Στόχοι καρδιάς...

Δυο μέρες πριν αλλάξει ο χρόνος, οι στόχοι περιτριγυρίζουν στο μυαλό μου. 

Από μικρά παιδιά μας μαθαίνουν να έχουμε στόχους. Κάποιοι τα λένε και όνειρα, άλλοι τα διαχωρίζουν. Τα όνειρα μπορεί να είναι και ανέφικτα, οι στόχοι όμως όχι. Είναι τόσο σημαντικοί οι στόχοι στην ζωή μας που αν δεν έχουμε- ή αν απλώς δεν έχουμε κανέναν μεγαλοπρεπή στόχο- νιώθουμε σχεδόν ανύπαρκτοι, πως κατά κάποιον τρόπο δεν υπάρχουμε. 

Οι στόχοι αφορούν συνήθως στο εγώ μας. Να πετύχουμε στην εργασία μας, να χάσουμε κιλά, να ξεκινήσουμε γυμναστήριο, να πάμε κάποιο ταξίδι, να αγοράσουμε κάτι που χρειαζόμαστε ή απλά θέλουμε, να εκπληρώσουμε κάποια βαθιά μας επιθυμία. 

Θα ήθελα όμως έστω για μια χρονιά οι στόχοι μας να αφορούν στο σύνολο. Ξέρεις, να είναι από αυτούς που θα κάνουν την διαφορά γενικώς, όχι μόνο σε μας ή στο στενό οικογενειακό μας περιβάλλον. Θα ήθελα για μια χρονιά οι στόχοι να είναι στόχοι καρδιάς... 

Να ακούμε περισσότερο και να μιλάμε λιγότερο. 
Να είμαστε ευγενικοί. Με όλους. Πάντα. 
Να χαμογελάμε. 
Να κοιτάμε τον κόσμο στα μάτια. 
Να έχουμε ενσυναίσθηση. 
Να προσφέρουμε πάντα βοήθεια- ακόμα και αν αυτό είναι κάτι μικρό όπως να βοηθήσουμε έναν ηλικιωμένο να περάσει τον δρόμο. 
Να σεβόμαστε. 
Να δίνουμε προτεραιότητα. 
Να δίνουμε πρώτοι το καλό παράδειγμα. 
Να πιστεύουμε βαθιά- σε ότι και αν πιστεύουμε. 
Να δηλώνουμε την πίστη μας. 
Να ακούμε τα παιδιά και να σκύβουμε στο ύψος τους. 
Να δίνουμε στον χρόνο τον σεβασμό που του αρμόζει. 
Να σεβόμαστε και τον χρόνο του συνανθρώπου μας- είναι εξίσου πολύτιμος με τον δικό μας. 
Να είμαστε ευγνώμονες. 
Να συγχωρούμε.
Να πιστεύουμε πως έστω και ένας μπορεί να κάνει την διαφορά. 
Και το βασικότερο; 
Να επιμένουμε σε όλα ακόμα και αν είμαστε οι μόνοι. 

Όσο για τους στόχους σε προσωπικό επίπεδο;

Να δίνουμε πάντα  χρόνο στο μυαλό και στο σώμα να "ξυπνήσουν¨με ηρεμία, με γαλήνη στο ξεκίνημα της ημέρας και να "αποφορτίσουν" στο τέλος της. 
Να μην τρέχουμε διαρκώς χωρίς σταματημό, να κάνουμε παύση για μια βαθιά ανάσα και για να κοιτάξουμε πραγματικά τι συμβαίνει γύρω μας.  
 Να αφουγκραζόμαστε την φύση, να κοιτάμε τον ουρανό- η φύση είναι το δεύτερο εγώ μας και έχουμε απομακρυνθεί τόσο από αυτήν που έχουμε χάσει κομμάτι του εαυτού μας. 
Να ευχαριστούμε τον Θεό, το σύμπαν- ότι θέλει ο καθένας- για τις ευλογίες που ζούμε καθημερινά. 
Να ονειρευόμαστε πως όλα είναι δυνατά αρκεί να το πιστέψουμε. 
Να είμαστε περήφανοι αν τηρούμε έστω και μερικά από όλα αυτά και να προσπαθούμε διαρκώς για περισσότερα. 

Δεν ξέρω. Μετά από όσα έχουμε ζήσει, όσα έχω ακούσει και όσα βλέπω τα τελευταία χρόνια- τα βιώνω όλα μέσα από ένα άλλο πρίσμα, μέσα από το πρίσμα του ανθρώπου που πληγώθηκε πολύ για να δει την ουσία και μέσα από το πρίσμα του γονιού που ελπίζει σε έναν καλύτερο κόσμο για το παιδί του προσπαθώντας να αντιληφθεί πώς αυτό θα είναι εφικτό... 

Είναι όμως εφικτό και είναι τόσο απλό γιατί όλα είναι στο χέρι μας, στην καρδιά μας, στο μυαλό μας... Μακάρι να το κατανοούσαμε όλοι αυτό. . Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαστε μιμητικά όντα από την φύση μας και αν κάποια στιγμή επιμείνουμε στην σωστή και ορθή συμπεριφορά- με κάθε κόστος- ίσως κάποια στιγμή κάνουμε επιτέλους την διαφορά και νικήσει το καλό. 

Πόσο υπέροχος, απλός και συνάμα μεγαλοπρεπής στόχος είναι αυτός; 

Όταν ο Δήσιμος επέστρεψε....αλλιώς... (2017)

Όσοι δεν γνωρίζετε τον Δήσιμο, να σας πούμε πως είναι το ολοδικό μας ξωτικό! Εμφανίζεται πάντα παραμονές Χριστουγέννων- εκτός από πέρσι που μάλλον αντιμετώπισε προβλήματα και έφτασε ανήμερα- και κάθεται μαζί μας μέχρι την Πρωτοχρονιά όπου και αναχωρεί μαζί με τον Άγιο Βασίλη. 

Ο Δήσιμος εμφανίζεται συνήθως μέσα στην νύχτα,  φέρνει μαζί του κάποια δωράκια και ένα γράμμα, ενώ πάντα σκορπάει και κάμποση αστερόσκονη στην άφιξη του. Φέτος, τον βρήκαμε παραμονές πάνω στο κρεβάτι του μαιμουδιού, αλλαγμένο σε μορφή και με το πιο μακροσκελές γράμμα που μας έχει γράψει μέχρι στιγμής....

Κατά πως φαίνεται, η φετινή χρονιά είναι πολύ ξεχωριστή αφού ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει μεγαλώσει αρκετά- σύμφωνα με τον Δήσιμο- ώστε να πάψει να είναι αποκλειστικά λούτρινος και να έχει την κανονική του μορφή! Αυτό χαροποίησε ιδιαίτερα το δικό μας μικρό ξωτικό που η σχέση του με τον Δήσιμο είναι πλέον σχεδόν καρμική! Του έφερε δώρο μια εκπληκτικά μοναδική χιονόμπαλα...  Φαινομενικά είναι άδεια- εμείς τουλάχιστον βλέπουμε μόνο χιόνι. Ο Δήσιμος ωστόσο ισχυρίζεται πως είναι μια μαγική χιονόμπαλα στην οποία μόνο όσοι πιστεύουν ΑΠΟΛΥΤΑ μπορούν να δουν την πιο βαθιά τους επιθυμία. Δεν γνωρίζω αν ή τι έχει δει το μαιμούδι μας σε αυτήν- ξέρω όμως πόσο πολύτιμη είναι για αυτόν αφού την κρατάει με ευλάβεια και την προσέχει σαν τα μάτια του... 

Μαζί με όλα αυτά, έφερε τα αγαπημένα κουδουνάκια του Δημήτρη Γεράσιμου, έκρυψε δέκα μπαστουνάκια σε όλο το σπίτι για να τα βρούμε,  σκόρπισε μπόλικη αστερόσκονη- την οποία ποτέ δεν πετάμε, παρά την φυλάμε στα βάζα των αναμνήσεων μας, ενώ μας διαβεβαίωσε πως ο Άγιος Βασίλης θα κάνει ότι μπορεί για το δώρο που του ζήτησε.  

Το μικράκι μας εκστασιάστηκε ενώ περιμένει κάθε μέρα με μεγάλη αγωνία τις αταξίες του Δήσιμου. Για να μην αναφέρω πως τον υποστηρίζει και δεν με αφήνει να τον μαλώνω. Εγώ από την άλλη, έχω απηυδήσει η αλήθεια είναι λίγο με αυτό το σκανταλιάρικο ξωτικό γιατί μόνο σε μπελάδες με βάζει με τις ιδέες του! 

Να, δείτε το χάος που προκάλεσε ανήμερα τα Χριστούγεννα στο μπάνιο... 

Ενώ σήμερα μας είχε  ανοίξει ένα από τα ολοκαίνουργια επιτραπέζια του μαϊμουδιου- με το σελοφαν ήταν ακόμη - και από ότι φαίνεται στήσανε παιχνίδι με τον Αστεριξ και τον Οβελιξ το οποίο κατέληξε σε διαμάχη.... 

Τι να πω; Κάνω υπομονή και ελπίζω απόψε να με λυπηθεί λίγο αν και φοβάμαι πως κάτι τέτοιο δεν θα γίνει... Θα ενημερώνω το ποστ με τις καινούργιες σκανταλιές του- οπότε αν σας ενδιαφέρει- μείνετε συντονισμένοι.

Στο μεταξύ, απολαύστε τις δυο προηγούμενες χρονιές μας με τον Δήσιμο....

'Οταν ο Δήσιμος ξεκίνησε τις σκανταλιές του... 

Και έκτοτε απλά συνεχίζει... 

Καλή Πρωτοχρονιά να έχουμε!!

Update: 

27/12

Ο Δησιμος λιγουρευτηκε ζέστη σοκολάτα... Αυτό έγινε. Δεν εξηγείται αλλιώς ο χαμός που βρήκαμε πρωί πρωί στο τραπέζι της κουζίνας μας... Έχει και το θράσος να μου φτιάχνει χαμογελαστες φατσουλες στο κακάο - διάλεξε και το ακριβό, το κλασικό παιδικό δεν του έκανε... #τστστσ Όσο για την έλλειψη σουβερ; Το έχω πάρει πια προσωπικά...#TooFarΔησιμε #TooFar #ΤοΜαιμουδιΞελιγωνεται#ΤουΚανειΚαιΠλατες #ΘαΤρελαθω #4καισημερα για την #Πρωτοχρονιά #κοντεύουμε

28/12

Μεγάλη χαρά μας έδωσε ο Δησιμος σήμερα! Μας αποκάλυψε γιατί το λένε Δησιμο και ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει τρελαθεί από την χαρά του.... Ενώ μας φανέρωσε ακόμα μερικά μπαστουνακια...#Εντάξει #ΤονΣυγχωρεσαΓιαΤαΧτεσινα #Μαγεία#3καισημερα για την #Πρωτοχρονιά#ItsTheMostWonderfulTimeOfTheYear

29/12

Νομίζαμε πως ο Δησιμος έφυγε εκτάκτως για τον Βόρειο Πόλο σήμερα, αφού δεν τον βρίσκαμε πουθενά στο σπίτι... Κόντεψα όμως να λιγοψυχησω όταν αργότερα άνοιξα το ντουλάπι για να φτιάξουμε μπισκότα με το μαϊμούδι και τον βρήκα μπροστά μου αραχτό! Χαμογελαστες φατσουλες και έναν τάρανδο μας έφτιαξε, ενώ μας κέρασε πάλι μπαστουνακι... Φοβάμαι μην μας καλοπιανει και τα χειρότερα έρχονται... #2καισημερα για την #Πρωτοχρονιά#όλακαλα #ΑφουΔενΜουΤαΑδειασεΟλαΕυχαριστημενηΕιμαι

30/12 

Δεν μας φτάνουν τα τρεξίματα μας με το πυτζάμα πάρτι απόψε και το ρεβεγιόν αύριο, έχουμε και τον Δησιμο να μας κρύβει στολίδια και να πρέπει να τα βρούμε.... #ΑχΔησιμε #ΑχΔησιμε #1καισημερα για την #Πρωτοχρονιά #xmasloading_2017

31/12 

Πιθανότατα ένιωσε παραμελημένος στο πυτζαμα πάρτι χθες ο Δησιμος και αποφάσισε να φτιάξει μόνος του το δικό του πρωινό! Τι να πω;; Χάλια τα έκανε όλα στην κουζίνα - τα pancakes του όμως νοστιμοτατα, βρωμουσα και μαϊμούδι τα τσακισαν και δεν έφαγαν τα δικά μου! #ΜεγαληΠροσβολη#ΔησιμεΜεΕχειςΦτασειΣταΟριαΜου Η Πρωτοχρονιά έφτασε σχεδόν, λογικά ο Δησιμος θα αναχωρήσει απόψε μαζί με τον Άγιο Βασίλη! #ΘαΜαςΛειψει#ΝαιΑκομηΚαιΕμενα #Ξωτικο #μαγεία#creatememories #ItsTheMostWonderfulTimeOfTheYear

01/01

Κάπως έτσι μας αποχαιρέτησε ο Δησιμος φέτος... Του χρόνου λοιπόν... Στο μεταξύ ας χαμογελασουμε στην νούμερο ένα μέρα από τις επόμενες 365... Καλή χρονιά σε όλους... #xmasloading_2017#ItsTheMostWonderfulTimeOfTheYear

Ανυπομονούμε λοιπόν... Πολύ...

Αυτή η γιορτινή δίνη και το comme il faut...

Οι μέρες αυτές, οι γιορτινές, σε παρασύρουν με έναν περίεργο τρόπο σε μια μικρή δίνη- σαν έντονο χορευτικό νούμερο μου αρέσει να το βλέπω, στο οποίο κοιτάς να χωρέσεις τα πάντα και ταυτόχρονα όλο αυτό να μοιάζει όμορφο, μαγικό- όπως η δίνη που δημιουργείται σε μια χιονόμπαλα μόλις την κουνάς και μένεις μετά να κοιτάς την ομορφιά του χιονιού που γυροφέρνει πριν πέσει και το τελευταίο τόσο δα χιονάκι για να επικρατήσει και πάλι γαλήνη σε αυτόν τον μικρόκοσμο. 

Κάπως έτσι νιώθω και εγώ στις γιορτές. Σαν μια μικρή φιγούρα μέσα σε μια χιονόμπαλα που αυτές τις μέρες κάποιος την κουρδίζει διαρκώς κάνοντας την να στριφογυρίζει γύρω γύρω, την ίδια στιγμή που προκαλεί και μια μικρή χιονοθύελλα. 

Αγαπώ τον ξέφρενο ρυθμό αυτών των ημερών. Αυτή την δίνη. Ναι, θέλω να είναι όλα έτοιμα και μαγικά για τα Χριστούγεννα. Θέλω το σπίτι να μοσχομυρίζει διαρκώς, χειροποίητες δημιουργίες να στολίζουν την κουζίνα μου, να ετοιμάσω όσα περισσότερα κεράσματα μπορώ, να στείλω όσα περισσότερα πακέτα πασπαλισμένα με αστερόσκονη μπορώ, να βάλω όλες τις δουλειές σε σειρά, να δω ανθρώπους που μου έχουν λείψει, να καταγράψω κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή. Να πλυμμυρίσω με αυτή την μαγεία την παιδική αυτή ψυχούλα που πλυμμυρίζει και την δικιά μου ψυχή με την δική του ξεχωριστή μαγεία, να θυμηθώ να τα κάνω όλα- μην μου ξεφύγει κάτι, μην φανερωθεί κάτι πριν την ώρα του- μην ξεχάσω κανέναν και τον στεναχωρήσω. 

Όσο και να αγαπώ όμως αυτή την γιορτινή δίνη- πόσο εξοντωτικό είναι ταυτόχρονα... ναι; Υπάρχουν φορές που εύχομαι να μην με ένοιαζε αν τα γλυκά μας είναι αγοραστά. Να μην με ένοιαζε αν δεν ετοιμάσω κεράσματα και εκπλήξεις για όλους. Να μην με ένοιαζε να γίνουν όλα comme il faut , να μην αστράφτουν τα πάντα στο σπίτι, να μην κρύβομαι στο μπάνιο για να τυλίξω ένα δώρο στα κρυφά, να μην φτιάχνω ατελείωτες λίστες, να ξεχάσω και κάτι και κάποιον- να μην δώσω τόση ενέργεια για να σκεφτώ το ιδανικό για τον καθέναν χωριστά. 

Το εύχομαι καμιά φορά -δεν το κρύβω- μα όλα αλλάζουν σε μια στιγμή. Αλλάζουν στην στιγμή που θα σε πάρει κάποιος  την πιο σφιχτή αγκαλιά για το κέρασμα που έφτιαξες ειδικά για αυτόν. Στην στιγμή που η σκέψη σου θα συγκινήσει. Στην στιγμή που κάποια μάτια θα λάμψουν. Στην στιγμή που θα γυρίσει ο άντρας σου σπίτι και θα ρωτήσει "Πω πω τι μυρίζει τόσο όμορφα;". Στην στιγμή που θα έρθει κάποιος επίσκεψη και θα πει "Αυτό δεν είναι σπίτι, το εργαστήρι του Άγιου Βασίλη είναι". Στην στιγμή που βρίσκεις παντού λίγη χρυσόσκονη. Στην στιγμή που η υπάλληλος στο ταχυδρομείο θα κοιτάξει το "προειδοποιητικό" μήνυμα που γράφεις έξω από κάθε δέμα και θα χαμογελάσει γλυκά γιατί μόλις της έφτιαξες την μέρα και ας μην είναι για αυτήν το δέμα. Στην στιγμή που θα πάρεις έστω και λίγη από αυτή την μαγεία πίσω. Στην στιγμή που το μικράκι σου θα σου δώσει την πιο σφιχτή αγκαλιά και το πιο σβουριχτό φιλί επειδή "είσαι μαγική" . 

Και ναι, το παραδέχομαι. Για αυτές τις στιγμές ζω. Αυτές οι στιγμές μου δίνουν δύναμη να τα κάνω όλα και να επιλέγω κάθε χρόνο να τα ξανακάνω όλα από την αρχή. Και μερικά παραπάνω ίσως. 

Να όπως σήμερα. Οι τελευταίες μέρες είναι από τις πιο έντονες και απαιτητικές αφού φροντίζω να "αδειάσω" το πρόγραμμα για τις επόμενες. Οι επόμενες είναι για να χαλαρώσω και να απολαύσω και εγώ με την σειρά μου, ήρεμη, να πέφτει και το τελευταίο τόσο δα χιονάκι από την δίνη και να επικρατήσει και πάλι γαλήνη... Η σημερινή ήταν μάλλον η αποκορύφωση της χιονοθύελλας... Στο κλείσιμο λοιπόν αυτής της ημέρας- όπου οι δυνάμεις σιγά σιγά με εγκαταλείπουν και εύχομαι ακόμα μια φορά να μην με ένοιαζε τίποτα από όλα αυτά, βλέπω το μικράκι μου να κάθεται ακριβώς μπροστά από τα δώρα του, τα δώρα που με αγωνία λαχταράει να ανοίξει τα Χριστούγεννα,  και να μονολογεί... 

Και κάνω μια παύση. Να το απολαύσω. Να πλημμυρίσω από το θέαμα και το συναίσθημα. Να τον ακούσω. Και αυτό ακριβώς κάνω. Φωτογραφίζω με τα μάτια μου κάθε λεπτομέρεια της στάσης του, αντιλαμβάνομαι κάθε απόχρωση της φωνής του, σχεδόν μπαίνω στο υπέροχο μυαλουδάκι του που εκείνη την στιγμή δουλεύει υπερωρίες προσπαθώντας να καταλάβει τι κρύβεται πίσω από τα περιτυλίγματα, σχεδόν ακούω τους χτύπους της καρδιάς του που αγωνιά να τα ξεσκίσει μα κάνει υπομονή γιατί έτσι πρέπει... 

Και χαμογελάω. Με δάκρυα στα μάτια. Γιατί είναι αυτή ακόμα μια στιγμή. Μια στιγμή που μου επιβεβαιώνει πως το comme il faut είναι ότι ακριβώς θέλω. Και τελικά χαίρομαι που είμαι αυτή που είμαι, χαίρομαι γιατί έστω και ένα πλάσμα είναι ευτυχισμένο εξαιτίας αυτής της τρέλας, αυτής της δίνης. 

Έστω ένα και μόνο πλάσμα- και τι πλάσμα- είναι παραπάνω από αρκετό... Άλλωστε κάποια στιγμή επικρατεί και πάλι γαλήνη...

Το πιο μαγικό τρένο που μεταφέρει ΜΟΝΟ λιχουδιές!

Έχει γίνει η δική μας παράδοση πια, κάθε Χριστούγεννα να φτιάχνουμε το πιο παραμυθένιο σπιτάκι! Αγαπώ την διαδικασία μιας και το σπίτι μυρίζει λες και μένουμε οι ίδιοι μέσα σε ένα σπιτάκι φτιαγμένο από μπισκότα και ζαχαρωτά- ενώ δεν χορταίνω να βλέπω κάθε χρόνο ακόμα πιο εντυπωσιασμένο αυτό το μικρό και πονηρό μαιμούδι! 

Επειδή πέρσι, ο Δημήτρης Γεράσιμος ήταν ο χειρότερος βοηθός, φέτος υπήρξα ακόμα πιο οργανωμένη και έφτιαξα τους τοίχους και τα μπισκότα την προηγούμενη ημέρα, ώστε να έχω τον χρόνο και την υπομονή να ανεχτώ οποιαδήποτε συμπεριφορά! Και πολύ καλά έκανα, αφού και πάλι μόνη του έγνοια ήταν να κλέψει όσα περισσότερα ζαχαρωτά μπορούσε- γλυτώσαμε όμως τα επικά πεσίματα πάνω στο τραπέζι ή τα σπρωξίματα στους μπισκοτένιους τοίχους για να βεβαιωθεί πως στέκονται!!! 

Άλλος ένας λόγος που ήταν καλή ιδέα να χωρίσω κατά αυτόν τον τρόπο το στήσιμο του σπιτιού ήταν που ήθελα εδώ και χρόνια να φτιάξω και ένα τρένο από μπισκότα- το είχα δει σε ένα γλυκό κορίτσι που έχω γνωρίσει διαδικτυακά- και φέτος το πήρα απόφαση να το κάνω και αυτό. 

Και ξετρελάθηκα! 

Ξετρελάθηκα τόσο, που φέτος πρωταγωνιστής των ζαχαρένιων δημιουργιών μας θα είναι αυτό μιας και είναι τόσο εντυπωσιακό μα και τόσο απλό ταυτόχρονα! 

Να λοιπόν το δικό μας λαχταριστό τρένο που μεταφέρει αποκλειστικά και μόνο λιχουδιές! 

Δεν έχω κάποια ιδιαίτερα tips να μοιραστώ μαζί σας- όπως το βλέπετε, το φτιάχνετε κιόλας. Εγώ χρησιμοποίησα μπισκότα τύπου πτι μπερ αλλά με γεύση σοκολάτας μιας και μου άρεσαν πιο πολύ χρωματικά. Για ρόδες στην μηχανή του τρένου χρησιμοποίησα μπισκότα τύπου digestive, όπου στην μπροστά ρόδα που είναι πιο μικρή το έκοψα μόνη με ένα πολύ καλό μαχαίρι. Ωστόσο επειδή ήμουν κομμάτια να κάνω το ίδιο στα υπόλοιπα, έκοψα κυλινδρικά mashmellows σε φέτες και έδειξαν υπέροχα. Έβαλα ένα κίτρινο m&m για φανάρι, ένα πουράκι για φουγάρο, marshmellows για να ενώνω τα βαγόνια και μετά έπαιξα με το royal icing για να σχεδιάσω και να ομορφύνω ακόμα περισσότερο το τρένο μας! Για να κάνω το τριγωνικό σχήμα μπροστά στην μηχανή- που για μένα κάνει και την διαφορά- απλά έκοψα τα μπισκότα με το μάτι ξανά με ένα πολύ καλά τροχισμένο μαχαίρι. 

Αυτό ήταν! Αντί αν κλείσω τα βαγόνια, τα άφησα ανοιχτά και τα γέμισα με τις λιχουδιές που είχαν περισσέψει από το μπισκοτένιο σπιτάκι μας!! 

Ακούστε τώρα τι έπαθα φέτος! Εκτός του ότι βρέχει ασταμάτητα εδώ και τρεις μέρες καθιστώντας το αδύνατον να φωτογραφίσω με επαρκές φως τις δημιουργίες μας- επιπλέον στο σπιτάκι μας είχαμε ένα έκτακτο περιστατικό! Γκρεμίστηκε η άκρη της μιας σκεπής! Ευτυχώς δεν είχαμε θύματα, (xaxa!) πέρα από ένα έλατο που κόπηκε από την ρίζα- πήραμε όμως ένα πολύ σημαντικό μάθημα! Ότι ναι μεν πρέπει να κάνουμε πιο λεπτή την σκεπή- όπως άλλωστε μας πρότεινε πάντα η Ελπίδα της οποίας την συνταγή ακολουθούμε φανατικά- όμως υπάρχει όριο στο πόσο λεπτή θα την κάνεις μιας και δεν θα αντέξει το βάρος του icing και των ζαχαρωτών και- με μαθηματική ακρίβεια- θα σπάσει! Εγώ παρασύρθηκα φέτος για να μου μείνει ζύμη για περισσότερα μπισκότα και την πάτησα! Πήρα όμως το μάθημα μου!!! (και η άλλη σκεπή σίγουρα την γλύτωσε επειδή την στηρίζει το χαγιάτι σοκολάτας!! Τρέμω ωστόσο ποιο πρωινό θα το βρω γιαπί μιας και κάθε μέρα σαν να μου λυγίζει η στέγη όλο και περισσότερο!!!) 

Και σαν να μην έφτανε αυτό! Σήμερα που ήταν μια ηλιόλουστη μέρα εμείς λείπαμε από το σπίτι! (και πολύ καλά κάναμε!) Μόλις γύρισα ωστόσο- και επειδή έβλεπα τα σύννεφα να συσσωρεύονται ξανά- έτρεξα να φωτογραφίσω το τρένο και μέχρι να βγάλω περίπου δέκα φωτογραφίες σκοτείνιασε πάλι ο τόπος! Το μπισκοτόσπιτο μας λοιπόν φέτος έχει τις κλειστές του και θα το απολαύσετε σε μουντό σκηνικό! (ίσως είναι και καλύτερα μιας και θα φανεί καλύτερα ο εσωτερικός τους διάκοσμος!) 

(πριν μπει η σκεπή, η διακόσμηση με τα δωράκια μας στήνεται πάντα έτσι!!Για να καταλάβετε πόσο μικρός είναι ο χώρος τα δωράκια είναι σφραγίδες και μικρά κουτάκια με smarties) 

Και επειδή μου περίσσεψε και icing έφτιαξα και ένα μικρό μπισκοτόσπιτο να το χαρίσουμε σε μια βρωμούσα που πιστεύει και αυτή σε μαγικά παραμύθια για σπίτια που τρώγονται και δρόμους στρωμένους με καραμέλες... 

Τώρα. Για όλα αυτά εγώ φέτος χρειάστηκα δύο δόσεις από την συνταγή της Ελπίδας που θα βρείτε εδώ- μαζί με το πρώτο μας σπιτάκι ever!  (και περίσσεψαν και για μπισκότα- περισσεύουν και κανονική σε πάχος σκεπή να φτιάξετε!!). Χρειάστηκα, τέσσερις δόσεις royal icing που θα βρείτε στο link  που ήδη έδωσα, δυο πακέτα μπισκότα τύπου πτι μπερ, ένα τύπου digestive, και ότι ζαχαρωτά θέλετε εσείς! ( τα σπίτια βγαίνουν όμορφα και με πολύ λιγότερα ζαχαρωτά και περισσότερο icing.) 

Και για να μην νιώθουμε άσχημα για τα φετινά μας γκρεμίσματα, χαζέψτε και το πρώτο σπιτάκι μας με χαγιάτι εδώ- και το πρώτο με εσωτερικό διάκοσμο και την αστεία ιστορία πίσω από τον διάκοσμο  εδώ.  !! 

Αν πάλι δεν θέλετε να μπείτε σε όλη αυτή την διαδικασία, δείτε τι έξυπνο και πανέμορφο έκανε το Καρυδοτσουφλάκι μου εδώ!

Αυτές οι περιπέτειες μας από την μαιμουδοκουζίνα μας!! Τι λέτε; Θα επιχειρήσετε να φτιάξετε το πιο μαγικό τρένο;;;  

Κάλτσο-προσκλήσεις για το πρώτο Χριστουγεννιάτικο pj party μας!

Όταν τον Οκτώβριο απέβαλα, στέλνοντας ένα ακόμα αστεράκι στον ουρανό, και μετά από πολλές συζητήσεις με τις οποίες ο Δημήτρης Γεράσιμος κατανόησε πως αυτό το μωρό στο οποίο ελπίζαμε και οι τρεις δεν υπάρχει πια και πως η πιθανότητα για μια ακόμα ενδεχόμενη εγκυμοσύνη θα καθυστερήσει- σε μια λοιπόν από αυτές τις συζητήσεις σιώπησε λίγο και με ρώτησε: "Μαμά μπορεί κάποιο βράδυ να κοιμηθεί σπίτι μας η Μπουμπού;" ( η κόρη της αδελφής μου με την οποία έχουν αδελφική σχέση). 

Πόνεσε η καρδιά μου- στα αλήθεια ένιωσα ένα κομμάτι της να σπάει- γιατί κατάλαβα αυτή την ανάγκη του για καθημερινή παρέα, έναν σύμμαχο μέσα στο σπίτι αν θες, ένα ακόμα μέλος στην οικογένεια μας απλά πιο κοντά στα δικά του δεδομένα... Τον βεβαίωσα πως θα το κανονίσουμε και πολύ σύντομα σκέφτηκα να διοργανώσουμε ένα πυτζάμα πάρτι όπου θα καλούσαμε και τα άλλα δυο ξαδέλφια του- τα τρία πιο κοντινά στην δική μας ηλικία. 

Αποφασίσαμε για ακόμα μεγαλύτερη μαγεία να το διοργανώσουμε τα Χριστούγεννα! Έτσι και έγινε. Βρήκαμε μια ημερομηνία που θα βόλευε και τις τρεις μαμάδες και έκτοτε τα πιτσιρίκια μας το κουβεντιάζουν συνέχεια- το αναμένουν με μεγάλη χαρά και αγωνία. 

Φυσικά τα μικράκια μας είναι πολύ μικρά για να κοιμηθούν μόνα τους ακόμα και στο σπίτι της θείας τους- έτσι για μένα ήταν δεδομένο πως στο πυτζάμα πάρτι θα ήταν καλεσμένες και οι μανούλες! Τι καλύτερο άλλωστε από κουβεντούλα και διασκέδαση με συγγενείς; Και τι έχω πει πολλάκις πως χαρακτηρίζει ευθύς εξαρχής ένα πάρτι; 

Μα φυσικά η πρόσκληση! 

Είχα σκεφτεί- εφόσον οι καλεσμένοι μας είναι μόλις τρεις- να αγοράσω χριστουγεννιάτικες καλτσούλες και αυτές να είναι η πρόσκληση! Όταν δε είδα και τις χριστουγεννιάτικες κάλτσες για ενήλικες που έβγαλε το tiger μέσα σε διάφανες μπάλες- στολίδια, ήταν δεδομένο πως οι κάλτσες θα ήταν η πρόσκληση μας! Κάπως έτσι λοιπόν, ετοιμάσαμε με πολύ αγάπη τις προσκλήσεις για το πρώτο Χριστουγεννιάτικο πυτζάμα πάρτι του μαιμουδιού! 

Στις παιδικές καλτσούλες δεν βρήκα διάφανη μπάλα σκέτη να ανοίγει, οπότε πήρα όμορφα κόκκινα κουτάκια, έβαλα μέσα σε καθεμία, ένα σοκολατάκι Άγιο Βασίλη, την χειρόγραφη πρόσκληση μας και με μια όμορφη κορδέλα τα ένωσα όλα μαζί. Στις μανούλες ήταν πιο εύκολα τα πράγματα, ενώ η πρόσκληση διαφοροποιήθηκε λίγο για να συνειδητοποιήσουν ότι θα κάνουμε και εμείς το δικό μας pj party! 

Μαμά και γιος ανυπομονούμε πολύ για αυτή την μέρα, ενώ το μυαλό μου δουλεύει πυρετωδώς για να σκεφτώ τι μπορεί να κάνει αυτή την βραδιά απόλυτα μαγική.... Νομίζω πως μέχρι στιγμής οι ιδέες είναι καλές και φυσικά είναι όλες μυστικές ακόμα και από το μαιμουδάκι... 

Στο μεταξύ, μοιραζόμαστε τις καλτσοπροσκλήσεις μας με την ελπίδα να σας εμπνεύσουμε και, γιατί όχι, να κάνετε και εσείς το δικό σας prive πυτζάμα πάρτι... Αν κάνατε και εσείς σαν παιδιά θα ξέρετε ήδη πως είναι από τις πιο γλυκές αναμνήσεις των χρόνων της αθωότητας μας...

11 μέρες για τα Χριστούγεννα και 17 μέρες για το xmas pj party μας!

Ένα σπιτάκι ξωτικού στο σαλόνι μας!

Εντάξει. Αυτή την κατασκευή μας την λάτρεψα! Είναι παραμυθένια και δίνει άφθονες αφορμές για παιχνίδι, για αυτοσχέδια παραμύθια, για φαντασία και δημιουργικότητα- για τα πάντα! 

Έμπνευση υπήρξε το μάθημα μουσικής έκφρασης του Δημήτρη Γεράσιμου όπου την περασμένη εβδομάδα είπανε ιστορίες για τα καλικαντζαράκια, φόρεσαν το κάθε παιδάκι υπέροχα σκουφάκια με άσπρες και κόκκινες ρίγες και μια φουντίτσα στην άκρη, και ζωγράφισαν σε ομάδες καλικαντζαρόσπιτα τα οποία είχαν φτιάξει από απλά χαρτόκουτα! 

Το μαιμούδι βγήκε φυσικά αναψοκοκκινισμένο και απολύτως τρελαμένο να φτιάξουμε και εμείς το δικό μας σπιτάκι. Πως μπορούσα να αρνηθώ- αφού ήδη αναβόσβηνε στο κεφάλι μου το αποτέλεσμα;; (από ότι φαίνεται δεν θέλω και πολύ να αντιδρώ και εγώ χειρότερα από τετράχρονο!) 

Πήραμε λοιπόν σβάρνα τα μαγαζιά και τα σούπερ μάρκετ και μετά από πολύ άρνηση,  αδιαφορία και μια αποτυχημένη συνεννόηση με την καθαρίστρια ενός ρουχάδικου όπου με συνωμοτικό ύφος μου αποκάλυψε σε ποιον κάδο θα άφηνε τα πολύτιμα χαρτόκουτα- καταλήξαμε να κάνουν την διαφορά στα εβδομαδιαία ψώνια μας τα κέρατα ταράνδου με κουδουνάκια που φορούσε ο Δημήτρης Γεράσιμος και τα οποία ξετρέλαναν την ταμία η οποία έσπευσε στην αποθήκη για να βρει τα κουτιά που με τόση λαχτάρα ζητούσε αυτός ο πονηρός τάρανδος- (του οποίου του ζουλούσε συχνά πυκνά την μύτη η μαμά για να είναι κόκκινη σαν του Ρούντολφ)!

Και ναι! Επιτέλους είχαμε τα κουτιά μας!!! Αφού έφαγα μόλις ένα μισάωρο να κόβω και να κολλάω, το σούπερ χαρτονένιο σπιτάκι μας ήταν έτοιμο για δημιουργία! Το έβαλα πάνω σε ένα μεγάλο πλαστικό τραπεζομάντηλο, έδωσα τέμπερες, πινέλα, μαρκαδόρους και κηρομπογιές και άφησα το μικράκι μου να δημιουργήσει όσο εγώ έκανα άλλες δουλειές και απολάμβανα την ησυχία και την προσήλωση του σε ότι έκανε! 

Το αφήσαμε να στεγνώσει για ένα βράδυ και το επόμενο πρωινό- αξημέρωτα αφού πόσο πια να κρατηθεί και αυτό το μικρό μαιμουδάκι που έχω υποψίες πως μάλλον αίμα ξωτικού κυλάει στις φλέβες του, αρχίσαμε τα στολίσματα! Μου έφερε όλα όσα ήθελε να κολλήσουμε στο σπιτάκι μας, μου ζήτησε τα παράθυρα και οι πόρτες να έχουν χερούλια και φυσικά ζήτησε να υπάρχει και το όνομα του γραμμένο- ενώ εννοείται πως τα φωτάκια με τις μπαταρίες μεταφέρθηκαν από το δωμάτιο του στην κουζίνα για να στολίσουν και αυτά το σπιτάκι του! 

Ακολουθώντας λοιπόν αυστηρά τις οδηγίες του, τον βοήθησα απλά να κολλήσουμε τις τσαχπινιές μας με σιλικόνη, να τοποθετήσουμε στρατηγικά τα φωτάκια- βάλαμε και μέσα φωτάκια για ακόμα περισσότερη μαγεία- και το υπέροχο σπιτάκι μας είναι έτοιμο! Σπιτάκι ξωτικών το ονομάζει τώρα και ανυπομονεί ακόμα περισσότερο για την έλευση του Δήσιμου- του δικού μας ξωτικού. 

Και το ξέρω πως έχει πολλές ατέλειες- μα ειλικρινά στα μάτια μου είναι τέλειο διότι το ζωγράφισε ολομόναχο το μαιμούδι μου και οι οδηγίες του για το στόλισμα με εξέπληξαν ευχάριστα. Τέλος, ήθελε να βάλει έξω το δεντράκι που του αγόρασε η γιαγιά του και τον Καρυοθραύστη που του πήρε η θεία μου και χώθηκε μέσα εκεί σχεδόν όλο το πρωί- μουρμουρίζοντας όμορφες ιστορίες, ανοίγοντας και κλείνοντας τα παράθυρα και ζωγραφίζοντας και τους μέσα τοίχους με τους μαρκαδόρους του, κολλώντας αυτοκόλλητα και μαζεύοντας σε ένα κουτάκι όλα όσα ήθελε να έχει μέσα σε αυτό! 

Πάμε να σας ξεναγήσω λοιπόν στο σπιτάκι ενός μικρού και μαιμουδένιου ξωτικού;;; 

Δεν ξέρω αν το προσέξατε μα από την σκεπή μας εμφανίζονται μικρά πονηρά ματάκια... Λέτε να είναι ξωτικά;;;; (ιδέα και αυτή του μικρού μου καλλιτέχνη...) 

Επίσης, έχουμε μαγικές χιονονιφάδες που αντανακλούν το φως του ήλιου και αν κοιτάξεις προσεκτικά μπορεί να δεις να καθρεφτίζονται τα μεγαλύτερα σου όνειρα... 

Έχουμε στεφάνι γιορτινό πάνω από την πόρτα μας και ένα χερούλι μαλακό και αφράτο για να μπορούν να σκαρφαλώνουν χωρίς φόβο τα μικρά μας ξωτικά... 

Αλλά και κουδουνάκι για να μας χτυπάει όποιος θέλει να ζήσει λίγη μαγεία.. 

Τα πον πον στην οροφή είναι και αυτά για πρακτικούς λόγους- μην πέφτουν τα ξωτικά όταν σκαρφαλώνουν, ενώ το στο πίσω στρογγυλό παράθυρο μας υπάρχει σκαρφαλωμένος ένας χιονάνθρωπος!

Έχουμε στολίσει φυσικά, ενώ είναι ξεκάθαρο σε ποιον ανήκει αυτό το παραμυθένιο σπιτάκι... 

Όταν τα παράθυρα είναι κλειστά- το σπίτι είναι απολύτως ασφαλές. Άλλωστε μας προστατεύει ο ξύλινος στρατιώτης. Υπάρχει όμως ένα κρυφό άνοιγμα στην κορυφή- στην σοφίτα του σπιτιού- όπου μπορεί το μικρό ξωτικό να παρατηρεί τα πάντα μέσα από τα πορτοκαλί μαγικά γυαλιά του που τον κάνουν αόρατο... 

Δυστυχώς, κανένας δεν επιτρέπεται να δει στο εσωτερικό του σπιτιού... Κρύβονται πολλά μυστικά που ο κόσμος δεν είναι έτοιμος να μάθει- έτσι μου σφύριξε κάποιο ξωτικό... Σσσσ.... σας αφήνω τώρα... Το μικρό ξωτικό μου κλείνει την πόρτα- είναι το συνθηματικό για να πάω να κρυφοκοιτάξω από το άνοιγμα της σοφίτας...