12 εβδομάδων ψυχάκι - 9 ετών παιδάκι

 Πάει καιρός που, πηγαίνοντας ένα απόγευμα για δουλειά, συναντήσαμε με το εφηβάκι αυτό το υπέροχο ουράνιο τόξο στον ουρανό. Το σημείο που φαινόταν καλύτερα στη δική μας διαδρομή, ήταν στο νεκροταφείο που βρίσκεται ένα από τα μωρά που έχω χάσει. 

Σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου για να το φωτογραφίσω, διότι στο δικό μου παρανοϊκό και πληγωμένο μυαλό, η άκρη αυτού του ουράνιου τόξου, κατέληγε ακριβώς στο μνήμα του μωρού. Ξέρω ότι δεν είναι έτσι. ΤΟ ΞΕΡΩ. Όμως εγώ έτσι το είδα. Έτσι το είδε και ο έφηβος μέσα από τις δικές του αλήθειες, χωρίς να αναφέρω κάτι. Λίγα λεπτά αργότερα, μας πήρε τηλέφωνο ο Παναγιώτης για να βεβαιωθεί ότι είμαστε έξω ώστε να απολαύσουμε και εμείς αυτό το θέαμα... 

Περνάω καθημερινά από εκεί. Δεν έχω πάει στο μνήμα - δεν μου είναι πάντα εύκολο. Ψυχολογικά μιλώντας. Κοντεύει τώρα η γιορτή του μωρού και ξέρω πως θα πάω ούτως ή άλλως - όσο και αν με βαραίνουν τα πόδια μου. Ξέρω πως η μητέρα μου πάει συχνά, ανάβει το καντήλι, του φέρνει παχύφυτα ξεχωριστά που μου αρέσουν και που αντέχουν τις συνθήκες σε ένα νεκροταφείο. Νιώθω γαλήνη και ασφάλεια που το κάνει αυτό για μένα... 

Σαν σήμερα λοιπόν, 9 χρόνια πριν, είχα μια ακόμα απώλεια. Την τελευταία μου απώλεια παιδιού πριν το πάρω πλέον απόφαση να πάψω να ρισκάρω τη ζωή μου αλλά και τη ψυχική μου υγεία. 9 χρόνια πριν έχασα ένα ακόμα μωρό, ένα μικράκι 12 εβδομάδων. Στον τελευταίο υπέρηχο είχα δει να κουνάει τα χεράκια και τα ποδαράκια όλο ενέργεια. Στο μυαλό μου, είναι κόρη αυτό το μωρό. Δεν ξέρω γιατί. Δεν έμαθα ποτέ φυσικά. 

Η αποβολή αυτή, γιατί έτσι χαρακτηρίζεται, με πόνεσε - κυριολεκτικά - σαν γέννα. Κόντεψα να λυποθυμίσω από τους πόνους. Οι ώρες μέχρι να αποβληθεί ήταν ατελείωτες. Έπειτα, η απόξεση, λόγω του συνδρόμου που έχω, έγινε κανονικά με επισκληρίδιο αντί για μέθη και η επαναφορά του σώματος μου διήρκησε ώρες με απίστευτα συμπτώματα λόγω του συνδρόμου και την αναισθησιολογο να μην φεύγει από το πλευρό μου. 

Συναισθηματικά τότε ήμουν ΤΟΣΟ παγωμένη που τρομάζω τώρα που το θυμάμαι. Ήταν όμως η άμυνα του οργανισμού μου. Ήταν αυτοσυντήρηση μετά από τόσο πόνο και τόσες πληγές να ανοίγει μια ακόμα. Ήταν το άγχος να γυρίσω πίσω στο παιδί που με περίμενε σπίτι. Στο 4 χρονών, τότε, μαϊμούδι μου. Η απώλεια αυτή, πέρα από ένα ακόμα κενό στην καρδιά μου, μου άφησε και παρακαταθήκη ένα αυτοάνοσο. 

Οι απώλειες πρώτου τριμήνου πονάνε πολύ. Ενίοτε εξίσου και με τις απώλειες δεύτερου και τρίτου τριμήνου. Σας το λέω εγώ που τις έχω ζήσει όλες. Μην τις υποτιμάτε. Σεβαστείτε τον πόνο αυτών των γυναικών. Σεβαστείτε τις ψυχούλες που χάθηκαν. Θα ήταν σήμερα παιδάκια, έφηβοι, ενήλικες. 

Η δική μου αυτή ψυχούλα θα ήταν 9 χρόνων. Δεν σε ξεχνάμε ούτε εσένα ψυχάκι. Σε αγαπάμε πολύ.

 

#otangennithikaxana #τοblog #byYiannaPanou