My secret project- αποστολή εξετελέσθη!

Πριν ένα μήνα ακριβώς έγραφα για τα σπάνια σύνδρομα μου και το πως κατάφερα να βγω από την μαύρη τρυπούλα που πήγε να με ρουφήξει... 

Την επόμενη κιόλας μέρα το πήρα απόφαση. Θα ξεκινούσα περπάτημα. Μισή με μια ώρα, 5 μέρες την εβδομάδα οπωσδήποτε. Δεν ήθελα όμως να το πω πουθενά για να μην νιώσω την πίεση των προσδοκιών...

Για μένα που έχω σταματήσει να γυμνάζομαι από τα 15 μου, το να καλύπτω σχεδόν καθημερινά 2.5 με 5 χιλιόμετρα, ήταν μεγάλη πρόκληση. Ήμουν όμως αποφασισμένη. Θα φόρτωνα όλα τα απαραίτητα για το μαιμουδάκι στο αυτοκίνητο, θα πηγαίναμε στον παραλιακό και η μαμά θα περπατούσε ενώ ο γιος θα απολάμβανε τη βόλτα με το ποδήλατο του. 

Επειδή την πρώτη ημέρα κάναμε 5 χιλιόμετρα, (η λύσσα της πρωτάρας!), και η αλήθεια είναι πως τα είδα όλα, στην επιστροφή κάτσαμε σε μια καφετέρια για να πιω ένα φραπεδάκι και να συνέλθουν τα πόδια μου. 

Βλέποντας πόσο διασκέδασε ο μικρός με τα χαλίκια, μας έγινε συνήθεια και έτσι κάθε μέρα, μόλις ολοκλήρωνα το περπάτημα βρήκαμε την αγαπημένη μας καφετέρια που τα είχε όλα, χαλίκια και άμμο, και ενώ το μαιμουδάκι χόρταινε παιχνίδι αλλά και κέικ αφού όλοι στο μαγαζί τον λάτρεψαν, (9 η ώρα ήμασταν ήδη εκεί οι πρώτοι πελάτες!),  η μαμά χόρταινε ουρανό και άνοιγε η ψυχή της....

Δύο μέρες μας βρήκαν να κάνουμε την γυμναστική μας στην γειτονιά μας, ενώ μια μέρα που ήταν ο μπαμπάς μας σπίτι κατάφερα να βγω και μόνη μου για περπάτημα, όμως δεν ήταν το ίδιο με το να βλέπεις και να μυρίζεις θάλασσα, ούτε το ίδιο ενδιαφέρον χωρίς το μαιμούδι να ενθουσιάζεται με τα πάντα! (ψέμματα να πω;;;)

Κάποια μέρα μας βρήκε να περπατάμε με το ηλιοβασίλεμα... Μαγεία...

Και ξανά στα αγαπημένα πρωινά μας...

Οι περισσότερες μέρες δυστυχώς από εκεί και πέρα με βρήκαν να κάνω το περπάτημα μου στο σπίτι με το ελλειπτικό, μιας και οι δουλειές με όλη την ανοιξιάτικη φασίνα δεν μου επέτρεπαν να λείπω, το ίδιο και ο καιρός που προς το τέλος του (δικού μου), μήνα ήταν αρκετά άστατος. 

Σήμερα λοιπόν που ολοκλήρωσα τις 22 μου μέρες, νιώθω πολύ περήφανη για τον εαυτό μου και παρότι κάθε φορά ξεκινάω με δυσκολία, στο τέλος η ευεξία που νιώθω είναι άκρως αναζωογονητική και ας μην με κρατάνε μετά τα πόδια μου! 

Ο σκοπός μου αυτό τον μήνα ήταν απλά να συνηθίσω να αθλούμαι. Κυρίως για να δυναμώσω το σώμα μου και τον κορμό μου και να μην αφήσω αυχενικά, σύνδρομα και συριγγομυελίες να με βάλουν κάτω. Ταυτόχρονα πρόσεχα λίγο παραπάνω την διατροφή μου. Στα κιλά δεν είχα διαφορά μέχρι τώρα, μα έχασα 2 πόντους από κάθε μηρό και νομίζω πως αυτή είναι μια καλή αρχή. (το ότι μετά από 25 λεπτά ελλειπτικού μου δείχνει ότι έχασα μόλις 75 θερμίδες- ούτε μια μπανάνα- προτιμώ να μην το σκέφτομαι!) 

Ο απώτερος σκοπός μου είναι να αθλούμαι συστηματικά, να βάλω και την φυσιοθεραπεία στη ζωή μου και φυσικά να χάσω τα τελευταία κιλά που έχουν κατοικοεδρεύσει πάνω μου τα τελευταία 2 χρόνια. 

Και έπειτα είπαμε... Ποιος με πιάνει... Όλα θα γίνουν. Και το κυριότερο; Ευελπιστώ να μου στείλει και άλλο μωράκι η Παναγίτσα... 

Ένα μαιμουδάκι περπάτησε!!!!!

Μαιμουδάκι μου.... 

Πόση χαρά μου έδωσες σήμερα δεν μπορώ να περιγράψω... Σήμερα έκανες τα πρώτα σου βήματα... Μόνος σου... Σήμερα, 13 μηνών και 15 ημερών,  περπάτησες πλέον και επισήμως... 

Είχες κοντά δυο μήνες τώρα που περπατούσες πιασμένος από τα έπιπλα και που έκανες ένα δυο δειλά βηματάκια μόνος σου σε πολύ κοντινές αποστάσεις πριν πέσεις θεαματικά... Τις δυο τελευταίες εβδομάδες δεν μπορούσα πλέον να σε περιορίσω πουθενά...  Τι και αν είχα βάλει τα υποπόδια γύρω γύρω στο σαλόνι... Εσύ τα σκαρφάλωνες... Τι και αν έβαζα και άλλα σκαμπό από πάνω... Εσύ σκαρφάλωνες από τον καναπέ και τσίριζες όλο ευτυχία ενώ εγώ έτρεχα έντρομη για να μην πέσεις από πίσω και σπάσεις κάνα κεφάλι... Τι και αν σου είχα φτιάξει ολόκληρο παιδότοπο στο σαλόνι... Τι και αν σου προσφέραμε διαρκώς ερεθίσματα με βόλτες σε παιδικές χαρές, στη γειτονιά μας και με ατελείωτα μπάνια στην θάλασσα...  Εσύ- από τη στιγμή που ήσουν στο σπίτι-  έκλαιγες απαρηγόρητος και ήθελες να εξερευνήσεις τον χώρο σου... 

2 μήνες τώρα προσπαθούσα να ισορροπήσω ανάμεσα στο χρόνο που απαιτούσες και  τις δουλειές του σπιτιού... Και εσύ μαιμουδάκι μου δεν μπορώ να πω, ήσουν τόσο συνεργάσιμος... Όταν έπρεπε να γίνουν οι καθημερινές δουλειές- όπως το μαγείρεμα, το μάζεμα και σκούπισμα- σφουγγάρισμα, εσύ περίμενες υπομονετικά στο πάρκο σου παίζοντας με τα παιχνιδάκια σου... Όσο για όλες τις άλλες δουλειές... Έπρεπε απλά να κοιμάσαι ή να είναι ο μπαμπάς σου σπίτι... 

Ώσπου ήρθε αυτή η ημέρα που το πήρα απόφαση πως δεν μπορώ να σε περιορίσω άλλο... Πως προτιμώ να στερηθώ λίγο έχτρα χρόνο χαλάρωσης το πρωί για να πιω το καφέ μου, να μείνω λίγο πίσω στις δουλειές, να χάσω λίγο από τον ύπνο μου,  παρά να σου στερώ εσένα την χαρά της εξερεύνησης και των νέων εμπειριών... Πριν δυο βδομάδες λοιπόν, άνοιξα το σαλόνι, ασφάλισα πλήρως όλο το σπίτι, μπήκαν ασφάλειες στα ντουλάπια της κουζίνας και του μπάνιου, συνηθίσαμε να κλείνουμε τις πόρτες που σε οδηγούσαν σε χώρους που δεν έπρεπε και άρχισα να σε ακολουθώ στις εξερευνήσεις σου... 

Και πόσο ωραία περάσαμε! Με καθοδηγούσες, με το μικρό σου απαιτητικό δείκτη μου έδειχνες που θες να πας, τι θες να δεις από κοντά... Όταν ήθελες να φτάσεις κάπου γρήγορα μπουσουλούσες, όταν ήθελες να περπατήσεις πιανόσουν από το πόδι μου και μου έπιανες τα χέρια και κόβαμε βόλτες, όταν ήθελες αγκαλιά άπλωνες τα χέρια και κλαψούριζες...  Αγοράσαμε ειδικά κάγκελα για την πόρτα του δωματίου σου, βγάλαμε τα πόδια από τον καναπέ- κρεβάτι για να χαμηλώσει και να μην πέφτεις συνέχεια, φτιάξαμε το δωμάτιο σου απόλυτα ασφαλές ώστε να μπορείς να παίζεις και για λίγο μόνος σου μέσα στη μέρα χωρίς να σε έχουμε τόοοοσο άγχος... συνηθίσαμε και τις μελανιές που βρίσκαμε καθημερινά στο σώμα σου... και έτσι απλά όλα μπήκαν σε σειρά...

Εσύ είσαι απόλυτα ευτυχισμένος που μπορείς να μας ακολουθείς στην καθημερινότητα μας, και εμείς όσο και αν κουραζόμαστε είμαστε απόλυτα ευτυχισμένοι που είσαι εσύ ευτυχισμένος... Και υπήρξαν και αυτές οι φορές που παρότι ελεύθερος να πας όπου θες, ερχόσουν κοντά στα πόδια μου στον καναπέ και έπαιζες ήσυχα ήσυχα για λίγη ώρα και έτσι κάνα δυο φορές πρόλαβα να πιω και αυτόν τον καφέ...

Από προχθές λοιπόν, έκανες όλο τον γύρω του σπιτιού στηριζόμενος με το ένα χέρι τοίχο- τοίχο.... Πολλές φορές καθημερινά έκανες 4-5 βήματα και έπεφτες ολόχαρος... Το περίμενα πως θα περπατούσες σύντομα... Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα... Διότι όταν σήμερα ενώ έπλενα τα πιάτα και καθόσουν μαζί μου στην κουζίνα σε είδα με την άκρη του ματιού μου να σηκώνεσαι, δεν περίμενα αυτό που θα γινόταν... 

Σηκώθηκες... στάθηκες.... και όλο αυτοπεποίθεση, χωρίς να σε παροτρύνω καθόλου, με απλωμένα χεράκια και ανοιχτά ποδαράκια σαν παπάκι, άρχισες να έρχεσαι προς το μέρος μου... Έτσι απλά... Και εγώ να μετράω βήματα και να έχω μείνει άλαλη... Στα 14 βήματα σωριάστηκες με το πωπουδάκι σου φαρδύς πλατύς στο πάτωμα και τότε αφού συνηδητοποιήσα τι είχε μόλις γίνει, σε πήρα στην αγκαλιά μου και σε έπνιξα στα φιλιά και στα μπράβο και αμέσως πήραμε τον μπαμπά τηλέφωνο να του πούμε τα ευχάριστα νέα... 

Το υπόλοιπο απόγευμα, έκανες την ίδια δουλειά όλη την ώρα... Ανυπομονώ να γυρίσει ο μπαμπάς σπίτι να του δείξω το βίντεο που σε τράβηξα και να δω την αντίδραση του... Αν και την ξέρω ήδη.... Τα μάτια του θα βουρκώσουν... Από χαρά αλλά και από στεναχώρια που δεν ήταν και αυτός μπροστά αυτή την μεγάλη σου στιγμή... 

Οπότε, κοιμίσου καλά μαιμουδάκι μου απόψε... Γέμισε μπαταρίες, γιατί αύριο θα το ξανακάνουμε σαν να ήταν η πρώτη φορά, ναι; Θα το κάνουμε και για τον μπαμπάκα μας... 

Αν ποτέ μαιμουδάκι μου διαβάζεις αυτό το κείμενο και δεν έχεις ακόμα δικά σου παιδιά, δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις γιατί γέμισες σήμερα τη καρδιά μας με τόση χαρά... Όταν όμως κάνει το δικό σου μαιμουδάκι τα πρώτα του βήματα, και νιώσεις έναν κόμπο ευτυχίας να κλείνει το λαιμό σου, θυμήσου... Αυτή ακριβώς την ευτυχία μας έδωσες εσύ σήμερα... 

Πολλά, γερά, ατελείωτα βήματα σου εύχομαι ζωούλα μου... Βήματα που θα σε οδηγούν μόνο σε στιγμές ευτυχίας, στιγμές μαγικές και ονειρεμένες... 

Καλή αρχή μαιμουδάκι μου, εμείς θα είμαστε ακριβώς από πίσω σου, ναι; Μείνε ήσυχος...