Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

Αληθινή φιλία.

 Ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν νιώθουν δυνατά, δεν δένονται πολύ- πληγώνονται λιγότερο. Μετά όμως το σκέφτομαι λίγο καλύτερα και τελικά τους λυπάμαι. Διότι αγαπούν και λιγότερο. Πόσο θλιβερό είναι αυτό; 

Η φιλία για μένα είναι από τα ιεροτερα και πολυτιμότερα αγαθά μας. Αδυνατώ να κατανοήσω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν, ΑΛΗΘΙΝΕΣ, φιλίες. Πώς ζούνε χωρίς αυτή την ανιδιοτελή αγάπη; Περισσότερο από όλα όμως αδυνατώ να κατανοήσω τους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τη φιλία ΕΝΤΕΛΩΣ λανθασμένα. Που για αυτούς είναι απλά μια κοινωνική γνωριμία με διάφορες απολαβές - ξέρετε αυτοί που σας έχουν μόνο για όταν χρειάζονται κάτι και το βαφτίζουν φιλία. Η ειρωνεία είναι πως το πιστεύουν κιόλας. 

Η αληθινή φιλία υπάρχει και καλλιεργείται, δεν είναι μόνο τύχη. "Επενδύεις" σε έναν άνθρωπο που έχεις χημεία - ακριβώς όπως στις ερωτικές σχέσεις - και δίνεις τον καλύτερο σου εαυτό. Μπορεί να μην σου βγει. Να μην είναι διατεθειμένο το άτομο αυτό να "επενδύσει" το ίδιο αληθινά. Δεν πειράζει. Εσύ έχεις καθαρή τη συνείδηση σου. Βάζεις τσιρότο στην πληγή, παίρνεις το μάθημα σου και προχωράς παρακάτω. Για ΑΥΤΟ είναι σημαντικό να επιλέγεις ΠΟΙΟΥΣ ανθρώπους θα κρατάς κοντά σου. Για να γίνει όμως αυτό, να καταλάβεις, πρέπει να ανοιχτείς. Να δώσεις. Να ρισκάρεις να πληγωθείς.

Πρόσφατα, η άλλη αδελφική φίλη της Αφροδίτης, (και έχω πάρει την άδεια της για να το μοιραστώ αυτό γιατί είναι μια σοκαριστικά συγκινητική αλήθεια της), μου είπε το εξής: "Ξέρεις τι είναι τελικά; Είναι που κατάλαβα ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ήταν το κενό που τελικά μου κάλυπτε η Αφροδίτη". Και αυτή η συνειδητοποίηση την οδήγησε σε τεράστιες και δύσκολες αλλαγές στη ζωή της. 

Αυτή είναι η επίδραση της αληθινής φιλίας. Η αληθινή φιλία καλύπτει ένα κομμάτι στην καρδιά σου που είναι σχεδόν αδύνατον να καλυφθεί από κάποια άλλη αγάπη. Προσωπικά έχω ζήσει και μονόπλευρες φιλίες. Εξακολουθώ να τις θεωρώ, σαν απελπισμένα ρομαντική που είμαι, αληθινές έστω και μόνο από την πλευρά μου. "Ήταν καλά όσο κράτησε" είχε πει κάποτε μια φιλία μου. Και αυτό ήταν. Μακάρι να είχα και εγώ την ευκολία, να "κλείσω" κάτι τόσο εύκολα...

Οι σκέψεις αυτές τριγυρίζουν μήνες στο μυαλό μου. Ψάχνω μήνες να βρω τις σωστές λέξεις, να τις βγάλω από μέσα μου μπας και αλαφρύνω. Μπας και και πάψουν οι πληγές να αιμορραγούν και μπορέσω και εγώ να πω "Ήταν καλά όσο κράτησε ". Μετά όμως συνειδητοποιώ πως η καρδιά μου είναι πολύ μεγάλη και βαθιά για τέτοια ρηχά συναισθήματα. Συνειδητοποιώ πως είμαι πολύ αληθινή για δήθεν συναισθήματα. Και πως ο μόνος χαμένος είναι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται. 

Αληθινή φιλία είναι παίρνω αλλά δίνω κιόλας. Νοιάζομαι ακόμα και όταν δεν έχω κάτι να κερδίσω. Υπερασπίζομαι τον φίλο μου ακόμα και όταν δεν είναι μπροστά να ακούσει. Ακόμα και αν δεν το μάθει ποτέ. Πονάω με τον πόνο του, χαίρομαι με τη χαρά του, καμαρώνω την επιτυχία του. Προσπαθώ να βγάλω τον καλύτερο του εαυτό - αυτόν που βλέπω εγώ ακόμα και όταν δεν το βλέπει ο ίδιος. Στηρίζω τις προσπάθειες του, συμμετέχω σε αυτά που αγαπάει. Του λέω αλήθειες που ίσως δεν θέλει να ακούσει, μα με σεβασμό. Κρατάω τις πιο βαθιές του σκέψεις προστατευμένες από όλους. Αληθινή φιλία είναι να υπάρχουμε δίπλα δίπλα - ΧΩΡΊΣ ΦΊΛΤΡΑ. Δεν είναι πυρηνική φυσική. Είναι απλά... αγάπη. 

Στην αληθινή φιλία δεν ήταν καλά όσο κράτησε. Ήταν ΜΟΝΑΔΙΚΑ. ΕΙΝΑΙ μοναδικά. Γιατί τις αληθινές φιλίες δεν τις σταματά ΟΥΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ. Και το ξέρω πλέον αυτό καλά.

(Με δυσκόλεψε πολύ να βρω μια φωτογραφία να ντύσω αυτό το κείμενο... Τελικά όμως πάντα υπάρχει μια στο άλμπουμ μου, που θα δέσει υπέροχα για τους δικούς της μοναδικούς και περίπλοκους λόγους...) 




#otangennithikaxana #τοblog

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026

Οι σκορπίνες της ζωής μου

 Οι σκορπίνες της ζωής μου. Αδελφή και μάνα. Ναι. Η μάνα είναι αυτή που δείχνει 40αρα. Γεννημένες την ίδια μέρα, μα ΤΟΣΟ διαφορετικές μεταξύ τους. 

Η μητέρα μου ήρεμη δύναμη από τις λίγες. Από αυτές που ούτε η ίδια ξέρει πόσο δυνατή είναι. (Είναι). Μια σταλιά άνθρωπος που στην ανάγκη, (ή στα νεύρα της), μετακινεί ΒΟΥΝΑ. Ακόμα και τώρα που είμαστε ολόκληρες ΓΑΙΔΑΡΕΣ ανησυχεί για μας και μας φροντίζει σαν να είμαστε μωρά. Ταπεινή και μοναχική προσωπικότητα δεν επιθυμεί πολλές επαφές πέρα από αυτούς που κλείνει η πόρτα της. Λιγομίλητη σαν στρείδι. Δεν της παίρνεις εύκολα κουβέντα. Πολύ πιο αθώα και ευκολόπιστη από όσο νομίζει. ΙΩΒΙΑ υπομονή. (Μην ξεχνάτε, αντέχει τον κρητικό! 😂 Και εμάς. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Η μάνα μου είναι η αγία αυτής της οικογένειας). Μια ΚΟΥΚΛΑ, με σχεδόν, καθόλου όμως,  αυτοπεποίθηση - την έδωσε όλη στις κόρες της- που έχουν περισσότερη από όσο θα έπρεπε. (Να τα λέμε και αυτά). 

Η αδελφή μου, η Σουλτάνα η Φωφώ που'χει ένα πω πω πω πω, (έτσι όλο μαζί πάει πάντα), δύο μέτρα άνθρωπος με καρδιά  μικρού παιδιού και μυαλό σοφού γέροντα. Συνδυασμός που ΣΚΟΤΩΝΕΙ. Η αδελφή μου είναι τόσο καλός άνθρωπος που κάποιος που δεν την γνωρίζει πραγματικά, δυσκολεύεται να το πιστέψει. Κι όμως. Είναι ΤΟΣΟ καλός άνθρωπος. Θα βάλει και έναν ξένο, πάνω από την ίδια. Πόσο μάλλον ένα δικό της άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο που ο πατέρας μου την αποκαλεί "γαλαξία". (Και εμένα ένα "αστεράκι", αλλά τα δικά μου ψυχολογικά θα τα φυλάξουμε για άλλη ανάρτηση!🤪). Πληθωρική και ΑΚΡΩΣ κοινωνική προσωπικότητα, επιθυμεί επαφές - ουσιαστικές κιόλας- με τον κόσμο όλο, γίνεται; Ευχαριστημένη θα ήταν. Πολυλογού μέχρι ΕΞΑΝΤΛΗΣΕΩΣ. Με ειρμό Ε, όχι σαν εμένα. Με αρχή, μέση, τέλος και τεκμηριωμένη άποψη με ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ συνήθως, γιατί είπαμε είναι σκορπιός. 

Μόνο τους κοινό; Το ΠΕΙΣΜΑ τους φίλε. Το πείσμα τους το ΑΝΕΛΕΗΤΟ. 

Χθες λοιπόν είχαν γενέθλια. Η αδελφή μου μπήκε στα πρώτα μεγάλα ΗΝΤΑ. Η μητέρα μου έχει μείνει πραγματικά στα 40. Τι να λέμε τώρα. Γερνάμε εμείς μόνο, αυτή ΟΧΙ. Γονίδια από τα λίγα. Τις γιόρτασα , με τη μεγαλοπρέπεια που τους αρμόζει, με λίγους και καλούς. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω για αυτές τις σκορπίνες που βάλθηκαν να με ΑΠΟΤΡΕΛΑΝΟΥΝ το ΑΘΩΟ ψαράκι. (Και ταπεινό αστεράκι, μην ξεχνιόμαστε). Εύχομαι να συνεχίσουν να με ΑΠΟΤΡΕΛΑΝΟΥΝ για πολλά, πολλά, ΠΟΛΛΑΑΑΑ χρόνια ακόμα. Σας αγαπώ πολύ και ας μην το λέω συχνά. (Οκ σχεδόν καθόλου.)

Να σας χαιρόμαστε! Και το ΝΟΥ σας τι θα σχολιάσετε εδώ κάτω. Σας θέλω ινκόγκνιτο και ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΕΣ όπως πάντα. Χαχα. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ




Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026

Core βόρειες αναμνήσεις

 Ίσως ακουστεί αστείο, μα το μυαλό μου και η καρδιά μου είναι ακόμα στη Θεσσαλονίκη - σε αυτό το ξεχωριστό τριήμερο με το εφηβάκι μου. Αλήθεια. Πάνω από δέκα μέρες πάνε, που έχουμε επιστρέψει, ΤΟΣΟ ξεχωριστές είναι αυτές οι στιγμές. 

Δύο αναμνήσεις όμως, τις ξεχωρίζω ένα ΤΙ παραπάνω... 

Μια από αυτές αφορά στο πρώτο μας πρωινό ξύπνημα. Σε αντίθεση με το σπίτι και τη ρουτίνα μας, που ξυπνάω πάντα, τουλάχιστον, δύο ώρες πριν από τον Δημήτρη Γεράσιμο, στην Θεσσαλονίκη ξυπνήσαμε ταυτόχρονα σχεδόν. Με είδε λοιπόν, να σηκώνομαι αναμαλλιασμένη και πρησμένη από τον ύπνο για να πάω στο μπάνιο. Μόλις βγήκα μου είπε: "Έχεις πλάκα όταν ξυπνάς μαμά. Δεν νομίζω ότι σε έχω ξαναδεί έτσι!" Συμπληρώνοντας: "Είσαι γλυκειά". Και το ξέρω πως ακούγεται χαζό και ανούσιο, όμως για μένα τουλάχιστον αυτή η στιγμή ήταν μια στιγμή σύνδεσης με τον γιο μου πολύ ιδιαίτερη... 

Η άλλη, αφορά στην τελευταία μας βραδινή έξοδο πριν την ημέρα της επιστροφής. Παρότι είχαμε πράγματα ακόμα να κάνουμε, το εφηβάκι είχε δει ένα θερινό σινεμά, κυριολεκτικά 2 λεπτά από το σπίτι που μέναμε, και ήθελε να πάμε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ το τελευταίο βράδυ που είχε την ταινία Coco. (Είναι από τις αγαπημένες μας). Σε γενικές γραμμές, εμείς δεν αγαπάμε ιδιαιτέρως τα θερινά σινεμά, οπότε με σόκαρε λίγο η επιμονή του να πάμε και για να είμαι ειλικρινής, δεν ανυπομονούσα...

Κι όμως... 

Αυτό το, τόσο προσεγμένο σε κάθε μικρή και μεγάλη λεπτομέρεια, θερινό σινεμά στη Θεσσαλονίκη, αποκατέστησε την αγάπη μας στα θερινά σινεμά γενικότερα. Όλη η ομορφιά του, όπως και όλη εκείνη η βραδιά με το εφηβάκι μου, ήταν απλά ΜΑΓΙΚΗ. Ένιωσα σαν να ήμουν σε άλλη εποχή και άλλη χώρα. Θυμήθηκα συναισθήματα, βαθιά ξεχασμένα. Μια αγαπημένη ταινία του 2017 σε ένα θερινό σινεμά, έγινε μια #core ανάμνηση και για τους δύο μας αυτή τη φορά...Δεν μπορώ να εξηγήσω τι και πώς- δεν υπάρχουν πάντα λέξεις για τα πάντα- όμως πραγματικά δεν ήθελα να τελειώσει εκείνη η βραδιά- ΤΟΣΟ όμορφα περάσαμε. 

Ανυπομονώ να επιστρέψουμε και σε άλλη περίσταση... 




Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026

12 εβδομάδων ψυχάκι - 9 ετών παιδάκι

 Πάει καιρός που, πηγαίνοντας ένα απόγευμα για δουλειά, συναντήσαμε με το εφηβάκι αυτό το υπέροχο ουράνιο τόξο στον ουρανό. Το σημείο που φαινόταν καλύτερα στη δική μας διαδρομή, ήταν στο νεκροταφείο που βρίσκεται ένα από τα μωρά που έχω χάσει. 

Σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου για να το φωτογραφίσω, διότι στο δικό μου παρανοϊκό και πληγωμένο μυαλό, η άκρη αυτού του ουράνιου τόξου, κατέληγε ακριβώς στο μνήμα του μωρού. Ξέρω ότι δεν είναι έτσι. ΤΟ ΞΕΡΩ. Όμως εγώ έτσι το είδα. Έτσι το είδε και ο έφηβος μέσα από τις δικές του αλήθειες, χωρίς να αναφέρω κάτι. Λίγα λεπτά αργότερα, μας πήρε τηλέφωνο ο Παναγιώτης για να βεβαιωθεί ότι είμαστε έξω ώστε να απολαύσουμε και εμείς αυτό το θέαμα... 

Περνάω καθημερινά από εκεί. Δεν έχω πάει στο μνήμα - δεν μου είναι πάντα εύκολο. Ψυχολογικά μιλώντας. Κοντεύει τώρα η γιορτή του μωρού και ξέρω πως θα πάω ούτως ή άλλως - όσο και αν με βαραίνουν τα πόδια μου. Ξέρω πως η μητέρα μου πάει συχνά, ανάβει το καντήλι, του φέρνει παχύφυτα ξεχωριστά που μου αρέσουν και που αντέχουν τις συνθήκες σε ένα νεκροταφείο. Νιώθω γαλήνη και ασφάλεια που το κάνει αυτό για μένα... 

Σαν σήμερα λοιπόν, 9 χρόνια πριν, είχα μια ακόμα απώλεια. Την τελευταία μου απώλεια παιδιού πριν το πάρω πλέον απόφαση να πάψω να ρισκάρω τη ζωή μου αλλά και τη ψυχική μου υγεία. 9 χρόνια πριν έχασα ένα ακόμα μωρό, ένα μικράκι 12 εβδομάδων. Στον τελευταίο υπέρηχο είχα δει να κουνάει τα χεράκια και τα ποδαράκια όλο ενέργεια. Στο μυαλό μου, είναι κόρη αυτό το μωρό. Δεν ξέρω γιατί. Δεν έμαθα ποτέ φυσικά. 

Η αποβολή αυτή, γιατί έτσι χαρακτηρίζεται, με πόνεσε - κυριολεκτικά - σαν γέννα. Κόντεψα να λυποθυμίσω από τους πόνους. Οι ώρες μέχρι να αποβληθεί ήταν ατελείωτες. Έπειτα, η απόξεση, λόγω του συνδρόμου που έχω, έγινε κανονικά με επισκληρίδιο αντί για μέθη και η επαναφορά του σώματος μου διήρκησε ώρες με απίστευτα συμπτώματα λόγω του συνδρόμου και την αναισθησιολογο να μην φεύγει από το πλευρό μου. 

Συναισθηματικά τότε ήμουν ΤΟΣΟ παγωμένη που τρομάζω τώρα που το θυμάμαι. Ήταν όμως η άμυνα του οργανισμού μου. Ήταν αυτοσυντήρηση μετά από τόσο πόνο και τόσες πληγές να ανοίγει μια ακόμα. Ήταν το άγχος να γυρίσω πίσω στο παιδί που με περίμενε σπίτι. Στο 4 χρονών, τότε, μαϊμούδι μου. Η απώλεια αυτή, πέρα από ένα ακόμα κενό στην καρδιά μου, μου άφησε και παρακαταθήκη ένα αυτοάνοσο. 

Οι απώλειες πρώτου τριμήνου πονάνε πολύ. Ενίοτε εξίσου και με τις απώλειες δεύτερου και τρίτου τριμήνου. Σας το λέω εγώ που τις έχω ζήσει όλες. Μην τις υποτιμάτε. Σεβαστείτε τον πόνο αυτών των γυναικών. Σεβαστείτε τις ψυχούλες που χάθηκαν. Θα ήταν σήμερα παιδάκια, έφηβοι, ενήλικες. 

Η δική μου αυτή ψυχούλα θα ήταν 9 χρόνων. Δεν σε ξεχνάμε ούτε εσένα ψυχάκι. Σε αγαπάμε πολύ.


 


#otangennithikaxana #τοblog #byYiannaPanou

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026

Οδηγώντας μέχρι τη Θεσσαλονίκη

 Πλέον, είμαι περισσότερα χρόνια με τον Παναγιώτη, από αυτά που ήμουν μόνη μου... #ΚιΟμως Πράγμα που σημαίνει πως, παρότι εργάζεται πολλές ώρες και είμαι ως επί το πλείστον, μόνη μου, ταυτόχρονα βασίζομαι σε αυτόν για πολλά πράγματα. 

Ένα από αυτά είναι οι διακοπές. Διακοπές εντελώς μόνη μου με το παιδί, πρώτη φορά επιχείρησα. Δεν το έκανα ελαφρά τη καρδία, διότι όλες οι μανάδες μπορούμε να αντιληφθούμε όχι μόνο τις πρακτικές δυσκολίες - ιδίως με μικρότερα παιδιά - αλλά και πιθανές δυσκολίες που μπορεί να προκύψουν. (Πχ να με πιάσει ένας ίλιγγος ενώ είμαστε 6 ώρες μακρυά από το σπίτι μας, χωρίς άλλον ενήλικα μαζί και έχοντας επιλέξει να οδηγήσω μέχρι εκεί). 

Επίσης, δεν είχα οδηγήσει ποτέ τόσες ώρες. Είχα κάνει αυθημερόν ταξίδια μόνη με το παιδί μέχρι δυόμισι ώρες δρόμο - όχι παραπάνω. 

Συνεπώς, το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, ήταν μια τεράστια πρόκληση για μένα, μιας και θα έπρεπε να οδηγήσω πεντέμισι ώρες - σε ιδανικές συνθήκες. Το συζητήσαμε με τον Παναγιώτη, ήταν όπως πάντα πολύ υποστηρικτικός και καθησυχαστικός, και έτσι πήραμε την απόφαση να το τολμήσω. 

Τελικά, το πήγαινε αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολο, λόγω έργων και κίνησης στο δρόμο - όπου κατέληξα να οδηγώ 7 ώρες περίπου Στην Εγνατία δε, πραγματικά δεν έχει που να σταματήσεις για ένα δίωρο στο νερό. (Χωρίς κίνηση αυτό). Δεν καταλαβαίνω με τι σκεπτικό φτιάχθηκε ένα τέτοιο έργο, καλύπτοντας μια τέτοια απόσταση, το 80% αυτής με τούνελ, χωρίς ούτε ένα χώρο για μια στάθμευση έκτακτης ανάγκης. (Ελλάδα Αγάπη Μου...)

Το εφηβάκι ήταν πολύ συνεργάσιμο, όπως πάντα άλλωστε, από μωρό παιδί και ΕΥΤΥΧΏΣ η παραμυοτονία που έχω, δεν με "ενόχλησε" παρά μόνο προς το τέλος του ταξιδιού - όχι με κράμπες, ΕΥΤΥΧΩΣ- αλλά με σουβλιές στο πόδι, που ναι μεν πονούσαν αλλά τουλάχιστον δεν επηρέαζαν την οδήγηση μου. 

Φτάσαμε λοιπόν, παρκάραμε και μετά είχαμε ένα τριήμερο μόνο τα δύο μας. Και ήταν ΜΟΝΑΔΙΚΑ. 

Να ξέρετε, τα παιδιά, έχουν άλλη δυναμική με κάθε γονιό χωριστά και άλλη ΚΑΙ με τους δύο. Το πιστεύω αυτό, ότι είναι καθολική αλήθεια. Είχε φοβερό ενδιαφέρον λοιπόν για μας, να ζήσουμε αυτή τη δυναμική και σε ένα ταξίδι. Διότι στην καθημερινότητα μας τη ζούμε συχνά - όμως διαφέρει σε πιο χαλαρές συνθήκες χωρίς τη ρουτίνα μας. Ανακαλύψαμε και οι δύο άλλες πλευρές μας και δεθήκαμε ακόμα περισσότερο και με ένα τρόπο πολύ διαφορετικό. 

Αυτό που άκουσα πολύ από τον κύκλο μου είναι απορία ή ακόμα και θαυμασμό που τόλμησα ένα τέτοιο ταξίδι μόνη. Δεν ξέρω σε κάθε περίπτωση αν οφειλόταν σε έλλειψη εμπιστοσύνης στο άτομο μου, ή έλλειψη πίστης στον εαυτό τους για ένα τέτοιο εγχείρημα - εγώ όμως είχα πάντα την ανάγκη να μπορώ να είμαι αυτάρκης - (εξού και η θέληση μου να μαθαίνω και να κάνω ακόμα και δουλειές θεωρητικά αντρικές, όπως μαστορεματα πάντως τύπου), - και διαπιστώνω πως όσο μεγαλώνω, τόσο μεγαλύτερη γίνεται αυτή η ανάγκη. 

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν ένιωσα ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ το ίδιο το παιδί να νιώσει ίσως ανασφάλεια ή φόβο που συνοδευόταν μόνο από μένα, και αυτό ήταν σίγουρα απελευθερωτικό συναίσθημα. 

Σε όσους λοιπόν μπορεί νομίζουν ότι είμαι ατρόμητη, δυνατή ή δεν ξέρω τι, έχω να πω το εξής: ΔΕΝ είμαι ατρόμητη, ούτε δυνατή. Αντίθετα, ΦΟΒΑΜΑΙ και τη σκιά μου και κάνω ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΑ τα χειρότερα και πιο απίθανα σενάρια με το μυαλό μου. Έχω μάθει όμως να το χειρίζομαι και να μην αφήνω αυτές τις ανασφάλειες να με ορίζουν. Έχω μάθει να, αγνοώ αν θες, τις παράλογες φωνές στο κεφάλι μου, να επικεντρώνομαι στο ΤΩΡΑ και να ξεχωρίζω τον φόβο από το ένστικτο. (Ναι έχει διαφορά - το ένστικτο δεν θα σε αφήσει λεπτό, δεν θα σε αφήσει ούτε να κοιμηθείς). Ίσως για αυτό, αυτό το ταξίδι - που μπορεί σε άλλους να είναι κάτι φυσιολογικό - εμένα να μου φάνηκε σαν μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ κατάκτηση. 

Όσο για τις μέρες που πέρασαμε εκεί;;; Για μένα ήταν πολύ σημαντική εμπειρία και ξεχωριστή ανάμνηση. Από αυτές τις αξέχαστες που σε διαμορφώνουν. Core memory ,που λέμε και εδώ μέσα. Εύχομαι, να ήταν το ίδιο και για τον έφηβο. Λίγα ακόμα τα χρόνια που θα θέλει να ταξιδεύει μαζί μας- σκοπεύω να εκμεταλλευτώ κάθε πιθανή ευκαιρία... 

(Στο μεταξύ, ΞΕΡΩ πως κάποια ψυχή εκεί πάνω είναι ΠΟΛΥ περήφανη για μένα. Το Κιτσάκι μου, ήταν πάντα αυτόνομη καρδιά και ένιωσα πως την είχα στο πλευρό μου , πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το ταξίδι. ΑΛΗΘΕΙΑ. Γιατί αν κάποιος ΗΞΕΡΕ πόσο φοβική είμαι κάτω από αυτό το δυναμικό προσωπείο που βγάζω προς τα έξω, ήταν και ΕΙΝΑΙ η Αφροδίτη....)




#otangennithikaxana #τοblog

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026

Σπάμε τη σιωπή.

 Η απώλεια των μωρών μου με σκλήρυνε μα με μαλάκωσε ταυτόχρονα. Δεν ξέρω να το θέσω καλύτερα. 

Είναι ΒΙΑΙΟ, πολύ, να πηγαίνεις να δώσεις ζωή μα να παίρνεις θάνατο. Είναι ΒΙΑΙΟ, πολύ, να έχει ετοιμαστεί η καρδιά σου να διοχετεύσει όλη αυτή την αγάπη - και αν είσαι μάνα ΞΕΡΕΙΣ για ΤΙ ΜΕΓΕΘΟΣ αγάπης μιλάμε - και να μην έχεις πού να τη διοχετεύσεις. Είναι ΒΙΑΙΟ, πολύ, να πονάς και κανείς να μην ξέρει πως να σε βοηθήσει με αποτέλεσμα να καταπνίγεις συναισθήματα ΕΣΥ για να μην φέρεις τους ΑΛΛΟΥΣ σε δυσκολη θέση. 

Μέσα λοιπόν σε όλον αυτόν τον πόνο, την αβεβαιότητα, τις ενοχές - (ναι, ναι τις ενοχές και πολλές φορές μάλιστα οι ενοχές προκαλούνται από συγγενικά άτομα)- το φόβο, το ΣΑΣΤΙΣΜΑ, (ποια μάνα μπορεί να διανοηθεί όταν μείνει έγκυος πως δεν θα κρατήσει ποτέ αγκαλιά το παιδί της;), τις απορίες, τις πιθανές κρίσεις ανάμεσα στο ζευγάρι και μέσα σε όλα τα "γιατί", κάθε μάνα έρχεται αντιμετώπη με μια και μόνο αλήθεια...

Πώς μπορώ να επιβιώσω τώρα από αυτό; 

Θέλει χρόνο η συνειδητοποίηση πως δεν μπορείς να ελέγξεις τι θα σου συμβεί, μα πως μπορείς να ελέγξεις πώς θα σταθείς απέναντι σε ο'τι σου συνέβη. Και όταν η συνειδητοποίηση έρθει, τότε θέλει και άλλο χρόνο να βρεις την συναισθηματική ωριμότητα και την ψυχική ηρεμία για να τα καταφέρεις. 

Και εκεί έρχεται η σκληρότητα μαζί με την ευαισθησία. Είναι αυτό που λένε "Εύθραυστη σαν γυαλί, μα όταν σπάσει κόβει". Αν το έχεις ζήσει, καταλαβαίνεις ΑΚΡΙΒΩΣ τι εννοώ. 

Γιατί οκ τα κατάφερες. Το αντιμετώπισες. Έμαθες να ζεις με αξιοπρέπεια, ΜΑΖΙ με τις απώλειες σου. Έλα όμως που το πένθος μιας απώλειας είναι σαν τη θάλασσα. Και η θάλασσα φτιάχνεται με κύματα. Και τα κύματα είναι απρόβλεπτα. Εκεί που είναι λάδι και επιπλέεις με ευκολία στα νερά, την ίδια στιγμή φουρτουνιάζει και σε πνίγουν πελώρια κύματα. Και ξέρεις, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να επιβληθείς στο ένστικτο σου που σε προτρέπει να παλέψεις με τα κύματα, όταν είναι μαθηματικά βέβαιο πως μόνο εάν αφεθείς σε αυτά, θα καταφέρεις τελικά να επιπλεύσεις... 

Και φτάνουμε στο δια ταύτα... Πώς μπορείς να το κάνεις αυτό; Ειλικρινά δεν ξέρω... Σαν μάνα που το έζησε τέσσερις φορές και σαν διαχειρίστρια μιας ανάλογης ομάδας εδώ και 13 χρόνια όπου έχω ακούσει χιλιάδες ιστορίες γυναικών, μπορώ να σου πω τα εξής: 

 Ένας συνεπής μηχανισμός στήριξης γύρω σου βοηθά. Να μιλάς για τα όσα φοβάσαι, βοηθά. Να ΜΗΝ καταπνίγεις τα συναισθήματα σου, βοηθά. Να σε προστατεύεις από ανθρώπους και καταστάσεις που σε αγχώνουν ή σε στεναχωρούν, σχεδόν ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ. Να ζητήσεις επαγγελματική βοήθεια αν νιώθεις ότι δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις μόνη - ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ βοηθά. (Με πολύ ψάξιμο ωστόσο για το ΣΩΣΤΟ άτομο, δεν έχουν όλοι οι ψυχολόγοι ειδίκευση στο περιγεννετικό πένθος). Να "αγκαλιάσετε" με το σύντροφό σου, ο ένας τον άλλον, όχι απλά βοηθά - είναι το Α και το Ω της επούλωσης. Να ακούς το ένστικτο σου, βασικό. Το 99% των φορών, το μητρικό ένστικτο είναι αλάνθαστο... Και τέλος... 

ΣΠΑΣΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ. Είναι ΛΥΤΡΩΤΙΚΟ. Πίστεψε με. 

Έχουν περάσει, από τις δικές μου απώλειες, 16, 15 και 9 χρόνια. Στα ενδιάμεσα απέκτησα το ουράνιο τόξο μου. Τον χιλιάκριβο μου. Δεν είναι όλες οι μανουλες εξίσου τυχερές. Κάποιες έμειναν με άδεια αγκαλιά. 16 χρόνια από την κόρη μου, 15 από το αστεράκι μου και τον γιο μου και 9 χρόνια από το άλλο μου αστεράκι. Και ειλικρινά είναι μέρες που μοιάζει να έγιναν όλα μόλις χθες. Έχω μιλήσει και γράψει για αυτά ΑΠΕΙΡΕΣ φορές. Λέω, δεν μπορεί, δεν υπάρχουν άλλες λέξεις, κι όμως πάντα υπάρχουν... Διότι, κάποιες απώλειες δεν ξεπερνιούνται ποτέ. Ούτε συνηθίζονται. Απλώς μαθαίνεις να ζεις με αυτές και ίσως πότε πότε να τις αγαπάς και λίγο. 

Η νεογνική απώλεια και η απώλεια κύησης είναι πληγές αληθινές και βαθιές. Θέλουν φροντίδα και χρόνο επούλωσης. Σπάμε τη σιωπή μας ώστε να ΑΦΥΠΝΊΣΟΥΜΕ. 

Ζητάμε τα αυτονόητα. 

Επαρκή ενημέρωση για αντιμετώπιση περιστατικών θνησιγένειας αλλά και αποβολών, ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ από το ιατρικό προσωπικό. Και έπειτα από τον κοινωνικό περίγυρο, τον επαγγελματικό αλλά και την οικογένεια. Αν δεν ξέρουμε τι να πούμε, ένα "Λυπάμαι πολύ" είναι υπεραρκετό. Αν δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, απλώς είμαστε παρόντες. Ή δίνουμε τον απαιτούμενο χρόνο.  Αναγνωρίζουμε την απώλεια, τον πόνο, την ύπαρξη του νέου μέλους της οικογένειας- ακόμα και αν δεν το γνωρίσαμε ποτέ. 

Οκτώβριος. Μήνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. 

Εσύ; Θα σπάσεις τη σιωπή σου; 

Και εσύ; Θα μας ακούσεις; 





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...