Τα δέκατα τρίτα γενέθλια του μαϊμουδιου- bowling mood on

 Για τα δέκατα τρίτα γενέθλια του, το εφηβάκι ήθελε να καλέσει τους τρεις καλύτερους του φίλους και τα ξαδέλφια του και να παίξουν bowling με τις ώρες. 

Χαλάω εγώ χατίρι;;; 

Έκλεισα αμέσως τον χώρο, τον οποίο γνωρίζουμε πολύ καλά αφού τον επισκεπτόμαστε συχνά ούτως ή άλλως, και αυτό ήταν. Το μαϊμούδι έχει γίνει πια γοριλάκι, τι άλλο να κάνω - ούτε καν μπαλόνια δεν χρειάζεται να αγοράσω σωστά; 

Αμ δε... Ησυχάζω εγώ; Δεν ησυχάζω. 

Όλα ξεκίνησαν στην ουσία από την μπλούζα. Η οποία καμία σχέση δεν έχει με το πάρτι, ναι; Απλώς κάθε χρόνο είτε του φτιάχνω, είτε του παραγγέλνω μια μπλούζα σχετική με το θέμα συνήθως των γενεθλίων. Πέρσι, δώσαμε περισσότερο βάση στην ηλικία - εφόσον δεν υπήρχε ξεκάθαρο θέμα στο πάρτι. (Αξίζει να το δείτε εδώ). Φέτος όμως ήθελα να δώσω ναι μεν βάση στην ηλικία, όμως ταυτόχρονα να μην "φωνάζει" 13. Το έψαξα κυριολεκτικά ΠΑΝΤΟΥ και δεν βρήκα ΤΙΠΟΤΑ που να με καλύπτει. 

Τελικά μπήκα στο chat gpt. Θυμήθηκα πόσο με είχε βοηθήσει με κάτι καταλόγους στη δουλειά μου και άρχισα να περιγράφω τι ακριβώς φαντάζομαι, ενώ ανέφερα και το που θα γίνει το πάρτι όπως το γεγονός πως ο Δημήτρης αγαπάει πολύ τα άνιμε αλλά και το επιτραπέζιο D&D... 

Αυτό ήταν.... 

Το chat gpt μου έφτιαξε το γραφικό των ονείρων μου για την μπλούζα, το οποίο οδήγησε σε ανάλογες μπλούζες για τον Παναγιώτη και εμένα, οι οποίες οδήγησαν σε δημιουργίες καρτών ικανοτήτων των καλεσμένων, σε props για τα τραπέζια και σε υπέροχα party favors. 

Κάπως έτσι, κατέληξα να αγοράζω μέχρι και είδη σερβιρίσματος για το φαγητό, παρότι μου τα παρείχε όλα το bowling center, μόνο και μόνο επειδή δεν μου ταίριαζαν με την αισθητική μου... (Ξέρω ξέρω, είναι αρρώστια). 

Για να βάλω όλες τις υπέροχες φωτογραφίες, χωρίς παρεμβολές της ατελείωτης πολυλογίας μου ενδιάμεσα, να πω τα εξής: 

Οι κάρτες ικανοτήτων των παιδιών ήταν προσωποποιημένες. Αυτό σημαίνει πως δεν τις έφτιαξε μόνο του το chat gpt. Αντίθετα, εγώ του έθεσα τα πλαίσια χρωμάτων, χαρακτηριστικών των παιδιών καθώς και ιδιαίτερα στοιχεία του χαρακτήρα τους για να τονίσει αυτά ακριβώς. Το περίεργο ήταν πως με την κάρτα της βρωμούσας, μπερδεύτηκε και την έφτιαξε διπλή μαζί με του μαϊμουδιού τονίζοντας τον οικογενειακό δεσμό, πράγμα που ταίριαξε απόλυτα αφού μεγαλώνουν σαν αδέλφια. 

Τα δώρα που μοιράσαμε στους φίλους μας ήταν σαν loot box παιχνιδιού και έκρυβαν μέσα τα εξής: πολλά αυτοκόλλητα με θέμα άνιμε και ιαπωνική κουλτούρα. Ένα μικρό μπρελόκ κατάνα και peelable ζελεδάκια αλλά και κάρτα τελικής επιβράβευσης. 

Εκτός όμως από τα party favors που ήταν για όλους, είχαμε ένα ξεχωριστό δώρο για τον παίκτη που θα έριχνε τις περισσότερες κορίνες συνολικά όλες τις ώρες,το οποίο ήταν ένα μικρό ξύλινο επιτραπέζιο bowling. Επειδή όμως και οι μεγάλοι έχουμε ψυχή και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι παίξαμε, είχα δώρο και για τον γονέα νικητή. Ένα μπρελόκ κορίνα καθώς και ένα γλύκισμα ιαπωνικό,  τύπου mocha. 

Η ζωγραφιά πάνω στην τούρτα του Δημήτρη ήταν δική του, το ίδιο και η επιλογή των αποφθεγμάτων. Μόλις τα παιδιά στο μαγαζί έφεραν την τούρτα, είχα ζητήσει από τα ηχεία να ακούγεται το "Χρόνια πολλά" του Παπακωνσταντίνου. (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ). Εννοείται επίσης, πως τα παιδιά έπαιξαν και σε όλα τα άλλα παιχνίδια που παρέχει ο χώρος. 

Φάγαμε όλοι πολύ νόστιμα και χορταστικά πιάτα, ήπιαμε καφέδες και μετά μπύρες και κρασί, ενώ το μαγαζί έκανε τα "στραβά" μάτια όταν φανέρωσα ένα θερμός με τσικουδιά να κεραστούν οι μεγάλοι. Άλλωστε, ΕΝΝΟΕΊΤΑΙ πως κεράσαμε και τους υπεύθυνους και τους  υπαλλήλους του χώρου. 

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, καταρχάς τους φίλους και τους συγγενείς για την παρουσία τους και τη θετική τους ενέργεια. Ο κύκλος μας είναι μικρός, μα είναι ακριβώς όσος χρειαζόμαστε. Να ευχαριστήσω τον φίλο μου πλέον, τον Αντρέα για τις μοναδικές φωτογραφίες που μας βγάζει από τότε που γεννήθηκε ο Δημήτρης, βασικά από τότε που παντρευτήκαμε. Η ματιά του είναι συγκινητική και δεν την αλλάζω με τίποτα. Το ζαχαροπλαστείο Πλέγας και συγκεκριμένα τον κ. Μιχάλη που είναι πάντα ΤΟΣΟ ευγενικός σε ο'τι τρέλα ζητήσω, δεν το συζητώ για τη γεύση των γλυκών. Τέλος, να ευχαριστήσω τον Άρη, τον Γιώργο αλλά και όλο το προσωπικό του Arena bowling center για τον άψογο επαγγελματισμό τους, τον υπέροχο χώρο που έχουν δημιουργήσει μια εικοσαετία τώρα και το πλατύ χαμόγελο τους! 

Πάμε να σας ταξιδέψω φωτογραφικά σε ένα ακόμα πάρτι γενεθλίων - νιώθω πως ακόμα και αν φτάσει 30 χρόνων, εγώ θα συγκινούμαι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο..

Θα έχουμε ΠΆΝΤΑ την πλάτη σου εφηβάκι... Να το θυμάσαι αυτό. ΠΑΝΤΑ. 

Αυτή η γκρίζα πόρτα.

 Τον Μάϊο που μας πέρασε, γυρνώντας από το προσκύνημα στον Άγιο Νικόλαο στα Σπάτα, πέρασα από το χωριό, την αυλή των παιδικών μου χρόνων, το πατρικό της μητέρας μου και σπίτι της γιαγιούλας μου. 

Δεν μου αρέσει να πηγαίνω μετά το θάνατο της, διότι χωρίς την αύρα της άλλαξαν πολλά... Αλλιώς είχαμε φανταστεί να παραμένει "ζωντανό" αυτό το σπίτι, όμως η ζωή πολλές φορές ανατρέπει τα σχέδια μας. Και τα πρώτα χρόνια απλώς πονούσε πολύ. 

Εκείνη την φορά όμως, ήταν οι γονείς μου εκεί. Πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα να περάσω και ο'τι γίνει. Ήταν μια υπέροχη μέρα με δροσιά όχι όμως κρύο, λίγη συννεφιά και τον ήλιο να παίζει κατά διαστήματα κρυφτό. Έστριψα στην σχετικά στενή είσοδο, που τόσα χρόνια είχαμε τελειοποιήσει τον τρόπο που μπαίναμε χωρίς να πέσουμε στη "γράνα", και πάρκαρα εκεί που πάρκαρα πάντα. 

Μόνο που δεν ήταν η γιαγιούλα εκεί να χαμογελά και να με σταυρώνει που έφτασα καλά...

Ήταν όμως οι γονείς μου. Οι οποίοι χάρηκαν τόσο πολύ που αποφάσισα να πάω. Κατέβηκα διστακτικά. Ο πατέρας μου άρχισε να μου δείχνει όλο χαρά το μποστάνι του, εκεί ακριβώς που το είχε και η γιαγιούλα. Συγκινήθηκα. Με πλημμύρισαν αναμνήσεις. Πόσα πράγματα έμαθα τρέχοντας διαρκώς πίσω από τα πόδια της... 

Αυτά τα αεικίνητα πόδια που δεν ησύχαζαν στιγμή, παρά μόνο το βράδυ που ξάπλωνε. Και εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα έξω από την κουζίνα που άλλαζε ΠΑΝΤΑ παπούτσια πριν μπει στο σπίτι. 

Η γιαγιά μου δεν έμπαινε ΠΟΤΕ μέσα στο σπίτι, με τα παπούτσια που φορούσε έξω από αυτό. 

Άρχισα να εξερευνώ ξανά από την αρχή έναν χώρο που, ειλικρινά, γνωρίζω σαν την παλάμη του χεριού μου. 

Ξεκίνησα από το αγαπημένο μου μέρος. Την γκρίζα πόρτα του ξυλόφουρνου. Για αυτή την γκρίζα πόρτα, τη λουσμένη στο φως - έχω ξαναγράψει. Μπήκα μέσα, μα τίποτα δεν ήταν οικείο. Τίποτα δεν υπήρχε πια από όσα τη θύμιζαν. Πόσες και ΠΟΣΕΣ στιγμές εκεί μέσα... Πόσες μυρωδιές... Από το ψωμί και το φαγητό στον ξυλόφουρνο, τις πατάτες που τηγάνιζε στο πετρογκάζ και το τυρί που ωρίμαζε σφιχτά τυλιγμένο μέσα στο τούλι του, μέχρι το μαρούλι που ψιλόκοβε για τα κλωσσόπουλα που το ανακάτευε με μουλιασμένο ψωμί και πίτουρο- πραγματικά νιώθω ευλογημένη που έχω τέτοιες αναμνήσεις. 

Συνέχισα στον πλούσιο κήπο της. Τις αγαπημένες της τριανταφυλλιές. Τον τεράστιο πλάτανο που κοιμόμασταν κάθε καλοκαίρι κάτω από τη πυκνή σκιά του. Το δέντρο που διακοσμούσε τη τελετή του γάμου μας, και που μόνο αυτό στον κήπο της γιαγιούλας υπάρχει ακόμα... Τις μυρωδάτες, θεέ μου ΠΟΣΟ μυρωδάτες,  λεμονιές της. Την εξωτερική βρύση χωρίς αποχέτευση. Εκεί έπλενε όλα τα λαχανικά, τα φρούτα, όλα τα εντόσθια για να φτιάξει την υπέροχη μαγειρίτσα της... Πάλι μυρωδιές, μυρωδιές, ΜΥΡΩΔΙΕΣ. 

Οι κούνιες που είχε φτιάξει ο πατέρας μου για τα ανίψια του και πρώτα ξαδέλφια μου, τώρα σκουριασμένες και μπλεγμένες από τον άνεμο. Το κοτέτσι άδειο, χωρίς ζωή, χωρίς αυτά τα πεντανόστιμα αυγά με τον πορτοκαλί κρόκο. (Όχι για πολύ ακόμα). Η στέρνα άδεια και σκεπασμένη. Ο στάβλος χωρίς οροφή πια. Το "κατώι" χτισμένο ξανά από την αρχή - δεν φιλοξενεί πια τα κρεμμύδια, τις πατάτες και το υγρό χρυσό... Το ελαιόλαδο, το οποίο έβγαζε σχεδόν τελετουργικά κάθε φορά η γιαγιούλα μου με μια κουτάλα για να γεμίσει το λαδικό... "Ούτε σταγόνα να μη σου στάξει" μου ορμύνευε. "Είναι υγρός χρυσός το λάδι. Το σεβόμαστε. Δεν το σπαταλάμε". Στην αποθήκη του παππού μου, τα εργαλεία του ακόμα όμορφα τακτοποιημένα στον τοίχο. Τα παντζούρια που έμπαινε κάθε μεσημέρι καλοκαιριού το αεράκι, σφραγισμένα κλειστά. Δεν με αφήνουν να κλέψω μια ματιά στην ξύλινη ντουλάπα με τον θολό καθρέφτη... 

Στο σπίτι μέσα μερικές κορνίζες με φωτογραφίες. Σκόνη και αράχνες. Και εκεί, στον πάγκο της κουζίνας, το εικονοστάσι της γιαγιούλας... Ο'τι πιο πολύτιμο εκεί, αυτές οι εικόνες με το καντηλακι που περιμένει να ανάψει ξανά... 

Πήρα τον γιο μου και την ανιψιά μου από το χέρι και τους πήγα ξανά από την αρχή σε όλα. Τους εξήγησα τα πάντα. Τους αφηγήθηκα αναμνήσεις όσο πιο παραστατικά μπορούσα. Κόψαμε λεμόνια. Η μητέρα μου μου έκοψε μερικά λουλούδια. Ξέρει πόσο τα αγαπώ. Όχι τα μπουμπούκια. Θα θύμωνε η γιαγιούλα... 

Εκείνη την ημέρα έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου. Το "όνειρο" μας να κρατήσουμε ζωντανό το σπίτι όπως μας ζήτησε η γιαγιούλα πριν πεθάνει, θα φροντίσω ΕΓΩ Η ΙΔΙΑ να γίνει αληθινό. Θα ακουστούν πάλι τα γέλια μας στην αυλή, θα μυρίσει πάλι η κουζίνα. Έστω και λειψά. Ξέρω όμως - ΤΟ ΞΕΡΩ- πως η γιαγιούλα πολύ θα το χαρεί. Και που ξέρεις; Ίσως κάποια πράγματα να αλλάξουν. Ίσως... 

Μα και αν όχι, εμείς θα έχουμε κάνει το χρέος μας. Άλλωστε, το έχουν ήδη κάνει οι γονείς μου. Το μποστάνι είναι όλο ζωή. Τα λουλούδια θριαμβεύουν γιατί η μητέρα μου τα ποτίζει. Ο πατέρας μου επιδιορθώνει αργά και σταθερά όσα του επιτρέπει το πολυάσχολο πρόγραμμα του. Ακόμα και αν είναι χρονοβόρο στην πλούσια καθημερινότητα τους, η αυλή των παιδικών μου χρόνων είναι προτεραιότητα τους. 

Είναι προτεραιότητα μας... 

(Εφτά χρόνια σήμερα χωρίς το άγγιγμα σου. Χωρίς τα καθάρια σου μάτια. (Τα μόνα ζεστά γαλανά μάτια που έχω δει στη ζωή μου). Εφτά χρόνια χωρίς το "Γιαννούλι μου", χωρίς την αγκαλιά με τα αγκυλωμένα και παραμορφωμένα δάχτυλα σου... Είσαι πάντα εδώ. Φυλαχτό στις καρδιές μας.) 

For blue is blue no matter how small

Οι μεγάλες απώλειες σε αλλάζουν. 

Όταν έχασα τα μωρά μου, άλλαξα σχεδόν ΡΙΖΙΚΑ. Άργησα πολύ να βρω τον νέο μου εαυτό. Τα μωρά μου με έμαθαν να έχω υπομονή. Πίστη. Πείσμα. Έπαψα να είμαι το εγωκεντρικό και ανυπόμονο πλάσμα που ήμουν. Πίστεψα στον εαυτό μου και στις ικανότητες μου. Παραδόξως απέκτησα αυτοπεποίθηση. Όταν καταφέρνεις να επιβιώσεις από κάτι τέτοιο, θεωρείς ότι μπορείς να επιβιώσεις από τα πάντα. Συναισθηματικά μιλώντας. Έμαθα πως καμία φορά ο Θεός/ το σύμπαν, όπως θέλεις πες το, σε προστατεύει με ανορθόδοξους τρόπους. Έμαθα να κατανοώ. Να ψάχνω στο βάθος και να μην μένω στην επιφάνεια.  

Όταν έχασα τη γιαγιούλα μου, τον άνθρωπο που με διαμόρφωσε πολύ και εν ζωή, απέκτησα ενσυναίσθηση και διαπίστωσα τη δύναμη που έχει η αγνή αγάπη. Ενίσχυσε η απώλεια της την ήδη υπάρχουσα πίστη μου. Με έκανε να είμαι πιο συμπονετική. Να προσπαθώ να ακούω περισσότερο και να κρίνω λιγότερο. 

Τώρα που έχασα και την Αφροδίτη, την καλύτερη μου φίλη, την αδελφική μου φίλη, άλλαξα ξανά από την αρχή. Αυτά τα δύο χρόνια ήταν δύσκολα και καθοριστικά. Έμαθα πως στη ζωή δεν χωράνε συμβιβασμοί. Πώς τα όνειρα μας, οι στόχοι μας, τα θέλω μας είναι ΙΕΡΑ. Και πως δεν χωράνε εκπτώσεις σε αυτά. Πως στην ουσία είμαστε ο'τι κάνουμε τους άλλους να νιώθουν. Θυμήθηκα ξανά τη δύναμη της αυτοσυντήρησης που έχει ο άνθρωπος προκειμένου να επιβιώσει... 

Νιώθω λοιπόν πολύ περήφανη για αυτή την νέα μου εκδοχή. Διότι ακόμα μπορώ και γελάω με την καρδιά μου, παρότι έχει σπάσει επανελειμμένα σε χίλια κομμάτια. Παρότι ο πόνος είναι ΠΑΝΤΑ εκεί. Περήφανη διότι δεν έχασα τη πίστη μου. Επειδή ακόμα πιστεύω στα ΘΑΥΜΑΤΑ. Και πως πάντα μετά την καταιγίδα, ακολουθεί το ουράνιο τόξο. Διότι όσο μαύρος και αν φαίνεται ο ουρανός, πρέπει να θυμόμαστε πως εξακολουθεί να είναι μπλε. Απλώς τον κρύβουν τα σύννεφα... Υπάρχει όμως πάντα αρκετό μπλε για να μας γύρισει πίσω..  

Πίσω στον παλιό μα και νέο μας εαυτό... 

#otangennithikaxana #τοblog #ForBlueIsBlueNoMatterHowSmall #ΚαιΑνΑκομαΔενΠιστευειςΣταΘαυματαΤοτεΤιΠαραπανωΝαΣουΠω