Ο Δήσιμος "ξαναχτυπά"! (δεν υπάρχει σωτηρία!)

Σε αντίθεση με πέρσι, φέτος ο Δήσιμος- το σκανταλιάρικο ξωτικό μας- έκανε την εμφάνιση του ανήμερα τα Χριστούγεννα και όχι παραμονή! 

Είχα αρχίσει να ανησυχώ πως κάτι πήγε στραβά με το γράμμα που στείλαμε, οπότε καταλαβαίνετε πόσο ανακουφίστηκα όταν ξύπνησα τις 25 και τον είδα να κάθεται κορδωτός, κορδωτός στην τραπεζαρία μας. 

Ωστόσο, δεν είπα τίποτα, περιμένοντας τον Δημήτρη Γεράσιμο να τον εντοπίσει- αφού πρώτα είχε ψάξει σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού! Η αντίδραση του ανεκτίμητη. Τον πλησίασε αργά, σχεδόν διστακτικά, και με το ύφος που παίρνει όταν κάποιος τον πειράζει μα ο ίδιος δεν είναι ακόμα σίγουρος,  τον περιεργαζόταν αρκετή ώρα πριν αποφασίσει να κοιτάξει τι του είχε φέρει. Τον ίδιο τον Δήσιμο δε τον άγγιξε μέχρι την επόμενη μέρα- την ίδια δεν τον ακούμπησε ούτε ελάχιστα... 

Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, ο Δήσιμος είχε γράψει στο μαιμούδι ένα μικρό τόσο δα γράμμα- ένα που αρμόζει άλλωστε στο μέγεθος του- όπου τον διαβεβαίωνε πως το γράμμα του έφτασε στα χέρια του Άγιου Βασίλη, πως γνωρίζει πόσο καλό παιδί ήταν και πως είναι σχεδόν βέβαιο πως η επιθυμία του θα πραγματοποιηθεί. 

Εκτός από το γράμμα και στην αστερόσκονη που είχε σκορπίσει πάλι παντού, έφερε στο μαιμούδι ένα υπέροχο κατακόκκινο κουδουνάκι, μια μικρή χιονόμπαλα και μια κάλτσα γεμάτη λιχουδίτσες... 

Την επόμενη το πρωί, η πρώτη έγνοια του μαιμουδιού, ήταν που βρίσκεται ο Δήσιμος και αν είχε κάνει ήδη κάποια σκανταλιά! Σχεδόν ενθουσιάστηκε όταν είδε πως είχε βγάλει όλους τους μαρκαδόρους του και είχε ζωγραφίσει- είχε μουτζουρώσει δηλαδή- μια ζωγραφιά του Άγιου Βασίλη μάλιστα, και είχε αφήσει και μερικούς μαρκαδόρους ανοιχτούς! Όταν του είπα να πει του Δήσιμου να μην τολμήσει και ξανακάνει αταξία με κοίταξε και πάλι με το ύφος τύπου "πάλι με πειράζεις μαμάααα;;;" και μου είπε: "Μαμάααα... δεν καταλαβαίνει τώρα! Τώρα είναι μόνο ένα κουκλάκι!!" 

Όταν μετά από λίγη ώρα, συζητούσαμε και πάλι όλοι μαζί την αταξία του Δήσιμου, τότε πήγε στην κουζίνα τον άγγιξε για πρώτη φορά και άρχισε να παίζει, να τον πετάει ψηλά στον αέρα, να κάνει γύρω γύρω όλοι μαζί του με σκοπό να τον κάνει να φοβηθεί, (τον Δήσιμο), και να αποκαλυφθεί!! Κάποιες φορές ούρλιαξε στα πνιχτά ο Παναγιώτης για να δει την αντίδραση του μα ο Δημήτρης Γεράσιμος τον κοιτούσε και του έλεγε: "Εσύ ήσουν μπαμπάαα! Το ξέρω!" Ανακαλύψαμε όμως- πέρα από το τι ευφυές μαιμούδι είναι αυτό- πως η μαγεία του Άγιου Βασίλη είναι πολύ δυνατή για να την αποκαλύψουμε εμείς! (εμ τι!!)

Το επόμενο πρωί τα πράγματα είχαν αγριέψει... Προς μεγάλη μας έκπληξη, βρήκαμε τον Δήσιμο δεμένο χειροπόδαρα, με ταινία μέχρι και στο στόμα, ξαπλωμένο στις γραμμές του τρένου και περιτριγυρισμένο από τους πειρατές μας! Κάναμε πολλές εικασίες σχετικά με το τι έχει γίνει και η αλήθεια είναι πως το μαιμούδι προβληματίστηκε πολύ... Γέλασα πολύ όταν ανακάλυψα προς τι ο προβληματισμός του- όταν αργά το μεσημέρι και ενώ κοιτούσε και πάλι τον Δήσιμο ακόμα δεμένο- (διόλου δεν αγχώθηκε να τον ελευθερώσει)- μου είπε σοκαρισμένος: "Μια στιγμή. Αυτό σημαίνει πως το βράδυ κουνιούνται ΚΑΙ οι πειρατές;;; ΦΥΣΙΚΆ! του λέω ενθουσιασμένη. Και προσθέτω με συνωμοτικό ύφος... 
-Φαντάσου... Ποια άλλα παιχνίδια λες να κουνιούνται το βράδυ και τι θα κάνουν άραγε;; δίνοντας του άφθονη τροφή για σκέψη...!

Σήμερα... Σήμερα πάλι την πάτησε ο δόλιος ο Δήσιμος! Ο προφανής σκοπός του ήταν να φάει από τα κουφετάκια του μαιμουδιού...  Φαίνεται όμως πως του έπεσαν κάτω όλα την ώρα που ο ίδιος έπεσε μέσα στο βάζο με τις λιχουδιές!! Και δεν έφαγε, και τα σκόρπισε και παντού... 

Αν ανυπομονείτε και εσείς, όπως και εμείς, να δείτε τις επόμενες σκανταλιές του, μείνετε συντονισμένοι... Θα ενημερώσουμε και θα καταγράψουμε τα ντοκουμέντα φωτογραφικά...! 

Update: (29/12)

Σήμερα ο Δησιμος το πήγε σε πιο προσωπικό επίπεδο... Αναποδογυρισε όλα τα αγαπημένα #cars του μαϊμουδιου, μέχρι που γέμισε ένα μπολ με νερό και έριξε μέσα τον#ΝτιΤζει, ενώ πήρε αγκαλιά σφιχτά τον λατρεμένο μας #Μύξα... #toofar#Δησιμε #toofar #ΤοΠηραμεΠροσωπικα #ΘαΓινειΧαμος #newyearseve#loading

30/12 

#2μερες #μεχρι_την_Πρωτοχρονιά και δεν θα πιστέψετε που βρήκαμε τον Δησιμο σήμερα το πρωί!!! Στον πάνω όροφο του μαιμουδοκρεβατιου, αραγμενο στα κάγκελα, ενώ είχε αρπάξει το αγαπημένο μαξιλαράκι μας, είχε στραβώσει την πινακίδα με το όνομα μας και σαν να μην έφταναν αυτά, είχε δέσει τον αγαπημένο μας Mickey ανάποδα... #τι_θα_κανουμε #δεν_βαζει_μυαλο#που_θα_παει #θα_φυγει #δεν_θα_φυγει#newyearseve #loading

#1μερα #για_την_Πρωτοχρονια και ο Δησιμος κατά πως φαίνεται απολαμβάνει τις μέρες του στο σπίτι μας! Παρέα με τον Μπαζ στησανε παιχνίδι "χιονοπολεμου" με ζαχαρωτά μέσα στην κουζίνα μας!! #χαμός #τονεβαλατιμωρια #ωςεδω

'Αλλη μια φωτογραφική πρόκληση ολοκληρώθηκε... #‎1view_52weeks

Για αυτή την φωτογραφική πρό(σ)κληση σας είχα μιλήσει πριν από ένα χρόνο ακριβώς εδώ. Την ξεκίνησε το γλυκό μου τρελοτουριστάκι και εγώ έπεσα φυσικά με τα μούτρα, όχι με μια αλλά με τρεις διαφορετικές εικόνες να φωτογραφίζω μια φορά την εβδομάδα την καθεμία για 52 εβδομάδες. 

Παραδόξως τα κατάφερα, αν και ομολογώ πως περίπου στην 30η εβδομάδα άρχισε να με κουράζει- ιδίως το γεγονός πως είχα επιλέξει τρεις. Γιατί συνέχισα θα ρωτήσετε οι πιο φυσιολογικοί- όπως ο άντρας μου- και θα σας πω πως δεν έχω καμία απολύτως ιδέα, απλώς δεν μπορούσα να το αφήσω στην μέση. #ψυχαναγκασμότολένε

Ωστόσο έχασα αρκετές εβδομάδες, ιδίως στις view2 και 3 , όπου θα σας μιλήσω πιο συγκεκριμένα στην καθεμία ξεχωριστά. 

Δεν θα ξεκινήσω από την πρώτη επιλογή που είχα κάνει, αλλά από την δεύτερη- διότι ήταν τελικά και η πιο πετυχημένη θέα, και ας έχασα 11 εβδομάδες συνολικά- οι περισσότερες το καλοκαίρι όπου και το δέντρο μου κόντεψε να "πνιγεί" από τα χορτάρια! Και πάλι ωστόσο, το αποτέλεσμα με αποζημίωσε, δεν χορταίνω να βλέπω το κολάζ με τις αλλαγές που είναι τόσο ορατές ανά βδομάδα. 

Προχωρώντας στην #view1 να διευκρινίσω το εξής, που  ναι μεν είναι λογικό, μα εμένα μου πήρε κοντά τέσσερις εβδομάδες να το διαπιστώσω. Για να είναι απόλυτα σωστή μια τέτοια φωτογραφική πρόκληση πρέπει το αντικείμενο να φωτογραφίζεται ακριβώς την ίδια ώρα και μέρα κάθε εβδομάδα. Αυτό είναι αδύνατον- όταν έχεις μικρό παιδί ακόμα και αν η θέα είναι από το ίδιο σου το παράθυρο- ωστόσο στην #view1 από την εβδομάδα δέκα και μετά σχεδόν το κατάφερα να είμαι σταθερή στην μέρα, (Κυριακή) και στην ώρα. (απογευματάκι γιατί τότε έπεφτε ο ήλιος φωτίζοντας και το πιο χαμηλό τοπίο, έτσι ώστε να μην παίζουν οι αλλαγές μόνο στον ουρανό.) Σε αυτή την θέα έχασα μόνο 3 εβδομάδες! 

Η #view3 τώρα χάνει πολύ στο κολάζ, διότι ήταν μια θέα με υπέροχο πλαίσιο, το δέντρο αριστερά, στο κέντρο ένα τοιχίο που ξεπροβάλει στα κύματα και δεξιά μια κίτρινη εγκαταλελειμμένη βάρκα. (η οποία εξαφανίστηκε την 36η εβδομάδα). Και σε αυτή έχασα 10 εβδομάδες αφού δεν υπολόγισα πως το καλοκαίρι θα ήταν γεμάτη κόσμο. (και ήταν- όποια ώρα και αν περνούσα!) Είναι ωστόσο μια θέα που αγάπησα πολύ και ας με ταλαιπώρησε αρκετά να βρω τρόπο να είμαι συνεπής. 

Αν σας ενδιαφέρει να δείτε όλες τις φωτογραφίες αυτούσιες σε κανονικό μέγεθος , δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε τα ομώνυμα άλμπουμ στην σελίδα μου στο fb. 

#1view_52weeks #view1

#1view_52weeks #view2

#1view_52weeks #view3

Αν θα το ξαναέκανα; Για φέτος μάλλον όχι, και σίγουρα όχι εις τριπλούν! Ωστόσο σας προτείνω ανεπιφύλακτα, ναεπιλέξετε μια τοποθεσία θες, γλάστρα θες, κομμάτι ουρανού θες και να την παρακολουθείτε καθ' όλη την διάρκεια του χρόνου, ακόμα και αν δεν την φωτογραφίζετε. Πιστέψτε με- θα εντυπωσιαστείτε από τις λεπτομέρειες που δεν προσέχουμε....

Η παραμονή των Χριστουγέννων... Αυτή η σημαντική...

Η παραμονή των Χριστουγέννων είναι για μένα σχεδόν τόσο σημαντική, όσο σημαντικά είναι τα Χριστούγεννα- αν όχι πιο σημαντική. 

Είναι γιατί παραμονή και ανήμερα ήταν οι δυο μέρες του χρόνου από τις πέντε συνολικά, που οι γονείς μου δεν εργάζονταν, οι μόνες που τους είχαμε βράδυ σπίτι μαζί μας. Και επειδή και οι δυο γονείς μου γιόρταζαν ανήμερα των Χριστουγέννων και κάναμε πάντα μεγάλο τραπέζι, η παραμονή ήταν αυτή που τους είχαμε αποκλειστικά δικούς μας... 

Την παραμονή επίσης ανοίγαμε τα δώρα... Οι γονείς μου, μας έσπασαν νωρίς την φούσκα της ύπαρξης του Άγιου Βασίλη και μάλιστα θα σοκαριστείτε να μάθετε πως - ντρέπομαι που το λέω- μα ήμουν το σπασικλάκι που έκανε το ίδιο σε όλες τις φίλες της, διαβεβαιώνοντας τες πολύ νωρίτερα από ότι έπρεπε πως αυτός ο στρουμπουλός καλοσυνάτος κύριος απλά... δεν υπάρχει.

Φρόντιζαν όμως και μας γέμιζαν αλλιώς μαγεία... Η μητέρα μου ξεκινούσε τα ψώνια σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα. Η παράδοση μας λοιπόν, ήταν να γεμίζει το δέντρο από κάτω με δώρα - κάθε μέρα και μερικά καινούργια- και κανείς δεν γνώριζε για ποιον είναι το καθένα. Μπορούσαμε να τα αγγίξουμε, να τα κουνήσουμε, μα δεν επιτρεπόταν φυσικά να τα ανοίξουμε...

...Μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων. Η μητέρα μου έφτιαχνε τα αγαπημένα φαγητά όλων μας και αφού τρώγαμε, άρχιζε το μοίρασμα των δώρων... 

Και τι λαχτάρα είχα Θεέ μου... Τι αγωνία. Και τι χαρά όταν ξέσκιζα τα περιτυλίγματα και έβλεπα το ένα δώρο να είναι καλύτερο από το άλλο. Πόσο εκνευριζόμουν που η Σουλτάνα, έκανε μια ώρα να ανοίξει κάθε δώρο της, αφού δεν ήθελε να χαλάσει ή να σκίσει τίποτα, Ούτε κορδέλα, ούτε περιτύλιγμα! Πόσο την εκνεύριζα και εγώ που ποτέ δεν την άκουγα και τα δικά μου δώρα τα ξέσκιζα όσο περισσότερο μπορούσα και αυτή με ευλάβεια μάζευε τουλάχιστον τις κορδέλες... Και πόσο απολάμβανα την ξέγνοιαστη από έγνοιες και τρεξίματα παρουσία των δικών μου. 

Αυτή την μέρα. Την παραμονή των Χριστουγέννων.... 

Η παράδοση αυτή δεν σταμάτησε ποτέ. Ούτε την χρονιά που ήμουν κλινήρης στην κλινική. Απλά...μεταφέρθηκε εκεί... Τώρα πια παίρνουμε και εμείς φυσικά δώρα στους γονείς μας. Τώρα πια παίρνουμε δώρα σε ένα  μαιμουδάκι και μια Τσιχλόφουσκα. Και πόσο λατρεύω να βλέπω αυτά τα αστεία παιχνίδια που μας παίζει η ζωή, αφού το μαιμουδάκι κάνει μια ώρα να ανοίξει τα δώρα του από φόβο μην σκίσει και χαλάσει τίποτα, ενώ η βρωμούσα μου, βουτάει με πάθος και τα ξεσκίζει όλα χωρίς έλεος!  

Σήμερα λοιπόν, έχοντας ξυπνήσει το μαιμουδάκι από τις έξι από την λαχτάρα του για να ζήσουμε ακόμα μια παραμονή Χριστουγέννων, κάθομαι με την πιο μεγάλη και αγαπημένη μου Χριστουγεννιάτικη κούπα στο χέρι, χαζεύω το δέντρο μας και συγκινούμαι βαθιά, που έχω κοντά μου όλη μου την οικογένεια για να γιορτάζω, που αυτή η οικογένεια έχει μεγαλώσει με δυο εκπληκτικούς συζύγους και μια μοναδική ανιψιά, που εδώ και τέσσερα Χριστούγεννα απολαμβάνω την πιο μαγική εποχή του χρόνου με το μεγαλύτερο δώρο που έλαβα ποτέ, με την μεγαλύτερη ευλογία...

Γιατί τίποτα από αυτά δεν είναι δεδομένο...

Monkey talk- ή αλλιώς τι ακούει μια μαμά από το 3 χρονών και 5 μηνών μαιμουδάκι της...

Η κουμπάρα μου παντρεύτηκε πρόσφατα και μετακόμισε περίπου δυο ώρες από εμάς. Κάποια Κυριακή κάναμε το ταξίδι μέσα σε μισή μόλις μέρα να τους ευχηθούμε και επίσημα στο σπίτι τους,  μα και για να έχω και μια εικόνα για το που μένει πια η αδελφική μου φίλη. Φυσικά ήταν κουραστικό ταξίδι, ιδίως στην επιστροφή που συναντήσαμε πολύ κίνηση. Για δυο μέρες ο Δημήτρης Γεράσιμος σχολίαζε ακριβώς αυτό, πόσο κουραστικό ήταν το ταξίδι. Δυο μέρες μετά από αυτό, ήρθε η κουμπάρα μου στα πάτρια εδάφη και κανονίσαμε να έρθει για καφέ.  Λέω λοιπόν στο μαιμούδι:

-Αγάπη μου, θα έρθει η Αφροδίτη σήμερα για καφέ
Σταματάει ότι κάνει, με κοιτάει με μάτια γουρλωμένα και λεει: (επί λέξη)
-Η Αφροδίτη;;;; Από ΤΟΣΟ μακρυά;;; Θα κουραστεί!!

#σοκ #και #δέος

Κάποια ημέρα έχει απλώσει κυριολεκτικά ΟΛΑ του τα παιχνίδια, κυριολεκτικά σε ΟΛΟ το σπίτι! Την ώρα που βγαίνουμε από το βραδινό μας μπανάκι τα κοιτάει, σταματάει και λέει όλο καμάρι: 

- Όλο αυτόν τον χαμό, ΕΓΩ τον έκανα!!

#ΤΟΞΕΡΩ #ΔΕΝΤΟΞΕΡΩ;;; #παραιτούμαι

Ήμουν μια ολόκληρη βδομάδα σε αφωνία λόγω λαρυγγίτιδας. Και κάθε ξημερώματα - κατά τις 3:30 -ο Δημήτρης Γεράσιμος ξυπνούσε, ερχόταν στο κρεβάτι μας, σκαρφάλωνε πάνω μου και όλο αγωνία με ρωτούσε: "Είσαι καλύτερα μαμά; Άνοιξε καθόλου η φωνή σου;;" Κάθε βράδυ

#myheartjustskippedabeat #mymonkeyboy #love 

Χαζεύουμε με τον Δημήτρη Γεράσιμο τις φωτογραφίες από τα πάρτι του. Τον ρωτάω τι τούρτα θέλει φέτος. Και μου απαντάει: 

-Θέλω μια τούρτα με μια ζεμπρα, ένα μαιμουδακι, ένα έλκηθρο και το εργαστήρι της κ. Γιωτας...

 #ευκολακι

Τον φωνάζω μαιμουδακι σωστά; Μια μέρα λοιπόν του λέω: 
-Τι είσαι εσύ παιδί μου;;; 
-Το μαϊμουδακι σου!!! Και εσύ είσαι η ζεμπρα μου!! 

Έκτοτε με φωνάζει ζεμπρα του... 

#πεθαίνω #ΕλάτεΜαζέψτεΜε

Κάποια μέρα έχει ένα απίστευτο ξέσπασμα άνευ λόγου και αιτίας, από αυτά τα παρανοϊκά της ηλικίας! Αφού αρνείται πεισματικά αγκαλιά για να ηρεμήσει και αφού σε αυτή την οικογένεια είμαστε υπέρ της έκφρασης των συναισθημάτων- τρομάρα μας- τον αφήνω να ξεσπάσει. Προσπαθώ ωστόσο να του αποσπάσω την προσοχή με κάτι άλλο, όμως αποτυχγάνω και τον νευριάζω χειρότερα με αποτέλεσμα να ουρλιάζει κλαίγοντας πως δεν θέλει αυτό που του προτείνω. Του λέω λοιπόν ήρεμα: 

- Είναι ευγενικό τώρα να μιλάς έτσι στην μαμά; Και μου απαντάει, ουρλιάζοντας:
-ΔΕΝ ΜΠΟΡΏ ΝΑ ΕΊΜΑΙ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ, ΚΛΑΊΩ. ΔΕΝ ΒΛΈΠΕΙΣ;;;;;

#ΜαθήματαΕνσυναισθησηςΑποΤονΤριχρονοΓιοΜου

Πλατσουριζε μια μέρα στο μπάνιο και βραχηκαν λίγο τα μαλλιά του. 

-Ωωωχ! Βραχηκαν τα μαλλάκια μου. Και είχα λουστεί τόσο ωραία αύριο!!!!

#ΠάνωΑποΟλαΣυναισθησηΤουΧρονου

Του ζήτησε η αδελφή μου να της γράψει γράμμα τι θέλει για τα Χριστούγεννα. Ενθουσιάστηκε. 

-Μαμά, να το φτιάξουμε τέλειο, να γράψεις εσύ αυτά που θα πω και μετά θα ζωγραφίσω και εγώ!

Αφού τελειώνουμε και το κοιτάει: 

-Πω πω τέλειο είναι! Θα τρελαθεί η νονά μου! Θα πει: Δημήτρη, τι ωραίο γράμμα που είναι αυτό, δεν το πιστεύω!! 

#SoundsAboutRight #ΚάπωςΈτσιΑντιδράΗΣουλτάνα #Πράγματι #ΑπόΜικρόΚαιΑπόΤρελό...

Αφού βλέπει το μπισκοτενιο σπίτι μας τελειωμένο, αντιδρά με δέος και λέει:

-Μαμαααα! Πως κατάφερες να το κάνεις όλο αυτό;;;; Είσαι.. Μαγική!!!!

#ΕσυΚαρδιαΜου #Εσυ

Κάνουμε κατασκευές με ένα χαρτί χειροτεχνίας με πολλούς Αγιους Βασίληδες. Μονολογεί:

-Πω πω ποσοι ΑγιοΒασιλακιδες....

#ΗΛογικηΤηςΓλωσσαςΓιαΕναΝηπιο

Κάποια μέρα είναι στεναχωρημένος. (Εντωμεταξύ, πιο πριν βλέπαμε βίντεο με την βάφτιση του και λίγες μέρες πιο πριν τον γάμο μας.)  Τον ρωτάω τι έχει. 

-Μαμά. Θέλω να σου πω κάτι. Πριν την βάφτιση, στον γάμο σας,  εγώ δεν είχα γονείς. Για αυτό είμαι λυπημένος. Ήμουν εντελώς μόνος μου.

(Μάταια προσπάθησα να του εξηγήσω. Βίωνε την Τομ Σόγιερ στιγμή του και δεν τον έπειθες με τίποτα!)

#ΤιΑλλοΘαΑκουσω

Κάθε βράδυ λέμε "Όνειρα γλυκά και καραμελένια και φραουλένια", μετά από απαίτηση του ιδίου το φραουλένια! Τις προάλλες μου λέει: 

-Μπορούμε να λέμε και όνειρα μπανανένια;
-Μπορούμε να λέμε ότι θες εσύ καρδιά μου!
Με κοιτάει δύσπιστος. Του λέω λοιπόν :
-Όνειρα γλυκά και καραμελενια και φραουλενια και μπανανενια! 
Ορμάει στην αγκαλιά μου λέγοντας:
-Οοοο μαμά, είσαι τοοοοοσο καλή!

#ΕλατεΜαζεψτεΜε #ξανά

Χριστούγεννα στη Βηθλεέμ. Ένα βιβλίο που αγαπήσαμε.

Το πόσο χάρηκα όταν έμαθα ότι η γλυκιά Κατερίνα από το Μαμά για Σπίτι, εξέδωσε Χριστουγεννιάτικο βιβλίο με υλικό για να κατασκευάσει κανείς την απεικόνιση της Θείας Γέννησης του Χριστού, δεν λέγεται. 

Η χαρά μου διπλασιάστηκε όταν μόλις λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του βιβλίου της, έλαβα και εγώ ένα αντίτυπο, μαζί και με άλλα όμορφα καλούδια Χριστουγεννιάτικα, με προσωπική μάλιστα αφιέρωση στο εσώφυλλο! 

Το βιβλίο λοιπόν Χριστούγεννα στην Βηθλεέμ  της Κατερίνας Δανδουλάκη Χιόνη και σε εικονογράφηση του Σπύρου Γιούση από τις Εκδόσεις Άθως, μας ταξιδεύει στην μαγική εκείνη ημέρα της Θείας Γέννησης μέσα από τρεις παραστάσεις. Της Γέννησης, της Προσκύνησης των Μάγων, αλλά και από την ιστορική πολίχνη της Βηθλεέμ. 

Ολόκληρο το βιβλίο είναι ένα υπέροχο πατρόν, έτοιμο να το κόψετε, να το ζωγραφίσετε, να το κολλήσετε και να το στολίσετε. 

 

Και με "καθοδήγηση" στα χρώματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για τις φιγούρες μας.

 

Το βιβλίο μου αρέσει πολύ και όχι επειδή γνωρίζω, έστω και διαδικτυακά, την Κατερίνα. Μου αρέσει διότι μέσα σε όλες αυτές τις χαριτωμένες κατασκευές που φτιάχνουμε όλοι, με Άγιους Βασίληδες, ταρανδάκια, χιονάνθρωπους και ξωτικά, μας έλειπε μια τέτοια πρόταση που δίνει βάση στην ουσία των Χριστουγέννων. Την Γέννηση του Χριστού μας. 

Δεν είμαι κατά όλων των άλλων, αντιθέτως όπως όλοι όσοι με παρακολουθείτε θα γνωρίζετε, δεν νομίζω πως υπάρχει ξενόφερτο Χριστουγεννιάτικο έθιμο, που να μην έχω ασπαστεί. Το κάνω ωστόσο με χαρά και ξέγνοιαστη την καρδιά μου διότι δεν αμελώ ποτέ την θρησκεία μας, ούτε καν στην καθημερινή μας ζωή- πόσο μάλλον σε αυτές τις μεγάλες γιορτές της Ορθοδοξίας μας. 

Οπότε ναι! Μου αρέσει και είμαι περήφανη για το κορίτσι μας. Μου αρέσει τόσο πολύ που το φύλαξα με προσοχή, ώστε του χρόνου τα Χριστούγεννα που θα είναι πιο έτοιμος ο Δημήτρης Γεράσιμος να το κάνει  μόνος του, με λιγότερη δική μου βοήθεια. Νομίζω πως θα το απολαύσει πολύ και θα νιώσει πολύ περήφανος με το τελικό αποτέλεσμα. 

Αν θέλετε να δείτε πόσο εντυπωσιακά μεγάλη είναι η τελική παράσταση δείτε το κείμενο της Κατερίνας εδώ.

Κατερινάκι μου, σε ευχαριστούμε για αυτό το μοναδικό δώρο και σου ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας, το βιβλίο σου να είναι καλοτάξιδο και το πρώτο από πολλά.... 

Αν θέλετε να αγοράσετε και εσείς το βιβλίο της Κατερίνας δεν έχετε παρά να το παραγγείλετε εδώ. Στο μεταξύ μην ξεχάσετε να ακολουθήσετε την σελίδα Μαμά για Σπίτι στο fb, τρέχει σούπερ διαγωνισμός με δώρο το βιβλίο! Προλαβαίνετε!  

Η οπτική ενός πατέρα στην απώλεια του παιδιού του…

Σκόρπιες σκέψεις στο χαρτί.

Πόνος – οργή- απορία- απογοήτευση –ερωτηματικά –τύψεις, αυτά και πολλά άλλα. Θα έλεγα και ένα κενό στην κοιλιά αλλά θα με θεωρούσατε υπερβολικό ( εγώ δεν το ένιωσα αυτό αλλά κάποιος άλλος μπαμπάς ίσως το ένιωσε).

Κυρίες μου όταν ο σύντροφός σας συμβιώνει μαζί σας και περνά μαζί σας όλες τις επισκέψεις στο γιατρό από το πρώτο τεστ εγκυμοσύνης μέχρι να πιάσει το παιδί του στα χέρια του,  βιώνει ότι και εσείς .Η χημεία στο ζευγάρι προφανώς παίζει το ρόλο του αλλά εγώ θα μιλήσω μονάχα για υγιή ζευγάρια με υγιείς σχέσεις . Ίσως ένα πρώτο αρνητικό τεστ εγκυμοσύνης να το βιώσει και πιο ενοχικά από εσάς και να απογοητευτεί πιο πολύ από εσάς. Όπως επίσης και το θετικό τεστ να είναι η πιο χαρούμενη στιγμή της ζωής του ( Με εξαίρεση της ημέρας που σας είπε για πρώτη φορά ότι σας αγαπά)..

Έτσι και στην απώλεια. Ο πόνος μεγάλος και  αξεπέραστος.

Μα ταυτόχρονα και ΚΟΙΝΟΣ .

Πόνος που μοιράζεται μισός. Αγάπη που μοιράζεται διπλή.

Συμβουλή 1^η της μαίας μας, όταν θα νιώσετε την ανάγκη να κατηγορήσετε τον σύντροφο ή τον εαυτό σας για όλο αυτό, ΜΗ το κάνετε. Απλά έγινε.

2ρη συμβουλή από τον γιατρό μας, ( αυτό το «μας» λύνει πολλά προβλήματα, δεν είναι γυναικολόγο σας μόνο, είναι γιατρός και των δύο ),  αν πρέπει να κατηγορήσετε κάποιο κατηγορήστε τον γιατρό.

3^η συμβουλή από εμένα, μη κατηγορήσετε κανέναν και πολύ περισσότερο μη κατηγορήσετε τον Θεό.

Η αλήθεια είναι ότι περνάς από όλα τα στάδια αυτά και κατηγορείς τους πάντες και τα πάντα γιατί αυτό είναι το ανθρώπινο και η παιδική απώλεια είναι παραλογή και παράφυση. Το θέμα είναι στο δια ταύτα να περάσεις γρήγορα από όλα αυτά τα στάδια μίσους.

Στα 2 πρώτα θα πω απλά ΠΟΤΕ μη μένετε σε μία άποψη. ΠΟΤΕ. Είναι μύθος ότι πρέπει να ακούς τον γιατρό σου και μόνο. Σας παρακαλώ μανούλες ΠΟΤΕ μη μένετε σε μια άποψη. Όταν σας μπει έστω και η ελάχιστη υποψία λάθους επιλογών από τον γιατρό πάρτε 2ρη άποψη. Είναι τόσο μα τόσο κοινό το « έκανα το λάθος και τον εμπιστεύτηκα τυφλά». Μην πάμε στο άλλο άκρο και ακούμε και την φίλη της φίλης . Ήρεμα και λογικά. Πάνω από όλα να εμπιστεύεστε το σώμα σας και να μοιράζεστε τις ανησυχίες με τον σύντροφο σας.

Πάμε στο θέμα Θεός.

Η φεμινιστική άποψη ότι το σώμα ανήκει στην γυναίκα είναι για εμένα αν μη τι άλλο αστείο και μόνο να το ακούω ( στο θέμα της έκτρωσης αναφέρομαι,). Το σώμα ανήκει στην γυναίκα ως νομική οντότητα φυσικά όπως το ίδιο ισχύει και στον άντρα, ο οποιοσδήποτε διαχωρισμός είναι σεξιστικός αλλά ως πλάσμα και οντότητα όλα αυτά είναι θεωρίες και μόνο.

Το σώμα ανήκει σε αυτόν που μας το έδωσε. Πάνε να πεις σε ένα κοριτσάκι 25 χρονών που την μια μέρα της έπεσε το ποτήρι από το χέρι και σε 2 μήνες έφυγε από τη ζωή από καρκίνο στον εγκέφαλο ότι της ανήκει το σώμα της. Είμαστε τόσο μικροί και ασήμαντοι που το σώμα είναι μια λεπτομέρεια. Το ίδιο και τα παιδιά.

Τα παιδιά Μου…. Αυτό το ροζ συννεφάκι ( το χρησιμοποιείτε συχνά εδώ) . Τα παιδιά ανήκουν στον Θεό και μας κάνει συνδημιουργούς και συνδιαχειριστες Του εδώ στη γη. Μα πόσο μεγάλη τιμή είναι αυτή. Έρχεται ο Θεός και σου λέει σε κάνω Συνδημιουργό, μέσω εσού φτιάχνω ζωή. Και αν ο Θεός για τους δικούς του λόγους μας το αρνηθεί ( ατεκνία ) ή μας το πάρει πίσω ( απώλεια ) αυτό το δώρο, του ζητάμε τα ρέστα. Αν αναλυθεί η διαδικασία τεκνοποιίας θα δείτε πόσο εναντίον των πιθανοτήτων είναι να ευοδωθεί μια εγκυμοσύνη. Παρόλα αυτά Ο Θεός  δίνει και όλα πάνε καλά. Όχι πάντα βέβαια.

Το θέμα είναι αν πιστεύεις τότε πιστεύεις στην Ανάσταση. Εάν πιστεύεις στην Ανάσταση τότε γιατί πρέπει να μείνεις στην απώλεια. 

Τα στάδια της απώλειας γνωστά και χιλιοειπωμένα. Κάντε μου τη χάρη και περάστε τα γρήγορα. Το σωστό είναι να τα περάσεις όλα αλλά και γρήγορα. Ο καλός ο ψυχολόγος χρειάζεται και ο καλός πνευματικός χρειάζεται  μα πάνω από όλα ο καλός σύντροφος. Αν υπάρχει πιθανότητα να φέρνει πιο κοντά ένα ζευγάρι ο ερχομός ενός παιδιού η απώλεια του θα πρέπει να το φέρει πιο κοντά 100 φορές.

Η ομάδα και η ο κύκλος αγάπης όπως το λέτε μέσα στο γκρουπ να γίνει πιο δυνατός.

Τα πιθανά προϋπάρχοντα παιδιά και τα μάτια σας. Μέσα στον κύκλο και αυτά ως υποσύνολο βέβαια. Το ζευγάρι ένα και αδιαίρετο και μαζί τα παιδιά. Αν θέλετε το καλό τους ξεπεράστε το για να το ξεπεράσουν και αυτά. Μη τους φορτώνεται κανένα βάρος καμία ενοχή , ελαφρύνεται τον δικό τους πόνο της απώλειας. Κλάψτε μπροστά τους , να είστε αληθινοί σε όλα σας. ΟΧΙ υπερβολές.

Να μιλάτε σε όλους για την απώλεια σας. Όποιος δεν το αντέχει να σας κάνει παρέα και να σας ακούει για την απώλεια μη τον αποπαίρνετε . Αφήστε τον να ζει στο ροζ συννεφάκι του. Δεν είναι εύκολο για τον κόσμο να ακούει για απώλειες παιδιών.

Η αφήγηση των γεγονότων να γίνεται όμως με ηρεμία. Το να πας στη δουλειά σου και να αρχίσεις να κλαις για το τι έπαθες δεν βοηθάει ούτε εσένα ούτε αυτούς. Θέλει μια «αρχοντιά» το όλο θέμα  Θα κλάψεις στο ώμο του άντρα σου και μόνο. Κανένας δεν μπορεί να νιώσει την απώλεια πέραν από εσάς τους δυο. Ακόμα και οι γονείς σας είναι έξω από αυτό το παιχνίδι. Η πεθερά που λέει σε καταλαβαίνω και τι περνάς κόρη μου τι έπαθες, την τύφλα της δεν καταλαβαίνει. Τις δικές τις ανασφάλειες πάει να σας φορτώσει. Ο πόνος πρέπει να μοιράζεται προς όλους τους τρίτους αλλά με ηρεμία να με αναπαυμένη ψυχή.

Εγώ θα το πάω παρακάτω και ας με παρεξηγήσετε κάποιες από εσάς.

Θα πρέπει να καμαρώνετε για ότι σας συνέβη . Βιώσατε κάτι που η ίδια η Παναγία είχε βιώσει. Αναρωτηθήκατε ποια είναι η σχέσης με την Παναγία από την πρώτη στιγμή που είδατε 2 γραμμούλες στο τεστ? Πόσο μάλλον τώρα που βιώνετε κάτι από τον πόνο της . Πόσο ποιο άνετα της μιλάτε και νιώθετε ότι σας ακούει μετά την απώλεια σας. Πριν το ατυχές γεγονός είχατε την ίδια άνεση άραγε , φαντάζομαι όχι.

Ναι σε αυτό θεωρώ ότι διαφέρουν οι μαμάδες από τους μπαμπάδες και σας ζηλεύω.

Στην μια και μοναδική σχέση που έχει η κάθε μανούλα με την ίδια την Παναγία . Αυτό το νήμα ψυχής με τον ουρανό. Και αυτή η σχέση είμαι σίγουρος ότι είναι τόσο δυνατή όχι γιατί οι μανούλες αγαπάνε την Παναγία , μα η Παναγία αγαπά τις μανούλες και τις καταλαβαίνει. Και μόνο για το λόγο αυτό κυρίες μου είστε τυχερές είτε το καταλαβαίνετε είτε όχι είτε το βιώνετε στην καθημερινότητα σας είτε όχι. 

Απλά κοιτάξτε το βλέμμα της σε μια εικονίτσα και αφήστε της  να σας μιλήσει όπως αυτή ξέρει.

photo credits Martha Blogging 

(Αυτό το κείμενο το λαχταρούσα καιρό. Ευτυχώς είχα την τιμή να το μοιραστεί μαζί μας, ένας πατέρας που έχει ζήσει την απώλεια. Και χαίρομαι πολύ για αυτό. Το ξέρω πως το κείμενο είναι πολυδιάστατο και πως αναφέρεται και σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα στην απώλεια όσο είναι αυτό της πίστης και της θρησκείας μας, μα η αλήθεια είναι πως με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη... Σε όλα. Ναι. Ούτε το σώμα μας μας ανήκει, ούτε τα παιδιά μας μας ανήκουν. Ναι, πιστεύω στην Ανάσταση και σε αυτήν ελπίζω, αυτήν προσδοκώ, για αυτήν προσπαθώ καθημερινά να γίνομαι λίγο καλύτερος άνθρωπος. Και ναι. Δυστυχώς ή ευτυχώς, την νιώθω πιο κοντά μου την Παναγία πια... Πραγματικά σε αυτήν μιλάω κάθε βράδυ που ξαπλώνω, σε αυτήν παρακαλάω για δύναμη όταν η δύναμη μου με εγκαταλείπει... Στην τελική την δική της παρουσία ένιωθα τόσο μα τόσο έντονα δίπλα μου κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης μου στον Δημήτρη Γεράσιμο. Και επειδή τυχαίνει να γνωρίζω, έστω και διαδικτυακά το συγκεκριμένο ζευγάρι, πιστεύω πως είναι από τα πιο υγιή και δεμένα, πως έχουν αντιμετωπίσει τον τόσο απρόσμενο χαμό της δεύτερης κόρης τους όσο πιο σοφά μπορούσαν. Θα ακολουθήσει και άλλο συγκλονιστικό κείμενο από τον συγκεκριμένο πατέρα. Σας ευχαριστώ και τους δυο μέσα από την καρδιά μου).