυμίζεις. Να μου λες αυτολεξεί: "Μάνα μην ξεχνάς. Το ταξίδι αυτό είναι δικό μου". 

Θέλω να ξέρεις και αυτό: Οι απώλειες μας, τα αδέλφια που δεν γνώρισες ποτέ, είναι ναι μεν και δικές σου απώλειες αφού αυτές μας έκαναν τους γονείς που εσύ έχεις σήμερα, μα ούτε μια στιγμή δεν στέρησαν την χαρά , την περηφάνια, την αγάπη, την μαγεία που εσύ έβαλες στην ζωή μας. 

Θέλω να ξέρεις και αυτό: Προσπαθώ σκληρά- καθημερινά- κάθε στιγμή και λεπτό να είμαι επαρκής για σένα. Επαρκής συναισθηματικά, πνευματικά ακόμα και σωματικά. Είσαι τόσο ξεχωριστό πλάσμα που πολλές φορές νιώθω πως δεν σου αξίζω, πως είμαι πολύ λίγη. Καμιά φορά αυτό μπορεί να το νιώσεις και πολλές φορές δεν θα είμαι πράγματι επαρκής γιατί όπως και εσύ, έτσι και εγώ, διανύω το δικό μου ταξίδι, με τους δικούς μου δαίμονες και τις δικές μου ανάγκες και- ως άνθρωπος πάνω από όλα και μάλιστα βαθιά ελαττωματικός- θα κάνω λάθη. Πολλά. 

Για αυτό σου ζητώ να με συγχωρέσεις. Να με κατανοήσεις. Να δείξεις αυτή την μοναδική ικανότητα ενσυναίσθησης- όπως κάνεις τώρα, μόλις τριών χρονών πλάσμα... 

Πάνω από όλα όμως θέλω να ξέρεις αυτό...

Είσαι μοναδικός, ξεχωριστός, ελεύθερος. Ποτέ μην φοβηθείς να είσαι ο εαυτός σου. Αυτός ο γνήσιος. Η ζωή είναι πολύ μικρή και πολύτιμη για να είμαστε τίποτε λιγότερο από τον υπέροχο εαυτό μας. Η ζωή είναι επίσης πολύ μικρή, πολύτιμη και όμορφη ώστε να μην χαμογελάμε. Να χαμογελάς, ακόμα και αν δεν σου δίνεται πάντα ο λόγος. Να τον ψάχνεις εσύ. Πάντα υπάρχει λόγος για ένα χαμόγελο. Να είσαι ευτυχισμένος, στο χέρι σου είναι. Μην αφήσεις κανέναν και τίποτα να στερήσει την ευτυχία σου. Να την κυνηγάς ανελέητα, μα να την βλέπεις... Τις περισσότερες φορές κρύβεται σε πράγματα φαινομενικά ασήμαντα... Μην κάνεις εκπτώσεις στον εαυτό σου... Σου αξίζουν τα καλύτερα. Όποια και αν είναι αυτά για σένα. Ποτέ μην πιστέψεις το αντίθετο. Να είσαι ευγενής και να φέρνεις πάντα τον εαυτό σου στην θέση του άλλου. Όλοι μια ιστορία κουβαλάνε, όλοι έναν σταυρό. Να έχεις κατανόηση, υπομονή και αγάπη μέσα σου. Μην κρατάς θυμό- είναι το πιο ύπουλο συναίσθημα. Να πιστεύεις. Στα πάντα. Με πάθος. Στην αγάπη, την ελπίδα, στο αύριο, στο καλύτερο, στον Θεό, στην δύναμη της θέλησης, στο πείσμα. Να διεκδικείς. Ποτέ εις βάρος άλλων. Να είσαι παθιασμένος- μην είσαι μίζερος. Να μην φοβάσαι να φοβάσαι. Όλοι φοβούνται και από κάτι- μην πιστέψεις το αντίθετο. Μεγαλώνεις και δεν μπορώ πλέον να σε προστατεύω από τα πάντα. Δεν μπορώ να φιλτράρω πάντα όσα ακούς, όσα βλέπεις, όσα θα βιώσεις. Πρέπει να μάθεις να το κάνεις εσύ. Με τα δικά σου δεδομένα και με τα δικά σου πιστεύω. Εγώ στο μεταξύ , το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου μιλάω, να σου εξηγώ, να σε μυώ σιγά σιγά σε αυτό το ταξίδι σου, ενισχύοντας όσο το δυνατόν περισσότερο το μοναδικό σου όπλο ενάντια σε αυτά. Τον δυναμισμό της προσωπικότητας σου. Πως; 

Με απέραντη αγάπη και κατανόηση. 

Να το θυμάσαι και αυτό. 

Και το σπουδαιότερο; 

Πάντα, μα πάντα, να απολαμβάνεις το ξημέρωμα και το ηλιοβασίλεμα... Γιατί; Γιατί έτσι θα μάθεις να είσαι ευγνώμων για κάθε ξημέρωμα που σου χαρίστηκε, για κάθε ηλιοβασίλεμα που σου χαρίστηκε... Για κάθε μέρα της ζωής σου... Σύμφωνοι; 

(Σε αγαπώ σου είπα; Όχι; Δεν σε αγαπώ απλά. Σε λατρεύω.









Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...