Όταν η ελπίδα πεθαίνει ΠΑΝΤΑ τελευταία....

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, σωστά; Αυτό λένε και είναι μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες που κυκλοφορούν. (μαζί με το "Ποτέ μην λες ποτέ', το "Οι μεγαλύτερες αλήθειες λέγονται μεταξύ σοβαρού και αστείου" και αυτό που αγαπώ να μισώ από παιδί "Όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις"). 

Η ελπίδα πεθαίνει πράγματι τελευταία. Αυτό όμως που αναρωτιέμαι απόψε είναι αν τελικά αυτή η ανθρώπινη και ακατανίκητη ανάγκη να πιστεύουμε για το καλύτερο μέχρι το τέλος μας κάνει τελικά καλό ή αν κάθε φορά που η ελπίδα τελικά πεθαίνει- γιατί πεθαίνει έστω και τμηματικά, έστω και για λίγο-  μαζί της πεθαίνει και ένα κομμάτι αυτής της ανθρώπινης ψυχής που θέλει να πιστεύει τόσο βαθιά. 

Δεν ξέρω. Κλήθηκα στην ζωή μου να πιστέψω πολλές φορές πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Για πράγματα σοβαρά που μου κόστισαν και μου κοστίζουν ακόμη. Κάποιες φορές όταν αναλογίζομαι τα όσα ζήσαμε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα- νιώθω πως είναι ένα κακό όνειρο, πως τίποτε από αυτά που συνέβησαν δεν είναι αλήθεια. Πως ποτέ δεν χρειάστηκε να πάρουμε αποφάσεις για τις οποίες μπορείς να μετανιώνεις μέχρι την μέρα που θα πεθάνεις, πως ποτέ δεν χρειάστηκε να κοιτάξουμε τον θάνατο τόσο κατάματα που να ξέρεις πλέον πως, όπως λέει και ο Παναγιώτης μου, "Ένα τσακ είναι". 

Τόσο απλά. Ένα τσακ. 

Τα ζήσαμε όμως και έχουμε πληγές ανοιχτές να μας τα θυμίζουν. Από αυτές που φαίνονται και αυτές που δεν φαίνονται.  Δεν ήταν ένα κακό όνειρο. Είναι η ζωή μας και μας άλλαξε για πάντα. Και έρχονται και αυτές οι στιγμές που αναρωτιέσαι τι σου επιφυλάσσει το μέλλον και σου κόβεται η ανάσα. Γιατί φοβάσαι. Έτσι είναι. Αν έχεις κληθεί πολλές φορές να πιστέψεις στην ελπίδα- και η ελπίδα εκείνη πέθανε, μια από τις πολλές της ζωής σου άρα μικρή αλλά και τόσο μεγάλη- το παθαίνεις αυτό δυστυχώς. 

Γιατί κοντά στην ελπίδα βρίσκεται πάντα και ο φόβος- άλλο ένα ακατανίκητο ανθρώπινο συναίσθημα. 

Και παρόλα αυτά να εξακολουθείς να πιστεύεις  πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Η ελπίδα πως δεν θα τα ζήσεις εσύ όλα αυτά. Η ελπίδα πως θα καταφέρεις να τα αντιμετωπίσεις όσο πιο αξιοπρεπώς μπορείς. Η ελπίδα πως θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Η ελπίδα πως υπάρχουν απαντήσεις και πως όταν σου δοθούν θα κάνουν την διαφορά. Η ελπίδα πως ο θάνατος- ο πραγματικός, αυτός που ξεριζώνει ένα κομμάτι της καρδιάς μας- δεν είναι το τέλος. Αλλά η αρχή. Η ελπίδα πως ίσως υπάρχει πάντα μια νέα συναρπαστική αρχή. 

Για αυτό η ελπίδα πεθαίνει ΠΑΝΤΑ τελευταία. 

Γιατί ελπίζεις να έρθει να και σε χαιδέψει λίγο τον πληγωμένο σου εαυτό... 

Γιατί εγώ σκέφτομαι όλα αυτά απόψε; Ίσως γιατί ακόμα μια μικρή- τόση δα ελπίδα- πέθανε. Και πάλι όμως το ξέρω πια καλά. Όσο θα ζω, μαζί μου θα ζει και αυτή. 

Λίγο ακόμα καλοκαίρι....

Τον Σεπτέμβρη πολύ τον αγαπώ. Άλλωστε τα έχω πει: Κάθε Σεπτέμβρης και ένα ξημέρωμα, κάθε ξημέρωμα και μια νέα αρχή. 

Κοίτα όμως που φέτος, ο αγαπημένος μου αυτός μήνας με βρίσκει θλιμμένη, σχεδόν μελαγχολική- να θέλω απεγνωσμένα λίγο ακόμα καλοκαίρι... 

Θέλω να απολαμβάνω το απέραντο γαλάζιο, ακριβώς δίπλα στο κύμα... Εκεί που ο ήλιος κάνει παιχνίδια και όλα μοιάζουν μαγικά... 

Θέλω ηλιοβασιλέματα πορτοκαλί, κόκκινα, εκτυφλωτικά- να με μαγεύουν τόσο που να μην θέλω να φύγω πριν εξαφανιστεί αυτή η πύρινη μπάλα εντελώς από τα μάτια μου... 

Θέλω να βλέπω ένα τετράχρονο μαιμούδι να χορεύει, να σκάβει, να τρέχει, να προσπαθεί να πιάσει τον ήλιο και να τον κυκλώσει μέσα σε μια καρδιά... 

Θέλω κάστρα και παλάτια στην άμμο. Θέλω αυτοσχέδιες πισίνες που τις καταστρέφει το κύμα και τρέχουμε να τις ξαναφτιάξουμε. Θέλω παγωτά ατελείωτα να λιώνουν στα μαιμουδένια χεράκια πριν φαγωθούν, θέλω αλμύρα στα μαγουλάκια που φιλώ και στα ξανθά μαλλιά να στεγνώνει και να δείχνει σαν αστερόσκονη. Θέλω διαβάσματα με φόντο το ηλιοβασίλεμα, θέλω να πιστεύω σε μπουκάλια που θα κάνουν το πιο μακρινό ταξίδι και θα βρουν τον αποδέκτη που είναι γραφτό τους να βρουν. 

Θέλω βρωμουσένια και αραχνένια παρέα. Θέλω άπλωμα πετσέτας από το μαιμουδάκι μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια- τόσο ίσια και συμμετρικά τοπ0θετημένη πετσέτα ποτέ ξανά σας λέω-  θέλω πατουσάκια μες την άμμο χωμένα και λερωμένα, Θέλω κουβάλημα δίχως έλεος, θέλω το μαιμουδάκι να το παίζει κακομοίρης που τον έχω και κουβαλάει τόοοοσα πράγματα, θέλω χουχουλιάσματα μέσα στην πετσέτα στο τέλος κάθε μέρας, θέλω εξερευνήσεις στην παραλία όταν όλοι οι άλλοι έχουν φύγει... 

Θέλω καρδιές, καρδιές παντού- τόσες καρδιές που δεν στις έδειξα όλες... 

Θέλω να εμπνέομαι από ένα μαιμουδάκι που τόσο πολύ αγαπάει την θάλασσα και το νερό που υπερέβην εαυτό, ώστε να φύγει ο φόβος που γεννήθηκε φέτος στην καρδούλα του,  να το βλέπω να σκαρφίζεται ένα σωρό τρόπους για να τα καταφέρει. Να τον βλέπω να ξεκινάει τρέχοντας στην ακροθαλασσιά, μετά διστακτικά να κάθεται στην αρχή της θάλασσας, και εν τέλει να καταλήγει να κολυμπάει και αν είναι καλή η μέρα να τολμάει να βάλει και λίγο πηγουνάκι στο νερό. Να τον βλέπω να ξεκινάει από μια βάρκα πλαστική που ούτε μια φορά δεν μπήκε στο νερό, να συνεχίζει με γιλέκο και να καταλήγει σε μπρατσάκια με σανίδα και μάλιστα στο νερό που κυριαρχεί στους εφιάλτες του- αυτό της πισίνας. 

Θέλω αγκαλιές βουτηγμένες στην αλμύρα, θέλω γυαλιά καθρέφτες και χαμόγελο με κενό στα δυο μπροστινά δοντάκια... 

Θέλω να φτιάξω μια πελώρια καρδιά και να κλείσω τον ήλιο μέσα... Θέλω ο ήλιος να φωτίσει κάθε σκοτεινή σκέψη που επιμένει ακόμη μέσα στο μυαλό και την καρδιά αυτού του αγοριού και να ζεστάνει κάθε γωνιά που δεν έχει ζεσταθεί ακόμα... Θέλω αυτό το καλοκαιρινό μωρό- γιατί αυτό είναι, ένα μωρό που γεννήθηκε στην καρδιά του καλοκαιριού-  κάθε που κοιτάει την θάλασσα να θυμάται αυτά τα καλοκαίρια. Με τον μπαμπά και την μαμά. Να θυμάται πως αυτό ιδίως το καλοκαίρι οδηγούσαμε σχεδόν κάθε δεύτερη μέρα 40 χιλιόμετρα πήγαινε και άλλα τόσα στο έλα για να το κάνουμε ξεχωριστό- μοναδικό- κανένας εφιάλτης να μην χωρά σε αυτό... Αυτό θέλω.... 

Και στην τελική... Θέλω λίγο ακόμα καλοκαίρι... Πριν το σβήσει ολότελα το κύμα...