Στόχοι καρδιάς...

Δυο μέρες πριν αλλάξει ο χρόνος, οι στόχοι περιτριγυρίζουν στο μυαλό μου. 

Από μικρά παιδιά μας μαθαίνουν να έχουμε στόχους. Κάποιοι τα λένε και όνειρα, άλλοι τα διαχωρίζουν. Τα όνειρα μπορεί να είναι και ανέφικτα, οι στόχοι όμως όχι. Είναι τόσο σημαντικοί οι στόχοι στην ζωή μας που αν δεν έχουμε- ή αν απλώς δεν έχουμε κανέναν μεγαλοπρεπή στόχο- νιώθουμε σχεδόν ανύπαρκτοι, πως κατά κάποιον τρόπο δεν υπάρχουμε. 

Οι στόχοι αφορούν συνήθως στο εγώ μας. Να πετύχουμε στην εργασία μας, να χάσουμε κιλά, να ξεκινήσουμε γυμναστήριο, να πάμε κάποιο ταξίδι, να αγοράσουμε κάτι που χρειαζόμαστε ή απλά θέλουμε, να εκπληρώσουμε κάποια βαθιά μας επιθυμία. 

Θα ήθελα όμως έστω για μια χρονιά οι στόχοι μας να αφορούν στο σύνολο. Ξέρεις, να είναι από αυτούς που θα κάνουν την διαφορά γενικώς, όχι μόνο σε μας ή στο στενό οικογενειακό μας περιβάλλον. Θα ήθελα για μια χρονιά οι στόχοι να είναι στόχοι καρδιάς... 

Να ακούμε περισσότερο και να μιλάμε λιγότερο. 
Να είμαστε ευγενικοί. Με όλους. Πάντα. 
Να χαμογελάμε. 
Να κοιτάμε τον κόσμο στα μάτια. 
Να έχουμε ενσυναίσθηση. 
Να προσφέρουμε πάντα βοήθεια- ακόμα και αν αυτό είναι κάτι μικρό όπως να βοηθήσουμε έναν ηλικιωμένο να περάσει τον δρόμο. 
Να σεβόμαστε. 
Να δίνουμε προτεραιότητα. 
Να δίνουμε πρώτοι το καλό παράδειγμα. 
Να πιστεύουμε βαθιά- σε ότι και αν πιστεύουμε. 
Να δηλώνουμε την πίστη μας. 
Να ακούμε τα παιδιά και να σκύβουμε στο ύψος τους. 
Να δίνουμε στον χρόνο τον σεβασμό που του αρμόζει. 
Να σεβόμαστε και τον χρόνο του συνανθρώπου μας- είναι εξίσου πολύτιμος με τον δικό μας. 
Να είμαστε ευγνώμονες. 
Να συγχωρούμε.
Να πιστεύουμε πως έστω και ένας μπορεί να κάνει την διαφορά. 
Και το βασικότερο; 
Να επιμένουμε σε όλα ακόμα και αν είμαστε οι μόνοι. 

Όσο για τους στόχους σε προσωπικό επίπεδο;

Να δίνουμε πάντα  χρόνο στο μυαλό και στο σώμα να "ξυπνήσουν¨με ηρεμία, με γαλήνη στο ξεκίνημα της ημέρας και να "αποφορτίσουν" στο τέλος της. 
Να μην τρέχουμε διαρκώς χωρίς σταματημό, να κάνουμε παύση για μια βαθιά ανάσα και για να κοιτάξουμε πραγματικά τι συμβαίνει γύρω μας.  
 Να αφουγκραζόμαστε την φύση, να κοιτάμε τον ουρανό- η φύση είναι το δεύτερο εγώ μας και έχουμε απομακρυνθεί τόσο από αυτήν που έχουμε χάσει κομμάτι του εαυτού μας. 
Να ευχαριστούμε τον Θεό, το σύμπαν- ότι θέλει ο καθένας- για τις ευλογίες που ζούμε καθημερινά. 
Να ονειρευόμαστε πως όλα είναι δυνατά αρκεί να το πιστέψουμε. 
Να είμαστε περήφανοι αν τηρούμε έστω και μερικά από όλα αυτά και να προσπαθούμε διαρκώς για περισσότερα. 

Δεν ξέρω. Μετά από όσα έχουμε ζήσει, όσα έχω ακούσει και όσα βλέπω τα τελευταία χρόνια- τα βιώνω όλα μέσα από ένα άλλο πρίσμα, μέσα από το πρίσμα του ανθρώπου που πληγώθηκε πολύ για να δει την ουσία και μέσα από το πρίσμα του γονιού που ελπίζει σε έναν καλύτερο κόσμο για το παιδί του προσπαθώντας να αντιληφθεί πώς αυτό θα είναι εφικτό... 

Είναι όμως εφικτό και είναι τόσο απλό γιατί όλα είναι στο χέρι μας, στην καρδιά μας, στο μυαλό μας... Μακάρι να το κατανοούσαμε όλοι αυτό. . Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαστε μιμητικά όντα από την φύση μας και αν κάποια στιγμή επιμείνουμε στην σωστή και ορθή συμπεριφορά- με κάθε κόστος- ίσως κάποια στιγμή κάνουμε επιτέλους την διαφορά και νικήσει το καλό. 

Πόσο υπέροχος, απλός και συνάμα μεγαλοπρεπής στόχος είναι αυτός; 

Απωθημένα, στόχοι και όνειρα...σε αυτό το ταξίδι που λένε ζωή! Μια πρόσκληση/πρόκληση.. (Shabby Mommy)

Δύσκολα λέω όχι σε προ(σ)κλήσεις, και η συγκεκριμένη της γλυκιάς Μαρίας από αυτή την σχετικά νέα, μα τρομερά φινετσάτη και ρομαντική διαδικτυακή γωνίτσα, μου κέντρισε πολύ το ενδιαφέρον. 

Η Μαρία λοιπόν μας προ(σ)καλεί να αφιερώσουμε μια ανάρτηση για δέκα όνειρα/στόχους/απωθημένα που θα θέλαμε να έχουμε πραγματοποιήσει σε αυτό το ταξίδι που λένε ζωή...

Εύκολο. Από όνειρα, στόχους και απωθημένα άλλο τίποτα... Νομίζω πως η πρόκληση θα είναι να μείνω στα δέκα... Γιατί μπορώ με άνεση να σου βρω δέκα από το καθένα... Θα συμβιβαστώ με τρία απωθημένα, τρεις στόχους και τέσσερα όνειρα. Έτσι- επειδή τα όνειρα πρέπει πάντα να υπερτερούν... 

• Νομίζω πως το μεγαλύτερο μου απωθημένο είναι πως θα ήθελα να είχα πολλά αδέλφια. Όχι ότι η Σουλτάνα δεν κάνει για δέκα, μα ειλικρινά, είναι κάτι που μου λείπει πολύ, για αυτό και πάντα επιδίωκα με πείσμα στενές σχέσεις με τα πρώτα μου ξαδέλφια, αλλά και ισχυρές και μακροχρόνιες φιλίες. 
• Μάλλον από εκεί πηγάζει και το επόμενο απωθημένο μου που είναι μια μεγάλη, πολύτεκνη οικογένεια. Όνειρο που είχα από 8 χρονών παιδί, νομίζω πως έχω αρχίσει σιγά σιγά να αποδέχομαι πως δεν πραγματοποιούνται όλα τα όνειρα μας- τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που εμείς τα είχαμε κάνει εικόνα... 
• Έχω και ένα χαζό απωθημένο, πολύ επιφανειακό. Θέλω να καταφέρω για μια φορά στην ζωή μου να οδηγήσω σωστά τα αυτοκινητάκια στο λούνα παρκ αντί να γυρίζω γύρω από τον ίδιο μου τον εαυτό σαν σβούρα. Ξέρω πως αυτό είναι αδύνατον, συνεπώς ξέρω πια καλά, πως θα μείνει ακριβώς αυτό- ένα απωθημένο.

• Ο μεγαλύτερος στόχος της ζωής μου αυτή την περίοδο είναι να βρω τις ισορροπίες με τον εαυτό μου ώστε να τολμήσω μια ακόμα εγκυμοσύνη. Να σκεφτώ βαθιά μέσα μου αν τολμώ το ρίσκο, αν το θέλω τελικά πραγματικά, αν είναι η σωστή επιλογή για όλους μας. Δεν νομίζω πως μπορεί κανείς να καταλάβει την εσωτερική πάλη που βιώνω όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα... 
• Ο αμέσως επόμενος στόχος μου είναι να βρω την παλιά καλή Γιάννα- αυτή την κατά 30 κιλά ελαφρύτερη. Είμαι ήδη στα μειον 12 και συνεχίζω- κάποιες μέρες με τσαμπουκά, άλλες όμως απλά με δυσαρέσκεια και δυσκολία. Δεν είναι εύκολο, ξέρω όμως καλά ότι είναι απαραίτητο- όχι μόνο για λόγους υγείας- που είναι και οι πρωταρχικοί -μα και για λόγους εμφάνισης- ήρθε η ώρα να φορέσω επιτέλους εκείνο το ροζ τζιν που με τόση ματαιοδοξία ονειρεύομαι χρόνια τώρα!
• Αχ αυτή η γυμναστική- αχ αυτό το σώμα που δεν βοηθά. Βρίσκομαι σε αυτό το στάδιο της ζωής μου που αναγνωρίζω πια πως η γυμναστική- όσο και αν την σνόμπαρα χρόοοονια ολόκληρα- είναι τελικά το εισιτήριο μου για ένα πιο δυνατό σώμα- κάτι που χρειάζομαι απεγνωσμένα... Πρόκειται για έναν στόχο που κοιτώ πλέον κατάματα- αφού έχω ήδη αρχίσει να ψάχνω το κατάλληλο είδος γυμναστικής για εμένα και τα μυικά μου προβλήματα... 

Αχ αυτά τα όνειρα.. . Είναι τα αγαπημένα μου. Ο Παναγιώτης είναι πολύ ρεαλιστής, πολύ ειλικρινής, πόσες φορές του λέω ¨"Πες μου και κάνα ψεμματάκι, άσε με να ονειρεύομαι, πειράζει;;"  Και μετά μου λέει με συγκαταβατικό ύφος τύπου "του τρελού του λέμε πάντα ναι",  αυτό που θέλω να ακούσω- μα είναι ήδη αργά! Την φούσκα μου την έχει σκάσει! Εγώ όμως επιμένω. Και τα βράδια, λίγο πριν κοιμηθώ ή όταν πίνω το καφεδάκι μου χαζεύοντας τηλεόραση χωρίς στην ουσία να βλέπω, φυσάω και πάλι μια τεράστια πολύχρωμη φούσκα, μπαίνω μέσα και ονειροβατώ....

• Ταξίδια, ταξίδια και πάλι ταξίδια... (ταξίδια είπα;) Θέλω σαν τρελή να ξαναπάω Λονδίνο μα αυτή την φορά με τον άντρα μου και τον γιο μου. Θέλω να πάω και στην Disneyland στην Γαλλία και να μείνουμε μέσα εκεί, να βγούμε μόνο μια μέρα για να δούμε τον Πύργο του Αίφελ και να σεργιανίσω με παριζιάνικο αέρα στα στενά του Παρισιού ελπίζοντας να φάω την καλύτερη μπαγκέτα και το πιο βουτυράτο κρουασάν. Θέλω να επισκεφτώ το σπίτι του Elvis- την Graceland. Θέλω να επισκεφτώ την Σκοτία, την Αυστρία, την Ρωσία. Θέλω να πάω στους Αγίους Τόπους και την Κωνσταντινούπολη. Θέλω να πάω για σαφάρι στην Κένυα και να επισκεφτώ την χώρα/πόλη στην οποία γεννήθηκα. Θέλω να γυρίσω την Ελλάδα όλη, να μην αφήσω χωριό για χωριό, νησί για νησί. Τα ταξίδια είναι το απόλυτο όνειρο μου... 
• Έχω όνειρο να γράψω έστω ένα βιβλίο και να εκδοθεί. Είναι όνειρο από τα παλιά, τα καλά, αυτά που όσο και αν προσπαθείς να απωθήσεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, πετάγονται και πάλι μπροστά σε ανύποπτες στιγμές και σε τσιμπάνε εκεί που πονάς. Θέλω αυτό το βιβλίο να αγγίξει έστω και μια ψυχή με τρόπο που δεν θα ξεχάσει ποτέ. 
• Θέλω να ασχοληθώ με παιδιά που έχουν ανάγκη. Όχι τώρα. Θέλω να το κάνω σε άλλο στάδιο της ζωής μου. Έχω τους λόγους μου. Θέλω όμως να βιώσω την αναδοχή παιδιού. Είναι κάτι που τριγυρίζει στο μυαλό μου αφότου χάσαμε το κοριτσάκι μας και δεν λέει να φύγει. Είναι όνειρο μου να τα καταφέρω κάποια στιγμή και να χαρίσω αγάπη και ένα σπιτικό σε ένα παιδί που το έχει ανάγκη. Νιώθω βαθιά μέσα μου με έναν ανεξήγητο τρόπο, πως τουλάχιστον ένα από τα παιδιά μου δεν θα το έχω γεννήσει εγώ...
• Ένα ακόμα μικρό- τοσοδούλικο- όνειρο που έχω, είναι να ανοίξει μια φορά ο Παναγιώτης το διαδίκτυο και- χωρίς να του το ζητήσω ή να του βάλω το πιστόλι στον κρόταφο- να διαβάσει μια ανάρτηση μου. Τυχαία, όποια να'ναι, δεν με νοιάζει. Και να γυρίσει το βράδυ και να με σοκάρει λέγοντας μου κάτι που θα με κάνει να καταλάβω πως έγινε το "θαύμα"! Έτσι να χαρώ και λίγο η δόλια η μαιμουδομάνα πως με διάβασε και αυτός του οποίου η γνώμη αξίζει περισσότερο από όλων... 

Μαράκι μου σε ευχαριστώ για αυτή την πρό(σ)κληση μέσα από την καρδιά μου. Χρειαζόμουν λίγη εσωτερική αναζήτηση μετά από τόση μαιμουδίαση τον τελευταίο καιρό λόγω του πάρτι μας! 

Γλυκόπικρη η αλλαγή του χρόνου...

Λίγες μέρες πριν την εκπνοή του χρόνου, βρίσκομαι εδώ νιώθοντας μια γλυκόπικρη μελαγχολία. 

Γλυκιά γιατί ήταν ένας ακόμα υπέροχος χρόνος για μένα. Γιατί από τη στιγμή που μπήκε το μαιμουδάκι στη ζωή μου- ακόμα και από το πρώτο εκείνο τεστ εγκυμοσύνης που επιβεβαίωσε τις υποψίες μου- κάθε μέρα είναι και μια μικρή έκπληξη, μια ακόμα ευκαιρία να ευγνωμονώ τον Θεό και την Παναγία για το δώρο τους. 

Γλυκιά γιατί για μια ακόμη χρονιά είμαι μαζί με το "άλλο μου εγώ", πιο κουρασμένοι από ποτέ μα και πιο αγαπημένοι και ευτυχισμένοι από ποτέ. Γιατί ακόμα και τώρα- 12 Χριστούγεννα μετά- αντέχει να ακούει ασταμάτητα από τον Νοέμβρη χριστουγεννιάτικα τραγούδια. 

Γλυκιά γιατί μέσα σε αυτό το χρόνο γνώρισα το blogging και μέσα από αυτό γνώρισα υπέροχους ανθρώπους. Γιατί ήταν μια απρόσμενη έκπληξη για μένα αυτή η εμπειρία, προσφέροντας μου μόνο θετικά συναισθήματα και πολλές δημιουργικές ώρες. 

Γλυκιά γιατί αυτός ο χρόνος μου χάρισε ένα υπέροχο νέο που περίμενα χρόνια. Ότι θα αποκτήσω ανιψούλα. Γιατί θα έχω την ευκαιρία να την κακομάθω μια μικρή πριγκίπισσα όσο δεν λέγεται. 

Γλυκιά γιατί δόξα τον Θεό, είμαστε όλοι υγιείς, γεροί και δυνατοί. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από αυτή.

Πικρή γιατί πάντα μα πάντα μου λείπουν τα δυο αγγελούδια μου. Δεν μπορώ να μην σκεφτώ πως θα ήταν η ζωή μας αν τα πράγματα είχαν εξελιχθεί αλλιώς... Δεν μπορώ να μην μελαγχολήσω όταν πάω τα χριστουγεννιάτικα κεράκια και στολίδια στο κοιμητήριο και αντικρίζω μια κρύα μαρμάρινη πλάκα... 

Πικρή γιατί ήλπιζα η αλλαγή του χρόνου να με βρει έγκυο ξανά... 

Πικρή γιατί δεν κατάφερα να χάσω όλα τα κιλά που έπρεπε προκειμένου να επιχειρήσουμε  για ένα ακόμη θαύμα... Γιατί δεν βρήκα τελικά τη θέληση να παραμείνω στρατιώτης. Γιατί κουράστηκα από τις στερήσεις τόσων χρόνων... Γιατί κουράστηκα όμως και από τα κιλά μου... 

Πικρή γιατί δικοί μου άνθρωποι βρίσκονται μακριά, μου λείπουν πάντα και θα τους ήθελα κοντά μου...

Η ζωή όμως έτσι είναι. Γλυκόπικρη. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο και το ένα επιβεβαιώνει το άλλο. Το ξέρω πια καλά. Αυτή πιθανότατα είναι και η ουσία της. 

Πάντα στην αλλαγή του χρόνου βυθιζόμαστε στις ενοχές για όσους στόχους προσπεράσαμε... 

Ας βυθιζόμαστε όμως και στην ικανοποίηση για αυτούς που εκπληρώσαμε... 

Αλλά και για όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα. Για το καθημερινό δώρο να ξυπνάμε κάθε πρωί... Για την καλή μας την υγεία. Για την υπέροχη οικογένεια μας. Για τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας και μας στηρίζουν. 

Γιατί στην τελική τη βγάλαμε και φέτος... σωστά; 

Όσο για μένα, δεν θέλω πολλά αυτή τη χρόνια. Θέλω να γίνω ξανά μανούλα... να διπλασιαστεί η ευτυχία μέσα στο σπίτι μας... Θέλω υγεία, πνευματική, σωματική και ψυχική, για όλο τον κόσμο.  

Θέλω να εκτιμώ βαθιά κάθε στιγμή... Γιατί η ζωή είναι στιγμές... Και η ευτυχία κρύβεται σε αυτές... 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς