Η ξεχωριστή και γλυκιά μου Αθανασία από το Creations with Fantasy με προσκάλεσε να μοιραστώ τα αγαπημένα μου- κάτι που ξεκίνησε η Λαμπρινή του Polka dots lady.! Πάντα απολαμβάνω αυτά τα "εγωιστικά" παραληρήματα, έτσι εννοείται πως αποδέχτηκα.
Τι λέτε; Υπάρχουν ακόμα πράγματα που δεν γνωρίζετε για μένα;
Αγαπημένος πίνακας ζωγραφικής:
Λατρεύω τον Νικηφόρο Λύτρα. Μου κέρδισε την καρδιά στο γυμνάσιο και έκτοτε κανείς δεν κατάφερε να πάρει την θέση του παρότι έχω μεγάλη αδυναμία και στον Pierre- Auguste Renoir. Θα διαλέξω αυτόν που έχω επιλέξει να διακοσμεί και το σαλόνι μου- "Η Αναμονή".
Αγαπημένη ταινία:
Ως γνήσια και ακραία σινεφίλ, (τόσο που αγαπώ ακόμα και τις "κακές" ταινίες), νιώθω πως προδίδω πολλές με το να διαλέξω μια. Από τις σύγχρονες η αγαπημένη μου με διαφορά είναι η ταινία "The notebook" ενώ από πιο κλασσικές σίγουρα η "Όσα παίρνει ο άνεμος". Ωστόσο δεν θα διστάσω να παραδεχτώ πως λατρεύω πχ και όλα τα Jurrassic Park, το Grease, το Dirty Dancing, ή ακόμα και το σύγχρονο αστυνομικό θρίλερ " The departed". (κοινώς ότι να'ναι!)
Αγαπημένο βιβλίο:
Δεν το συζητώ. Οπωσδήποτε το "Όσα παίρνει ο άνεμος" της Μαργκαρετ Μίτσελ, το "Μεγάλες Προσδοκίες" του Κάρολου Ντίκενς και "Το κοράκι" του ανεπανάληπτου Stephen King. Ο λόγος που τα ξεχωρίζω είναι επειδή δεν έχω σταματήσει να τα διαβάζω. Γεμάτη όμως η βιβλιοθήκη με λατρεμένα βιβλία.
Αγαπημένος συγγραφέας:
Θέλει και ρώτημα; Το έχω δηλώσει πολλάκις. Ο Stephen King και φυσικά ο Κάρολος Ντίκενς.
Αγαπημένο κομμάτι κλασσικής μουσικής:
Στην εφηβεία μου είχα εμμονή με την κλασσική μουσική. Τα άκουγα όλα και διαρκώς. Τώρα πια δεν θα βάλω να ακούσω, όμως αν τύχει και πετύχω κλασσική μουσική δεν θα προχωρήσω, θα κάνω παύση και θα απολαύσω. Λατρεύω τον Vivaldi αν και αγαπημένο μου ορχηστρικό κομμάτι- δεν νομίζω πως συγκαταλέγεται στην κλασσική μουσική- είναι το love theme από την ταινία 'The Godfather" του Νino Rota.
Αγαπημένο τραγούδι:
"Γέλα πουλί μου" (γέλα, είναι η ζωή μια τρέλα). Με εκφράζει τόσο πολύ που το έχω ζητήσει να παίξει οπωσδήποτε στην κηδεία μου. (αλήθεια, μην σταυροκοπιέστε!)
Αγαπημένο πρόσωπο:
Όλη μου η οικογένεια. Αυτό συμπεριλαμβάνει πρωτίστως τον άντρα μου και το παιδί μου, μετά την αδελφή μου, τον πατέρα μου και την μητέρα μου και μετά όλους τους υπόλοιπους από τον στενό οικογενειακό και φιλικό μου κύκλο.
Αγαπημένη μυρωδιά:
Άπειρες. Αντηλιακό καρύδα. Μπισκότα φυστικοβούτυρου. Το άρωμα του άντρα μου. Τα μαλλιά του παιδιού μου. Του ψωμιού που έβγαζε η γιαγιά μου από τον ξυλόφουρνο. Του γιασεμιού και της γαρδένιας. Της καλοκαιρινής νύχτας. Της πρώτης πίτσας που σερβίρουμε καλοκαίρι στην βεράντα του μαγαζιού. Του καναβουριού. Το Old Spice του πατέρα μου. Της τηγανητής πατάτας. Της κανέλας. Του πρώτου καφέ το πρωί. Του μούστου την εποχή των σταφυλιών. Του λαδιού της γιαγιάς μου μέσα στο τεράστιο βαρέλι όταν το άνοιγε να βγάλει λάδι με την κουτάλα. Μπορώ να συνεχίσω ασταμάτητα. Είμαι άνθρωπος της μυρωδιάς. Νομίζω έτσι με κέρδισε αρχικά και ο Παναγιώτης. Αν όμως πρέπει να διαλέξω μια και μόνο μια θα πω αυτή χωρίς αμφιβολία:
Του χώματος μετά την βροχή.
Αγαπημένο φυσικό τοπίο:
Θάλασσα και πάλι θάλασσα. Αν συνδυάζει και ηλιοβασίλεμα ή ξημέρωμα- δεν έχω καλύτερο.
Αγαπημένη θάλασσα που κολύμπησα:
Νομίζω θα πω το Πόρτο Κατσίκι στην Λευκάδα και ας μην αγαπώ τις παγωμένες και βαθιές θάλασσες. Η συγκεκριμένη με συγκλόνισε.
Αγαπημένος τόπος προορισμού:
Λονδίνο και πάλι Λονδίνο εννοείται! Όμως πόσο αγαπώ να επιστρέφω Κρήτη- δεν νομίζω πως μπορώ να περιγράψω.
Αγαπημένος τόπος που θα ήθελα να επισκέφτω:
Την Σκωτία και το Παρίσι. Και την Ρώμη. Και την Αυστρία. Και την Νότιο Αφρική. Αυτά!
Αγαπημένο φαγητό:
Είμαι λάτρης του κοτόπουλου σε όλες τις μορφές του ακόμα και νερόβραστο. Νομίζω όμως πως το κοτόπουλο πανέ της μητέρας μου είναι μακράν το αγαπημένο μου.
Αγαπημένο γλυκό:
Δεν είμαι γλυκατζού. Προσπαθώ να σκεφτώ μα νομίζω πως δεν μπορώ να πω κάτι που δεν θα προκαλέσει εγκ εφαλικά σε γνήσιους γλυκατζήδες.... Λατρεύω ένα επιτυχημένο κέικ. Ή ένα δροσερό ζελέ. Μια λαχταριστή πανακότα. Ένα ολόφρεσκο σκαλτσούνι. Ένα μαστιχωτό cookie. Ένα ζουμερό cheesecake με γλυκό βύσσινο. Η μια λατρεμένη σοκολάτα Serano. Αυτά είναι γλυκά για μένα. Μην με λιντσάρετε!
Αγαπημένη συνήθεια:
Να γράφω.... Να τραβάω φωτογραφίες...
Αγαπημένη εποχή:
ΦθινόπωροΧειμώνΆνοιξηΚαλόκαιρο.... (δεν μπορώ να επιλέξω, τις αγαπώ ΟΛΕΣ!)
Σε ευχαριστώ πολύ τρελό κορίτσι για την πρόσκληση- την απόλαυσα. Προσκαλώ και εγώ με την σειρά μου τις:
Δύσκολα λέω όχι σε προ(σ)κλήσεις, και η συγκεκριμένη της γλυκιάς Μαρίας από αυτή την σχετικά νέα, μα τρομερά φινετσάτη και ρομαντική διαδικτυακή γωνίτσα, μου κέντρισε πολύ το ενδιαφέρον. Η Μαρία λοιπόν μας προ(σ)καλεί να αφιερώσουμε μια ανάρτηση για δέκα όνειρα/στόχους/απωθημένα που θα θέλαμε να έχουμε πραγματοποιήσει σε αυτό το ταξίδι που λένε ζωή... Εύκολο. Από όνειρα, στόχους και απωθημένα άλλο τίποτα... Νομίζω πως η πρόκληση θα είναι να μείνω στα δέκα... Γιατί μπορώ με άνεση να σου βρω δέκα από το καθένα... Θα συμβιβαστώ με τρία απωθημένα, τρεις στόχους και τέσσερα όνειρα. Έτσι- επειδή τα όνειρα πρέπει πάντα να υπερτερούν...
Νομίζω πως το μεγαλύτερο μου απωθημένο είναι πως θα ήθελα να είχα πολλά αδέλφια. Όχι ότι η Σουλτάνα δεν κάνει για δέκα, μα ειλικρινά, είναι κάτι που μου λείπει πολύ, για αυτό και πάντα επιδίωκα με πείσμα στενές σχέσεις με τα πρώτα μου ξαδέλφια, αλλά και ισχυρές και μακροχρόνιες φιλίες.
Μάλλον από εκεί πηγάζει και το επόμενο απωθημένο μου που είναι μια μεγάλη, πολύτεκνη οικογένεια. Όνειρο που είχα από 8 χρονών παιδί, νομίζω πως έχω αρχίσει σιγά σιγά να αποδέχομαι πως δεν πραγματοποιούνται όλα τα όνειρα μας- τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που εμείς τα είχαμε κάνει εικόνα...
Έχω και ένα χαζό απωθημένο, πολύ επιφανειακό. Θέλω να καταφέρω για μια φορά στην ζωή μου να οδηγήσω σωστά τα αυτοκινητάκια στο λούνα παρκ αντί να γυρίζω γύρω από τον ίδιο μου τον εαυτό σαν σβούρα. Ξέρω πως αυτό είναι αδύνατον, συνεπώς ξέρω πια καλά, πως θα μείνει ακριβώς αυτό- ένα απωθημένο.
Ο μεγαλύτερος στόχος της ζωής μου αυτή την περίοδο είναι να βρω τις ισορροπίες με τον εαυτό μου ώστε να τολμήσω μια ακόμα εγκυμοσύνη. Να σκεφτώ βαθιά μέσα μου αν τολμώ το ρίσκο, αν το θέλω τελικά πραγματικά, αν είναι η σωστή επιλογή για όλους μας. Δεν νομίζω πως μπορεί κανείς να καταλάβει την εσωτερική πάλη που βιώνω όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα...
Ο αμέσως επόμενος στόχος μου είναι να βρω την παλιά καλή Γιάννα- αυτή την κατά 30 κιλά ελαφρύτερη. Είμαι ήδη στα μειον 12 και συνεχίζω- κάποιες μέρες με τσαμπουκά, άλλες όμως απλά με δυσαρέσκεια και δυσκολία. Δεν είναι εύκολο, ξέρω όμως καλά ότι είναι απαραίτητο- όχι μόνο για λόγους υγείας- που είναι και οι πρωταρχικοί -μα και για λόγους εμφάνισης- ήρθε η ώρα να φορέσω επιτέλους εκείνο το ροζ τζιν που με τόση ματαιοδοξία ονειρεύομαι χρόνια τώρα!
Αχ αυτή η γυμναστική- αχ αυτό το σώμα που δεν βοηθά. Βρίσκομαι σε αυτό το στάδιο της ζωής μου που αναγνωρίζω πια πως η γυμναστική- όσο και αν την σνόμπαρα χρόοοονια ολόκληρα- είναι τελικά το εισιτήριο μου για ένα πιο δυνατό σώμα- κάτι που χρειάζομαι απεγνωσμένα... Πρόκειται για έναν στόχο που κοιτώ πλέον κατάματα- αφού έχω ήδη αρχίσει να ψάχνω το κατάλληλο είδος γυμναστικής για εμένα και τα μυικά μου προβλήματα...
Αχ αυτά τα όνειρα.. . Είναι τα αγαπημένα μου. Ο Παναγιώτης είναι πολύ ρεαλιστής, πολύ ειλικρινής, πόσες φορές του λέω ¨"Πες μου και κάνα ψεμματάκι, άσε με να ονειρεύομαι, πειράζει;;" Και μετά μου λέει με συγκαταβατικό ύφος τύπου "του τρελού του λέμε πάντα ναι", αυτό που θέλω να ακούσω- μα είναι ήδη αργά! Την φούσκα μου την έχει σκάσει! Εγώ όμως επιμένω. Και τα βράδια, λίγο πριν κοιμηθώ ή όταν πίνω το καφεδάκι μου χαζεύοντας τηλεόραση χωρίς στην ουσία να βλέπω, φυσάω και πάλι μια τεράστια πολύχρωμη φούσκα, μπαίνω μέσα και ονειροβατώ....
Ταξίδια, ταξίδια και πάλι ταξίδια... (ταξίδια είπα;) Θέλω σαν τρελή να ξαναπάω Λονδίνο μα αυτή την φορά με τον άντρα μου και τον γιο μου. Θέλω να πάω και στην Disneyland στην Γαλλία και να μείνουμε μέσα εκεί, να βγούμε μόνο μια μέρα για να δούμε τον Πύργο του Αίφελ και να σεργιανίσω με παριζιάνικο αέρα στα στενά του Παρισιού ελπίζοντας να φάω την καλύτερη μπαγκέτα και το πιο βουτυράτο κρουασάν. Θέλω να επισκεφτώ το σπίτι του Elvis- την Graceland. Θέλω να επισκεφτώ την Σκοτία, την Αυστρία, την Ρωσία. Θέλω να πάω στους Αγίους Τόπους και την Κωνσταντινούπολη. Θέλω να πάω για σαφάρι στην Κένυα και να επισκεφτώ την χώρα/πόλη στην οποία γεννήθηκα. Θέλω να γυρίσω την Ελλάδα όλη, να μην αφήσω χωριό για χωριό, νησί για νησί. Τα ταξίδια είναι το απόλυτο όνειρο μου...
Έχω όνειρο να γράψω έστω ένα βιβλίο και να εκδοθεί. Είναι όνειρο από τα παλιά, τα καλά, αυτά που όσο και αν προσπαθείς να απωθήσεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, πετάγονται και πάλι μπροστά σε ανύποπτες στιγμές και σε τσιμπάνε εκεί που πονάς. Θέλω αυτό το βιβλίο να αγγίξει έστω και μια ψυχή με τρόπο που δεν θα ξεχάσει ποτέ.
Θέλω να ασχοληθώ με παιδιά που έχουν ανάγκη. Όχι τώρα. Θέλω να το κάνω σε άλλο στάδιο της ζωής μου. Έχω τους λόγους μου. Θέλω όμως να βιώσω την αναδοχή παιδιού. Είναι κάτι που τριγυρίζει στο μυαλό μου αφότου χάσαμε το κοριτσάκι μας και δεν λέει να φύγει. Είναι όνειρο μου να τα καταφέρω κάποια στιγμή και να χαρίσω αγάπη και ένα σπιτικό σε ένα παιδί που το έχει ανάγκη. Νιώθω βαθιά μέσα μου με έναν ανεξήγητο τρόπο, πως τουλάχιστον ένα από τα παιδιά μου δεν θα το έχω γεννήσει εγώ...
Ένα ακόμα μικρό- τοσοδούλικο- όνειρο που έχω, είναι να ανοίξει μια φορά ο Παναγιώτης το διαδίκτυο και- χωρίς να του το ζητήσω ή να του βάλω το πιστόλι στον κρόταφο- να διαβάσει μια ανάρτηση μου. Τυχαία, όποια να'ναι, δεν με νοιάζει. Και να γυρίσει το βράδυ και να με σοκάρει λέγοντας μου κάτι που θα με κάνει να καταλάβω πως έγινε το "θαύμα"! Έτσι να χαρώ και λίγο η δόλια η μαιμουδομάνα πως με διάβασε και αυτός του οποίου η γνώμη αξίζει περισσότερο από όλων...
Μαράκι μου σε ευχαριστώ για αυτή την πρό(σ)κληση μέσα από την καρδιά μου. Χρειαζόμουν λίγη εσωτερική αναζήτηση μετά από τόση μαιμουδίαση τον τελευταίο καιρό λόγω του πάρτι μας!
Από που να αρχίσω σήμερα;;; Διανύω μια λίγο απαιτητική και δύσκολη για μένα περίοδο. Τα συμπτώματα της Συριγγομυελίας επανήλθαν δυναμικά, ενώ ο μεσημεριανός μου ύπνος- ο οποίος είναι πολύ σημαντικός αφού είναι και ο μόνος που ξεκουράζει το σώμα μου, (μετά από δυο ώρες το βράδυ, αρχίζω να στριφοργυρνάω και πραγματικά να μην μπορώ να βρω θέση που να μην πονάει όλο μου το κορμί)- εδώ και δυόμιση μήνες που το μαιμούδι έκοψε την πιπίλα είναι πλέον παρελθόν. Δυσκολεύομαι να ανταπεξέλθω σωματικά, και κατά συνέπεια και συναισθηματικά και πνευματικά στις απαιτήσεις ενός τρίχρονου στο σπίτι, νιώθοντας τόσο μα τόσο ανεπαρκής και πιέζοντας τόσο τον εαυτό μου που νιώθω πως κάποια στιγμή απλά θα σπάσω. Φυσικά ξέρω πως εγώ είμαι αντράκι και δεν μασάω, (μόλις φύσηξα και την φράτζα αλά Βουγιουκλάκη για εφέ), και ακόμα και αν σπάσω θα είναι ίσα για να επανέλθω ακόμα δριμύτερη. Με αυτό το backround λοιπόν, τις προάλλες κατεβήκαμε κέντρο με το μαιμούδι και πήγαμε βόλτα με το τρένο, κάτι που είχαμε πολύ καιρό να κάνουμε. Ενώ περιμέναμε στον σταθμό του τρένου με ανυπομονησία, πέρασε μια νέα κοπέλα, θα ήταν δεν θα ήταν είκοσι χρονών - με τον αέρα και την αλαφράδα της νιότης της και φορούσε κάτι υπέροχα κίτρινα μεγάλα ακουστικά μουσικής στο κεφάλι. Χαμογελούσε ονειροπαρμένα και ήξερα πως άκουγε ένα τραγούδι που της δημιουργούσε πολλά και ευχάριστα συναισθήματα.
Μου άρεσε τόσο πολύ η εικόνα της και η αντισυμβατικότητα της να φορέσει οτιδήποτε λιγότερο από αυτό το τρανταχτό και αισιόδοξο κίτρινο, και θυμήθηκα την δική μου Γιάννα των είκοσι χρόνων, αυτή που είχε διαρκώς τα ακουστικά στα αυτιά της, που η μουσική ήταν το Α και το Ω, αυτή που για να κοιμηθεί έπρεπε να ακούει την μουσική στην διαπασών. Δύο μέρες μετά πέφτω πάνω σε αυτή την ανάρτηση της Μάρθας που με παραπέμπει σε αυτή την ανάρτηση της Ελένης! Και γεμίζω νοσταλγία, χαρά, αγάπη! Όλα αυτά, μα όλα, συνδυάστηκαν μεταξύ τους μαγικά και έκαναν μέσα μου το κλικ... Δεν θέλω και πολλά για να συμμετέχω σε μια πρόκληση! Οπότε ναι, σήμερα που κοιμήθηκε και το μαιμούδι νωρίς, το ταξίδι θα είναι μουσικό... Νομίζω πως το πρώτο τραγούδι που με άγγιξε βαθιά, και ακόμα μου προκαλεί ρίγη όταν το ακούω είναι το "My way" ερμηνευμένο όμως από τον λατρεμένο μου Elvis. Γιατί από μικρό παιδί, ότι και αν συνέβαινε, εγώ έμενα πιστή στον χαρακτήρα μου, τα θέλω μου, την προσωπικότητα μου διατηρώντας με νύχια και με δόντια την μοναδικότητα της- όποια και αν ήταν αυτή...
Yes, there were times, I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall and did it my way
Το τραγούδι που άκουγα ξανά και ξανά και ξανά ήταν μόνο ένα... Ooh, baby, baby, it's a wild world It's hard to get by just upon a smile Ooh, baby, baby, it's a wild world And I'll always remember you like a child, girl
Μετά ήρθε στην ζωή μου το άλλο μου εγώ- αυτό που γουργουρίζει- και ο λατρεμένος γενικότερα Μαχαιρίτσας- μπήκε μόνιμα στην ζωή μας- αφού με την παραμικρή ευκαιρία θα του τραγουδίσω... (πάντα παράφωνα!)... Κι αν είμαι εγωκεντρικός εγώ είμαι ολόκληρος μωρό μου γι’ αυτό μπορώ και σ’ αγαπώ σαν εαυτό μου Δεν είσαι τ’ άλλο μου μισό εγώ μισώ ό,τι χωρίζει είσαι το άλλο μου εγώ αυτό που γουργουρίζει
Μα και αυτό... Εσύ με ξέρεις πιο πολύ, απ’ όλους στη ζωή μου, τα μαγικά ταξίδια μου τα έκανες κι εσύ. Όταν η νύχτα μ’ έστελνε στα στέκια της ερήμου για σένα ήταν πάντα απλό να ψάξεις να με βρεις. Σου λέω με ξέρεις πιο πολύ απ’ όλους στη ζωή μου, για σένα είναι πάντα απλό να ψάξεις να με βρεις.
Κι απόψε μες την έρημη την πόλη που με βρήκες πάλι, πάρε με κοντά σου Κρύψε με μες το παλτό σου, κάνε με κορμί δικό σου ως την άκρη του μυαλού σου, ως την άκρη του ουρανού σου. Τύλιξέ με στο κασκόλ σου σαν παιδί, σαν άγγελό σου να χαθώ στη μυρωδιά σου, να χορέψω στ’ όνομά σου.
Και λάτρεψα και αυτό, γιατί το λάτρευε το άλλο μου εγώ... Δεν μπορεί να με κρατήσει ο εαυτός μου, σε κανέναν δεν ανήκω, είμαι δικός μου. Το σπασμένο ουρανό σου μη μου δώσεις, σ’ αγαπώ κι έτσι μπορεί να μ’ εξοντώσεις, σ’ αγαπώ κι έτσι μπορεί να μ’ εξοντώσεις.
Και μετά ήρθαν οι απώλειες μας... Και αυτό να με συντροφεύει μερόνυχτα ολόκληρα, μερόνυχτα που έγιναν χρόνια...
Δε θα `θελα εδώ Θεός να επέμβει και ας ξέρω, φως μου, πως τυφλά τον υπακούς Σκυφτός εγώ, γονατιστός, θα του ζητούσα να μην επέμβει στους θολούς σου δισταγμούς
Μη σε φέρει, μη σε στείλει μη σ’ αγγίξει τόσο δα και επιτέλους αν σε στείλει να σε στείλει εδώ ξανά
Αν και για μένα αγγελούδια δεν υπάρχουν μόλις σε ιδώ κοντεύουν να επαληθευτούν Αχ θα τα εσύναζα και θα τα εκλιπαρούσα με τις φλογίτσες τους στο πλάι σου να σταθούν
Να σου φέγγουν να βαδίζεις εν χάριτι ομορφιάς σαν Χριστός πάνω απ’ τη λίμνη και σε μένα να γυρνάς
Βαμμένος είμαι στην αγάπη έτσι ήσουν πάντοτε κι εσύ Πιστεύω σ’ ένα μονοπάτι που θα `μαστε μαζί
Κι έτσι ας καίνε οι λαμπάδες στα μονοπάτια στα βουνά κι εκείνη πάντα θα επιστρέφει κάθε στιγμή παντοτινά
Αλλά και αυτό... I hurt myself today To see if I still feel I focus on the pain The only thing that's real The needle tears a hole The old familiar sting Try to kill it all away But I remember everything
What have I become My sweetest friend Everyone I know goes away In the end And you could have it all My empire of dirt I will let you down I will make you hurt
I wear this crown of thorns Upon my liar's chair Full of broken thoughts I cannot repair Beneath the stains of time The feelings disappear You are someone else I am still right here
What have I become My sweetest friend Everyone I know goes away In the end And you could have it all My empire of dirt I will let you down I will make you hurt
If I could start again A million miles away I would keep myself I would find a way
Και αυτό... Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη π’ όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ, τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει, μα ελπίζω να φιλιώσει καιρό με τον καιρό.
Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου κι εγώ για το καλό μου για κείνη πολεμώ κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω, για να της τραγουδήσω τον πιο βαρύ καημό.
Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω, για να την αγκαλιάσω στον πιο τρελό χορό, κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της, μου δίνει την προβιά της για να τηνε φορώ.
Καμιά φορά απ’ το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι, σχεδόν αγαπημένοι, καθείς να κοιμηθεί και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν τη μπόρα, σαν τη στερνή την ώρα που θα επιτεθεί.
Και μετά κάπως άρχισα να πεισμώνω και να ονειρεύομαι ξανά... Και να ντύνω τα όνειρα μου και τις σκέψεις μου με αυτό... Λες πως βαρέθηκες αυτή την ίδια συννεφιά λες πως χωλαίνεις σε σβησμένα μονοπάτια γυρίζεις ξένη από εχθρό και συντροφιά σε αυτό τον κόσμο που δεν βλέπεις πια στα μάτια
Μες στο δωμάτιο ταξίδια κάνεις αστρικά και το ξημέρωμα σε βρίσκει πάλι μόνη σε ένα ταξί που σε πηγαίνει στην δουλειά να αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που σε θυμώνει
Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα ματάκια μου μοιραία δε θέλω να μου κλαις κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα στο ορκίζομαι παρέα θα ‘ρθουν μέρες καλές
Λες πως κουράστηκες στους ώμους να έχεις το σταυρό μα εγώ σου λέω μήπως κάνεις κάποιο λάθος δεν έχει πρόβα αυτή η ζωή και χάνεις καιρό μα δες τη σπίθα που πετιέται εκεί στο βάθος
Αλλά και αυτό...
Every time I look in the mirror All these lines on my face getting clearer The past is gone It went by, like dusk to dawn Isn't that the way Everybody's got their dues in life to pay
Yeah, I know nobody knows Where it comes and where it goes I know it's everybody's sin You got to lose to know how to win
Half my life's In books' written pages Lived and learned from fools and From sages You know it's true All the things come back to you
Sing with me, sing for the year Sing for the laughter, sing for the tear Sing with me just for today Maybe tomorrow, the good lord will take you away
Yeah, sing with me, sing for the year Sing for the laughter, sing for the tear Sing with me, just for today Maybe tomorrow, the good Lord will take you away Dream On Dream On Dream On Dream until your dream comes true
Μετά έγινε το θαύμα και ήρθε στην ζωή μας το δικό μας ουράνιο τόξο... Και οι νύχτες και μέρες μας γέμισαν με αλλιώτικα νανουρίσματα, δικά μας αγαπημένα ακούσματα μα και πολλά καινούργια...
Πήρα κόκκινα γυαλιά κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω κι ούτε ξέρω πώς να ζω ούτε και πώς ν' αγαπώ τη ζωή μου επιβλέπω
Πήρα κόκκινο στυλό και τραβάω γιαλό-γιαλό και γράφω τραγουδάκια της φωτιάς της φωτιάς, της πυρκαγιάς τη ζωή μου αντιγράφω
Πώς μ' αρέσει αυτός ο ήλιος πώς μ' αρέσει αυτός ο ήλιος όταν βγαίνει το πρωί κι είναι βάσανο ο φίλος είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει εκδρομή
Πώς μ' αρέσει το φεγγάρι πώς μ' αρέσει το φεγγάρι όταν βγαίνει να μας δει και κρατάει το φανάρι και κρατάει το φανάρι στης αγάπης την πληγή
Πήρα κόκκινη καρδιά και πουκάμισα φαρδιά φοράω και ρωτάω να μου πουν όσοι ξέρουν ν' αγαπούν σε ποιον έρωτα χρωστάω
Πήρα κόκκινα φτερά και περνάω μια χαρά, γελάω Πιάνω σώμα του χιονιού και ουρά χελιδονιού στου Θεού τ' αυτί μιλάω
Όταν κλαίει μια καραμέλα μην κρατάς ποτέ ομπρέλα, μην κρατάς. Έχει δάκρυα όλο γλύκα θα σου πάρουνε την πίκρα, αν πονάς.
Γιατί αντάμωσαν δυο φίλοι γιατί βγήκε το σταφύλι γιατί γύρισε το αγόρι και παντρεύτηκε την κόρη.
Όταν κλαίει μια καραμέλα είν`τα δάκρυά της δάκρυα χαράς.
Όταν κλαίει μια καραμέλα μην κρατάς ποτέ ομπρέλα, μην κρατάς. Είν`τα δάκρυά της γέλια στάζουν ζάχαρη, κανέλα στην καρδιά.
Γιατί αντάμωσαν δυο φίλοι γιατί βγήκε το σταφύλι γιατί άνθισε απόψε μες στα μάτια η πασχαλιά.
Σ αγαπάω αγκιναρούλα, αχ κι εγώ γλυκό καρότοκαι ποτέ δε θα σ αφήσω να σε βάλουν στο ριζότο. Σ αγαπάω καροτάκι, αχ κι εγώ γλυκιά αγκινάρα,τη ζωούλα μου θα δώσω για να μη σε δω στη σχάρα. Στα λιβάδια τώρα τρέχουν κι αγαπιούνται ευτυχισμένακι ούτε που φοβούνται πια μήπως γίνουνε βρασμέναλ Κι έζησαν αυτά καλά με τα άλλα χορταράκιακι έκαναν εφτά παιδιά, καροτοαγκιναράκια
Μ' αγαπάς αγκιναρούλα;..
Σ'αγαπάω καροτάκι...
Με προσωπικό αγαπημένο του μαιμουδιού ακόμα και σήμερα, η απίθανα ταξιδιάρικη φωνή του Βασίλη...
Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά, έλα πάρε και τούτο. Μικρό μικρό σου το `δωσα, άρχοντα φέρε μου το. Κρύψε και τη σφεντόνα του, φρόνιμο κάνε μου το.
Παλιέ μου φίλε, γνώριμε, συμμαθητή, θαμώνα, μαζί μου απόψε έφερα εκείνη τη σφεντόνα. Μην πάει ο νους σου στο κακό, πουλιά δε θα χτυπήσω. Με κότσυφες και πέρδικες τι έχω να χωρίσω;
Τα παιδικά μας όνειρα θα σας εκσφενδονίσω, με χρώματα και μουσικές θα σας τα τραγουδήσω. Παλιέ μου φίλε, γνώριμε, συμμαθητή, θαμώνα, απόψε που βρεθήκαμε, σου δίνω τη σφεντόνα.
Και επειδή αυτή η μουσική ανάζητηση με έχει πάει σε πολλά λημέρια, δρόμους που δεν σταματούν να σε οδηγούν και σε άλλες γειτονιές, θα κλείσω αυτή την καρυδοτσουφλοεμπνευσμένη ανάρτηση με το τραγούδι όλων των εποχών... Αυτό που εκφράζει όλη μου την προσωπικότητα και στάση ζωής...
Μου φαίνεται σαν να 'ναι χθες μα πάνε τόσα χρόνια που σαν βιολί το σώμα σου στα χέρια μου κρατούσα
Με το ραδιόφωνο σιγά μες στ' απαλό σκοτάδι θα τρόμαζες αν ήξερες πόσο σε αγαπούσα
Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά μένει όμως ακόμα ένα πείσμα που δεν είναι συνήθεια μοναχά
Γέλα, γέλα πουλί μου γέλα γέλα, κι είν' η ζωή μια τρέλα
Ναι. Μπορεί να μην ακούω πια στην διαπασών καθημερινά τραγούδια μιας και κάποιος πρέπει να ακούει τα καμάμωτα ενός μαιμουδιού. Και τα περισσότερα τραγούδια που ακούω πλεόν να είναι από την Λιλιπούπολη και τον Τεμπέλη Δράκο... Όμως αυτές τις μέρες που το ράδιο δυναμώνει σε ένταση και είμαστε, είτε στο αυτοκίνητο είτε στο σπίτι και ακούω και μια παιδική φωνούλα να τραγουδάει μαζί μου... αγαπημένα τραγούδια με τα οποία μεγάλωσα και εγώ, τότε ο αγαπημένος μου στίχος αποκτάει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα...
Γέλα πουλί μου... γέλα
Γέλα...
Είναι η ζωή μια τρέλα....
(ταξιδέψτε και με την αγαπημένη μουσική αναδρομή της γλυκιάς Βάσως, εδώ... )
