Ένα αστεράκι με το όνομα Μαρίνα... (η ιστορία απώλειας μιας μαμάς αγγέλου)

Ακόμη μια γλυκιά μανούλα αγγέλου, τιμά την γωνίτσα μου αυτή, με την δική της ιστορία απώλειας και την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για αυτό...

Η Τασούλα γράφει... 

Ώρες ώρες είναι σαν να παίζω σε ταινία....Δύσκολη, ζόρικη, με τέλος που εύχεσαι να μην το δείξει....Να θέλεις να κλείσεις τα μάτια πριν το δεις...

Έχασα το πρώτο μου παιδί από ενδονοσοκομειακή λοίμωξη στη διάρκεια της 9ήμερης ζωής της στην εντατική μονάδα ενός νοσοκομείου...έτσι απλά! Ένα μωρό 2 κιλών γεννημένο στις 31 εβδομάδες κ 4 ημέρες... Ένα μωρό που ανέπνεε χωρίς βοήθεια αλλά τρεφόταν με σωληνάκι...

Αυτές τις 9 μέρες  επιτέλεσα τον πιο σημαντικό ρόλο της ζωής μου... Ήμουν η μαμά της... Είχε μόνο εμένα κ τον μπαμπά της... Κάθε μέρα, από δύο μισάωρα, της πιάναμε το χεράκι κ της ψιθυρίζαμε ότι θα τα καταφέρει.... 9 μέρες αντλούσα ανά δύο ώρες με θήλαστρο το "φάρμακο" μου κ της το πήγαινα... 9 μέρες γεμάτες αγωνία... 9 μέρες που κρεμόμουν από τα χείλη των γιατρών... 9 μέρες που δεν ήξερα αν πρέπει να χαίρομαι που έγινα μαμά... Έγινα μαμά;;;  9 μέρες που η ευχή "να σας ζήσει" είχε για πρώτη φορά στη ζωή μου πραγματικό νόημα...

Ώσπου ΕΚΕΙΝΗ την ημέρα σαν να το ήξερα κ πήγα όμορφα ντυμένη...Έβαψα τα μάτια μου να μη με βλέπει όλο κλαμμένη η πριγκίπισσα μου... Όμως ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπα τα νυσταγμένα της ματάκια... Που θα έπιανα ότι απαλότερο έχω αγγίξει ποτέ στη ζωή μου... Που η ευχή "να σας ζήσει" δεν θα είχε πια νόημα... Που δεν θα ήμουν πια μαμά.... Που δεν θα την θήλαζα ποτέ... Που έφυγε μόνη της στα χέρια των γιατρών μέσα σε ένα γυάλινο κρεβάτι ... Σαν τη Χιονάτη... Μόνο που ο πρίγκιπας της δεν πρόλαβε καν να την φιλήσει...

Ότι κ να γράψω είναι τόσο λίγο για να περιγράψει τον πόνο που βιώνω.... Ακόμη μυρίζω τη μυρωδιά της εντατικής... Ακόμη αν κλείσω τα μάτια μου ακούω τον ήχο απ τα μηχανήματα.... Ακόμη θυμάμαι τα στενοχωρημένα πρόσωπα των άλλων γονιών... Τι να απέγιναν οι υπόλοιποι μικροί αγωνιστές;

2 χρόνια μετά κρατούσα στην αγκαλιά μου την αδερφή της... Με τον μπαμπά της κλαίμε πολλές φορές ακόμη βλέποντας την γιατί βλέπουμε τι χάσαμε... Νιώθω ενοχές να κλαίω ενώ έχω ένα μωράκι πια, όμως κ εκείνο ήταν το μωρό μου... Το πρώτο μου μωρό... Εκείνο μ έκανε μαμά κ θα την θυμάμαι πάντα... Δώσαμε στην αδερφή της το ίδιο όνομα κι την βαφτίσαμε τη μέρα που είχε γεννηθεί εκείνη... Έτσι για να θυμόμαστε κάτι όμορφο από εκείνη την ημέρα...

Τρία χρόνια πέρασαν φέτος τον Οκτώβρη κ δεν έχει υπάρξει μέρα που να μην την έχω σκεφτεί κ νύχτα που να μην έχω κλάψει...  Δεν αντικαταστάθηκε το αγγελάκι μου, απλώς η αδερφή της έκανε τη ζωή μου ν αποκτήσει ξανά νόημα κ ευχαριστώ κάθε μέρα το Θεό γιαυτό...

Αν κοιτάξετε προσεκτικά στον ουρανό υπάρχει ένα αστεράκι πολύ φωτεινό ακριβώς δίπλα στο φεγγάρι...Εκείνο διάλεξε ο μπαμπάς της για να της μιλάμε όταν μας λείπει...

Μαρίνα,  12.10.12-21.10.12

Όταν την αγάπη την μιλάς και την δείχνεις...

Πριν μερικές μέρες άλλαξα τις ζωγραφιές του μαιμουδιού στο ψυγείο. Είχα πολύ καιρό να το κάνω μιας και είχε χάσει το ενδιαφέρον του για το άθλημα, χαμένος μέσα στην καινούργια του εμμονή- τα παζλ. 

Με τις καλές μέρες όμως που μας κάνει, βγήκαμε στο μπαλκόνι και φανέρωσα και πάλι τις νερομπογιές που τόσο αγαπάει. Αφού παίξαμε με τα δαχτυλικά μας αποτυπώματα και αφού έδινε εντολές και ζωγράφιζα τα πλαίσια, αυτός γέμιζε με χρώμα τις ζωγραφιές μου. Κάπως έτσι καταλήξαμε στις δυο αγαπημένες μας.

Τα δαχτυλικά αποτυπώματα- η δική μου, το σπίτι- του Δημήτρη-Γεράσιμου. Του είπα πως θα τις βάλω στο ψυγείο και έμεινε εκεί το θέμα. Και για μια δυο μέρες το ξέχασα. Φαινομενικά, το ίδιο και αυτός. Με την πρώτη όμως ευκαιρία, την ώρα που κοιμόταν, τις άλλαξα. Όχι τόσο επειδή το είχα υποσχεθεί για να είμαι ειλικρινής, (παρόλο που είμαι εξαιρετικά προσεχτική στο να τηρώ τις υποσχέσεις μου), μα πιο πολύ επειδή πραγματικά τις ήθελα εκεί για να τις βλέπω καθημερινά. 

Μόλις ξύπνησε, έτρεξε στο σαλόνι να παίξει και κάποια στιγμή που εγώ ήμουν στην κουζίνα ήρθε να με βρει και μάλιστα γκρινιάζοντας για κάτι. Μα δεν πρόλαβε να συνεχίσει την ψευτογκρίνια του αφού μόλις είδε τις ζωγραφιές- και τις είδε πριν καν μπει καλά καλά στην κουζίνα- άρχισε να χοροπηδάει και να τσιρίζει και να φωνάζει: "ΤΙΣ ΕΒΑΛΕΣ, ΤΙΣ ΕΒΑΛΕΕΕΕΕΣ"!! Και στην συνέχεια έτρεξε με φόρα κατά πάνω μου, με αγκάλιασε σφιχτά από τα πόδια και με κοιτούσε όλο λατρεία... 

Συγκινήθηκα φυσικά. Πολύ. Δεν νομίζω πως υπήρχε αμφιβολία...

Θυμήθηκα πόσο ήθελα εγώ να βάζει η μητέρα μου ζωγραφιές στο ψυγείο αλλά επειδή ήταν εντοιχισμένο δεν το έκανε. Θυμήθηκα πόσο με ενοχλούσε αυτό. Θυμήθηκα όλες τις δικές μου υποσχέσεις πριν καν γίνω μητέρα για αυτά που οπωσδήποτε θα κάνω και χάρηκα που ανταποκρίθηκα στις προσδοκίες μου και τα όνειρα που είχα κάνει. Ναι, ακόμα και αν αυτό αφορά απλώς την έκθεση των μικρών αυτών έργων τέχνης. 

Μα πιο πολύ από όλα συγκινήθηκα γιατί τα παιδιά είναι εδώ για να μας θυμίζουν και να μας διδάσκουν την ουσία της ζωής. Να μας δείχνουν πού κρύβεται η πραγματική ευτυχία και  ποια είναι τα  πιο πολύτιμα δώρα που μπορείς να τους κάνεις. 

Αρκεί να βλέπεις και να ακούς...

Η ουσία της ζωής είναι στις στιγμές. Η πραγματική ευτυχία βρίσκεται στον ποιοτικό χρόνο που περνάμε μαζί τους, στην σημασία που θα δώσουμε στην λεπτομέρεια- στο αόρατο εκ πρώτης που λέω εγώ. Τα πιο πολύτιμα δώρα που μπορείς να τους κάνεις είναι μέρες γεμάτες άφθονο γέλιο, ουσιώδη επιβεβαίωση, πολλές αγκαλιές και ατελείωτες συζητήσεις. 

Με λίγα λόγια, αγάπη, Όχι την αυτονόητη. Όχι αυτή που εννοείται. Ναι, γινόμαστε θυσία για τα παιδιά μας, ναι, μας ρουφάνε όλη μας την ενέργεια και όλη μας η ύπαρξη περιστρέφεται γύρω τους- μα όλα αυτά δεν τα βλέπουν, δεν τα κατανοούν. Δεν θα τα συνειδητοποιήσουν παρά μονάχα όταν γίνουν γονείς και τα ίδια. 

Εγώ μιλάω για την άλλη την αγάπη. Που την μιλάς. Με λόγια. Που την δείχνεις. Με πράξεις. Πράξεις ΜΕ αυτά και  όχι ΓΙΑ αυτά. 

Καταλάβατε; Νομίζω πως ναι... 

Πέντε τα χρόνια χωρίς τον Μικρό μας Πρίγκηπα...

Κάποιες φορές νιώθω πως όσα και να γράψω για αυτό το όμορφο αγόρι που ποτέ δεν γνώρισα από κοντά θα είναι λίγα. Άλλες πάλι νιώθω πως δεν έχω πια άλλα λόγια να γράψω. Μα σαν αρχίσω να πληκτρολογώ.... δεν μπορώ να σταματήσω....

Πάνε πλέον πέντε χρόνια που σαν σήμερα γέννησα με επείγουσα καισαρική τομή τον Πρίγκηπα μου. Ήταν 2:30 τα ξημερώματα όταν ήρθε στην ζωή μας. Δώδεκα ώρες μετά ο άντρας μου, μου ανακοίνωνε το αδιανόητο. Τον θάνατο του. 

Χθες το βράδυ αποκοιμήθηκα αγκαλιά με το κουτάκι του... Αυτό το τόσο δα κουτάκι που κρύβει μέσα όσα είναι δικά του. Το τεστ εγκυμοσύνης, τα ρουχάκια που είχα διαλέξει να φορέσει όταν θα γεννιόταν, μερικά κοσμήματα που μου έκαναν δώρο όταν τον γέννησα, ένα ηχητικό αρχείο της καρδούλας του  και τρεις άκρως πολύτιμες φωτογραφίες του. 


Τις φωτογραφίες του δεν είμαι έτοιμη να τις μοιραστώ. Βλέπετε τραβήχτηκαν αφού τον χάσαμε. Αφού τον είχαν ταλαιπωρήσει και τρυπήσει επανειλημμένα στην προσπάθεια τους να τον κρατήσουν κοντά μας. Φέτος όμως νιώθω έντονη την ανάγκη να τον περιγράψω....

Μόλις ενάμιση κιλό, μα ψηλός. Με τα πιο μακρυά και λεπτά πατουσάκια. Χεράκια για φίλημα με τα δαχτυλάκια να φαίνονται πως ήταν σφιγμένα γροθιά πριν παραδοθεί. Αρκετά και σκούρα μαλλιά, καρφάκια. Μικρή μυτούλα ολόιδια με του αδελφού του και λεπτά χείλη κυρτωμένα σε παράπονο... Εντελώς γυμνός παρά μόνο με μια πάνα που του πήγαινε τεράστια... Ματάκια κλειστά. Ταλαιπωρημένα. 

Θέλω να πιστεύω πως τον κρατούσε ζεστό η Παναγία αφού εγώ δεν μπορούσα να είμαι εκεί. Θέλω να πιστεύω πως δεν πονούσε, πως τον προστάτευε. Θέλω να πιστεύω πως ακόμα και 15 χιλιόμετρα μακριά ένιωθε την αγάπη μου, άκουγε τις προσευχές μου, καταλάβαινε τους σπαραγμούς μου. Θέλω να πιστεύω πως ένιωσε τον πατέρα του που ήταν ακριβώς εκεί δίπλα. Θέλω να πιστεύω πως τον άκουσε να ζητάει να βαφτιστεί. Θέλω να πιστεύω πως άκουσε το όνομα του... 

Δημήτρης. Ο δικός μας Δημήτρης. Ο πρώτος μας Δημήτρης. Ο σκέτος Δημήτρης. 

Χθες, έπεσα για ύπνο από τις 9:30. Αποκοιμήθηκα με τεράστια δυσκολία γύρω στις 12. Στις 2:24 ακριβώς ακούω βηματάκια. Και ένα μικράκι σκαρφάλωσε στην αγκαλιά μου, χώθηκε εκεί δίπλα στον λαιμό μου, στην ανάσα μου και έκλεισε και πάλι τα ματάκια του... 

Ο Δημήτρης- Γεράσιμος. Ο άλλος μας Δημήτρης. Ο δεύτερος μας. Ο όχι σκέτος. 

Ξέρω... Τον ξύπνησε ο αδελφός του να έρθει στην αγκαλιά μου. Δεν μου το βγάζετε από το μυαλό. Νόμιζα δεν θα καταφέρω να κοιμηθώ πάλι. Μα γέμισα γαλήνη και έγινε πριν καν  το καταλάβω. Μπορεί να μην μου κάνει την χάρη να εμφανιστεί στα όνειρα μου, μα πότε πότε κάνει κάτι τέτοια και μου δίνει δύναμη να ελπίζω. 

Πέντε χρόνια μετά δεν έχουν αλλάξει και πολλά στα συναισθήματα μου, στην ένταση τους, στην σπουδαιότητα τους. Μονάχα ο πιο έμπειρος πλέον χειρισμός τους. Τώρα πια ξέρω καλά. Όπως με τις ψιχάλες δεν μπορείς να δεις καθαρά έξω από το τζάμι αλλά αν πιάσει καταιγίδα, το άφθονο νερό θα σου επιτρέψει να δεις, έτσι και με τον πόνο. Αν αφήσεις τα δάκρυα να ξεχυθούν άφοβα θα καθαρίσει η ψυχή σου...

Σαν μια γροθιά....

Αρνούμενος να ξυπνήσει από τον μεσημεριανό του υπνάκο, κοιμάται γαλήνιος και χουχουλιασμένος δίπλα μου στον καναπέ, απολαμβάνοντας αυτή την συννεφιασμένη και μουντή μέρα όσο καλύτερα θα μπορούσε... 

Τον πήρε ο ύπνος μέσα στο αυτοκίνητο, συνέχισε να κοιμάται παρότι τον κατέβασα, ενώ τον κράτησα λίγο αγκαλιά πριν τον αφήσω δίπλα μου για να τεντώσει το κορμάκι του. Την στιγμή που γέρνω για να τον βάλω στον καναπέ όσο πιο ήπια μπορώ, ακουμπάω το χέρι μου στην κοιλίτσα του για να τον ηρεμήσω. Με την σειρά του, ακουμπάει τα χεράκια του στο δικό μου χέρι και μου το κρατάει πεισματικά κάθε φορά που επιχειρώ να απομακρυνθώ.... 

Ξαπλώνω δίπλα του περιμένοντας να είναι έτοιμος να με αποχωριστεί... 

Και κάπως έτσι, δεν θέλω και πολύ αυτές τις μέρες, συγκινούμαι... 

Έχω τον ίδιο τον Παράδεισο μέσα στο σπίτι μου. Ευλογημένη και τόσο μα τόσο ευγνώμων για όσα η ζωή μου έχει χαρίσει. Μα και για όσα μου έχει πάρει. Όλα υπήρξαν κομμάτι μου και εγώ δικό τους. 

Τα χέρια μας όλα ενωμένα. Ακόμα και αυτά που δεν φαίνονται. Ακόμα και αυτά που απλά τα νιώθουμε... 

Οι πέντε μας ενωμένοι σαν μια γροθιά. Για πάντα. 

Είσαι αναγνώστης ενός blog; Σε αφορά!

Άλλη ανάρτηση σκόπευα να ανεβάσω σήμερα, μα έλα που έπεσα πάνω σε ένα ποστ μιας φίλης στο fb και αναθεώρησα. Ήμουν έτοιμη να τις γράψω τις σκέψεις μου σε σχόλιο, μα μετά σκέφτηκα: "Γιατί να μην το μάθουν ακόμα περισσότεροι;" 

Με τράβηξε ο τίτλος του άρθρου που είχε ποστάρει, όχι μόνο λόγω του περιεχόμενου του αλλά κυρίως λόγω του ότι μου φαινόταν γνωστός... Μπήκα να διαβάσω και επιβεβαίωσα αυτό που ήδη υποψιαζόμουν. Το ποστ ήταν αναπαραγωγή ενός άρθρου της Aspa On line , το οποίο είχε αντιγραφεί ολόκληρο, αυτούσιο και απλά με ένα link το τέλος του άρθρου που σε παρέπεμπε στην σελίδα της Άσπας. 

Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψη της Αλεξίας ακριβώς το ίδιο με ένα δικό της κείμενο,  και το οποίο στο τέλος δεν είχε καν ενεργό link  παρά μόνο μια απλή αναφορά του ονόματος του ιστολογίου. 

Και φυσικά πολλές πολλές ακόμα φίλες bloggers έχουν υποστεί κλοπή της πνευματικής τους ιδιοκτησίας, θέμα που αποτελεί πάρα πολύ συχνά θέμα συζήτησης ανάμεσα μας. 

Ο λόγος που γράφω αυτό το κείμενο δεν είναι τόσο για μας τους bloggers όσο για σένα που μας διαβάζεις. Ξέρω πως δεν δίνεις και  τόση σημασία σε αυτά και σίγουρα δεν σε ενδιαφέρει και τόσο αν διαβάσεις ένα άρθρο σε μένα ή σε κάποιο άλλο blog, αρκεί να το διαβάσεις. Ωστόσο, θέλω να σκεφτείς. Όποιος γράφει κάτι , δίνει κάποιες ώρες του χρόνου του, πολλές φορές ένα κομμάτι της ψυχής του ή και της προσωπικής του ζωής.  Αυτό το κείμενο, που κρύβει πίσω του όλα αυτά, το παίρνει,  με ένα απλό copy paste και χωρίς καθόλου κόπο, κάποιο απρόσωπο συνήθως και μεγάλο blog του οποίου ο απώτερος στόχος είναι καθαρά και μόνο τα κέρδη από τις διαφημίσεις. Το οποίο εν τέλει όχι  μόνο κλέβει στην ουσία κάποιου άλλου ατόμου την δουλειά, (αφού και νομικά αποτελεί κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας), αλλά έχει και οικονομικό όφελος από αυτήν. 

Εμένα δεν έχει πέσει προς το παρόν στην αντίληψη μου κάτι τέτοιο για το δικό μου blog, ωστόσο επειδή έχει την μορφή ημερολογίου όπου αναρτώ φωτογραφίες από την προσωπική μας ζωή, θα με ενοχλούσε πολύ. Έχει τεράστια διαφορά η δική μου η έμπνευση,  η δική μου μικρή στιγμή, να βρίσκεται σε έναν  χώρο που έχω διαμορφώσει όπως θέλω εγώ, με αναγνώστες που με ακολουθούν ακριβώς για αυτό το ύφος και στυλ και να τις αναπαράγει κάποιο μεγάλο blog, με το δικό του στυλ- όποιο και αν είναι αυτό- του οποίου το κοινό δεν γνωρίζω καν. 

Πιθανότατα θα με ρωτήσεις:  Αν κάποιος λοιπόν θέλει να αναπαράγει κείμενο μου, άλλωστε για να γράφουμε δημόσια αγαπάμε την αναπαραγωγή και την ευκαιρία σε ακόμα μεγαλύτερο κοινό, ποιος είναι ο σωστός ο τρόπος; 

Ο ένας τρόπος είναι το εκάστοτε blog να κάνει μια εισαγωγή είτε δική του, είτε ακόμα και με μέρος του κειμένου που θέλει να αναπαράγει, να χρησιμοποιήσει είτε μια δική του φωτογραφία, είτε μια από το κείμενο που θέλει να αναπαράγει και στην πορεία να "κόψει" το κείμενο και να παραπέμψει τους αναγνώστες στην αρχική πηγή του. Άλλος τρόπος είναι όπως το κάνουν οι σελίδες Μικροί Μεγάλοι,  Μαμά...δες Μπαμπά...δες, οι οποίες σε παραπέμπουν απευθείας στο αρχικό κείμενο. Αν δε, κάποιο blog  ενέπνευσε κάποιο άλλο blog να κάνει κάτι, να γράψει κάτι ή να μαγειρέψει κάτι και θέλει να ανεβάσει σχετική ανάρτηση είναι απόλυτα θεμιτό και μάλιστα πολύ αγαπητό ανάμεσα μας και στα πλαίσια του fair blogging- αρκεί να γράψεις δικό σου κείμενο, με δικές σου φωτογραφίες και πάντα με αναφορά στην πηγή έμπνευσης σου, όπως έχω κάνει λόγου χάρη εγώ εδώ, εδώ, και εδώ, σε τρεις διαφορετικές μορφές έμπνευσης. 

Δεν θα μιλήσω καν για πρωτοτυπία, παρθενογένεση και τέτοια διότι δεν πιστεύω απόλυτα σε αυτά, πιστεύω όμως πως μπορείς να εμπνευστείς από μια ιδέα, και είτε να την κάνεις καλύτερη, είτε να την πας ένα βήμα παραπέρα, είτε να δώσεις απλά το δικό σου ύφος και στυλ. Άλλωστε το πρωτότυπο, και λέγοντας πρωτότυπο εννοώ η αρχική εκδοχή, φαίνεται. Πως να το πω, φωνάζει. Ο αγαπημένος μου Stephen King στην αρχή της καριέρας του, σε κάποια κρίση αυτοπεποίθησης κατά την οποία πίστευε πως  δεν αξίζει πια η γραφή του και πως ο κόσμος συνεχίζει να αγοράζει βιβλία του μόνο και μόνο λόγω του ονόματος του και λόγω του πρώτου του βιβλίου που έγινε best seller,  ξεκίνησε να γράφει μια σειρά βιβλίων με το ψευδώνυμο Richard Backman. Περιττό να σας πω πως ακόμα και με άλλη ταυτότητα έγινε ξανά ανάρπαστος και best seller ενώ ταυτόχρονα είχε ξεκινήσει ήδη η φήμη πως αυτός ο Βackman αντιγράφει το στυλ του Stephen King....

Θέλω να πω- αν κάτι έχει προσωπικό ύφος και στυλ, θα ξεχωρίσει. Αν κάτι αξίζει, θα ξεχωρίσει. Και θα ξεχωρίζει. Αυτό ωστόσο δεν δίνει το δικαίωμα σε κανέναν να μην σέβεται την πνευματική μου ιδιοκτησία και μάλιστα να την μεταχειρίζεται προς όφελος του. 

Αυτό που θέλω εγώ από εσένα αγαπημένε αναγνώστη είναι να είσαι πιο υποψιασμένος. Να κοιτάς και τα ψιλά γράμματα. Μπορεί κάποια άρθρα που αγαπάς πολύ σε κάποιο μεγάλο site να είναι αθέμιτη αναπαραγωγή κάποιου συγκεκριμένου blogger- που αν τον ακολουθήσεις να βρεις μια μικρή διαδικτυακή γωνίτσα στην οποία να μπορείς να καταφεύγεις. Με έναν blogger  που μόνο απρόσωπος δεν είναι. Σου συστήνεται, σου δίνει ένα κομμάτι της προσωπικότητας, της ζωής του, των ενδιαφερόντων σου κάθε μέρα με μόνο σκοπό να σε έχει εκεί. Αναγνώστη. Ο οποίος που και που θα του αφήνει και ένα σχόλιο για να βρίσκει την δύναμη να συνεχίζει. 

Συνήθειες μέσα από την κοιλιά...

Από όταν ο Δημήτρης- Γεράσιμος ήταν ακόμα στην κοιλιά μου, είχε σχεδόν πάντα ένα από τα χέρια του στο πλάι του προσώπου του, πάνω στο αυτί του. 

Λέω με σιγουριά ότι ήταν συνέχεια, μιας και δεν έτυχε σε κανέναν υπέρηχο να μας κάνει την χάρη να δούμε ολόκληρο το πρόσωπο του. Το χεράκι πάντα εκεί. Και αν έκανα υπερήχους... Λόγω ιστορικού κάθε δεύτερη βδομάδα, ενίοτε και κάθε βδομάδα ήμουν στον γιατρό μου. 

Μόλις γεννήθηκε, το χεράκι ήταν πλέον εκεί μόνο όταν θήλαζε. Στον ύπνο, απλωμένα με παλάμες ορθάνοιχτες. 

Μεγαλώνοντας και φτάνοντας δέκα μηνών, όταν τον έπιανε η νύστα άρχισα να παρατηρώ πως έβαζε το χέρι του και  πάλι με ανοιχτή την παλάμη στο πλάι, πάνω στο αυτί του. Στην πορεία, χωρίς να καταλάβω καν πότε, βρήκε το μαξιλαράκι στο οποίο είχαμε τα μαρτυρικά του στην βάφτιση, και έβαζε αυτό μαζί  με το χέρι του. 

Τώρα, 31 μηνών πια, το χέρι και το μαξιλάρι βρίσκονται σταθερά εκεί όποτε αρχίζει και νυστάζει ή νιώθει νωχελικότητα και ανάγκη για χουζούρεμα. 

Πιστεύω πως κάποια χαρακτηριστικά μας είναι τόσο βαθιά γραμμένα στα γονίδια μας, χωρίς ποτέ να υπάρξει προφανής λόγος ή αιτία. Ακόμα πιστεύω πως μέρος της προσωπικότητας μας διαγράφεται από την πρώτη στιγμή της σύλληψης και κάθε μητέρα το νιώθει αυτό. 

Εγώ τουλάχιστον ένιωθα πως γνώριζα όλα τα μωρά μου από την κοιλιά ακόμα. Και ήρθε ένα μαιμουδάκι να μου το επιβεβαιώσει. Κι όμως. Με ένα περίεργο τρόπο, ακατανόητο και μαγικό, μια μάνα όντως γνωρίζει το μωρό της πριν καν το δει. 

Μέρος του αρχέγονου μητρικού ενστίκτου υποθέτω... Όπως και να έχει, αγαπώ αυτές τις λεπτομέρειες τις τόσο μικρές, σχεδόν αόρατες και μάλλον ασήμαντες  για κάθε άλλον πέρα από εμένα...

Δεν υπάρχουν καλούπια για τον πόνο. (quest post)

Την Ελευθερία δεν την γνωρίζω προσωπικά. Μα δεν χρειάζεται. Γνωριζόμαστε ήδη γιατί ζήσαμε κοινό πόνο και είχαμε την δύναμη να εκφραστούμε, να φωνάξουμε, να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας στο πένθος, να βγούμε από τα σκοτάδια με οδηγό μας τα ίδια μας τα αγγελούδια, και να αντικρίσουμε κατάματα το φως με την ίδια δύναμη που αντικρίσαμε την κόλαση. 

Με την Ελευθερία θάψαμε και οι δυο τα παιδιά μας και αυτό είναι αρκετό για να μας δέσει για πάντα με την πιο γερή- αόρατη σε όλους τους άλλους- κλωστή. 

Μόνο τιμή ένιωσα όταν μου ζήτησε να φιλοξενήσει ένα κείμενο μου στην σελίδα της, την σελίδα που έχει αφιερώσει αποκλειστικά στον Φίλιππο της, τιμή και μεγάλη ευθύνη να πω τα λόγια που θα την αγγίξουν, που θα θέλει να βρίσκονται εκεί μέσα, ισάξια της δικής της, πολύτιμης κατάθεσης ψυχής. 

Αν θέλετε να διαβάσετε το κείμενο αυτό, δύσκολο κείμενο εν όψη των ουράνιων γενεθλίων και των δυο μου αγγελουδιών, δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε την μικρή αυτή λαμπερή διαδικτυακή γωνιά- του Φιλίππου. 

Μην αμελήσετε να διαβάσετε και άλλα κείμενα της Ελευθερίας- όλα μοναδικά, γεμάτα αλήθειες που πονάνε. 

(θα χαρώ πολύ και θα μου δώσει δύναμη αν- μιας και η Ελευθερία δεν έχει ενεργοποιημένα τα σχόλια- να σχολιάσετε εδώ- εάν και εφόσον έχετε φυσικά κάτι να μοιραστείτε...) 

Σας φιλώ γλυκά, γλυκά....