Μαιμουδάκι μηνών 22... μαμά μαιμουδιού μηνών... 22!!

Μαιμουδάκι μου... 

έγινες κιόλας 22 μηνών... 

άρα έγινα και εγώ 22 μηνών, σωστά; Έγινα μιας και μαζί με σένα ξαναγεννήθηκα και εγώ. Δεν έδωσα εγώ ζωή σε σένα. Εσύ έδωσες ζωή σε μένα...

Μου έδωσες ζωή αφού με έκανες... μητέρα...

Ανοίγοντας λοιπόν τον υπολογιστή με σκοπό να γράψω για την σημερινή ημέρα...αντικρίζω το χαμόγελο μας... Μάνα και γιος με χαμόγελο κοινό... Δεν έχω καλύτερο... Και σκέφτομαι... 

...22 μήνες τώρα ζω το απόλυτο όνειρο. Από εκείνη την γραμμούλα στο τεστ εγκυμοσύνης, μέχρι και σήμερα που σε ακούω να μου λες " παπό μαμά" τα έχω ζήσει όλα "στο πολύ".... 

Πολύ αγωνία μέχρι να γεννηθείς, πολύ λαχτάρα για να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου, πολύ ανυπομονησία να σε "ακούσω" για πρώτη φορά να κλωτσάς, πολύ φόβο να μην κάνω κάτι λάθος, πολύ άγχος να τα κάνω όλα σωστά, πολύ διάβασμα, ενημέρωση, ψάξιμο, πολύ ξενύχτι μέχρι να εδραιωθεί ο θηλασμός. πολύ ξενύχτι για να ακούω αν αναπνέεις ρυθμικά, πολύ ξενύχτι απλά και μόνο για να σε χαζεύω... Πολύ κούραση να τα προλάβω όλα, πολύ αμφισβήτηση προς τον εαυτό μου, πολύ αυτοκριτική, πολύ θέληση να γίνω καλύτερη για σένα, πολύ χάος στο σπίτι, πολύ ελάχιστος χρόνος έστω για ένα μπάνιο, όλα "στο πολύ"... 

Δίπλα όμως σε αυτά τα πολύ, υπάρχουν και άλλα... πολύ... Πολύ, (μα πόσο πολύ), ευτυχία... Από αυτή την ευτυχία που νιώθεις πως θα σπάσει η καρδιά σου, από αυτή που γεμίζει όλο σου το είναι και σκέφτεσαι- "Δεν μπορεί... δεν μπορώ να νιώσω πιο ευτυχισμένη από τώρα" και κάθε μέρα που περνάει να αποδεικνύεσαι λάθος... Γιατί μπορείς να είσαι και πιο ευτυχισμένη... Τόσο πολύ που να φοβάσαι... 

Η ευτυχία που ένιωσα  όταν σε έβαλαν για πρώτη φορά στο στήθος μου...

Η ευτυχία που νιώθω όταν καταφέρνω να σε ηρεμήσω από το κλάμα μόνο με ένα μου χάδι... 

Κάθε μα κάθε φορά που μου χαμογελάς... 

Όταν σε ακούω να με λες "μαμά"..

Η ευτυχία που νιώθω με κάθε μικρό ή μεγάλο σου επίτευγμα... 

Κάθε φορά που κουλουριάζεσαι στην αγκαλιά μου και κάθε φορά που τρέχεις προς το μέρος μου, με πιάνεις από το πόδι και με ακολουθείς σαν μικρή βδέλλα παντού... 

Όταν παγώνω για λίγο το χρόνο, σε χαζεύω και σκέφτομαι πως ναι... είσαι το παιδάκι μου. Είσαι εδώ, μαζί μου, στην ζωή μας και είσαι απλά τέλειος... Γιατί είσαι δικός μας... 

Η ευτυχία που νιώθω κάθε μέρα και νύχτα, εδώ και 22 μήνες όταν αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά μου... 

Σήμερα  που σου γράφω είναι η γιορτή της μητέρας... Μαζί με σένα λοιπόν, που κλείνεις 22 μήνες, κλείνω και εγώ 22 μήνες μητρότητας... Και επειδή με πολύ πίστη και με την Παναγία στο πλευρό μου κατάφερα να σε έχω στην αγκαλιά μου για να μπορώ να ακούω καθημερινά την πιο γλυκιά προσφώνηση... θέλω να σε ευχαριστήσω... 

Να σε ευχαριστήσω που πάλεψες και εσύ μαζί με μένα για να είμαστε μαζί. Που δεν με έχεις ταλαιπωρήσει καθόλου. Που είσαι τόσο καλό και συνεργάσιμο παιδί. Που δείχνεις να είσαι υπέροχος άνθρωπος, πιθανότατα πιο υπέροχος από όσο αξίζω. Που πολύ απλά είσαι το παιδί μου. 

Διότι μαζί με σένα ξαναγεννήθηκα και εγώ και ειλικρινά, το να έχω τιμή να είμαι η μαμά σου, η μανά σου, η μητέρα σου- είναι το μεγαλύτερο, σπουδαιότερο και ομορφότερο δώρο της ζωής μου. Τόσο απλά. 

Είσαι ο γιος μου, το καμάρι μου, ο λόγος που ζω και αναπνέω. 

Να το θυμάσαι πάντα αυτό... Ακόμα και όταν δεν θα χωράς πια στην αγκαλιά μου... (εντάξει;;; Εντάξει!!) 

Γιορτή της Μητέρας!

Όταν ήμουν μικρή σχεδίαζα σχεδόν 2 βδομάδες πριν τι δώρο θα κάνω στην μαμά μου στη γιορτή της μητέρας. Έπρεπε να είναι οπωσδήποτε χειροποίητο και μοναδικό... 

Το αγαπημένο μου δώρο όλων των εποχών ήταν ένα stand για τα κοσμήματα της  το οποίο είχαμε φτιάξει μαζί με τον πατέρα μου  από κλαδιά δέντρων. 

Πάντα, μα πάντα όμως, σηκωνόμουν πρωί πρωί και έφτιαχνα σπέσιαλ πρωινό (είτε κέικ, είτε κουλουράκια πορτοκαλιού- ναι, ναι μόνη μου!!) και το πήγαινα στο κρεβάτι με δίσκο... 

Φέτος λοιπόν, που δεν είμαι ούτε 8 χρονών αλλά ούτε 23 που δεν με ένοιαζε τίποτα, ούτε όμως και έγκυος να μην μπορώ να κουνήσω και που για πρώτη φορά συνειδητοποιώ τη πλήρη έννοια αυτής της γιορτής όντας μανούλα πλέον και ίδια, αποφάσισα να ξεκουράσω την μητέρα μου και τη πεθερά μου, κάνοντας τους το τραπέζι. Τις κάλεσα λοιπόν για καφεδάκι και bbq. (μιας και ο Παναγιώτης αποφάσισε να ξεκουράσει εμένα, αναλαμβάνοντας αυτός να ψήσει στα κάρβουνα).

Ο καιρός ήταν πολύ γλυκός- ακόμα και για τον Δημήτρη- οπότε από πολύ νωρίς, πριν ακόμα φτάσουν οι γονείς μας, είχαμε βγει στο μπαλκόνι και ήπιαμε το πρώτο καφεδάκι της ημέρας, γελάσαμε με τα κατορθώματα του μικρού, βρήκαμε χρόνο να πούμε τα νέα μας και εγώ που για πρώτη φορά γιόρταζα, γέμισα τη ψυχή μου με εικόνες, χρώματα και ευγνωμοσύνη που το όνειρο μου για την αρχή μιας οικογένειας επιτέλους πραγματοποιήθηκε. 

Και κάπως έτσι βρεθήκαμε οι 7 μας, (αφού φυσικά κοντά στο βασιλικό ποτίστηκε και η γλάστρα και ήρθαν και οι πατεράδες μας!), να απολαμβάνουμε ένα- σπάνιο για την οικογένεια μας- ολιγάριθμο τραπέζι... Στο μεταξύ, το δωράκι μας ήταν πολύ απλό- δυο κούπες καφέ- διαφορετικές ανάλογα με τη προσωπικότητα της κάθε μαμάς, στολισμένες με ένα λουλούδι, (που έκλεψα από το κήπο της μαμάς!) και μια κάρτα χειροποίητη μιας και στο σπίτι μου πάντα υπάρχουν υλικά χειροτεχνίας.... 

Παρόλο που κουράστηκα αρκετά, δεν το κρύβω, (τα τραπεζώματα με ένα μωρό παιδί δεν είναι το ίδιο εύκολα όσο παλιά, ακόμα και αν έχεις βολικό παιδί και λίγα άτομα καλεσμένους) πέρασα πολύ όμορφα και ελπίζω το ίδιο και για τις μανούλες μας.... 

Εμένα, εκείνος ο πρωινός καφές στο μπαλκόνι μόνο τα τρια μας, η γλαστρούλα που μου "έκανε δώρο το μαιμουδάκι" και τα ναζάκια του όλη μέρα, έκαναν τη πρώτη γιορτή της μητέρας που γιόρτασα, απόλυτα ξεχωριστή και φυσικά ανυπομονώ για την επόμενη...!

Η δική μου η μαμά...

Η δική μου η μαμά...αχ... Τι μπορώ να πω για τη δική μου τη μαμά;

Σίγουρα δεν είναι μια συνηθισμένη μαμά. Είναι νεότατη, κοκέτα και- όσο και αν αρνείται να το καταλάβει-  μια κούκλα. 

Η μαμά μου μπορεί να είναι μικροσκοπική και να δείχνει αδύναμη τη έχω δει όμως  να μετακινεί υπέρδιπλο κρεβάτι από βαρύ γνήσιο ξύλο μόνη της. 

Μπορεί να δουλεύει νυχθημερόν όμως πάντα είναι προσεγμένη και σικάτη. Το σπίτι είναι πάντα στην εντέλεια και ο κήπος της ένας μικρός παράδεισος. 

Η μαμά μου λατρεύει το γκαζόν της και σκύβει στα γόνατα και το κλαδεύει με ψαλίδι. 

Η μαμά μου παντρεύτηκε πολύ μικρή και έφυγε κατευθείαν μετανάστρια στη Νότιο Αφρική χωρίς να γνωρίζει κανέναν πέρα από τον πατέρα μου, χωρίς να γνωρίζει καν τη γλώσσα. Έμεινε έγκυος και γέννησε χωρίς τη δική της μητέρα στο πλευρό της. Σε μια χώρα που η άδεια οπλοφορίας ήταν απαραίτητη. Και παρόλο που ζούσε νύχτα μέρα με το φόβο, παρόλο που πολλά βράδια που ο πατέρας μου ήταν νυχτερινός αυτή ξαγρυπνούσε από παράθυρο σε παράθυρο μέχρι να ξημερώσει, εγώ φόβο δεν ένιωσα. 

Η μαμά μου έκανε την ομορφότερη και πιο σφιχτή πλεξίδα στα μαλλιά. Το πιο λαχταριστό κοτόπουλο πανε. Τη πιο νόστιμη μπεσαμέλ. Τα πιο όμορφα και ξεχωριστά δώρα. Τη καλύτερη κοτόσουπα όταν ήμουν άρρωστη. Η μαμά μου έχει κοιμηθεί δίπλα μου καθιστή ουκ ολίγες φορές. Η μαμά μου πάντα μου έλεγε να γράψω γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Η μαμά μου ανέχθηκε όλα τα ξεσπάσματα μου στην εφηβεία και όλα τα σκληρά λόγια που της εξαπέλυα. 

Μεγαλώνοντας, η μαμά μου πολύ γρήγορα αποδέχθηκε ότι δεν είμαι κοκέτα σαν αυτή. Και ποτέ δεν με έκανε να νιώσω άσχημα για αυτό. (εκτός από όταν καθαρίζει το παλτό μου από τα χνούδια- πολύ εκνευρίζομαιαιαι!) Η μαμά μου με έμαθε να είμαι ανεξάρτητη και να μην τα περιμένω όλα έτοιμα από αυτή. Μου έμαθε να μαγειρεύω, να σιδερώνω και να διατηρώ ένα σπίτι στη πένα. Με έμαθε να είμαι σεβαστική και να είμαι η καλύτερη οικοδέσποινα. Έχει κλάψει πολύ για μένα και έχει πέσει σε κατάθλιψη όταν ανέβαινα το δικό μου Γολγοθά για να γίνω και εγώ μαμά. Ανέχθηκε και πάλι όλα τα ξεσπάσματα μου και τη πίκρα μου. Η μαμά μου κατηγόρησε τον εαυτό της για όσα πέρασα. Ένιωσε ενοχές ότι κάτι δεν έκανε αυτή σωστά όταν ήταν έγκυος σε μένα. 

Η μαμά μου φυσικά είναι παντελώς παράλογη αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα...!

Η μαμά μου έχει ανεχθεί να είμαι αιώνια το κορίτσι του μπαμπά. 

Η μαμά μου ακόμα μου ζητάει να γράψω γράμμα στον Άγιο Βασίλη. 

Η μαμά μου ακόμα  δεν λέει να χωνέψει ότι διαλαλώ την ηλικία μου...!! 

Βασικά η μαμά μου είναι η καλύτερη μαμά του κόσμου. 

Γιατί είναι η δική μου μαμά. Γιατί είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζει τον χειρότερο εαυτό μου και ακόμα με αγαπάει. Γιατί λατρεύει το μωρό μου και σέβεται τις επιλογές μας για αυτό ακόμα και αν διαφωνεί. Γιατί όσο και να μεγαλώνω και να έγινα και η ίδια μαμά, ακόμα με φροντίζει όποτε μπορεί σαν να είμαι κάνα οχτάχρονο! Γιατί ακόμα μου κάνει τα καλύτερα δώρα. Γιατί ακόμα με βοηθάει να φτιάξω τη μπεσαμέλ μέχρι να τη μάθω τέλεια. 

Γιατί στη τελική είναι η μαμά μου και την αγαπάω. Και ας μην της το λέω ποτέ. 

Σε ευχαριστώ λοιπόν μαμά για όλα. Για αυτά που έχεις ήδη κάνει και για όλα αυτά που θα κάνεις. Σε ευχαριστώ που με ανέχεσαι. Σε ευχαριστώ που είσαι μαμά μου....

(Εξακολουθείς να είσαι μια χαζοβιόλα, μην γελιέσαι!! Και ξέπλυνε αυτά τα παλιό  tatoo από το χέρι σου!! Άντε, θα αρχίσω τις φωνές πάλι!) 

Ε, ναι λοιπόν! Είμαι και εγώ μανούλα...

Έφτασε λοιπόν και η γιορτή της μητέρας και -κάπου βαθιά μέσα μου- αδυνατώ να πιστέψω πως είναι η πρώτη φορά που γιορτάζω και εγώ η ίδια.... 

Ναι... είμαι μανούλα... Μανούλα τρελαμένη, ερωτευμένη και απόλυτα ευτυχισμένη. 

Είμαι επιτέλους μανούλα και στη πράξη γιατί μέσα μου ένιωθα μανούλα πολλά χρόνια τώρα. Ήμουν μια έτοιμη μανούλα χωρίς παιδάκι... 

Τώρα όμως όχι.... Είμαι μανούλα "εν ενεργεία"... 

Άνοιξα τη καρδιά μου, την αγκαλιά μου και το σπίτι μου για ένα ακόμα ανθρωπάκι και έπιασε τον περισσότερο χώρο....

Γέμισα τη ζωή μου πάνες, παιχνίδια, αγκαλιές, κλάματα, αγωνίες, μικροσκοπικά ρουχαλάκια, παραμύθια, παιδικά τραγούδια, απίστευτες χαρές, βιολογικά προϊόντα, ξινίλες, εμετούς και ακαθαρσίες, κίτρινα παπάκια και μια πιπίλα αφημένη οπουδήποτε μπορεί κανείς να φανταστεί. 

Γνώρισα πράγματα και έννοιες που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Εμβολιασμοί, ρινικοί αποφρακτήρες, πάνες-μαγιό, απίθανες αλλεργίες, επιθέματα στήθους,  σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου, sling, mei-tai, co-sleeping, η "λαβή τσιμπίδας", το "σύρσιμο της φώκιας", baby-swimming,  το "φαινόμενο του πακεταρίσματος", rear-facing καθίσματα αυτοκινήτου, blogging...

Ανακάλυψα ικανότητες που δεν γνώριζα ότι είχα. Να μπορείς να λειτουργείς κανονικότατα με ελάχιστες ώρες ύπνου επί μήνες. Να μπορείς να κάνεις σχεδόν όλες σου τις δουλειές με ένα χέρι και με ένα μωρό που ουρλιάζει στο άλλο. Να γνωρίζεις το άλλο πρόσωπο της τενοντίτιδας, το αληθινό της, όχι αυτό που νόμιζες ότι γνώριζες από τη πολύ χρήση του πληκτρολογίου. Να παράγεις γάλα από το στήθος σου που νόμιζες πως είχες απλά για ομορφιά! Να μπορείς να ακούς την ανάσα του παιδιού σου από το διπλανό δωμάτιο. Να είσαι κινούμενος ράκος αλλά ένας απόλυτα ευτυχισμένος κινούμενος ράκος. Να μπορείς να πεις το ίδιο νανούρισμα 20 φορές συνεχόμενα. Να κοιμάσαι με το ένα μάτι ανοιχτό, καθιστή και με το μωρό αγκαλιά επειδή μόνο έτσι ηρεμεί. 

Ένιωσα συναισθήματα εντονότερα από όσο μπορούσα να φανταστώ. Κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι διατεθειμένος να δώσεις τη ζωή σου για το παιδί σου χωρίς δευτερόλεπτο δισταγμού. Να θες να γίνεις καλύτερος άνθρωπος για να του δώσεις το σωστό παράδειγμα. Να γίνεσαι τίγρης σε κλουβί αν νιώσεις ότι απειλείται. Τίποτα άλλο να μην έχει πια σημασία παρά μόνο η υγεία του, η συναισθηματική του ευτυχία και η πνευματική του ανάπτυξη. Να αγαπάς κάποιον με όλο σου το είναι.

Και ακόμα είμαι στην αρχή... Πόση ακόμα ευτυχία αναρωτιέμαι... Πόση ακόμα αγωνία... Πόση ακόμη κούραση και πόση ακόμα αγάπη... 

Πολύ Παναγία μου, πολύ... Το ξέρω... Πολύ από όλα... Και γέμισε επιτέλους η ζωή μου... Ολοκληρώθηκε... Βρήκε και πάλι νόημα... 

Χρόνια Πολλά λοιπόν σε όλες τις μανούλες του κόσμου.  Τις φρέσκιες μανούλες, τις βετεράνες μανούλες, τις δυο φορές μανούλες και γιατί όχι τις μέλλουσες μανούλες...

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas